Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының генералы (1889–1976)
US Army general (1889–1976)
Генерал-лейтенант Трой Хьюстон Миддлтон (12 қазан 1889 – 9 қазан 1976) – АҚШ армиясының көрнекті офицері және білім беру саласындағы еңбек еткен тұлға. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропа театрларында корпустың командирі болды, ал кейін Луизиана мемлекеттік университетінің (LSU) президенті қызметін атқарды. 1910 жылы АҚШ армиясына қабылданып, алғашқыда 29-шы жаяу әскер полкіне тағайындалды, онда кеңсе кызметкері болып жұмыс істеді. Ол жаяу әскерге тікелей қатысуға үміттене білмесе де, армия қолдайтын футбол спортында өнер көрсетуге тартылды. Екі жылдық қызметтен кейін Миддлтон Канзас штатындағы Форт-Ливенуортқа ауыстырылды, онда офицерлік шен алуға мүмкіндік алды. Комиссия үшін таласқан 300 адамның ішінде 56-уы таңдалып алынды, олардың төртеуі, Миддлтон сияқты, генерал-майор шеніне жетті. Жаңадан лейтенант болған Миддлтон Техас штатының Галвестон қаласындағы 7-ші жаяу әскер полкіне тағайындалды, ол жақын арада Мексика революциясының салдарынан туған жағдайларға жауап ретінде жұмыла бастады. Миддлтон Мексиканың Веракруз портында жеті айдай оккупациялық міндеттерді орындады, содан кейін Аризона штатының Дуглас қаласына жіберілді, онда оның бөлімшесі Панчо Вилланың жасақтарымен шайқасты. 1917 жылдың сәуір айында АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда Миддлтон 4-ші жаяу әскер дивизиясына тағайындалды және жақын арада Марнадағы екінші шайқаста батальон командирі ретінде қатысты. Үш айдан кейін, бірнеше көмекші рөлдерден кейін, оның бөлімшесі Мёз-Аргонн шабуылы кезінде шабуылға шықты, ал Миддлтон полк командирі болды. Оның майдан даласындағы ерекше жетістіктері үшін 1918 жылдың 14 қазанында полковник шеніне көтеріліп, Америка экспедициялық корпусының (АЭК) ең жас офицері болды, оның жасы 29-ға толған. Сондай-ақ, ол үлгілі қызметі үшін Армияның Еңбек сіңіргені медалімен марапатталды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Миддлтон АҚШ армиясының жаяу әскер мектебінде, АҚШ армиясының командалық және штаб мектебінде, АҚШ армиясының соғыс колледжінде және LSU-де курсанттардың бастығы болып қызмет етті. 1937 жылы армиядан зейнеткерлікке шығып, LSU-де әкімшілік департаментінің деканы, кейін бақылаушы және вице-президент болып жұмыс істеді. Оның LSU-дегі қызметі қиындықтарға толы болды, өйткені Миддлтон университеттің бір миллион долларға жуық ақшасы ұрланған үлкен жанжалдан құтылуына көмектескен негізгі тұлғалардың бірі болды. 1942 жылдың басында, АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда, Миддлтон Италиядағы Сицилия және Салерно шайқастарында 45-ші жаяу әскер дивизиясының командирі болды, ал 1944 жылдың наурыз айында VIII корпусына қолбасшылық етті. Нормандия шайқасы кезіндегі «Кобра» операциясындағы оның басшылығы Францияның маңызды порты – Брест қаласын басып алуға әкелді, ал осы жетістігі үшін генерал Джордж Паттон оған екінші Еңбек сіңіргені медалін табыс етті. Дегенмен, оның Екінші дүниежүзілік соғыстағы ең үлкен жетістігі – Балж шайқасында Бельгияның Бастонь қаласын ұстап тұру туралы шешімі болды. Бұл шайқастан кейін, оның корпусы Германия арқылы Чехословакияға дейін үздіксіз шабуыл жасады, осының нәтижесінде генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр, одақтастардың Жоғарғы қолбасшысы және Паттон оны ерекше қабілеттерге ие корпус командирі деп мойындады. Миддлтон Екінші дүниежүзілік соғыста 480 күнге жуық майдан даласында болды, бұл кез келген американдық генералдан көп. 1945 жылы армиядан зейнеткерлікке шығып, Миддлтон қайтадан LSU-ға оралды және 1951 жылы университет президенті болып тағайындалды, ол осы қызметте 11 жыл бойы болды, сонымен қатар армияға көптеген консультативтік қызметтер көрсетті. Ол 1976 жылы қайтыс болғанға дейін Луизиана штатының Батон-Руж қаласында тұрды және Батон-Руж ұлттық зиратында жерленді. Луизиана мемлекеттік университетінің кітапханасына оның есімі берілген, бірақ 2020 жылы LSU қадағалау кеңесі оның сегрегациялық саясатынан туындаған мәселелерге байланысты оның есімін алып тастау үшін бірауыздан дауыс берді.
Lieutenant General Troy Houston Middleton (12 October 1889 – 9 October 1976) was a distinguished educator and senior officer of the United States Army who served as a corps commander in the European Theatre during World War II and later as president of Louisiana State University (LSU). Enlisting in the U. S. Army in 1910, Middleton was first assigned to the 29th Infantry Regiment, where he worked as a clerk. Here he did not become an infantryman as he had hoped, but he was pressed into service playing football, a sport strongly endorsed by the army. Following two years of enlisted service, Middleton was transferred to Fort Leavenworth, Kansas, where he was given the opportunity to compete for an officer's commission. Of the 300 individuals who were vying for a commission, 56 were selected, and four of them, including Middleton, would become general officers. As a new second lieutenant, Middleton was assigned to the 7th Infantry Regiment in Galveston, Texas, which was soon pressed into service, responding to events created by the Mexican Revolution. Middleton spent seven months doing occupation duty in the Mexican port city of Veracruz, and later was assigned to Douglas, Arizona, where his unit skirmished with some of Pancho Villa's fighters. Upon the entry of the United States into World War I, in April 1917, Middleton was assigned to the 4th Infantry Division, and soon saw action as a battalion commander during the Second Battle of the Marne. Three months later, following some minor support roles, his unit led the attack during the Meuse Argonne Offensive, and Middleton became a regimental commander. Because of his exceptional battlefield performance, on 14 October 1918 he was promoted to the rank of colonel, becoming, at the age of 29, the youngest officer of that rank in the American Expeditionary Force (AEF). He also received the Army Distinguished Service Medal for his exemplary service. Following World War I, Middleton served at the U. S. Army School of Infantry, the U. S. Army Command and General Staff School, the U. S. Army War College, and as commandant of cadets at LSU. He retired from the army in 1937 to become dean of administration and later comptroller and acting vice president at LSU. His tenure at LSU was fraught with difficulty, as Middleton became one of the key players in helping the university recover from a major scandal where nearly a million dollars had been embezzled. Recalled to service in early 1942, upon American entry into World War II, Middleton became CG of the 45th Infantry Division during the Sicily and Salerno battles in Italy, and then in March 1944 moved up to command the VIII Corps. His leadership in Operation Cobra during the Battle of Normandy led to the capture of the important port city of Brest, France, and for his success he was awarded a second Distinguished Service Medal by General George Patton. His greatest World War II achievement, however, was in his decision to hold the important city of Bastogne, Belgium, during the Battle of the Bulge. Following this battle, and his corps' relentless push across Germany until reaching Czechoslovakia, he was recognized by both General Dwight D. Eisenhower, the Supreme Allied Commander, and Patton as being a corps commander of extraordinary abilities. Middleton logged 480 days in combat during World War II, more than any other American general officer. Retiring from the army again in 1945, Middleton returned to LSU and in 1951 was appointed to the university presidency, a position he held for 11 years, while continuing to serve the army in numerous consultative capacities. He resided in Baton Rouge, Louisiana, until his death in 1976 and was buried in Baton Rouge National Cemetery. The library at Louisiana State University had been named for him, but in 2020, the LSU Board of Supervisors unanimously voted to remove his name due to his segregationist policies.
Шығу тегі
Трой Х. Миддлтон 1889 жылғы 12 қазанда Миссисипи штатының Джорджтаун қаласының жанында Джон Хьюстон Миддлтон мен Лора Кэтрин "Кейт" Томпсонның ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі Бенджамин Паркс Миддлтон Американдық Азамат соғысы кезінде Конфедерация армиясының Миссисипи жәй ауылында қарапайым сарбаз болып қызмет еткен, ал анасының әкесі Риден М. Томпсон да Конфедерация солдаты болған. Ол кезде шаруашылықта көптеген жұмыстар болды, сондықтан ол жыл мезгіліне қарай түрлі шаруалық жұмыстарды атқарды, соның ішінде шұжық жасауды ең жақсы көретін. Жақын жердегі Лик-Крик және Стронг өзендерінде ол балық аулап, аң аулауды ұнататын, әсіресе 12 калибрлі мылтығымен. Оның отбасы мұра бойынша епископалдық дінді ұстанса да, Джорджтауннан батысқа қарай орналасқан Бетел баптист шіркеуінде құлшылық ететін, себебі сенбі күні тек сонда ғана жетуге болады. Оның білімі шағын Бетел мектеп үйінде алынды, бірақ жаз айларында ол үлкен әпкесі Эмилиден сабақ алды, ол Блю-Маунтин колледжінен үйге келіп, білімін отбасымен бөлісті. Үйдегі барлық білім беру мүмкіндіктерін пайдаланғаннан кейін Миддлтонның әкесі оған колледжде оқуға қызығушылығы бар-жоғын сұрады. Бұл ұсыныс оған тартымды болғандықтан, 1904 жылдың жазында он төрт жасында Миддлтон 172 мильді пойызбен Старквиллге сапар шекті, онда ол Миссисипи ауыл шаруашылығы және механикалық колледжінде (Миссисипи A&M, кейін Миссисипи мемлекеттік университеті) оқуын бастады.
Troy H. Middleton was born near Georgetown, Mississippi, on 12 October 1889, the son of John Houston Middleton and Laura Catherine "Kate" Thompson. His paternal grandfather, Benjamin Parks Middleton, served as a private in the Mississippi Infantry for the Confederate States Army during the American Civil War, and his maternal grandfather, Riden M. Thompson, was also a Confederate soldier. The plantation was virtually a self contained community, and he had a variety of chores to do depending on the season, with sausage stuffing being one of his favorites. The local Lick Creek and Strong River had plentiful fish that he would catch, and he loved to hunt, particularly with his 12 gauge shotgun. While his family was Episcopal by heritage, they worshiped at the Bethel Baptist Church, a few miles west of Georgetown, the only church reachable on a Sunday morning. His education was conducted at the small Bethel schoolhouse, but in the summertime he was tutored by his oldest sister Emily, who came home from Blue Mountain College to share her knowledge with her family. Having exhausted all the educational opportunities available at home, Middleton's father asked him if he was interested in a college education. Finding this an attractive proposition, in the summer of 1904, at the age of fourteen, Middleton made the 172 mile train trip to Starkville, where he would begin his studies at Mississippi Agricultural and Mechanical College (Mississippi A&M, later Mississippi State University).
Миссисипидегі колледж
Жас кезінде Миддлтонға Миссисипи A&M төрт жылдық бағдарламасына қабылдануға дейін бір жылдық дайындық мектебін бітіру қажет болды. Ол, тіпті, орта мектептің соңғы жылын жатақханада тұрып, колледж студенттерінің тәртібімен өмір сүрді. Студенттерге әскери академиядағы курсанттар сияқты қарады – барлық тамаққа қадам басқанда марш жасап, сағат 5:30-да естілетін бірінші сигналмен күндерін бастады. Миддлтоннің дайындық жылындағы ең жарқын оқиға 1905 жылғы 10 ақпанда Джон Филип Соуза тобының A&M-ге келуі болды. Бұл оқиға штатының барлық аймақтарынан адамдарды қызықтырып, 2000 орындық асхананы толыстырды. Концерттің соңына жеткенде, тыңдармандар қосымша нөмірлерді қайталап сұрағандықтан, концерт бір сағаттан астам уақытқа созылды, ал топты келесі стансаға апаратын пойыз ұзақ уақыт күтіп тұрды. Миддлтонның алғашқы курсында A&M студенттік корпусы шамамен 350 курсанттан тұратын батальон ретінде ұйымдастырылды. Ол кадет-капрал дәрежесімен бастады, ал үшінші курсында кадет-старшина болып тағайындалды. Соңғы курсында ол подполковник шеніне ие болды және екі батальондағы 700-ден астам курсанттың студенттік командирі болды. Курсанттарға жауапты әскери офицермен бірге жұмыс істей отырып, Миддлтон қосымша міндеттерді алды, олар үшін ол айына 25 доллар төленді. Миддлтон колледж жылдарында көптеген іс-шараларға қатысып, олардың көпшілігінде жетекші рөлдерді атқарды. Ол A&M колледж клубының вице-президенті және мектептің аңшылар клубының президенті болды, бірде сүйікті мылтығымен суретке түскен, оны жатақхана бөлмесінде сақтап, демалыс күндері аң аулауға рұқсат алған. Ол үшінші курстың президенті болды және соңғы курсында жақсы әлеуметтік, академиялық және әскери көрсеткіштері бар аға студенттерге ғана арналған Миссисипи Сабыр компаниясының коменданты болды. Оның ең ұнаған іс-шаралары бейсбол мен футбол болды, ол колледж кезінде екі спорт түрін де ойнады, бірақ химиядан сүре алмағандықтан бейсболдан бір маусымды өткізіп алуға мәжбүр болды. Ойынға қатысқанда немесе жанкүйер ретінде бейсбол мен футбол ойындары студенттерге кампустан шығуға мүмкіндік берді, олар штаттың әр түрлі аймандарына пойызбен сапар шегіп, командалармен кездесуге барып қайтты. Миддлтон 1909 жылдың көктемінде бакалавр дәрежесін алып, Вест-Пойнттағы АҚШ Әскери академиясына қабылдануға үміттенді. Алайда, мұндай мүмкіндік тумады, және 19 жасында ол әскерге қабылдану емтиханына түсуге тым жас болды. A&M-дегі әскери офицердің кеңесімен, ол АҚШ армиясына қатысуға шешім қабылдады.
At his young age, Middleton was required to complete a year of preparatory school before being enrolled in the four year program at Mississippi A&M. In essence he did a final year of high school while living in the dormitory and following the regimen of the students at the college. The students were treated like cadets at a military academy, marching to and from all meals, and beginning their day with the first bugle call at 5:30 a. m. While Middleton did not particularly savor the military atmosphere, he settled into the routine, and the year passed quickly. The highlight of his preparatory year came on 10 February 1905 when John Philip Sousa brought his band to A&M, attracting people from around the state, and packing the 2000 seat mess hall. The train that would take the band to its next stop was held up for over an hour as the concert was extended by repeated calls for encores. The student corps at A&M was organized into a battalion, with a size of about 350 cadets during Middleton's first year. He began as a cadet corporal, and by his junior year was appointed as the cadet sergeant major. As a senior he had the cadet rank of lieutenant colonel and was the student commander of more than 700 cadets, in two battalions. Working with the military officer in charge of the cadets, Middleton took on additional responsibilities for which he was paid $25 per month. Middleton was involved in numerous activities during his college days, and took leadership roles in most of them. He was the vice president of A&M's Collegian Club, and president of the school's Gun Club, being photographed on one occasion with his beloved shotgun, which he was allowed to keep in his dormitory room and use for hunting on weekends. He was the president of his junior class and during his senior year was the commandant of the select Mississippi Sabre Company, which was restricted to seniors of good social, academic and military standing. Among his favorite activities were baseball and football, and he played both sports throughout college, although he had to give up a season of baseball when he failed a chemistry course. Whether playing or spectating, the baseball and football games gave the students a chance to leave campus, and they took the train to play teams around the state. Middleton graduated with a bachelor's degree in the spring of 1909, and was hoping to get an appointment to the United States Military Academy at West Point. No such opportunity presented itself, however, and at the age of 19 he was too young to take the examination for an army commission. Taking the advice of an army officer at A&M, he decided to enlist in the United States Army.
Әскери қызмет
1910 жылы 3 наурызда Трой Миддлтон Нью-Йорк штатының Буффало қаласындағы Форт Портердегі 29-шы жаяу әскер полкіне қабылданып, әскери қызметке кірді. Миддлтон кеңсе жұмысынан тез жалықты және солдат болуға өтініш білдірді. Форт Портерде оның тілегі орындалмаса да, футбол ойнау қабілеті белгілі болды және ол Буффало аймағындағы азаматтық командалармен және басқа әскери командалармен ойын өткізетін жергілікті команданың квотербекі ретінде тағайындалды. Келесі бірнеше жыл бойы Миддлтон футболмен белсенді айналысты, ал бұл спорт түрi әскер тарапынан ынталандырылды. Комиссия алған офицер әдетте сол бөлімге қайтарылмайды, бірақ Миддлтон квотербек ретіндегі қабілетінің арқасында осы ереженің ерекшелігіне айналды. Миддлтон футболдың әскерде алған ең жақсы жаттығуы екенін айтты және жақсы футболшы жақсы әскері болмайтынын ешқашан көрмегенін жеткізді. Лауазымға көтерілу өте баяу болды және тек басқа біреу лауазымын босатқанда немесе зейнеткерлікке шыққанда ғана мүмкін болды. 1912 жылы 10 маусымда сержантқа көтерілгеннен кейін Миддлтон Канзас штатының Форт-Левенворт қаласына ауыстырылды, онда ол әскери комиссия алуға үміткерлер арасында бәсекелесе алатын болды. Бұл жерде Миддлтон екінші лейтенант болып тағайындалу үшін қажетті жазбаша емтиханға дайындалу үшін қарқынды оқу курсын бітірді. Емтиханды сәтті тапсырғаннан кейін Миддлтон 1912 жылы қарашада президент Говард Тафттың ұсынысымен комиссияға ие болды, бірақ жаңа президент Вудро Вильсон келесі наурыз айында қызметке кіргеннен және жаңа конгресс отырысын өткізгеннен кейін ғана 56 үміткер Сенатта бекітілді. Олардың тағайындалу мерзімі 1912 жылдың 30 қарашасына дейін реттелді. Осы аралықта Миддлтон Техас штатының Галвестон қаласындағы Форт-Крокеттке ауыстырылды және 1913 жылдың басында осы жерге келді.
On 3 March 1910 Troy Middleton enlisted into the 29th Infantry Regiment at Fort Porter in Buffalo, New York. Middleton tired of this desk work quickly and asked to become a soldier. While this did not happen at Fort Porter, his talents as a football player became known, and he was pressed into duty as the quarterback of the local team, which played civilian teams in the Buffalo area as well as other army teams. For the next several years Middleton would play a lot of football, a sport that was strongly endorsed by the army. After getting a commission, an officer is never returned to the same unit from which he served as an enlisted member, but Middleton became the exception because of his talents as a quarterback. Middleton felt that football provided him with the finest training he received while in the army, and he said he never met a good football player who was not also a good soldier. Promotions came very slowly, and occurred only when a position was vacated by someone else getting promoted or retiring. Shortly after his promotion on 10 June 1912, Corporal Middleton was transferred to Fort Leavenworth, Kansas, where he would have a chance to compete for an army commission. Here Middleton attended an intensive training course to prepare for the written examination required for a second lieutenant's commission. Having passed his exam, Middleton was recommended for a commission by President Howard Taft in November 1912, but it was not until after the new president, Woodrow Wilson, was sworn in the following March, and the new congress convened, that the 56 successful candidates were confirmed by the Senate. Their appointment was back dated to 30 November 1912. During this interim period, Middleton was transferred to Fort Crockett in Galveston, Texas, where he arrived early in 1913.
Форт-Крокет және Мексикаға жіберілді
1913 жылдың ақпан айында Трой Миддлтон Форт-Кроккетке комиссиясыз екінші лейтенант ретінде келді және 7-ші жаяу әскер полкінің K ротасына бекітілді. Мексикадағы жағдайға байланысты АҚШ армиясының көп бөлігі осы жерге ауысып келді. 1910 жылы Мексика президенті Порфирио Диас реформашыл көшбасшы Франсиско Мадеро арқылы құлатылды, осылайша шамамен он жылға созылған Мексика революциясы басталды. 1912 жылы Мадеро генерал Викториано Уэртаның көмегімен бірнеше бүліктерді басты, бірақ келесі жылы генерал оны өлтіріп, билікті өз қолына алды. Көптеген елдер Уэрта үкіметін мойындағанмен, президент Вудро Вильсон мойындаған жоқ және Венустиано Каррансаны қолдау арқылы Мексиканы конституциялық үкіметке қайтаруға үміттенді. Форт-Кроккеттегі әскерлер күту күйінде болды, президенттің американдық мүдделерді қолдау үшін әрекет етуге шақыруын күтіп, дайындық жүргізіп жатты. Мексикада жеті ай өткен соң, Миддлтонның Галвестонға оралуы ерекше қуаныш сыйлады. Ол бұрын Джеруша Коллинске ұсыныс жасаған еді, және ол оралғаннан кейін ұсынысын қайта білдірді. Жұбайлар 1915 жылдың 6 қаңтарында үйленді, бұл оларға екі күннен кейін 7-ші полк қатысқан Нью-Орлеан шайқасының жүз жылдығын атап өту үшін Миддлтоннің бөлімшесімен бірге Нью-Орлеанға баруға мүмкіндік берді. Нью-Орлеанда бір апта болғаннан кейін жұбайлар Галвестонға оралды және Хагеманның үйіне қоныстануға шақырылды, онда оларға үстіңгі қабаттағы кең бөлме берілді.
In February 1913 Troy Middleton reported to Fort Crockett as a second lieutenant without a commission, being assigned to Company K of the 7th Infantry Regiment. A large part of the United States Army was rotating here in response to trouble in Mexico. In 1910 Mexico's President Porfirio Diaz was overthrown by a reform leader, Francisco Madero, beginning the Mexican Revolution which would last for nearly a decade. Madero was supported by General Victoriano Huerta in putting down a series of revolts in 1912, but the following year was assassinated by the General, who then seized power. Though many countries recognized the Huerta government, President Woodrow Wilson would not, and he hoped to return Mexico to a constitutional government by backing Venustiano Carranza. The troops at Fort Crockett went into a waiting mode, preparing for the call from the President to take action in support of American interests. Following seven months in Mexico, Middleton's return to Galveston brought a special anticipation. He had proposed to Jerusha Collins at an earlier time, and renewed the proposal upon his return. The couple was married on 6 January 1915, and this allowed them to be in New Orleans two days later with other members of Middleton's unit for the one hundredth anniversary of the Battle of New Orleans in which the 7th Regiment had served. After a week in New Orleans, the couple returned to Galveston, and were invited to move into the Hagemann's house, where they were given a large upstairs room.
Блис бекінісі
1915 жылдың тамыз айының ортасында Галвестонға екінші үлкен дауыл келгенде, армия бөлімдерінің көпшілігі дауылдың жолынан алыс, қауіпсіз жерлерге тарап кетті, ал бірнеше бөлімше Форт-Крокетттің қауіпсіз ғимараттарында немесе Галвестон қаласының орталығында қалды. Миддлтондар дауылды Хагеманн үйінде күтіп шығуды шешті. Дауылдан кейін, 1915 жылдың қазан айында 7-ші полк Мексикадағы жағдайлар қайтадан шиеленіскендіктен Техас штатының Эль-Пасо қаласындағы Форт-Блисске жіберілді. Олардың құрамына Филиппин-Америка соғысы кезіндегі ерекше қызметі үшін капитаннан бірден бригадир генерал шеніне көтерілген, өте қабілетті офицер, бригадир генерал Джон Першинг кірді. Мексика революциясының генералы Панчо Вилла, бір кезде АҚШ тарапынан қолдау алған, американдықтар Карранзаны жақтағанда өзін алданып қалған сезінді. 1916 жылдың қаңтар айында Вилланың ізбасарлары, Виллисталар, пойызға шабуыл жасап, 16 американдық бизнесменді өлтірді. Екі айдан кейін Вилланың әскері АҚШ шекарасын кесіп өтіп, Нью-Мексико штатының Колумбус қаласына шабуыл жасап, тағы 19 американдықты қаза таптырды. Осы шабуылдардан кейін генерал Першинг өз күштерін Мексикаға Панчо Вилланы қуу үшін алып кірді. Сол жерде Миддлтон мен оның тобы Виллисталардың шабуылына ұшырады, олар Дуглас қаласының маңындағы Агуа-Приета ауылына сәтсіз шабуыл жасады.
When Galveston's second major hurricane hit the Texas coastline in mid August 1915, most of the Army units had scattered to safe locations away from the storm's path, with a few units remaining in the secure buildings of Fort Crockett or in downtown Galveston. The Middletons chose to ride out the storm at the Hagemann house. Following the storm cleanup, in October 1915, the 7th Regiment was ordered to Fort Bliss in El Paso, Texas as events in Mexico flared up again. Here they were put under the command of Brigadier General John Pershing, a highly capable officer who had skipped three ranks by being promoted from captain to brigadier general for his exceptional service during the Philippine–American War. The Mexican Revolutionary General Pancho Villa, who had at one time been supported by the United States, felt betrayed when the Americans backed Carranza. In January 1916, Villa's followers, known as Villistas, attacked a train and killed 16 American businessmen. Two months later Villa's men crossed the border into the United States and attacked the town of Columbus, New Mexico, killing an additional 19 Americans. Following these attacks, General Pershing took his forces into Mexico to pursue Pancho Villa. While there, Middleton and a squad of his men were fired upon by the Villistas who unsuccessfully attacked the Mexican village of Agua Prieta, across the border from Douglas.
Соғысқа дайындық
Панчо Вилланы іздеу американдықтар үшін сәтсіз аяқталды. Еуропада соғыс қызу жүріп, Мексикада бірнеше ай болғаннан кейін Першинг Форт-Блисске қайтарылды, онда ол әскерін осы ауқымды қақтығысқа дайындауға кірісті. 1917 жылдың сәуірінде президент Уилсон Конгрестен соғыс жариялауды сұрады, және Конгресс оны жариялады. Сол айда Миддлтон Геттисбург ұлттық паркіне тағайындалды, онда 7-ші полк жаттығуларын жалғастыратын болды. Ол 1916 жылдың 1 шілдесінде бірінші лейтенант болып тағайындалды, екінші лейтенант болып үш жарым жылдан астам қызмет еткеннен кейін. Соғыс жақындағандықтан, оның шендері жиіледі, және бір жыл ішінде ол 1917 жылдың 15 мамырында капитан болып жоғарылатылды, Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуынан бір айдан астам уақыт өткен соң. 4-дивизияның әлі де Грин лагерінде екендігіне сенген Миддлтон жеделхат жіберіп, дивизияның теңіз арқылы жолға шыққанын білді. Ол Нью-Йоркке пойызбен барып, 1918 жылдың 28 сәуірінде Лонг-Айлендтегі Кемп-Миллсте дивизиясын тапты, олар шатырларда тұрып, көлік күтіп отырды. Миддлтонға 47-ші жаяу әскер полкінің Бірінші батальонына қолбасшылық тапсырылды, және ол 11 мамырда Принцесса Матокия кемесімен он төрт кемеден тұратын конвойда полкімен бірге Нью-Йорктен жолға шықты. Францияға үш күн сапардан кейін, эсминецтер флоты конвойды қарсы алып, оны Брест портына сүйемелдеді, олар 23 мамырда жетті. Онда дивизия бірнеше күн бойы жүк түсіріп, ұйымдастырылды, содан кейін 30 мамырда Кале қаласына жету үшін әскерлік пойызға отырды.
The hunt for Pancho Villa ended unsuccessfully for the Americans. War was raging in Europe, and following several months in Mexico, Pershing was called back to Fort Bliss to begin preparing his troops for this much larger conflict. In April 1917, President Wilson requested that Congress declare war, which they did. The same month Middleton was assigned to Gettysburg National Park where the 7th Regiment would continue its training. Here, he was promoted to first lieutenant on 1 July 1916, after a little more than three and a half years as a second lieutenant. With the pending war, his promotions would become much more frequent, and in less than a year he was promoted to captain, on 15 May 1917, over a month after the American entry into World War I. Believing that the 4th Division was still at Camp Greene, Middleton wired there to find out that the unit was already on its way overseas. He caught a train for New York, and when he arrived on 28 April 1918, he found his division at Camp Mills on Long Island, living in tents and awaiting transport. Middleton was given command of the First Battalion, 47th Infantry Regiment, and departed New York with his regiment aboard the Princess Matokia on 11 May in a convoy of fourteen ships. Three days out of France, a fleet of destroyers met the convoy and escorted it to the port city of Brest where they arrived on 23 May. There the division unloaded and organized for several days, subsequently loading onto a troop train to arrive at Calais on 30 May.
Кале, Шато Тьерри және Сен-Михель
4-дивизияның алғашқы міндеті Каледен оңтүстікке қарай британдықтардың резервтік бөлімшесі болу еді. Америкалықтар өздерінің Спрингфилд мылтықтарын британдық Энфилд мылтықтарына алмастырды, оларға жеткілікті оқ-дәрі болды. Немістер Париждің солтүстігінде шабуыл бастағанда, 4-дивизия пойыздарға мінгізіліп, Шато-Тьерриден батысқа қарай жиырма бес шақырым жердегі Марна өзеніне жіберілді. Бұл жерде 4-дивизия, ауыр жарақат алған 42-дивизияның резервтік бөлімшесі болды. 1918 жылдың шілдесінің соңында, 7 маусымда майор болып тағайындалған Миддлтон, 42-дивизияның 167-полкіне көмек көрсету үшін бірінші батальонын орналастырды. Марнадағы екінші шайқас деп аталған операцияда, пруссиялық төртінші гвардиялық дивизиясына қарсы төрт күн қатал шайқас болды, бұл дивизия бір ай демалыстан кейін келген еді. Тәжірибелі неміс әскерлері ерлікпен шайқасса, американдықтар оларды он екі шақырымға дейін кері итеруге мүкіндік алды, бірақ бұл үлкен шығынмен болды – американдықтардың төрттен бірінен астамы қаза тапты немесе жарақат алды. 4-дивизия босатылғаннан кейін, олар Сент-Михель аймағына жіберілді, онда олар көмекші рөл атқаратын болды. Майор Миддлтонға бөлімнің көлігін басқару міндеті жүктелді, бұл ат пен есектің көмегімен жабдықтар мен қызметкерлерді түнде тасымалдау қажеттілігімен қиындыққа толы болды. Сент-Михельден кейін бөлім Верденге көшірілді, онда соғыстың басында жүздеген мың француз бен неміс әскерлері қаза тапқан еді. Бұл Миддлтон үшін Бірінші дүниежүзілік соғыстағы соңғы маңызды операция болды, ол 17 қыркүйекте подполковник болып тағайындалды, бұл операцияның басталуына аз уақыт бұрын, Миуз-Аргонн шабуылы деп аталды.
The first assignment of the 4th Division was to become a reserve unit for the British, just south of Calais. The Americans gave up their Springfield Rifles for some British Enfields for which there was available ammunition. When the Germans began an offensive north of Paris, the 4th was put onto trains and sent to the Marne River, about twenty five miles west of Chateau Thierry. Here the 4th became a reserve unit for the badly battered 42nd Division. In late July 1918, Middleton, promoted to major on 7 June, moved his First Battalion in to support the 167th Regiment of the 42nd Division. In the ensuing operation, called the Second Battle of the Marne, four days of heavy fighting took place against the Prussian Fourth Guard Division fresh from a month's rest. While the veteran Germans fought with determination, the Americans were able to push them back about twelve miles, though at a considerable cost—more than one in four of the Americans became casualties. When the 4th Division was relieved, they were sent to the Saint Mihiel area, where they would undertake a small support role. Major Middleton was given the task of directing the unit's transport, complicated by the requirement to move at night with equipment and personnel to be drawn by horse and mule. After Saint Mihiel, the unit was moved to Verdun where hundreds of thousands of French and Germans had become casualties earlier in the war. This would become the last major engagement of the First World War for Middleton, who was promoted to lieutenant colonel on 17 September, shortly before the commencement of the operation, called the Meuse Argonne Offensive.
Меза-Аргон шабуылдары
4-дивизия соғыста алғаш рет өз күшімен, Верденнен шамамен сегіз шақырым қашықтықта, екі тәжірибелі француз дивизиясының арасында бір-екі шақырымдық фронтқа орналасты. 1918 жылдың 26 қыркүйегінде подполковник Миддлтонның батальоны американдықтардың шабуылына жетекшілік етті. Сол күні олар бес шақырымды басып өтіп, неміс қорғанысын бұзып, ал кейін 47-ші жаяу әскер полкі жеңіске жетті. Миддлтон, полктің атқарушы офицері болып тағайындалғанда, батальонды өзінің орынбасарына тапсырды. Ол екі апта осы лауазымда болғаннан кейін, 11 қазанда 39-шы жаяу әскер полкіне қолбасшылық етуге тағайындалды. Таңғы сағат бірлер шамасында Миддлтон 39-шы полктің штабына жол тауып, таңертеңгі шайқасқа дайындалу керек болды. Сағат 7:30-дан аз бұрын Миддлтон өзінің жаңа полкін "атумен жүру" тактикасын қолданып, жау территориясына енгізді – барлық әскерлер қалың орманды бір шақырымнан асып өте алдынан қаруларын үздіксіз атып отырды. Бұл бекініп, жасырылған немістердің көпшілігін қарсылықсыз басылуға мәжбүр етті, соның арқасында 4-дивизия Мёз өзенінің жағасына жетті. 39-шы полкке қолбасшылық еткеннен үш күн өткен соң және 29 жасқа толуынан екі күн кейін Миддлтон полковник атағына ие болды, соғысқа қатысқан американдық экспедициялық күштерінің (АЭК) осы атаққа ие болған ең жас офицері атанды. 19 қазанда 4-дивизия 24 күндік үздіксіз шайқастан кейін ұрыс желісінен алынды, бұл соғыс кезінде американдық дивизия үшін ең ұзақ кезең болды. Миддлтонге бұрынғы 47-ші полкінің басшылығы қайта тапсырылды. Қараша айының басында 4-дивизия Мец маңындағы афроамерикандық полкке орнын берді және Миддлтон шабуылға жетекшілік ететін Мозель өзені бойымен неміс қорғаушыларын қууға дайындалды. Алайда, шабуыл болған жоқ, себебі 10 қарашада Миддлтон қарулы келісімге келісуге дайын екенін білдіретін құпия хабар алды. Келесі күні таңертең хабаршы сағат 11-ден кейін ату тоқтатылатынын хабарлады. Барлық қатарларда қуаныш болды, бірақ әлі де көп жұмыс жасау керек еді: 4-дивизия жақын арада Германияға оккупациялық күш ретінде жіберілетін болды. Ремагенде 47-ші полкке Рейн өзені арқылы өтетін Людендорф көпірін күзету міндеті жүктелді. Жиырма бес жыл өткен соң 47-ші полк екінші дүниежүзілік соғыс кезінде осы көпірді қайтадан күзетті. Полк 1919 жылдың жазының ортасында үйге қайтуға бұйрық берілгенге дейін осы жерде қалды. Еуропадан кетер алдында Миддлтон Кобленцтегі үшінші армия штабының бастығына шақырылды. Онда оған және басқа да жоғары лауазымды офицерлерге Джорджия штатындағы Беннинг лагеріне, жаңадан құрылып жатқан жаяу әскер мектебінің алғашқы оқытушылар құрамын құру үшін жіберілгені хабарланды. Миддлтон шілде айының ортасында Бресттен кемемен шығып, Нью-Йоркте әйелімен кездесіп, Вашингтон және Атланта арқылы Джорджия штатындағы Колумбусқа сапар шекті.
The 4th Division, on its own for the first time in the war, was assigned a front that was one to two miles wide, sandwiched between two seasoned French divisions, about eight miles from Verdun. Lieutenant Colonel Middleton's battalion led the attack for the Americans on 26 September 1918. That day, they covered five miles, breaking through German defenses, after which it was up to the entire 47th Infantry Regiment to hold onto the gains. Middleton then put his second in command in charge of the battalion when he was assigned as the executive officer of the regiment. He was in this staff position for two weeks when, on 11 October, he was given command of the 39th Infantry Regiment after commander James K. Parsons and most of his regimental staff became casualties following a gas attack. At about one o'clock in the morning, Middleton had to find his way to the 39th headquarters and prepare for battle at daybreak. Shortly before 7:30 a. m., Middleton led his new regiment into enemy held territory using a tactic called "marching fire," where all of the troops constantly fired their weapons while moving a mile through heavy woods. This compelled most of the dug in and concealed Germans to surrender, and allowed the 4th Division to move to the edge of the Meuse River. Three days after taking command of the 39th, and two days after his twenty ninth birthday, Middleton was promoted to colonel, becoming the youngest officer in the American Expeditionary Forces (AEF) to attain that rank. On 19 October, the 4th Division was withdrawn from the battle line after 24 days of continuous contact with the enemy, the longest unbroken period of combat for any American division during the war. Middleton was now given command of his former regiment, the 47th. In early November the 4th Division relieved an African American regiment near Metz, and was preparing to chase German defenders down the Moselle River, with Middleton to lead the attack. The attack did not materialize, however, because, on 10 November, Middleton received confidential news that an armistice was imminent. The following morning a messenger brought word that there would be no more firing after 11 a. m. There was celebration throughout the ranks, but there was still much work to be done; the 4th Division would soon be assigned to Germany as an occupying force. At Remagen the 47th Regiment was given the mission of guarding the Ludendorff Bridge over the Rhine River. Twenty five years later the 47th would once again guard this bridge during World War II. The regiment remained here until given orders to return home in mid summer 1919. Before his departure from Europe, Middleton was summoned to report to the Third Army Chief of Staff in Koblenz. Here he was informed that he and other senior officers were being assigned to Camp Benning, Georgia, to form the first faculty of the Infantry School that was being established there. Middleton sailed out of Brest in mid July, met his wife in New York, and together they traveled to Columbus, Georgia, by way of Washington, D. C., and Atlanta.
Әскери мектептер
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі он жыл бойы Трой Миддлтон әскери шенеуніктер мансап барысында барып оқитын әскери училищенің курстарында оқытушы немесе тыңдаушы болып жұмыс істеді.
For the ten years following World War I, Troy Middleton would be either an instructor or a student in the succession of military schools that Army officers attend during their careers.</blockquote>
Жаяу әскер мектебі
Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін армияның басқа тармақтарының өздерінің арнайы мектептері болған, бірақ жаяу әскерде мұндай мектеп болмаған. Бұл жағдай түзетіліп жатты, және Миддлтон Колумб қаласынан шамамен тоғыз шақырым қашықтықтағы Беннинг лагеріндегі жаяу әскер мектебінің жаңа оқытушысы ретінде осы өзгерістің бір бөлігіне айналды. Соғыстан кейін капитаны атағына қайта оралған Миддлтон Беннингтегі алғашқы екі жылында жаңа мектепте нұсқаушы болып жұмыс істеді, сондай-ақ қару-жарақ пен тактиканы зерттеу үшін құрылған жаяу әскерлер кеңесінің мүшесі болды. Кеңестегі жұмыстарының бірі – жаңа қару-жарақ пен жабдықтарды бағалау болды, бір кезде ол ақырында Екінші дүниежүзілік соғыста жаяу әскердің стандартты қаруы болған M1 мылтығына айналған жаңа жартылай автоматты мылтықты сынақтан өткізді. Екі жылдық оқытушылық қызметтен кейін, 1920 жылдың 1 шілдесінде майор атағын алғаннан кейін, Миддлтон жоғары деңгейдегі жаяу әскер курсына студент ретінде қабылдануға командирлерін көндірді. Он айлық курсқа бірлескен қару түрлері, тактикалық принциптер мен шешімдер, әскери тарих және экономика бойынша оқу кірді, содан кейін жазбаша дипломдық жұмыспен аяқталды. Сыныптағы ең жас оқушылардың бірі болған Миддлтон сыныптың бірінші орынын иеленді. Жоғары курс аяқталғаннан кейін Миддлтон жазды Колорадо штатындағы Форт-Логан қаласындағы Резервтік офицерлерді даярлау лагерінде аға оқытушы болып жұмыс істеді, содан кейін жаяу әскерлер кеңесінің мүшесі ретінде Бенинг лагеріне тағы бір жылға оралды. Ол үшін Беннингте өткен төрт жыл жеткілікті болды, және ол өмірін жалғастыруға дайын болды. Жоғары лауазымды офицерге тілектерін білдіргеннен кейін, 1923 жылдың жазында Форт-Левенвортқа тағайындалды.
Up until the World War, other branches of the Army had their own specialty schools, but the infantry did not. This situation was being amended, and Middleton would be part of that change as a new faculty member of the Infantry School at Camp Benning, about nine miles from Columbus. Middleton, whose rank had reverted to his permanent rank of captain following the war, was an instructor in the new school for his first two years at Benning, and also a member of the Infantry Board, set up for research on weapons and tactics. One of his jobs on the board was to evaluate new weapons and equipment, and at one point he tested a new semiautomatic rifle which would eventually become the M 1 rifle, the standard weapon of the infantry in World War II. After two years as an instructor, and a promotion to major on 1 July 1920, Middleton prevailed upon his commanders to be allowed to enroll in the advanced infantry course as a student. This ten month course included instruction on combined arms, tactical principles and decisions, military history and economics, then ended with a written thesis. Middleton, who was one of the most junior members of his class, finished at the top of the class. Following the advanced course, Middleton spent the summer as the senior instructor at a Reserve Officer Training Camp at Fort Logan, Colorado, then returned to Camp Benning for one more year as a member of the Infantry Board. Four years at Benning had been enough for him and he was ready to move on. After expressing his wishes to a senior officer, he was assigned to Fort Leavenworth in the summer of 1923.
Басшылық және Бас штаб мектебі
Армиядағы ең жас майорлардың бірі ретінде Миддлтон Канзас штатының Форт-Левенворт қаласындағы Армияның Командалық және Бас штаб мектебінде өзінен он-он бес жыл үлкен офицерлермен бірге оқыды. Оқушылар осы он айлық курсқа жоғары лауазымдарға тағайындалу үшін келді. Осы жерде Миддлтон Джордж Паттонмен танысты, ол оның досы атанды. Паттон Миддлтонға курсты үздік бітірушілердің қатарында, шамамен 200 студенттің 25 пайызынан жоғары нәтижемен аяқтауға ниеттенгенін айтты. Оның болжамы расталды, ол сыныпта 14-ші орынды иеленді. Миддлтон 8-ші орынды алды. Командалық және Бас штаб мектебінде екінші жыл оқығанда, оның студенттерінің бірі, Дуайт Д. Эйзенхауэр, Миддлтон Францияда полкқа қолбасшылық еткенін білгендіктен, одан ақпарат алу үшін кеңсесіне келіп, сұрақтар қойды. Эйзенхауэр нақты сұрақтар қойды және күмәнсіз мотивацияланғандықтан, сыныпта бірінші болып бітірді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропада дивизияға басшылық еткен офицерлердің көпшілігі Миддлтонның 1924-1928 жылдар аралығындағы Командалық және Бас штаб мектебінде оқыған. Соғыс кезінде Еуропадағы барлық корпус командирлерінің де Миддлтонның студенттері болған кездер болды. Ол армия көлігі тақырыбындағы штабтық меморандумы (диссертацияға балама) жазды. Францияда жылқы мен есекті пайдалану тәжірибесін еске түсіріп, ол армияның мал шаруашылығын қолдануын моторизацияланған көлікпен ауыстыруды ұсынды. Мектептің коменданты Миддлтонды ерекше еңбегі үшін мақтады және оның идеяларын Соғыс министрлігінің жоғары деңгейлеріне жіберді.
As one of the youngest majors in the army, Middleton found himself among officers who were ten to fifteen years his senior at the Army's Command and General Staff School at Fort Leavenworth, Kansas. Students attended this ten month school to qualify for higher commands. Here Middleton met a classmate, George Patton, who would become one of his friends. Patton had confided to Middleton that he predicted completing the course as an Honor Graduate, one who finishes in the top 25% of the nearly 200 students. His prediction came true, and he finished 14th in the class. Middleton finished 8th. During his second year of teaching at Command and General Staff School, one of his students, Dwight D. Eisenhower, would come to his office and pump him for information, knowing that Middleton had commanded a regiment in combat in France. Eisenhower asked practical questions, and was unquestionably motivated—he finished first in his class. Nearly every officer who commanded a division in Europe during World War II attended the Command and General Staff School during Middleton's tenure there from 1924 to 1928. There was also a point in time during World War II when every corps commander in Europe had been a student of Middleton's. He wrote his staff memorandum (equivalent to a thesis) on the subject of Army transportation. Recalling his personal experience with horses and mules in France, he recommended that motorized transport significantly replace the Army's use of livestock. The commandant of the school commended Middleton for work of exceptional merit, and sent his ideas to the highest levels in the War Department.
Карьерасының соңғы жылдары
Алдыңғы он жылды әртүрлі Армия мектептерінде өткізген майор Миддлтон Беннинг лагеріне қайта оралуды сұрады, себебі ол және оның әйелінің онда әлі де достары болған. Өтініші мақұлданды және ол 29-шы жаяу әскер полкінің батальон командирі болып тағайындалды, ол он тоғыз жыл бұрын Форт-Портерде сафқа тұрған полк еді. Ол Беннингте бір жыл ғана болғанда, оған Вашингтондағы Соғыс министрлігінің Бас штабына тағайындалатыны хабарланды, бірақ мансапты офицерлерге қойылатын жаңа талап оның назарына түскен соң, жағдай өзгерді. Офицерлер енді Ұлттық гвардия, резервтер немесе Резервтік офицерлерді даярлау корпусы (ROTC) сияқты Армияның азаматтық құрамымен жұмыс істеуі керек болды. Соңғы мүмкіндік Миддлтонға ең қызықты болды, ол оңтүстіктегі мектепте жұмыс істегісі келді. Луизиана штаты университетінде (ЛСУ) бос орын ашылды, сондықтан Миддлтон көп ұзамай сол жаққа жол тартты.
Having spent the previous ten years in the various Army schools, Major Middleton requested a return to Camp Benning, where he and his wife still had friends. The request was approved and he was assigned as a battalion commander in the 29th Infantry Regiment there, the same unit in which he had enlisted nineteen years earlier at Fort Porter. He was at Benning for only a year when he was told he would be assigned to the General Staff at the War Department in Washington D. C., but this changed when a new requirement for career officers was brought to his attention. Officers were now expected to have an assignment with a civilian component of the Army such as the National Guard, the Reserves, or the Reserve Officers' Training Corps (ROTC). The last option appealed to Middleton the most, and he wanted to work at a school in the south. There was an opening at Louisiana State University (LSU), and this is where Middleton soon headed.
Луизиана мемлекеттік университетінде ROTC қызметі
1930 жылдың шілдесінде Трой Миддлтон Атлантадағы Форт Макферсон жаңа штаб-пәтерінде тоқтады, сосын отбасымен Луизиана штатының Батон-Руж қаласына батысқа қарай сапарлады, ол көп жылдар бойы олардың отбасылық үйіне айналды. Майор Миддлтон Луизиана штаты университетінде (LSU) кадеттерге басшылық жасады, сонымен қатар әскери ғылым профессоры болды. Штаб-пәтерде болғанда Миддлтон өзінің алдыңғы командирі Луизиана губернаторы Хьюи П. Лонгпен жақсы қарым-қатынас құрмағанын білді. Миддлтонға губернатор туралы бірнеше әңгіме айтылды, бұл оны қалаға келгеннен кейін бір күні онымен кездесуге итерді. Кездесу майор Миддлтон үшін сәл қиын болғанымен, екеуінің арасында достық қарым-қатынас орнады. Губернатор Лонг LSU және ондағы кадеттер корпусын өте жақсы көретін. Миддлтон кадеттер оркестрінде бірнеше ондаған мүше бар екенін айтқанда, губернатор оркестрдің құрамын 250 адамға дейін жеткізуге көмектесті. Губернатор Лонг шоумен еді, парадтар мен салтанатты шараларды ұнатты және аймақтағы спорттық жарыстарға кадеттер мен оркестрді тасымалдау үшін арнайы бағалар бойынша келісімдер жасады. Губернатордың тырыстығының нәтижесінде LSU 1930 жылы үшінші дәрежелі оқу орнынан 1936 жылға қарай Оңтүстіктегі ең ірі университетке айналды. Миддлтон Манила қаласындағы армия штабында генерал-инспектордың көмекшісі болып тағайындалды. Мұнда ол Форт Уильям МакКинли және Коррехидор сияқты әртүрлі әскери нысандарға сапарлағандағы шағымдарды тыңдады. Филиппинге келгеніне алты айдан аспағанда, президент Смиттен жылына 5400 доллар жалақымен LSU-де әкімшілік департаментінің деканы лауазымына жұмысқа алу туралы жаңа ұсыныс келді. Телеграмма келген кезде Миддлтон жүрек ауруына тексерілу үшін ауруханада жатқан еді, ол оны басқа екі подполковникке көрсетті. Олардың бірі ұсынысты қабылдау керектігін, себебі жалақысы өте жақсы екенін айтты. Екінші подполковник, Дуайт Эйзенхауэр, оның армияда қалуы керектігін айтты. Эйзенхауэр үш жыл Панамада генерал Фокс Коннердің көмекшісі болып жұмыс істеген, ол Версаль келісімінің шарттары Адольф Гитлер мен нацистер тарапынан сақталмайтынын және жақын арада тағы бір соғыс болатынына сенімді болған. Эйзенхауэр Миддлтонның әскери тәжірибесі бар офицердің қазіргі уақытта армиядан кетуіне орайлы емес екенін түсіндірді. Миддлтонға, өте жас подполковник ретінде, генерал болу мүмкіндігі алыс сияқты көрінді, және мәселені қайта ойлағаннан кейін ол армиядан зейнеткерлікке шығуға шешім қабылдады. Шешімін қабылдағаннан кейін, ол LSU президенті Смиттен азаматтық қызметке өтуге және университеттегі лауазымды қабылдауға дайын екенін хабарлайтын телеграмма жіберді. Миддлтондар 1937 жылдың мамырында Филиппиннен Сан-Францискоға бағыт алғанда Гонконг, Жапония және Қытайда тоқтады. Подполковник Миддлтон 1937 жылдың 31 қазанында армиядан ресми түрде зейнеткерлікке шықты.
In July 1930 Troy Middleton stopped at his new headquarters at Fort McPherson in Atlanta, then drove west with his family to Baton Rouge, Louisiana, which would become the family home for many years. Major Middleton became the Commandant of cadets at LSU, along with being the professor of military science. While at headquarters, Middleton had learned that his predecessor did not get along with Louisiana's governor, Huey P. Long. Middleton was told a few stories about the governor that made him curious enough to call on him the day after arriving in town. While the meeting turned out to be somewhat awkward for Major Middleton, it began a friendship between the two men. Governor Long loved LSU and the cadet corps there. When Middleton mentioned to him that the cadet band had just a few dozen members, the governor saw to it that the band would grow to 250 members. Governor Long was a showman, and enjoyed parades and fanfare, and would negotiate special fares to get the cadets and band transported to athletic events across the region. Because of the governor's dealings, LSU transformed from a third rate school in 1930 to the largest university in the south by 1936. Middleton was assigned as an assistant inspector general in the army headquarters in Manila. Here he listened to complaints as he travelled to various Army installations including Fort William McKinley and Corregidor. Less than six months into his Philippine tour he received a telegram from President Smith renewing his offer of a job at LSU as the dean of administration with a salary of $5,400 per year. Middleton was in the hospital undergoing testing for some heart irregularity when the telegram arrived, and he showed it to two other lieutenant colonels who were visiting him. One of them said he should take the offer, the salary being excellent. The other lieutenant colonel, Dwight Eisenhower, said he should stay in the army. Eisenhower had spent three years in Panama as an aide to General Fox Conner, who knew that the terms of the Treaty of Versailles were being ignored by Adolf Hitler and the Nazis, and who was certain another war was coming soon. Eisenhower reasoned that this was no time for an officer with Middleton's combat experience to be getting out of the Army. To Middleton, as a very junior lieutenant colonel, the prospect of becoming a general officer seemed very remote, and upon giving the matter more thought he ultimately decided to retire from the army. Once his decision was made, he wired President Smith at LSU advising him that he was ready to become a civilian and accept the university post. The Middletons left the Philippines in May 1937, stopping in Hong Kong, Japan, and China en route to San Francisco. Lieutenant Colonel Middleton officially retired from the army on 31 October 1937.
Луизиана мемлекеттік университетінде қызмет ету
Луизиана штатының мемлекеттік университетінде (ЛСУ) әкімшілік деканы болып жаңа жұмысқа орналасуының алғашқы жылы сәтті аяқталды. Миддлтон кампусқа жақын Хайленд-роудта жаңа үй салдырды, ал олардың жерінен мұнай кен орны табылды, бұл оларға мүліктің құнынан әлдеқайда көп кіріс әкелді. 1938 жылы университетке түсушілер саны арта бастады, ал ЛСУ футбол командасы бас жаттықтырушы Берни Мурдың жетекшілігімен үш керемет маусымды аяқтады, 30 реткі ойынның 27-сінде жеңіске жетті. Миддлтон сол жылы жаңа факультет клубының негізін қалау кезінде суретке түсірілді, ал кампус әртүрлі бағыттарда кеңейді. 1939 жылдың маусым айында университет күтпеген жағдайға тап болды, одан қалпына келгеніне көп жыл кетті. Нью-Орлеан газетінің бірінші бетінде ЛСУ жүк көлігінің Нью-Орлеан маңында құрылыс материалдарын түсіріп жатқан суреті жарияланды, бұл заңсыз операцияны көрсетті. Одан кейін жүргізілген тергеу ЛСУ президенті Смит университеттен шамамен миллион доллар ұрлап, осы ақшаны Чикаго бидай фьючерстік нарығындағы спекуляциядан туған шығындарын жабу үшін пайдаланғанын анықтады. Смит сотқа тартылып, алдымен федералды түрмеге, содан кейін Анголадағы Луизиана штатының түрмесіне жіберілді. ЛСУ ғимараттар мен жайлар жөніндегі басқарушысы Джордж Колдуэлл та да осы іске қатысып, салықтан қашу үшін Атлантада жазасын өтеді. Сонымен қатар штат губернаторы Ричард Леш отставкаға кетті, бірақ жақын арада бірнеше федералдық қылмыстар бойынша кінәлі деп танылып, Атлантаға жазасын өтеуге жіберілді. Заңсыз әрекеттер анықталғанға дейін шығындар әдетте қолма-қол ақшамен төленді, университет қаржысы мен бағдарламалық қаражаттың барлығы бір шотқа түсірілді және университет облигацияларының талаптары бұзылды. Жаңа басшылыққа кімге қарыз екенін анықтау үшін Луизиана газеттерінде жарнама беруге тура келді. Жағдайды шешудің алғашқы жылы күніне 16-18 сағат, аптасына алты күн жұмыс істеуді қажет етті, содан кейін де 1941 жылға дейін қосымша жұмыс уақыты керек болды. Бұрын конкурссыз, тапсырыссыз және бюджет туралы хабарсыз сатып алулар жасауға дағдыланған профессорлық-оқытушылық құрам мен қызметкерлерге әлемнің қалған бөлігі қолданатын қабылданған бизнес процедуралары туралы білім беру қажет болды. Миддлтон ЛСУ-дың осы қиындықтан шығуына көмектескен кезде, ол Еуропадағы оқиғаларды да қадағалап отырды. 1940 жылдың шілдесінде ол генерал Джордж Маршаллға хат жазып, АҚШ соғысқа дайындалып жатқанда оның қызметі әскерге қажет пе деп сұрады. Маршалл армия Миддлтонды қайтадан әскери форма кигізіп алғысы келетінін, бірақ оны тек оқу роліне ғана орналастыра алатынын, бұл оның жауынгерлік тәжірибесін тиімді пайдаланбауға әкелетінін айтты. Миддлтон 1942 жылға дейін ЛСУ-де қалды, ол ЛСУ-дың бас есепшісі ретінде өткізген күндерін қайта бастан өткігісі келмейтін ұзақ күндер деп сипаттады, бірақ алғашқы жылдан кейін ол жұмысты да, Хеберт, Борт және Хорнбикпен араласуды да қанағаттандырарлық және маңызды деп тапты. Ол осы кезеңде өзіне бұрын жақсылық жасаған мекемеге ең үлкен үлес қоса алғанын сезінді. Келесі күні ол ЛСУ президентіне АҚШ армиясына қызмет ету ниеті туралы хабарлады және Соғыс департаментіне өзінің қызметке дайын екенін хабарлайтын телеграмма жіберді. Бір-екі күннен кейін ол жауап алды: ол 1942 жылдың 20 қаңтарында подполковник болып активтік қызметке кіреді. Миддлтон Джорджия штатының Уилер лагеріндегі оқу полкіне тағайындалды, онда ол 1 ақпанда тез арада полковник болып жоғарылатылды және мыңдаған жаңа сарбаздардың жауынгерлік дайындығына бақылау жасады.
The first year in his new job as administrative dean at Louisiana State University (LSU) went smoothly. The Middletons had a new house built on Highland Road near the campus, and an oil field was discovered under their property, bringing them royalties that would pay for their property many times over. University enrollment began to climb in 1938 and the LSU football team had just finished three outstanding seasons under coach Bernie Moore, winning 27 of their 30 regular season games. Middleton was photographed breaking ground for a new faculty club that year, as the campus grew in many areas. All seemed to be running well when in June 1939 the campus was given a shock from which it would take many years to recover. A New Orleans newspaper ran a photo on the front page showing an LSU truck unloading building materials in suburban New Orleans, revealing an illegal operation. The ensuing investigation led to the discovery that LSU's President Smith had embezzled nearly a million dollars from the university, using the money to cover his losses while speculating in the Chicago wheat futures market. Smith stood trial, and was sent to first Federal prison and later the Louisiana State Penitentiary in Angola. The LSU superintendent of grounds and buildings, George Caldwell, was also involved in the scandal and served time in Atlanta for tax evasion. Meanwhile, the state's governor, Richard Leche, resigned, but was soon found guilty of several federal charges and sent to Atlanta to serve time. Before the revelation of the illegal activities, expenditures had been routinely made on a cash basis, all of the university funding and program money was thrown into a single account, and university bond indentures had been violated. The new leadership had to advertise in Louisiana newspapers to find out to whom they owed money. The first year of dealing with the situation required 16 to 18 hour days, six days a week, and after that the process still required overtime through the year 1941. Faculty and staff members, accustomed to making purchases without bids, purchase orders or knowledge of the budget, had to be educated on the accepted business procedures on which the rest of the world operated. While Middleton was helping LSU recover from this ordeal, he was also keeping an eye on events in Europe. In July 1940 he wrote a letter to General George Marshall asking if his services were needed by the Army as the United States was making preparations for war. Marshall replied that as much as the Army would like to have Middleton back in uniform, all the Army could do would be to place him in some training role, which would not effectively use his battle experience. Middleton stayed at LSU until 1942, describing his days as the comptroller of LSU as long days that he would not want to relive, but after the first year he found both the work and his association with Hebert, Borth and Hornbeak to be satisfying and rewarding. He felt that during this period of time he was able to make his greatest contribution to an institution that had been very good to him in the past. The next day he reported to the LSU president announcing his intention to offer his services to the U. S. Army, and he sent a telegram to the War Department announcing his availability for service. Within a day or so he received a reply: he would report to active duty as a lieutenant colonel on 20 January 1942. Middleton was assigned to a training regiment at Camp Wheeler, Georgia, where he was quickly promoted to colonel on 1 February, and oversaw the combat training of thousands of recruits.
45-ші жаяу әскер дивизиясы
1942 жылдың маусым айының басында Флоридаға жеке заттарын алуға оралғаннан кейін Миддлтон Форт-Девенске қатысты бұйрықтарды алды, сондай-ақ ол бригадир-генерал шеніне көтерілгенін естіді. Маусымның ортасында ол «Thunderbirds» деп аталған 45-ші дивизияға келді. Бұл дивизия негізінен Оклахомадан, сондай-ақ Колорадо, Аризона және Нью-Мексикодан келген әскерлерден құралған Ұлттық гвардия бөлімшесі еді. 45-ші дивизияның қолбасшысы, генерал-майор Уильям С. Ки, өзінің орнына іс-қимылға белсенді офицер тағайындалатынын күткен. Миддлтон бұл туралы хабардар болмаса да, 1942 жылдың жазында Ки қызметтен алынып, Миддлтон дивизияның басшылығына тағайындалды және генерал-майор шеніне ие болды. Жазда 45-ші дивизия Массачусетс штатындағы Кейп-Кодта оқу-жаттығуларын өткізді, ал кейін Миддлтон Нью-Йорктегі Пайн-Кэмпте қысқы дайындықтарға жетекшілік етті. Мұнда температура −36°F-қа дейін төмендеді және қар адам бойына жететіндей болып үйілді. Дивизиядағы Билл Моулдин есімді солдат әскер асханасынан шыққан қалдықтардың сырттағы қоқыс жәшігіне құйылатын кезде мұздап қатып қалғандарын бейнелейтін карикатура жасады. Кейіннен Моулдин Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде карикатураларымен танымал болды және еңбегі үшін екі рет Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. 1943 жылдың ақпан айында оқулар Пайн-Кэмптен Вирджиния штатындағы Пикетт лагеріне, таулы жағдайдағы дайындықтар үшін, содан кейін Атлант жағалауына, Норфолк (Вирджиния) және Соломонс (Мэриленд) арасында кемеден жағалауға оқулар үшін көшті. Сәуір айының басында дивизия Пикетт лагерінде болғанда, Миддлтон өзінің бірнеше штаб қызметкерлерімен бірге Солтүстік Африкаға жіберілді, ол әскери операцияны жоспарлауды бастау үшін. Мұнда ол Мароккодағы жетінші армияның қолбасшысы, генерал-лейтенант Джордж С. Паттонның штабына барды және шамамен бір ай бойы болды. Паттон жазда Сицилияға шабуыл жасағанда жетінші армияға қолбасшылық ететін болды, ал 45-ші дивизия АҚШ-тан келетін жалғыз жауынгерлік дайын дивизия болады. Дивизия 5 маусымда Норфолктан теңізге шығуы жоспарланғандықтан, Миддлтон жау жағалауына қонуды жоспарлауды аяқтау үшін бұрынғыдан кетіп, Алжирдегі генерал-лейтенант Омар Брэдлидің ІІ корпусы штабына есеп берді. Бұл операцияда Брэдли Паттонның басшылығында болды, ал жалпы бағытты британдықтар анықтады. Дивизия Алжирдің Оран қаласына келген кезде жоспарлау аяқталды және бөлім Сицилияға аттанғанға дейін Алжирдің батысында бір репетиция өткізе алды.
Upon returning to Florida in early June 1942 to pick up his personal effects, Middleton received his orders for Fort Devens, and also word that he had been promoted to brigadier general. In mid June he reported to the 45th, known as the "Thunderbirds," an Army National Guard division consisting mostly of troops from Oklahoma, but also including some from Colorado, Arizona, and New Mexico. The commanding general of the 45th, Major General William S. Key, anticipated being replaced with an active duty officer. Though Middleton was not informed of this, in late summer 1942 Key was replaced, and Middleton was given the command of the division, along with a promotion to major general. In the summer, the 45th did its training at Cape Cod, Massachusetts, after which Middleton was in command for winter training at Pine Camp, New York. Here the temperature dipped to −36°F and snow drifted head high. A soldier in the division by the name of Bill Mauldin did a cartoon showing slop from the kitchen frozen in a column as it descended into the garbage can outside. Mauldin later became famous for his cartoons during World War II, and won two Pulitzer Prizes for his work. In February 1943 the training moved from Pine Camp to Camp Pickett, Virginia, for mountain training, and then to the Atlantic Coast for ship to shore training between Norfolk, Virginia and Solomons, Maryland. In early April, while the division was at Camp Pickett, Middleton was sent to North Africa with some of his staff to begin planning the ensuing military operation. Here he went to the headquarters of the Seventh Army commander, Lieutenant General George S. Patton, in Morocco and stayed nearly a month. Patton would command the Seventh Army in the Sicily landings during the summer, and the 45th would be the only combat loaded division coming from the United States. With the division scheduled to sail from Norfolk on 5 June, Middleton left beforehand to complete the planning for the landing on a hostile shore, this time reporting to the II Corps headquarters of Lieutenant General Omar Bradley in Algiers, Algeria. For this operation, Bradley was subordinate to Patton, under British overall direction. By the time the division arrived in Oran, Algeria, the planning was complete, and the unit was able to run one rehearsal in western Algeria before embarking for Sicily.
Сицилия
45-дивизия Омар Брэдлидің 2-ші корпусына қарасты, ол өз кезегінде Паттонның 7-ші армиясына бағынышты болды. Сицилияға шабуыл жасаудың жалпы басшылығы, «Хаски» операциясы деп аталды, британдық генерал сэр Гарольд Александрмен болды, ал британдық күштер генерал Бернард Монтгомеридің басшылығындағы британдық 8-ші армияның құрамында ұйымдастырылды. 45-дивизия үш жаяу әскер полкінен – 157-ші, 179-шы және 180-ші – және көптеген басқа да бөлімшелерден тұрды. 45-ші дивизиямен бірге 1-ші жаяу әскер дивизиясы, 3-ші жаяу әскер дивизиясы және 505-ші парашютші жаяу әскер полкі (PIR) (504-ші PIR-дің 3-ші батальоны және көптеген басқа да қолдау бөлімшелерімен бірге), 82-ші әуеде десантталатын дивизияның құрамына кірді. Сицилияға алты күндік сапар басында оңай болды, бірақ кейін әскерлер арасында теңіз ауруы кең таралғандықтан қиынға айналды. Сицилияның оңтүстік жағалауының батыс жағында орналасқан Скоглитти қаласына жақын жерде бірнеше әскер кемесі кездескенде ауа райы жақсарды. 10 шілде күні сағат 2-де десант кемелері жаяу әскерлермен толтырылды. Кемелер жағалауға жақындағанда, әскери-теңіз күштері дайындық атысын бастады. 45-ші дивизияның басты міндеті – одақтас авиациясына қажетті екі әуежайды басып алу болды. Жағалаудан шамамен он бір шақырым жердегі Комисо әуежайы бір күнде басып алынып, келесі күні американдық ұшақтар пайдалана бастады. Дивизия Бискари әуежайын басып алуға төрт күн жұмсады. Соңынан Александр шекара өзгергенін хабарлады, яғни 45-ші дивизия автожолға жеткенде, олар алға жылжу мүмкіндігісіз тоқтатылды. Миддлтон дивизиясын 2-ші корпустың оң жағынан сол жағына жылжытты, солтүстікке қарай жүріп өту үшін, басқа американдық дивизиялардың артқы аймақтары арқылы тоқсан шақырымдай жол жүрді. 23 шілдеде 45-ші дивизияның алғашқы бөлімдері аралдың солтүстік жағалауына, Термини Имерезеден шығысқа қарай бес шақырым жердегі Серда станциясына жетті. Оңтүстік жағалаудан солтүстік жағалауға өтуге он үш күн кетті. Содан кейін дивизия жағалау бойымен шығысқа қарай жылжып, 30 шілдеде Санто-Стефаноға жетті. Мұнда олар немістердің шабуылына ұшырады, бірақ қарсы соғысып, келесі күні таңертең неміс артқы күштерін ауданнан ығыстырды. Бұл Сицилиядағы 45-ші дивизияның белсенді шайқасының соңы болды. Дивизия 1156 адамнан қаза тапты және 11000-ға жуық тұтқынға алды. 3-ші жаяу әскер дивизиясы 45-ші дивизияның орнына келді, ол енді Италия құрлығына шабуылға билет алды. Сицилиядағы оқиғаларды еске түсіргенде Миддлтон өзінің өмірбаянында генерал Паттонмен қарым-қатынастағы шиеленісті атап өтті. Паттон дивизия газетінде жарияланған Маулдиннің карикатураларын сыйластырмас және әскери емес деп санады. Миддлтон Маулдинді үнемі қорғады, бірақ Паттон оны жұмыстан босатуға ауызша бұйрық берді. Миддлтон Паттонға бұйрықты жазбаша түрде беруді сұрағанда, мәселе тоқтатылды. Біраз уақыттан кейін Паттон ауруханаларда қалжыңдап жүрген деп күдіктенген екі сарбазды ұрып, бұл қоғамдық айыптауға және оның лауазымынан алынуына әкелді. 45-ші дивизия генерал-майор Эрнест Дж. Доулидің 6-шы корпусының құрамында, генерал-лейтенант Марк У. Кларк басқаратын 5-ші армияның құрамында болады. Жоспарда одақтас күштерінің Италиядағы Сицилиядан солтүстікке қарай 200 шақырымдай жердегі Салерно маңына қонуы көзделген. Миддлтон штабына олар кетпейтінін айтып, әскерлеріне қиын шайқасқа қатысудың жақсы уақыты екенін жеткізді. Генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр, енді Жерорта теңізіндегі одақтастардың жоғарғы қолбасшысы, 17 қыркүйекте жағажайға барып, шайқастың жеңіліспен аяқталғанын көрді. Келесі күні немістер бұл аймақтан шығып кетті, ал 45-ші дивизия қарсылыққа ұшырамай Венфроға қарай жылжыды. 21 қазанда дивизия алты аптаға жуық үзіліссіз шайқасқаннан кейін резервке жіберілді. Венфро маңында неміс қарсыласы әлі де болды, ал 179-шы жаяу әскер полкінің бөлімдері 2 қарашада қаланы басып алды. Осылайша, одақтастардың жоспарлаушылары одан әрі шараларды зерттей бастағанда, шайқас үлкен үзіліс жасады. Шайқас тоқтағанда, күзгі жаңбырдың басталуы, сонымен қатар шексіз төбелер мен лайлы жолдар Миддлтонның бір жылдан бері мазалап жүрген сол жақ тізесін қатты ауыртты. Ол бұрын футбол ойнағанда оң тізесін жарақат алған, бірақ сол аяғының ауруына себептің анық түсіндірмесі болмады. Дәрігерлер оның аяғын зерттеді, бірақ жауап таба алмады. Қарашаның соңында Миддлтон Неапольдегі ауруханаға түсті және желтоқсанға дейін қалып қойды, бірақ дұрыс диагноз қойылмады. Ол қимылдап, штабтық жұмыстарды істеді, содан кейін генерал Эйзенхауэрдің Солтүстік Африкадағы штабына ұшып кетті. Ол қаңтардың ортасына дейін онда болды, содан кейін АҚШ-қа, Уолтер Рид ауруханасына жіберілді. Миддлтон Уолтер Ридте болғанда, генерал Эйзенхауэр генерал Джордж Маршаллға, АҚШ армиясының бас штабына, Миддлтонды тез арада шетелге қайтару қажеттігін хабарлады. Миддлтонның тізесіндегі қиындықтарды мойындаған Эйзенхауэр: «Мен оның тізесіне қызығушылық танытпаймын, мен оның ақылы мен жүрегін қалаймын. Егер қажет болса, оны төсекке салып шайқасқа апарып жатамын», деді. 45-ші дивизияның басшылығы генерал-майор Уильям У. Иглзға берілді. Екі генерал жоспар жасады, ал Миддлтон Теннесси, Колорадо және Вашингтон округіндегі алты армиялық базаға жіберілді, сондай-ақ отбасысын Батон-Ружда зиярат ету үшін тоқтады. Миддлтон Англияда VIII корпустың басшысы болады, ал оны түрлі орындарға жіберудің мақсаты – жауды кадрлық өзгерістер туралы жаңылыстыру болды. Онымен бірге азаматтық өмірінде физиотерапевт болған сержант болды, ол Миддлтонның тізелерін күніне екі рет массаж жасады. Штабына қандай қызметкерлер қажет екені сұралғанда, Миддлтон қазіргі штатты сақтап қалатынын, бірақ көмекші үшін Сицилия мен Италияда өзімен бірге қызмет еткен ескі ЛСУ досы Мак Хорнбикті қалағанын айтты.
The 45th Division was under Omar Bradley's II Corps, which in turn was subordinate to Patton's Seventh Army. Overall command of the Sicilian invasion, called Operation Husky, was with British General Sir Harold Alexander, and the British forces were organized under the British Eighth Army commanded by General Bernard Montgomery. The 45th Division consisted of three infantry regiments, the 157th, 179th and 180th, and numerous other elements. Fighting alongside the 45th Division were the First Infantry Division, Third Infantry Division, and the 505th Parachute Infantry Regiment (PIR) (with the 3rd Battalion of the 504th PIR and numerous other support units attached), part of the 82nd Airborne Division. The six day trip to Sicily was smooth at first, then turned fairly rough, with seasickness prevalent among the troops. The weather calmed as several troop ships rendezvoused near the town of Scoglitti, on the western side of Sicily's south coast. At 2 a. m. on 10 July the landing craft were filled with infantrymen, and as the craft approached the shoreline, the Navy opened up with a volley of preparatory fire. The primary mission of the 45th was to capture two airfields needed for Allied aircraft. Comiso Airfield, about eleven miles from the shore, was captured in a day and was being used by American planes the next day. It took four days for the division to capture Biscari Airfield, about twelve miles inland. Word eventually came down from Alexander that the boundaries had been changed, which meant that when the 45th reached the highway, they became frozen in place with no opportunity to advance. Middleton moved his division from the right of II Corps to the left, traveling ninety miles out of the way through back areas of the other American divisions, to get in position for the march north. On 23 July the first elements of the 45th reached the north coast of the island at Station Cerda, five miles east of Termini Imerese, taking thirteen days to move from south coast to north coast. The division then moved east along the coast, reaching its objective of Santo Stefano on 30 July. Here they were stormed by the Germans, but fought back, forcing the German rear guard out of the area by the following morning. This was the end of active fighting for the 45th in Sicily, where the division endured 1,156 casualties while taking nearly 11,000 prisoners. The Third Infantry Division was moved in to replace the 45th, which was now ticketed for the upcoming invasion of the Italian mainland. In recalling events on Sicily in his biography, Middleton noted a strain in his relationship with General Patton. Patton felt that the Mauldin cartoons published in the division newspaper were irreverent and unsoldierly. Middleton consistently defended Mauldin, but was verbally ordered by Patton to get rid of him. When Middleton told Patton to put the order in writing, the issue was dropped. Soon thereafter, Patton slapped two soldiers who he suspected of malingering in hospitals, which brought public condemnation and loss of his command. The 45th Division would be under Major General Ernest J. Dawley's U. S. VI Corps, within the U. S. Fifth Army commanded by Lieutenant General Mark W. Clark. The plan called for the landing of the Allied forces in the vicinity of Salerno, Italy, about 200 miles north of Sicily. Middleton, telling his staff that they were not leaving, spread around the word to his troops that it was a good time to do some hard fighting. General Dwight D. Eisenhower, now the Supreme Allied Commander in the Mediterranean, visited the beachhead on 17 September, observing that the battle had been won. The following day the Germans had pulled out of the area, and the 45th was able to advance to Venafro before meeting any resistance. On 21 October the division was put into corps reserve, following almost six weeks of uninterrupted action. There was still some German resistance around Venafro, and elements of the 179th Infantry Regiment secured the town on 2 November. With this the fighting came to a large pause as Allied planners studied further action. With the lull in the fighting, and the onset of autumn rains, coupled with endless hills and deepening mud, Middleton's left knee, which had been uncomfortable for more than a year, was now becoming agonizing. He had hurt his right knee many years earlier playing football, but there was no immediate explanation for the pain in his left leg. Medics studied his leg, but had no answers. In late November Middleton went to the hospital in Naples, staying well into December, still without adequate diagnosis. He was able to hobble around, and did some staff work, then flew to General Eisenhower's headquarters in North Africa. He stayed there until mid January, when he was sent to Walter Reed Hospital back in the United States. While Middleton was at Walter Reed, General Eisenhower communicated to General George Marshall, the U. S. Army Chief of Staff, that he needed Middleton back overseas. Acknowledging Middleton's difficulty with his knees, Eisenhower said, "I don't give a damn about his knees; I want his head and his heart. And I'll take him into battle on a litter if we have to." Command of the 45th Division went to Major General William W. Eagles. The two generals came up with a plan, and Middleton was sent to six Army installations in Tennessee, Colorado, and Washington, D. C., with a brief stopover to visit his family in Baton Rouge. Middleton would be taking command of VIII Corps in England, and was sent to the various locations to confuse the enemy about the personnel change. Accompanying him was a sergeant who had been a physical therapist in civilian life, and who would massage Middleton's knees twice a day for the next year. When asked what staff he needed to take with him, Middleton replied that he would keep the staff that was already in place, except that for an aide he would like his old LSU friend, Mack Hornbeak, who had served with him through Sicily and Italy.
VIII корпус
АҚШ-тың VIII корпусы 1943 жылдың желтоқсан айында Ұлыбританияға келді, оған Миддлтон көп жылдар бойы таныс болған генерал-майор Эмиль Ф. Рейнхардт қолбасшылық етті. Ол қабілетті командир болғанымен, жауынгерлік тәжірибесінің жетіспеуі салдарынан Миддлтон онымен ауыстырылды (дегенмен Рейнхардт кейіннен Еуропалық майданда дивизияға қолбасшылық етті). Миддлтон VIII корпусының басшылығын қабылдамас бұрын Еуропадағы алғашқы кездесуін досы және жоғары офицері Дуайт Эйзенхауэрмен жүргізді. Эйзенхауэр Миддлтоннан Паттонды әскерге қолбасшы етіп тағайындау туралы пікірін сұрады. Миддлтон Паттонның шебер жауынгер екенін ескеріп, мұның дұрыс идея деп ойлады. Эйзенхауэр келісті, бірақ Паттонның баспасөзге айтқан сөздері арқылы армияның беделін түсіруі мүмкін екеніне алаңдады. Содан кейін Паттон Нормандияға шабуылға дайындық кезінде Лондонның солтүстігінде орналасқан Үшінші армияға қолбасшылық етті. Тамыз айының басында Паттон күнделігіне: "Мен Миддлтонның неге соншалықты салқынқанды немесе ақымақ болғанын түсіне алмаймын. Оның несі бар екенін білмеймін" деп жазды. Оның ұрыс даласындағы мол тәжірибесі мен әскери біліміне қарамастан, Миддлтон қуғын операцияларын жүргізуде шектеулі тәжірибеге ие болды және олар оны қысымға түсірді. Соңында ол өз бронетанктік дивизияларына операцияларында белгілі бір автономия берді, ал өз жаяу әскерін Брестке жол бойындағы қарсылық ошақтарын тазалауға қолданды. Оның жау күшінің бағасы Паттон берген бағалардан әлдеқайда дәл болды, және Паттон Миддлтонның корпус командирі ретіндегі құндылығын мойындады, оны күнделігінде "саңғырау" деп атағаннан кейін жеті апта ішінде оған "Құрметті қызмет медалін" табыс етті. Миддлтон "иә" деп жауап беруге мәжбүр болды. АҚШ Әскери академиясындағы Вест-Пойнттағы құрмет кодексін бұзу туралы айыптаулар болды, және Миддлтон іс жүргізуді қадағалау және ұсынымдар жасау үшін комиссияға мүше болып кірді. Бұл Миддлтон үшін жеке қиындық болғанымен, комиссия алдау үшін 82 курсантты, оның ішінде футбол командасының көп бөлігін шеттету туралы ұсыным жасады. Нью-Орлеан газетінің бірінші бетіндегі мақала оқиғаны сарказммен былай баяндады: "Армия футбол командасы заңсыз пас бергені үшін қатаң жазаланды". Ол ешқашан Вест-Пойнтке қатыспағанымен, 1952 жылы академияның Қонақтар кеңесінде қызмет етуге шақырылды, және ол үш жылдық мерзімге осы лауазымды атқарды.
The U. S. VIII Corps had arrived in the United Kingdom in December 1943, and was commanded by Major General Emil F. Reinhardt, who Middleton had known for many years. While he was an able commander, his lack of combat experience resulted in his being replaced by Middleton (though Reinhardt would later command a division in the European fighting). Middleton's first stop in Europe before assuming command of VIII Corps was to confer with his friend and commander, Dwight Eisenhower. Eisenhower had asked Middleton about his views on making Patton the commander of an army. Middleton thought it was a good idea since Patton was such an able fighter. Eisenhower agreed, but was concerned about Patton's propensity to embarrass the Army by things he said to the press. Following this Patton was given command of the Third Army, which was headquartered north of London during the preparation for the invasion of Normandy. In early August Patton wrote in his diary, "I cannot make out why Middleton was so apathetic or dumb. I don't know what was the matter with him." Despite his wealth of battlefield experience and years of military schooling, Middleton had only limited experience in conducting pursuit operations, and was a bit overwhelmed by them. Ultimately he allowed his armored divisions some autonomy in their operations, while using his infantry to clean up pockets of resistance en route to Brest. His estimates of enemy strength turned out to be much more accurate than those provided to him by Patton, and Patton ultimately acknowledged Middleton's value as a corps commander by presenting him with a Distinguished Service Medal within seven weeks of calling him "dumb" in his diary. Middleton was compelled to say yes. There were allegations of wholesale honor code violations at the U. S. Military Academy in West Point, and Middleton was to serve on a committee to oversee the proceedings and make recommendations. Though personally painful to Middleton, the committee's recommendation was to dismiss 82 cadets for cheating, including most of the members of the football team. A headline in a New Orleans newspaper wryly summarized the event as "Army Football Team Severely Penalized for Illegal Passing." Though he had never attended West Point, in 1952 he was asked to serve the academy on its Board of Visitors, a position which he held for one three year term.
Университет президенті
Доктор Хэтчер 1947 жылдың ақпан айында денсаулығының нашарлауына байланысты ЛСУ президенті қызметінен кетті. Стадионды кеңейту мақұлданғаннан кейін, 1953 жылдың қыркүйегінде Бақылау кеңесі жаңа кітапхананы бірінші кезекте салуға келісті. Бір жыл ішінде штаттық заң шығарушы орган ЛСУ-ға сұраған барлық қаражатын берді, бұл бұрынғы өтініштен 20% көп, негізінен қызметкерлердің жалақысын арттыруға, сондай-ақ кампустың орталық бөлігіндегі Хилл ескерткіш кітапханасының қарамағында салынатын жаңа кітапханаға 3,6 миллион доллар жұмсалды. 1954 жылы жасалған болжамдар келесі 15 жылда студенттер санының шамамен екі есеге артатынын көрсетті, жауап ретінде университет осы уақытқа дейін ең амбициозды құрылыс бағдарламасын бастады. Университет президенті ретінде Миддлтон кадрлық мәселелерге үнемі қатысты, олардың кейбіреулері ұлттық жаңалықтарға шықты. Мұндай бір оқиға 1955 жылдың ақпан айында болды, онда Бақылау кеңесі футбол командасының бас жаттықтырушысы Гейнелл Тинслиді жеті жыл ішінде тең нәтижеге жеткені үшін қызметтен босатуға уақыт келді деп шешті. Оның ізбасары Пол Дитцель ЛСУ-де үш жеңіліс маусымымен қиын бастама жасады және оны қызметтен босату туралы талаптар күшейді. Алайда Миддлтон Дитцельді қолдады, және төртінші маусымында ЛСУ «Тигрлері» жеңіліссіз маусымды ғана емес, сонымен қатар Sugar Bowl турнирін жеңіп, ұлттық чемпион атанды. 1956 жылы көптеген оңтүстік штаттарындағы маңызды мәселе – сегрегацияны жою болды. Миддлтон, көптеген ақ Луизиана тұрғындары сияқты, сегрегацияны жақтағанмен, университет президенті ретінде оның міндеті штат пен елдің заңдарын сақтау болды. Техас университетінің басшысы Гарри Рэнсомға жазған хатында Миддлтон қара және ақ студенттерді бөлек ұстауға және қара студенттердің спортқа қатысуына кедергі келтіруге жасаған әрекеттерін егжей-тегжейлі баяндады, тіпті қара студенттерді университетке қабылдағанына қарамастан. Ол былай деп жазды: «Біздің қара нәсілді студенттеріміз әлеуметтік шараларға қатысуға, спорттық жарыстарға қатысуға, бассейнге баруға және т.б. тырысқан жоқ. Егер олар тырысса, мысалы, біз бассейн жұмысын тоқтатар едік». Сәуір айында ол Бақылау кеңесіне «ЛСУ және сегрегация» деген тақырыпта есеп ұсынды. Бұл есепте ЛСУ-ға қара нәсілді студенттерді қабылдау тарихы баяндалды, бұл университет осы мәселеге қаншалықты қарсылық көрсеткенін көрсетті. Федералдық сегрегация заңдары орындалмауы мүмкін деп мәлімдеген белсенді сегрегационистер болғанымен, көрегендер екі есе нысандарды құрудың бекер екенін және өте қымбатқа түсетінін түсінді, сондықтан интеграция процесі жеделдеді. 1959 жылы Миддлтон университеттің міндетті зейнеткерлік жасына, 70 жасқа жеткенде, Түлектер кеңесі Бақылау кеңесінен жас талабын алып тастауды және Миддлтонға президенттік лауазымда қалуға рұқсат беруді ұсынды. Бұл қабылданды, және 1959-1960 оқу жылының соңында ол тағы да университет үшін маңызды тұлға деп танылды және тағы да бір жыл қызметте қалуға келісті. Бірақ бұл жыл ұзаққа созылды, 1962 жылдың 1 ақпанында Миддлтон ресми түрде зейнеткерлікке шықты, ал үш апта бұрын, 11 қаңтарда Луизиананың губернаторы Джимми Х. Дэвис бұл күнді «Луизианадағы Трой Х. Миддлтон күні» деп жариялады. ЛСУ сабақтары тоқтатылды, Кадет корпусынан құрметті қарауыл жасалды, ал Армия хатшысы Элвис Стар шақырылып, Миддлтонға құрметті заң докторы атағы берілді.
Dr. Hatcher, the President of LSU, resigned his position in February 1947 because of ill health. After the stadium expansion had been approved, the Board of Supervisors agreed to give priority to a new library in September 1953. Within a year, the state legislature had given LSU all of the funds it asked for, about 20% more than the previous request, to be used mostly for higher staff salaries, but also including 3.6 million dollars for the new library to be built across from the Hill Memorial Library in the central part of the campus. In 1954 projections indicated that student enrollment would nearly double in the next 15 years, and in response the university entered into its most ambitious building program to date. As the university president, Middleton was constantly involved in personnel decisions, some of them making national news. One such ordeal occurred in February 1955 when the Board of Supervisors decided that it was time for the head football coach, Gaynell Tinsley, to be relieved following a break even record in seven years. His successor, Paul Dietzel, had a rough beginning at LSU with three losing seasons, and calls for his removal grew. Middleton supported Dietzel, however, and in his fourth season as coach the LSU Tigers not only had an undefeated season, but also won the Sugar Bowl and were declared the national champions. A serious issue facing most southern schools in 1956 was that of desegregation. While Middleton, like most white Louisianans, was in favor of segregation, as the university president his responsibility was to uphold the laws of the state and nation. In a letter to University of Texas Chancellor Harry Ransom, Middleton detailed his efforts to keep black and white students separate and to prevent black students from participating in athletics, in spite of accepting black students into the university. He wrote, "Our Negro students have made no attempt to attend social functions, participate in athletic contests, go in the swimming pool, etc. If they did, we would, for example, discontinue the operation of the swimming pool." In April he wrote a report to the Board of Supervisors entitled "LSU and Segregation." Here he outlined the history of the enrollment of blacks at LSU, which showed how resistant the university had been to such an undertaking. While there were avid segregationists who declared the federal desegregation laws would not be fulfilled, more practical minds could see the futility and extreme expense of having to create duplicate facilities, and the process of integration accelerated. When Middleton reached the university's mandatory retirement age of 70 in 1959, the Alumni Council adopted a resolution to have the Board of Supervisors waive the age requirement, and allow Middleton to stay on as president. This was done, and again at the end of the 1959–1960 school year he was once again declared to be essential to the university, and once again reluctantly agreed to stay for one additional year. Though it became a long year, on 1 February 1962 Middleton officially retired, and three weeks earlier 11 January was declared as "Troy H. Middleton Day in Louisiana" by Governor Jimmie H. Davis. LSU classes were suspended, an honor guard from the Cadet Corps was formed, and Secretary of the Army Elvis Stahr came to address the convocation, at which Middleton was given the honorary degree of Doctor of Laws.
Зейнеткерлік және өлім
1962 жылы ЛСУ-дан зейнеткерлікке шыққанда Миддлтон 72 жастан сәл ғана асыпты. Ол енді құрметті президент атанды және Дэвид Ф. Бойд ғимаратында кампуста кеңсесін сақтап қалды. Ол әр сәрсенбі сайын сол кеңсеге баратын, онда кеңсе хатшысы оның келген хаттарға жауап ретінде көптеген хаттарды теріп жазатын. Комиссиядағы Миддлтонның қара нәсілді әріптесі – Нью-Орлеандағы Диллард университетінің президенті доктор Альберт Дент болды, ал Адамдар арасындағы қатынастар, құқықтар мен міндеттер жөніндегі комиссияның қызметкерлерін басқаруға таңдалған директорлар – ақ нәсілді адвокат Джон Марцелл және қара нәсілді адвокат Джесси Н. Стоун болды. Комиссия 1970 жылдың мамырында өз мақсатына жете келе таратылды, ал әрбір мүше губернатордан алғыс хат алды. 1969 жылдың қаңтар айында Жоғары білім беруді үйлестіру кеңесі құрылды, және Миддлтон тағы да қызмет етуге келісті, бірақ бұл жолы губернатордың төраға болуға талап етуін қабылдамады. Екі жылдан кейін Миддлтон кеңес артық мекемелерді біріктіріп, салық төлеушілердің ақшасын бекер шығындауға ұрындыратын жобаларды мақұлдамай, өзін ақтағанын сезінді. Миддлтон 1973 жылға дейін, 83 жасқа толғанға дейін осы қызметте болды, сондай-ақ басқа да көптеген лауазымдарда жұмыс істеді, бірақ мүмкіндігі болғанда аң аулау және балық аулаумен айналысып, отбасының өсуіне қуанды. Миддлтон 1976 жылдың 9 қазанында Батон-Руж қаласында қайтыс болды, 87 жасқа толуға үш күн қалғанда.
Middleton was a little more than 72 years old when he retired from LSU in 1962. He was now President Emeritus, and maintained an office on campus in the David F. Boyd building. He went to this office every Wednesday morning where a staff secretary handled the typing of a large number of letters in response to his mail. Middleton's black counterpart on the commission was Dr. Albert Dent, president of Dillard University in New Orleans, and the directors chosen to head the staff of this Commission on Human Relations, Rights, and Responsibilities were white attorney John Martzell and black attorney Jesse N. Stone. The commission was disbanded in May 1970, after having effectively served its purpose, and the members each received a letter of thanks from the governor. In January 1969 the Coordinating Council for Higher Education was authorized, and Middleton agreed to serve once again, but this time refused pressure from the governor to become the chairman. After two years, Middleton felt that the council had more than justified itself by merging redundant facilities, and disapproving projects that were wasteful of taxpayer's money. Middleton served in this role until 1973, when he was 83 years old, and also served in a number of other capacities, but continued to hunt and fish when he could, while also enjoying his growing family. Middleton died in Baton Rouge on 9 October 1976, three days before his 87th birthday.
Мұра
1962 жылы Миддлтонның ЛСУ-дан зейнеткерлікке шыққан жылы Миссисипи мемлекеттік университеті оны "жылдың түлегі" деп жариялады. 1966 жылдың 10 қыркүйегінде Луизиананың хабар таратушылар қауымдастығы Миддлтонға қола тақтасын табыстады, оны Адам қатынастары, құқықтары және міндеттері жөніндегі комиссия төрағасы ретінде нәсілдік бейбітшілікті сақтаудағы еңбектері үшін "Жылдың луизианалық азаматы" деп атады. 1973 жылдың 24 наурызында ЛСУ-де Миддлтонның естелік заттар жинағы ашылды. Университет кітапханасында орналасқан бұл жинақта суреттер, хаттар, мақтау қағаздары, сыйлықтар, тақталар, форма, атқа мінуге арналған аяқ киім, қылыш және көптеген басқа да артефакттар мен құжаттар бар. Бөлме 1999 жылға дейін сақталды, содан кейін заттар тізімделді және университет мұрағатына, ескі Хилл мемориалдық кітапханасына көшірілді. 1978 жылдың 3 қарашасында ЛСУ Басқару кеңесі ресми түрде ЛСУ кітапханасын "Трой Х. Миддлтон кітапханасы" деп атады, бұл ғимарат алғаш ашылғаннан кейін 20 жыл өткен соң жасалды. Батон-Руж қаласында генералдың құрметіне Миддлтон-плейс көшесі аталды; ал 1986 жылы Миссисипи мемлекеттік университетінде Армия және Әуе күштері ROTC ғимараты Миддлтонның құрметіне аталды.
In 1962, the year of Middleton's retirement from LSU, Mississippi State University declared him the "alumnus of the year". On 10 September 1966, the Louisiana Association of Broadcasters awarded Middleton a bronze plaque, honoring him as the Louisianan of the Year for his accomplishments in racial peace keeping while chairing the Commission on Human Relations, Rights, and Responsibilities. On 24 March 1973, the Middleton Collection of Memorabilia was dedicated at LSU. Housed in the university's library, the collection included pictures, letters, citations, awards, plaques, a uniform, riding boots, a saber and numerous other artifacts and documents. The room was maintained until 1999, when the items were cataloged and moved to the university archives in the old Hill Memorial Library. On 3 November 1978 the LSU Board of Supervisors officially named the LSU library the "Troy H. Middleton Library," 20 years after the building was first dedicated. In Baton Rouge, a street is named Middleton Place in honor of the General; and in 1986 at Mississippi State University the Army and Air Force ROTC building was named in honor of Middleton.|former United States President Dwight Eisenhower
Ренжімелік даталары
Жеке, Регламенттік армия: 3 наурыз 1910
Корпораль, Регламенттік армия: 10 маусым 1912 Сол кезде белгісі болмаған
Регламенттік армия екінші лейтенанты: 30 қараша 1912
Регламенттік армия бірінші лейтенанты: 1 шілде 1916
Капитан, Регламенттік армия: 15 мамыр 1917
Майор, Ұлттық армия: 7 маусым 1918
Подполковник, Ұлттық армия: 17 қыркүйек 1918
Полковник, Ұлттық армия: 14 қазан 1918
Капитан шын дәрежесіне қайта оралды, Регламенттік армия: шілде 1919
Майор, Регламенттік армия: 1 шілде 1920
Подполковник, Регламенттік армия: 1 тамыз 1935
Полковник, Зейнетақы тізімі: 31 қазан 1937
АҚШ армиясының полковнигі: 1 ақпан 1942 (қызметке қайта оралды)
Бригад генерал, АҚШ армиясы: 25 маусым 1942
АҚШ армиясы генерал-майоры: 27 қазан 1942
АҚШ армиясы генерал-лейтенанты: 5 маусым 1945
АҚШ армиясы генерал-лейтенанты, зейнеткерлік тізімінде: 10 тамыз 1945
Private, Regular Army: 3 March 1910 Corporal, Regular Army: 10 June 1912 No pin insignia at the timeSecond lieutenant, Regular Army: 30 November 1912 First lieutenant, Regular Army: 1 July 1916 Captain, Regular Army: 15 May 1917 Major, National Army: 7 June 1918 Lieutenant colonel, National Army: 17 September 1918 Colonel, National Army: 14 October 1918 Reverted to permanent rank of captain, Regular Army: July 1919 Major, Regular Army: 1 July 1920 Lieutenant colonel, Regular Army: 1 August 1935 Colonel, Retired list: 31 October 1937 Colonel, Army of the United States: 1 February 1942 (Returned to active duty.) Brigadier general, Army of the United States: 25 June 1942 Major general, Army of the United States: 27 October 1942 Lieutenant general, Army of the United States: 5 June 1945 Lieutenant general, Retired list: 10 August 1945