Америка революциясы шайқасы: Пелхэм шайқасы (1776) Нью-Йоркте британ және американ әскерлері арасында болды. Вашингтон армиясын қоршау әрекеті сәтсіз аяқталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америка революциялық соғысының шайқасы
Battle of the American Revolutionary War
Пелл нүктесі шайқасы (18 қазан 1776), сондай-ақ Пелхам шайқасы деп те аталады, американдық революциялық соғыстың Нью-Йорк және Нью-Джерси науқаны кезінде британдық және американдық әскерлер арасында болған шайқас. Бұл қақтығыс қазіргі Бронкстегі Пелхам Бей паркінде (атап айтқанда Сплит-Рок гольф алаңы және Пелхам Бей гольф алаңы) және Нью-Йорк штатының Вестчестер округіне қарасты Пелхам Манор және Пелхам ауылдарында орын алды. 12 қазанда британдық әскерлер Торгс Некке қонды, американдық революциялық күштердің бас қолбасшысы генерал Джордж Вашингтонды және Континенттік армияның негізгі бөлігін Манхэттен аралында қоршауға алу мақсатында флангтық маневр жасау үшін. Америкалықтар десантты тойтарды, ал Солтүстік Америкадағы британдық әскерлердің бас қолбасшысы генерал сэр Уильям Хоу әскерін Long Island Sound бойында басқа жерге түсіруге тырысты. 18 қазанда ол Пелхамға, Торгс-Нектен 5 шақырым (3 миль) солтүстікке қарай 4000 әскермен келді. Ішкі аймақта американдық полковник Джон Гловердің басқаруындағы бригаданың 750 әскері болды. Гловер әскерін тас қабырғалардың артына орналастырып, британдықтардың алдыңғы жасақтарына шабуыл жасады. Британдықтар әрбір позицияны басып алған сайын, американдық әскерлер кері шегініп, келесі қабырғаның артында қайта құрылды. Бірнеше шабуылдан кейін британдықтар шегінді, ал американдықтар да кері шегінді. Бұл шайқас британдықтардың қимылын Вашингтонға негізгі әскерін Уайт-Плейнске көшіруге және Манхэттенде қоршауға түспеуге жеткілікті уақыт берді. Уайт-Плейнс шайқасында британдықтарға жеңілгеннен кейін және Форт-Вашингтонды жоғалтқаннан кейін Вашингтон Нью-Джерси арқылы Пенсильванияға шегінді.
The Battle of Pell's Point (October 18, 1776), also known as the Battle of Pelham, was a skirmish fought between British and American troops during the New York and New Jersey campaign of the American Revolutionary War. The conflict took place in what is now part of Pelham Bay Park (namely the Split Rock Golf Course and Pelham Bay Golf Course) in the Bronx, New York City and the villages of Pelham Manor and Pelham in Westchester County, New York. On October 12, British forces landed at Throgs Neck in order to execute a flanking maneuver that would trap Gen. George Washington, commander in chief of the American revolutionary forces, and the main body of the Continental Army on the island of Manhattan. The Americans thwarted the landing, and Gen. Sir William Howe, commander in chief of British forces in North America, looked for another location along Long Island Sound to disembark his troops. On October 18, he landed 4,000 men at Pelham, 3 mile (5 km) north of Throgs Neck. Inland were 750 men of a brigade under the command of the American Col. John Glover. Glover positioned his troops behind a series of stone walls and attacked the British advance units. As the British overran each position, the American troops fell back and reorganized behind the next wall. After several such attacks, the British broke off, and the Americans retreated. The battle delayed British movements long enough for Washington to move the main army to White Plains and avoid being surrounded on Manhattan. After losing to the British in a battle at White Plains, and losing Fort Washington, Washington retreated across New Jersey to Pennsylvania.
Өмірбаян
Тамыз айының соңында Лонг-Айленд шайқасында жеңіске жеткеннен кейін Солтүстік Америкадағы британдық күштердің бас қолбасшысы генерал сэр Уильям Хоу 15 қыркүйекте өз әскерлерін қазіргі Манхэттеннің шығыс жағалауындағы Кип шығанағына түсірді. Джордж Вашингтон және оның әскері Манхэттен аралының солтүстік жағындағы Гарлем-Хайтс үстірттігіне шегінді. Вашингтон жақсы қорғаныс позициясында болды, оның артқы жағын екі жағынан таулы жерлер, Хадсон және Харлем өзендері, ал оңтүстікке қарай күштері мен британдықтардың арасында тағы да таулы жерлер қорғады. Екі тарап та бекініске кірген күйінде қалды, ешқайсысы келесі қадамын шеше алмады. Американдықтар Хоудың Форт Вашингтонға шабуыл жасайтынын немесе Лонг-Айленд шығанағының бір жерінде американдықтарды айналып өтуге тырысатынын күтті. 12 қазанда Хоу Манхэттен аралында лорд Хью Персидің басқаруындағы үш бригаданы қалдырып, 80 кемедегі негізгі әскерін Шығыс өзенімен, «Тозақ қақпасынан» өтіп, Торгс-Некке түсірді. Ол Торгс-Некте лагерь құрып, алты күн бойы сол жерде тұрды, ал Нью-Йорк қаласынан генерал Вильгельм фон Книфаузеннің басқаруындағы 7000 гессендік сарбазды қоса алғанда, жабдықтар мен күштер жеткізілді. 18 қазанның түн ортасынан кейін Хоу әскерін қайтадан кемеге мінгізді.
After a victory at the Battle of Long Island in late August, the commander in chief of British forces in North America, Gen. Sir William Howe landed his troops at Kip's Bay, on the eastern shore of present day Manhattan, on September 15. George Washington and his army retreated to Harlem Heights, a plateau situated on the north end of Manhattan Island. Washington was in a good defensive position, with his rear guarded on two sides by rocky heights and the Hudson and Harlem Rivers, and with more rocky heights to the south between his forces and the British. while the two forces remained in their fortified positions, each unable to decide upon their next move. The Americans believed Howe would either attack Fort Washington or attempt to flank the Americans with a landing at some point on Long Island Sound. On October 12, leaving behind three brigades under the command of Lord Hugh Percy on Manhattan Island, Howe embarked his main army in 80 vessels and proceeded up the East River, through Hell Gate, and landed at Throgs Neck. He made camp on Throgs Neck and remained there for six days while supplies and reinforcements, including 7,000 Hessian soldiers under the command of Gen. Wilhelm von Knyphausen, were brought up from New York. Just after midnight on October 18, Howe embarked his army again
Торгс-Некке түскендері туралы естігеннен кейін Вашингтон Манхэттенде қоршауға түсу қаупі бар екенін түсінді. Форт Вашингтонды күзетуге 2000 әскерін қалдырды. (Хатчинсон өзенінің жағасындағы төбе және Шығыс Санфорд бульварының бойындағы Хатчинсон өзені. Маунт-Вернон қаласында (Нью-Йорк штаты), Хатчинсон өзенінің жағасы мен Пельхам мемориалдық орта мектебінің қарсы жағында) Гловер майор Уильям Лиді Чарльз Лиге, Вашингтонның екінші қолбасшысына хабарласып, бұйрық сұрау үшін жіберді. Бірақ Ли ешқандай бұйрық бермеді, ал бұйрық болмағандықтан Гловер шабуыл жасауға шешім қабылдады. Гловер өзінің бригадасын, 14-ші, 13-ші, 3-ші және 26-шы континенталды полктерін шығарды. Гловер 14-ші континенталды полктің 150 адамын резервте қалдырды. Гловер қашықтықтың жартысына да жетпегенде, шамамен 30 шабуылшыға кездесті. Гловер алдыңғы күзеттің басқаруын өз қолына алды. Алдыңғы күзет пен британдықтар арасында атыс басталды, екі тарап та шығынға ұшырады. Біраз уақыттан кейін британдықтар күшейтілді, ал Гловер кері шегінуге бұйрық берді, ол шатасусыз орындалды. Британдық әскерлері кері шегінетін американдықтарға қарай жылдамдады. Бірақ Гловер тас қабырғаның артында орналастырған 13-ші континенталды полктің 200 әскері тұрып, 30 метр қашықтықта тұрған британдықтарға оқ жаудырды. Ұрын-күйі жұмыс істеді, британдық әскерлері ауыр шығынға ұшырап, басқыншы әскердің негізгі бөлігіне қайта шегінді. Олар осы жолы 4000 әскерімен және жеті зеңбірекпен шабуыл жасады. Британдықтар жаяу әскері алға жылжуда, тас қабырға артындағы американдық позицияны бомбалады. Зеңбірек атысы тиімсіз болды, ал британдықтар 50 метр қашықтықта болғанда американдықтар залп атты, британдық жаяу әскерін тоқтатты. Британдықтар 3-ші континенталды полктің позициясына шабуыл жасады, содан кейін ұрыс басталды. Екі тарап та үздіксіз атыс жүргізді, американдықтар бірнеше рет британдықтардың қатарын бұзды. Бірақ 17 залптан кейін британдықтардың саны американдықтарды басып тастады, ал Гловер тақтың жотасындағы басқа тас қабырғаға кері шегінуге бұйрық берді, ал келесі полк, 26-шы континенталды полк, британдықтармен шайқасты. Үшінші тас қабырғаның ар жағынан 30 адамнан тұратын барлау тобы британдықтар американдық позицияны айналып өтуге тырысатынын білу үшін жіберілді. Хоу өзеннің қарсы жағындағы төбеде лагерь құрды, бірақ өзеннен өтуге тырыспады. Хоудың ресми хабарламасында британдықтардың 3-і қаза тапқан, 20-ы жараланған деп көрсетілген, бірақ гессендіктердің қаза тапқандары есепке алынбаған. Гессендер десант күшінің көп бөлігін құрағандықтан, олардың да көп бөлігі қаза тапқан болуы мүмкін. Келесі бірнеше күнде британдық дезертирлерден алынған мәліметтерге сүйенсек, американдықтар британдықтардың 800-ден 1000-ға дейін қаза тапқанын немесе жараланғанын болжады, бұл шамадан тыс бағалау болса керек. Ұрысқа қатысқан полковник Лоамми Болдуин (өсімдікші және жеміс-жидектерді өсірумен айналысқан, оның атағы Болдуин алмасымен байланысты), американдықтардың 200 британдық пен гессендік сарбазды өлтіргенін есептеді, бірақ тарихшы Дэвид Маккалоу бұл «күмәнді түрде артық бағалау» деді. Дегенмен, британдықтар мен гессендіктердің жалпы шығындары американдықтардан әлдеқайда көп болды. Хоу өзінің әскерін жайлап Нью-Рошель мен Скарсдейл арқылы жылжытты. 28 қазанда ол 13000 әскерін американдықтарға шабуыл жасауға жіберді, нәтижесінде Уайт-Плейн шайқасында Вашингтон жеңіліске ұшырады. Осы жеңілістерден кейін Вашингтон және оның әскері Нью-Джерси арқылы Пенсильванияға шегінді, Трентон және Принстон шайқастарына жол ашты.
After hearing of the landing on Throgs Neck, Washington knew he risked entrapment on Manhattan. leaving behind 2,000 men to garrison Fort Washington. (hill on the west side of the Hutchinson River Parkway and the Hutchinson River on East Sanford Blvd. In Mount Vernon, NY on the opposite side of the Hutchinson River Parkway and Pelham Memorial High School) Glover sent an officer, Major William Lee, to report to Charles Lee, Washington's second in command, and ask for orders. However, Lee did not give any orders, and in the absence of orders Glover chose to attack. Glover turned out his brigade, which consisted of the 14th, 13th, 3rd and the 26th Continental Regiments. Glover left the 150 men of the 14th Continentals behind in reserve. Glover had not closed half the distance when he ran into approximately 30 skirmishers. Glover then rode up to take command of the advance guard. The advance guard and the British began to engage each other, both sides taking casualties. After a little while the British were reinforced, and Glover ordered a retreat, which was done without confusion. The British troops began to advance at the retreating Americans. However, the 200 troops of the 13th Continentals that Glover had stationed behind the stone wall stood up and fired at the British when there were only 30 yards away. The ambush worked, and the column of British troops took heavy losses and fell back to the main body of the invading army. This time when they attacked, they attacked with all 4,000 men and seven cannon. The British bombarded the American position behind the stone wall as their infantry advanced. The cannon fire was ineffective, and when the British were 50 yards away the Americans fired a volley which stopped the British infantry. The British attacked the position of the 3rd Continentals, and an engagement ensued. Both sides kept up constant fire, the Americans breaking the British lines several times. However, after 17 volleys, the British numbers began to overwhelm the Americans, and Glover ordered a withdrawal to another stone wall on the crest of a hill while the next regiment in line, the 26th Continentals, engaged the British. A reconnaissance party of 30 men was sent out from behind the third stone wall to see if the British would try and flank the American position. Howe camped on a hill on the opposite side of the stream but made no attempt to cross the stream. Howe's official dispatch listed British casualties as 3 killed and 20 wounded, although the report did not include Hessian casualties. As the Hessians made up the majority of the landing force, it is reasonable to expect they made up the majority of the casualties. Over the next few days, from knowledge collected from British deserters, the Americans estimated that the British lost between 800 and 1,000 killed or wounded, likely an exaggeration. Colonel Loammi Baldwin, (an officer and fruit fancier whose fame came in the Baldwin apple) who was present at the battle, estimated that the Americans had killed 200 British and Hessians, but historian David McCullough says this was "undoubtedly an exaggeration." Regardless, the combined British and Hessian casualties were almost certainly larger than those of the Americans. Howe slowly moved his army through New Rochelle and Scarsdale. On October 28, he sent 13,000 men to attack the Americans, resulting in a victory over Washington at the Battle of White Plains. With these defeats, Washington and his army retreated across New Jersey and into Pennsylvania, paving the way for the Battles of Trenton and Princeton.