Клоренс Ральф Хюбнер: Американ армиясының батыры және Нормандиядағы жетекшісі
Clarence R. Huebner
Клэрэнс Р. Хюбнер – АҚШ армиясының ІІ Дүниежүзілік соғысындағы батыр генералы. «Қызыл Бірінші» дивизиясының Нормандияға түсудегі рөлі, өмірбаяны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары армиясының генерал-лейтенанты Кларенс Ральф Хьюбнер (24 қараша 1888 жыл - 23 қыркүйек 1972 жыл) – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда ерекше көзге түскен, жоғары наградалармен марапатталған АҚШ армиясының аға офицері. Оның ең танымал рөлі – Екінші дүниежүзілік соғыстың Нормандияға түсу кезінде 1-ші жаяу әскер дивизиясының («Үлкен қызыл» деген лақап атымен белгілі) генерал-командующийы (CG) болуы.
United States Army general
Lieutenant General Clarence Ralph Huebner (November 24, 1888 – September 23, 1972) was a highly decorated senior officer of the United States Army who saw distinguished active service during both World War I and World War II. Perhaps his most notable role was as the Commanding General (CG) of the 1st Infantry Division (nicknamed "The Big Red One") during the Normandy landings of World War II.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Канзастағы Буштоннан шыққан шаруа баласы Хьюбнер 1916 жылғы қарашада тұрақты офицерлік шен алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Хьюбнер Батыс майданында қызмет етті және 28-ші жаяу әскері полкімен бірге Францияға жіберілді, ол кейіннен 1-ші жаяу әскер дивизиясының ("Үлкен Қызыл") құрамына кірді. Бұл дивизия соғыс кезінде теңіз арқылы жіберілген американдық экспедициялық күштердің (АЭК) алғашқысы болды. Келесі жылы ол Кантиньидегі алғашқы американдық полк шабуылына, Сойссон, Сен-Михель және Мез-Аргон шайқастарына қатысты. Осы соғыстағы қызметі үшін ол екі "Ерен еңбегі үшін" ордені, Армияның "Ерен еңбегі үшін" медалі және "Күміс жұлдыз" медалімен марапатталды. Ол 28-ші жаяу әскерінің 2-ші батальонына қолбасшылық еткен офицері қаза болғаннан кейін Кантиньиде батальонға қолбасшылық етті, ал кейіннен полкке қолбасшылық етті, ол АЭК-тің ең жас полк командирлерінің бірі болды. Соғыстан кейін әскерде қызметін жалғастырған Хьюбнер 1924 жылы Форт-Левенворттағы АҚШ Армиясының Командалық және Бас штаб мектебіне түсті және 1929 жылдан 1933 жылға дейін оның оқытушысы болып жұмыс істеді.
A farm boy from Bushton, Kansas, who spent almost seven years serving from private to sergeant in the 18th Infantry Regiment, Huebner received a regular commission in November 1916. During World War I Huebner served on the Western Front and was sent to France with his regiment, the 28th Infantry, which later became part of the 1st Infantry Division ("The Big Red One"), shortly after the American entry into World War I. The division was the first of the American Expeditionary Force (AEF) to be sent overseas during the war. The following year he participated in the first American regimental assault at Cantigny, through Soissons, Saint Mihiel, and the Meuse Argonne. For his service in this war, he received two Distinguished Service Crosses, an Army Distinguished Service Medal, and a Silver Star. He commanded the 2nd Battalion, 28th Infantry at Cantigny after his commanding officer was killed, and later commanded the regiment, one of the youngest regimental commanders in the AEF. Remaining in the army after the war, Huebner attended the United States Army Command and General Staff School at Fort Leavenworth in 1924 and served on its faculty from 1929 to 1933.
Бөлімнің командалығы
1943 жылы Хьюбнер генерал Омар Н. Брэдли жоспарлаған оқиғаның нәтижесінде 1-ші жаяу әскер дивизиясының танымал қолбасшысы генерал Терри Алленді қызметтен босатып, орнына тағайындалды. Аллен басқарған кезде 1-ші жаяу әскер дивизиясы үлкен жауынгерлік жетістіктерге қол жеткізгенімен, Брэдли Алленнің және дивизияның көмекші қолбасшысы Теодор Рузвельт кішінің соғыс кезіндегі басшылық стилін сынады, олар жаттығу мен тәртіпке қарағанда жауынгерлік қабілетке басымдық берді: «Одақтастар Тунис қаласынан әдемі түрде өтіп бара жатқанда, Алленнің жауынгерлік 1-ші жаяу әскер дивизиясы тунистік жеңісті өзшелекпен тойлады. Тунистен Арзевке дейінгі қалаларда дивизия тоналған шарап дүкендері мен ашуланған қала әкімдерінің ізін қалдырды. Бірақ дивизия Оран қаласында толық бақытсыздыққа ұшырады. Проблема СОС (Жабдықтау қызметі) әскерлері, Оранда ұзақ уақыттан бері орналасқан, майданнан келген біздің жауынгерлік әскерлерімізге клубтары мен базаларын жапқаннан кейін басталды. Бұл шектеуге ашуланған 1-ші дивизия қалаға екінші рет «азаттық әкелу» үшін шабуыл жасады». Бұған қарамастан, Брэдли «әскерлерді басқаруда Терри Аллендей болмайтын ешкім жоқ» екенін мойындады. Қызметке кіріскеннен кейін Хьюбнер дереу 1-ші жаяу әскер дивизиясы үшін, тіпті Сицилияда неміс әскерлерімен қанды шайқастардан жаңа ғана оралған тәжірибелі сарбаздары үшін де жақын қашықтықтағы жаттығулар, парадтар мен қару-жарақ сабақтарын тапсырды. Бұл дивизиядағы қатардағы жауынгерлерге ұнаған жоқ, олар Алленге деген сүйіспеншіліктерін жасырмады. «Үлкен қызыл» дивизиясының бір сарбазы ашуланып: «Жарайды ма?! Біз немістерді айлар бойы өлтіріп жүрміз, енді бізге мылтықпен оқ атуды үйретеді? Бұл ақылға сыймайды», деді. Брэдли мен Эйзенхауэрдің қолдауымен Хьюбнер табандылық танытып, дивизияның моральдық жағдайы біртіндеп жақсарды. Хьюбнер, өзінің көмекшісі бригадалық генерал Виллард Г. Уайманның көмегімен, дивизияны D күні Омаха жағажайына шабуылға бастап, кейіннен Сен-Лода сәтті шабуыл жасады. Дивизия кейін Мортенде неміс контршабуылына тойтарыс берді және Германия армиясын Франция арқылы қуды, нәтижесінде Ахен және Хюртген орманындағы шайқастар болды.
In 1943, Huebner relieved the popular commander of the 1st Infantry Division, General Terry Allen, in a move engineered by General Omar N. Bradley. While the 1st Infantry Division had enjoyed considerable combat success under Allen's leadership, Bradley was highly critical of both Allen and assistant division commander Theodore Roosevelt Jr.'s wartime leadership style, which favored fighting ability over drill and discipline: "While the Allies were parading decorously through Tunis," Bradley wrote, "Allen's brawling 1st Infantry Division was celebrating the Tunisian victory in a manner all its own. In towns from Tunisia all the way to Arzew, the division had left a trail of looted wine shops and outraged mayors. But it was in Oran that the division really ran amuck. The trouble began when SOS (Services of Supply) troops, long stationed in Oran, closed their clubs and installations to our combat troops from the front. Irritated by this exclusion, the 1st Division swarmed into town to 'liberate' it a second time." Despite this, Bradley admitted that "none excelled the unpredictable Terry Allen in the leadership of troops." Upon assuming command, Huebner immediately ordered a series of close order drills, parades, and weapons instruction for the 1st Infantry Division, including its veterans, who had just finished a bloody series of engagements with German forces in Sicily. This did not endear him to the enlisted men of the division, who made no attempt to hide their preference for Allen. As one of the men of the Big Red One said in disgust, "Hell's bells! We've been killing Germans for months and now they are teaching us to shoot a rifle? It doesn't make any sense." Supported by Bradley and Eisenhower, Huebner persisted, and the morale of the division gradually recovered. Huebner, aided by Brigadier General Willard G. Wyman, his assistant division commander, led the division in the assault on Omaha Beach on D Day, followed by a successful infantry attack at Saint Lô. The division would later repel a German counteroffensive at Mortain, and pursue the German Army across France, culminating in the Battles of Aachen and the Huertgen Forest.
V корпустың командалығы
1945 жылдың қаңтарында Хюбнер V корпусының бастығы болып тағайындалды және оны Рейннен Эльбаға дейін жетектеді, сол жерде оның әскерлері алғаш рет Қызыл Армиямен кездесті. 1945 жылдың 11 қарашасына дейін V корпусын басқарды.
In January 1945 Huebner took command of the V Corps, which he directed from the Rhine to the Elbe, where his troops made first contact with the Red Army. He commanded V Corps until November 11, 1945.
Соғыстан кейінгі қызмет
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Хьюбнер 1945 жылдың соңынан 1946 жылға дейін Пентагонда Армия штабының көмекші бастығы (G 3) қызметін атқарды. 1946 жылы ол АҚШ Еуропалық қолбасшылығының (EUCOM) штаб бастығы болды. 1947 жылдың 28 наурызында генерал-лейтенант шеніне көтерілді және 1947 жылдан 1950 жылға дейін EUCOM бас қолбасшысының орынбасары болып қызмет етті. 1949 жылдың 15 мамырынан 1949 жылдың 1 қыркүйегіне дейін Германиядағы американдық аймақтың әрекет етуші әскери губернаторы болды. Хьюбнер 1950 жылдың 30 қарашасында армиядан отставкаға шықты.
After World War II, Huebner served as Assistant Army Chief of Staff (G 3) at the Pentagon from late 1945 until 1946 when he became Chief of Staff for the United States European Command (EUCOM). He was promoted to lieutenant general on March 28, 1947 and also served as Deputy Commander in Chief of EUCOM from 1947 to 1950. He was the last Military Governor (acting) of the American Zone in Germany from May 15, 1949 to September 1, 1949. Huebner retired from the army on November 30, 1950.
Кейінгі жылдар
1951 жылдың 1 қыркүйегінде Хьюбнер Нью-Йорк штатының Азаматтық қорғаныс комиссиясының директоры болды және 1961 жылдың қаңтарына дейін осы қызметті атқарды. Хьюбнер ядролық қауіптен қорғаныш үйлер салудың белсенді жақтаушысы болды, ол АҚШ халқының ақырында толық уақытты жер астындағы бекеттерде өмір сүруге мәжбүр болады және "күн сәулесін тек қана саналы тәуекелге бара отырып көреді" деп сенді. Хьюбнер 1921 жылы Флоренс Барреттке үйленді. Ол 1966 жылы қайтыс болғаннан кейін, Хьюбнер 1968 жылы Анна Имльда Мэтьюсқа үйленді. Ол 1974 жылы қайтыс болды. Үшеуі де Арлингтон ұлттық зиратында бірге жерленген.
On September 1, 1951, Huebner became director of New York State's Civil Defense Commission, a post he held until January 1961. A strong advocate of the building of fallout shelters, Huebner believed the United States population would eventually be forced to live full time in underground shelters and "would see the sunshine only by taking a calculated risk". Huebner married Florence Barrett in 1921. Following her death in 1966, Huebner married Anna Imelda Mathews in 1968. She died in 1974. All three are buried together in Arlington National Cemetery.
Танымал мәдениетте
Хьюбнерді Чарльз Маколей 1980 жылғы "The Big Red One" фильмінде, Бірінші дүниежүзілік соғысқа арналған ашылу сахнасында, ал қайта құрылған ұзартылған нұсқада 1944 жылы Хюертген орманы шайқасы алдында сомдады.
Huebner was portrayed by Charles Macaulay in the 1980 film The Big Red One, in the opening sequence set in World War I and, in the reconstructed extended version, in 1944 just prior to the Battle of Huertgen Forest.