Ирландиялық математик және физик Джон Лайтон Сингге
John Lighton Synge
Джон Лайтон Синг – ирланд математигі және физигі, ғылыми еңбектерімен көзге түскен. Өмірбаяны, білімі, жетістіктері туралы ақпарат. Математика, физика.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық математик және физик
Irish mathematician and physicist
Джон Лайтон Синг (1897 жылдың 23 наурызы – 1995 жылдың 30 наурызы) 1919 жылы ол математика және эксперименталды физика саласында бакалавр дәрежесін, сондай-ақ ерекше еңбегі үшін алтын медаль алды. 1922 жылы ол магистр дәрежесін, ал 1926 жылы ғылым докторы (Sc. D.) дәрежесін алды, соңғысы осы уақытқа дейін жарияланған жұмыстарын ұсынғаннан кейін. Оның үлкен ағасы Эдвард Хатчинсон Синг (1890-1957), Хатчи деп белгілі болған, ол бітірмегенімен, Тринитиде математика бойынша ғылыми стипендияны жеңіп алды. Хатчидің кейінгі тәуелсіз зерттеулері ұзақ уақыт бойы назардан тыс қалған болса да, қазір ол оптикадағы, әсіресе жақын өріс оптикалық бейнелеудегі пионерлік жұмысы үшін танылған. 1995 жылдың 30 наурызында Дублинде қайтыс болды.
John Lighton Synge (/s//ɪ//ŋ/; 23 March 1897 – 30 March 1995) In 1919 he was awarded a B. A. in Mathematics and Experimental Physics, and also a gold medal for outstanding merit. In 1922 he was awarded an M. A., and in 1926 a Sc. D., the latter upon submission of his published papers up to then. His older brother, Edward Hutchinson Synge (1890 1957), who was known as Hutchie, also won a Foundation Scholarship in Trinity for Mathematics, though he never graduated. While Hutchie's later independent research was long overlooked, he is now recognised for his pioneering work in optics, particularly in near field optical imaging. He died on 30 March 1995 in Dublin.
Математика және физика саласындағы мансап
Синг Троицкий колледжінде лектор болып тағайындалды, содан кейін 1920 жылы Торонто университетінде қызметке қабылданды. 1920 жылдан 1925 жылға дейін Синг Торонто университетінде математика профессорының ассистенты болды. Ол жерде Людвик Сильберштейннің салыстырмалылық теориясы бойынша лекцияларын тыңдап, 1921 жылы «Табиғат» журналына жариялаған «Кеңістік-уақыт координаттарының жүйесі» атты хаты арқылы ғылыми еңбектеріне ықпал етті. 1925 жылы Синг Дублиндегі Тринити колледжіне оралды, онда ол стипендияға ие болды және Университеттің табиғи философия профессоры (физиканың бұрынғы атауы) болып тағайындалды. Ол Америка математикалық қоғамы мен Лондон математикалық қоғамының мүшесі болды. 1929 жылы Корольдік ирландиялық академияның қазынашысы қызметін атқарды. 1930 жылы Торонтоға қайта оралып, қолданбалы математика профессоры болып тағайындалды және қолданбалы математика кафедрасын басқарды. 1940 жылы ол үш қытай студентіне – Гуо Ёнхуай, Чиен Вэй Цанг және Чья Чьяо Линге жетекшілік етті, олар кейін Қытай мен АҚШ-тың жетекші қолданбалы математиктеріне айналды. 1939 жылы Принстон университетінде болды, ал 1941 жылы Браун университетінде қонақ профессор болып жұмыс істеді. 1943 жылы Огайо штатының университетінің математика кафедрасының төрағасы болып тағайындалды. Үш жылдан кейін ол Питтсбургтегі Карнеги технология институтының математика бөлімінің меңгерушісі болды, онда Джон Нэш оның студенттерінің бірі болды. 1944-1945 жылдары АҚШ Әуе күштерінде баллистикалық математик болып қызмет етті. 1948 жылы Ирландияға оралып, Дублин жоғары оқу орнының теориялық физика мектебінде аға профессор лауазымын қабылдады. Бұл мектеп 1940 жылы құрылған, және Эрвин Шрёдингер (кванттық механикаға үлес қосқан), сондай-ақ аға профессор болған бірнеше көрнекті ғалымдарды қамтыды.
Synge was appointed to the position of lecturer at Trinity College, and then accepted a position at the University of Toronto in 1920. From 1920 until 1925, Synge was an assistant professor of mathematics at the University of Toronto. There he attended lectures by Ludwik Silberstein on the theory of relativity, stimulating him to contribute "A system of space time co ordinates", a letter in Nature in 1921. Synge returned to Trinity College Dublin, in 1925, where he was elected to a fellowship and was appointed the University Professor of Natural Philosophy (the old name for physics). He was a member of the American Mathematical Society and the London Mathematical Society. He was treasurer of the Royal Irish Academy in 1929. He went back to Toronto in 1930, where he was appointed Professor of Applied Mathematics and became Head of the Department of Applied Mathematics. In 1940, he supervised three Chinese students, Guo Yonghuai, Chien Wei zang and Chia Chiao Lin, who later became leading applied mathematicians in China and the United States. He spent some of 1939 at Princeton University, and in 1941, he was a visiting professor at Brown University. In 1943 he was appointed as Chairman of the Mathematics Department of Ohio State University. Three years later he became Head of the Mathematics Department of the Carnegie Institute of Technology in Pittsburgh, where John Nash was one of his students. He spent a short time as a ballistic mathematician in the US Air Force between 1944 and 1945. He returned to Ireland in 1948, accepting the position of Senior Professor in the School of Theoretical Physics at the Dublin Institute for Advanced Studies. This school had been set up in 1940, and had several outstanding members, including Erwin Schrödinger (who contributed to quantum mechanics), who was also a Senior Professor.
Оның үлесі
Синг классикалық механика, жалпы механика және геометриялық оптика, газ динамикасы, гидродинамика, серпімділік, электр желілері, математикалық әдістер, дифференциалдық геометрия және Эйнштейннің салыстырмалылық теориясы сияқты түрлі салаларға елеулі үлес қосты. Ол математикалық физиканың кең ауқымындағы мәселелерді зерттеді, бірақ оның ең танымал еңбегі жалпы салыстырмалылық теориясында геометриялық әдістерді қолданумен байланысты. Ол қара тесіктің ішкі құрылымын тұңғыш зерттеген физиктердің бірі болды, ал оның ертедегі жұмыстарын Крускаль және Сзекерес Шварцшильд қара тесігінің нақты (максималды деп аталатын) құрылымын тәуелсіз түрде ашқанда пайдаланды. Сингтің "жаман" [Шварцшильд] координаттарын пайдаланып "жақсы" [Сзекерес-Крускаль] координаттарын алудан аулақ болу ниетімен туған Сзекерес-Крускаль метрикалық шешімінің кейінгі еңбегі әдебиетте толыққанды бағаланбады, бірақ Чандрасехар оны қара тесіктерге арналған монографиясында қолданды. Таза математикада ол, әсіресе, Синг теоремасымен танымал, ол оң қималық қисықтығы бар жабық, бағытталған Риманн көптігінің топологиясына қатысты. Мұндай кеңістік жұп өлшемді және бағытталған болса, теорема оның қарапайым байланысты болуы керектігін көрсетеді. Тақ өлшемдерде, керісінше, мұндай кеңістік міндетті түрде бағытталған болады. Сонымен қатар, ол Vish ойынын ойлап тапты, онда ойыншылар сөздіктегі анықтамалардағы айналмалылықты (жаман шеңберлерді) табуға бәсекелеседі.
Synge made outstanding contributions to different fields of work including classical mechanics, general mechanics and geometrical optics, gas dynamics, hydrodynamics, elasticity, electrical networks, mathematical methods, differential geometry, and Einstein's theory of relativity. He studied an extensive range of mathematical physics problems, but his best known work revolved around using geometrical methods in general relativity. He was one of the first physicists to seriously study the interior of a black hole, and his early work was cited by both Kruskal and Szekeres in their independent discoveries of the true (so called maximal) structure of the Schwarzschild black hole. Synge's later derivation of the Szekeres Kruskal metric solution, which was motivated by a desire to avoid "using 'bad' [Schwarzschild] coordinates to obtain 'good' [Szekeres Kruskal] coordinates," has been generally under appreciated in the literature, but was adopted by Chandrasekhar in his black hole monograph. In pure mathematics, he is perhaps best known for Synge's theorem, which concerns the topology of closed orientable Riemannian manifold of positive sectional curvature. When such a space is even dimensional and orientable, the theorem says it must be simply connected. In odd dimensions, it instead says that such a space is necessarily orientable. He also created the game of Vish in which players compete to find circularity (vicious circles) in dictionary definitions.
Филдс медалі
Торонтода ол Джон Чарльз Филдстің әріптесі болды және Филдс ұйымдастырған 1924 жылғы Халықаралық математикалық конгрестің хатшысы қызметін атқарды. Филдс математиктерге арналған сыйлық құруды жоспарлаған, бірақ 1932 жылы ауырып қалғанда, Синге Филдстің орнына 1932 жылғы Халықаралық математикалық конгреске қатысты, онда медаль бекітілді. Филдс қайтыс болғаннан кейін Синге медальдың авторы Р. Тайт Маккензимен келісім шарттарын жасастырып, Филдстің мүлігін бөлуді бақылады. Бүгінде бұл сыйлық Филдс медалі деп аталады.
While at Toronto, he was a colleague of John Charles Fields and acted as secretary to the 1924 International Mathematical Congress, which was hosted by Fields. Fields had been planning the creation of an award for mathematicians, however, when he became ill in 1932, Synge represented Fields at the 1932 International Mathematical Congress, where the medal was approved. After Fields death, Synge completed arrangements with the sculptor of the medal, R. Tait McKenzie and oversaw the disbursement of Fields' estate. The award is now known as the Fields Medal.
Құрметтер
Сынге өзінің еңбектері үшін көптеген құрметтерге ие болды. Ол 1943 жылы Лондон Корольдік қоғамының мүшесі болып сайланды. Ол Канада Корольдік қоғамының мүшесі болып сайланды және 1943 жылы математика саласындағы зерттеулері үшін халықаралық деңгейде танылған Канададағы алғашқы математиктердің бірі ретінде, қоғамның Генри Маршалл Тори медалін алды. 1954 жылы ол Дублин Тринити колледжінің құрметті мүшесі болып сайланды. 1961 жылдан 1964 жылға дейін Корольдік Ирландия академиясының президенті қызметін атқарды. Канада Корольдік қоғамы 1986 жылы оның құрметіне Джон Л. Синг сыйлығын тағайындады. Джон Лайтон Синг 1972 жылы зейнетке шықты. Дублин жоғары оқу орнындағы қызмет кезеңінде, барлық салыстырмалылық теориясымен айналысатын жұмыскерлердің шамамен 12% осы институтта білім алды. 1992 жылы алғашқы Ж. Л. Синг атындағы публично лекцияны оқыған профессор Герман Бонди былай деді: «Қалған 88% -ының әрқайсысы оның геометриялық көзқарасымен және ойын жеткізу шеберлігімен терең ықпалданды». 1972 жылы ол Корольдік Дублин қоғамының Бойль медалімен марапатталды. Ұзақ ғылыми жолында Синг 200-ден астам мақала және 11 кітап жариялады. Ол қазір Синг теоремасы деп белгілі нәтижені дәлелдеді.
Synge received many honours for his works. He was elected as a fellow of the Royal Society of London in 1943. He was elected as a fellow of the Royal Society of Canada, and in 1943 was the first recipient of the society's Henry Marshall Tory Medal, as one of the first mathematicians working in Canada to be internationally recognised for his research in mathematics. In 1954 he was elected an honorary fellow of Trinity College Dublin. He was president of the Royal Irish Academy from 1961 until 1964. The Royal Society of Canada established the John L. Synge Award in his honour in 1986. John Lighton Synge retired in 1972. During his time at the Dublin Institute for Advanced Studies, about 12% of all workers in the relativity theory studied there. Professor Hermann Bondi, who gave the first J. L. Synge Public Lecture in 1992, had this to say: "Every one of the other 88% has been deeply influenced by his geometric vision and the clarity of his expression". He was awarded the Boyle Medal by the Royal Dublin Society in 1972. During his long scientific career, Synge published over 200 papers and 11 books. He proved the result now known as Synge's theorem.