Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1864 жылғы Америка Азамат соғысы шайқасы
Камберленд армиясы
Огайо армиясы
Теннесси армиясы
| units2 = Теннесси армиясы
| strength1 = 16 225
| strength2 = 17 733
| casualties2 = 1 000
1864 battle of the American Civil War
Army of the Cumberland
Army of the Ohio
Army of the Tennessee
| units2 = Army of Tennessee
| strength1 = 16,225
| strength2 = 17,733
| casualties2 = 1,000
Грант пен Шерман бастапқыда Конфедерацияның екі бас армиясын күшпен басып алу және жою мақсатын қойған, ал жаудың маңызды қалаларын басып алуды екінші деңгейдегі, қолдаушы рөлге жіберген. Бұл стратегияны президент Абрахам Линкольн соғыс бойына қадағалап келді, бірақ Грант онымен белсенді түрде ынтымақтасқан алғашқы генерал болды. Алайда, олардың науқандары алға жылжыған сайын Ричмонд пен Атланта қалаларының саяси маңызы олардың стратегиясына үстемдік ете бастады. 1864 жылы Атланта маңызды нысанаға айналды. 20 000 тұрғыны бар қала Конфедерацияны қамтамасыз ететін төрт маңызды темір жол желісінің қиылысында құрылған және өзінің құқығында әскери өндіріс арсеналы болған. Атлантаның "Оңтүстік қақпасы" деген лақап аты лайықты болды, оны басып алу бүкіл терең Оңтүстік аймақты одақ жаулап алуына жол ашты. Грант Шерманға "Джонстон армиясына қарсы қимыл жасап, оны таратып, жау елінің ішкі аймағына мүмкіндігінше тереңірек еніп, олардың соғыс ресурстарын барынша зақымдау" деген бұйрық берді. Шерманның шамамен 100 000 адамнан тұратын күші үш бағынышты армиядан құралды: генерал-майор Джеймс Б. Макферсон басқаратын Теннесси армиясы (Гранттың және кейін Шерманның 1862–63 жылғы армиясы); генерал-майор Джордж Х. Томас басқаратын Камберленд армиясы; және майор-генерал Джон М. Скофилд басқаратын салыстырмалы түрде кішкентай Огайо армиясы (тек XXIII корпустан тұрады). Олардың басты қарсыласы генерал Джозеф Джонстон басқаратын Теннессидің Конфедерациялық армиясы болды, ол 1863 жылғы қарашада Чаттанугада жеңілгеннен кейін танымал емес Брэкстон Брэггтің орнын басты. 50 000 адамнан тұратын армияда генерал-лейтенанттар Уильям Дж. Харди, Джон Белл Худ және Леонид Полк басқаратын жаяу әскер корпустары, сондай-ақ генерал-майор Джозеф Уилер басқаратын атқыштар корпусы бар болды.
Both Grant and Sherman initially had objectives to engage with and destroy the two principal armies of the Confederacy, relegating the capture of important enemy cities to a secondary, supporting role. This was a strategy that President Abraham Lincoln had emphasized throughout the war, but Grant was the first general who actively cooperated with it. As their campaigns progressed, however, the political importance of the cities of Richmond and Atlanta began to dominate their strategy. By 1864, Atlanta was a critical target. The city of 20,000 was founded at the intersection of four important railroad lines that supplied the Confederacy and was a military manufacturing arsenal in its own right. Atlanta's nickname of "Gate City of the South" was apt—its capture would open virtually the entire Deep South to Union conquest. Grant's orders to Sherman were to "move against Johnston's Army, to break it up and to get into the interior of the enemy's country as far as you can, inflicting all the damage you can against their war resources." Sherman's force of about 100,000 men was composed of three subordinate armies: the Army of the Tennessee (Grant's and later Sherman's army of 1862–63) under Maj. Gen. James B. McPherson; the Army of the Cumberland under Maj. Gen. George H. Thomas; and the relatively small Army of the Ohio (composed of only the XXIII Corps) under Maj. Gen. John M. Schofield. Their principal opponent was the Confederate Army of Tennessee, commanded by Gen. Joseph E. Johnston, who had replaced the unpopular Braxton Bragg after his defeat in Chattanooga in November 1863. The 50,000 man army consisted of the infantry corps of Lt. Gens. William J. Hardee, John Bell Hood, and Leonidas Polk, and a cavalry corps under Maj. Gen. Joseph Wheeler.
Атлантадағы жорықтың басталуы
Шерманның науқаны 7 мамырда басталды, оның үш армиясы Чаттануга маңынан аттанды. Ол Джонстонның Рокки Фейс Ридж тауындағы ұзын, биік орналасқан позициясына қарсы демонстрациялық шабуылдар жасады, ал Макферсонның Теннесси армиясы Джонстонның сол қанатын айналып, Ресака қаласына және Джонстонның Батыс және Атлантика темір жолындағы жабдықтау жолына жасырын түрде жылды. Шерманның өкінішіне орай, Макферсон Ресака маңындағы шағын конфедерат әскеріне кездесіп, конфедерат армиясын тұзаққа түсіру мүмкіндігін пайдалана алмады және Снейк Крик Гэпке сақтықпен шегінді. Шерман бүкіл армиясын Ресакаға қарай жылдырғанда, Джонстон сол жердегі позицияны алу үшін шегінді. 14-15 мамырда Ресака шайқасы болды, бірақ шешуші нәтиже болмады, және Шерман Джонстонды екінші рет Оостанаула өзенінен өтіп, айналып өтті. Джонстон тағы да шегінгенде, 17 мамырда Адаирсвиллде, ал 18-19 мамырда Джонстонның Кассвилл желісінде шайқас болды. Джонстон Шерман күшінің бір бөлігін бірнеше бағыттан келгенде жеңуді жоспарлады, бірақ Худ ерекше сақтанды және қоршауға түсуден қорқып, бұйрыққа қарамастан шабуылға бара алмады. Худ пен Полк ынталандырғаннан кейін Джонстон тағы да шегінуге бұйрық берді, бұл жолы Этова өзенінен. Джонстон армиясы Картерсвиллдің оңтүстігіндегі Аллатуна асуында қорғаныс позициясын алды, бірақ Шерман Джонстонның сол қанатын айналып, теміржолмен жабдықтау жолын уақытша тастап, Далласқа жылды. Джонстон өзінің мықты позициясынан кетуге мәжбүр болды және Шерман армиясымен ашық жерде кездесті. 25 мамырда Нью-Хоуп шіркеуінде, 27 мамырда Пикетс-Миллде және 28 мамырда Далласта қатал, бірақ шешуші емес шайқастар болды. 1 маусымдағы қатты жаңбыр жолдарды батпаққа айналдырды және Шерман әскерін жабдықтау үшін теміржолға қайта оралуға мәжбүр болды. Джонстонның жаңа желісі (Бруши тау желісі деп аталды) 4 маусымда Мариеттаның солтүстік-батысында, Жоғалған тау, Пайн тау және Бруш тауы бойында орналасты. 14 маусымда, он бір күн бойы жаңбырдан кейін, Шерман қайтадан жылғалысуға дайын болды. Жеке барлау кезінде ол Пайн тауында конфедерат офицерлерінің тобын көріп, артиллериялық батареясының біріне оқ атуға бұйрық берді. "Жауынгерлік епископ" генерал-лейтенант Леонидас Полк қаза тапты және Джонстон өз әскерін Пайн тауынан кері шегіндіріп, Кеннесо тауынан Кіші Кеннесо тауына дейінгі доға тәрізді қорғаныс позициясында жаңа желі құрды. Худ корпусы 22 маусымда Кіші Кеннесо тауының оңтүстігінде Питер Колбтың фермасына (Колб фермасы шайқасы) сәтсіз шабуыл жасады. Майор-генерал Уильям В. Лоринг Полк корпусына уақытша басшылық етті. Шерман Атлантадан 24 шақырым жерде қиын жағдайда болды. Ол Джонстонның қанатын айналып өту стратегиясын жалғастыра алмады, себебі жолдар өтпейтіндей болды, ал оның теміржолмен жабдықтау жолы Джонстонның 691 фут (211 м) биіктіктегі Кеннесо тауындағы позициясымен басым болды. Ол Вашингтонға "Бүкіл ел - бір үлкен бекініс, ал Джонстонда кем дегенде 80 шақырымға созылған байланысқан окоптар, кедергілер мен дайын бекіністер болуы керек. Біз күн сайын алға жылжып, үнемі соғысып жатырмыз. Біздің желілеріміз қазір тығыз байланыста және шайқас үздіксіз, артиллерияның үлкен күшімен. Біз бір позицияны алғанша, жау келесі позицияны дайындап қояды. Кеннесо - бүкіл елдің кілті" деп хабарлады. Шерман Кеннесо тауындағы Джонстон позициясына шабуыл жасап, тұрақтанбауды бұзуға шешім қабылдады. 24 маусымда ол 27 маусымда таңғы сағат 8-де шабуыл жасауға бұйрық берді.
Sherman's campaign began on May 7, as his three armies departed from the vicinity of Chattanooga. He launched demonstration attacks against Johnston's position on the long, high mountain named Rocky Face Ridge while McPherson's Army of the Tennessee advanced stealthily around Johnston's left flank toward the town of Resaca and Johnston's supply line on the Western & Atlantic Railroad. Unfortunately for Sherman, McPherson encountered a small Confederate force entrenched in the outskirts of Resaca and cautiously pulled back to Snake Creek Gap, squandering the opportunity to trap the Confederate army. As Sherman swung his entire army in the direction of Resaca, Johnston retired to take up positions there. Full scale fighting erupted in the Battle of Resaca on May 14–15 but there was no conclusive result and Sherman flanked Johnston for a second time by crossing the Oostanaula River. As Johnston withdrew again, skirmishing erupted at Adairsville on May 17 and more general fighting on Johnston's Cassville line May 18–19. Johnston planned to defeat part of Sherman's force as it approached on multiple routes, but Hood became uncharacteristically cautious and feared encirclement, failing to attack as ordered. Encouraged by Hood and Polk, Johnston ordered another withdrawal, this time across the Etowah River. Johnston's army took up defensive positions at Allatoona Pass south of Cartersville, but Sherman once again turned Johnston's left as he temporarily abandoned his railroad supply line and advanced on Dallas. Johnston was forced to move from his strong position and meet Sherman's army in the open. Fierce but inconclusive fighting occurred on May 25 at New Hope Church, May 27 at Pickett's Mill, and May 28 at Dallas. By June 1, heavy rains turned the roads to quagmires and Sherman was forced to return to the railroad to supply his men. Johnston's new line (called the Brushy Mountain Line) was established by June 4 northwest of Marietta, along Lost Mountain, Pine Mountain, and Brush Mountain. On June 14, following eleven days of steady rain, Sherman was ready to move again. While on a personal reconnaissance, he spotted a group of Confederate officers on Pine Mountain and ordered one of his artillery batteries to open fire. Lt. Gen. Leonidas Polk, the "Fighting Bishop," was killed and Johnston withdrew his men from Pine Mountain, establishing a new line in an arc shaped defensive position from Kennesaw Mountain to Little Kennesaw Mountain. Hood's corps attempted an unsuccessful attack at Peter Kolb's farm (the Battle of Kolb's Farm) south of Little Kennesaw Mountain on June 22. Maj. Gen. William W. Loring succeeded to temporarily command Polk's corps. Sherman was in a difficult position, stalled 15 mile (24 km) north of Atlanta. He could not continue his strategy of moving around Johnston's flank because of the impassable roads, and his railroad supply line was dominated by Johnston's position on the top of 691 feet (211 m) Kennesaw Mountain. He reported to Washington "The whole country is one vast fort, and Johnston must have at least 50 mile (80 km) of connected trenches with abatis and finished batteries. We gain ground daily, fighting all the time. Our lines are now in close contact and the fighting incessant, with a good deal of artillery. As fast as we gain one position the enemy has another all ready. Kennesaw is the key to the whole country." Sherman decided to break the stalemate by attacking Johnston's position on Kennesaw Mountain. He issued orders on June 24 for an 8 a. m. attack on June 27.
Шайқас
Шерманның жоспары – Джонстонды оң жаққа қарай әскерін кеңейтуге бұйрық беру арқылы оның қатарын жұқартқызу және әлсірету болды. Содан кейін Макферсон атты әскері мен жаяу әскер бөлімдерімен сол жақтан – Мариеттаның солтүстік шетінен және Кеннесо тауының солтүстік-шығыс шетінен – алдау шабуылдарын жасап, Кіші Кеннесо тауының оңтүстік-батыс жағына негізгі шабуыл жасау керек еді. Осы уақытта Томас әскері Конфедерацияның қорғанысына қарсы негізгі шабуылды олардың желісінің ортасында жүргізуге тиіс болды, ал Скофилд Конфедерацияның сол жақ қанатында демонстрация жасап, Powder Springs Road маңында "жетістікке жету мүмкіндігі болғанда" шабуылдауға тиіс еді. 27 маусымда таңғы сағат 8-де Одақ артиллериясы 200-ден астам зеңбірекпен Конфедерацияның бекіністеріне қаһарлы оқ жаудырды, ал көтерілісшілердің артиллериясы да жауап берді. Жозеф Фуллертон: «Кеннесо түтін шығарды және отқа толы болды, бұл Этна сияқты ұлы жанартау еді». Федералды жаяу әскерлер қозғала бастаған соң, Конфедерация әскері 13 шақырымдық алға жылжудың көп бөлігі біріккен шабуылдарға қарағанда демонстрациялардан тұратынын тез анықтады. Бірінші шабуыл таңғы сағат 8:30-да басталды. Генерал Морган Л. Смит дивизиясы (генерал-майор Джон А. Логанның XV корпусы, Теннесси армиясы) Лоринг корпусына қарсы Кіші Кеннесо тауының оңтүстік жағында және Жіті Хикори жолының жанындағы Пиджон Хилл деп аталатын төбеге қарай жылжыды. Шабуыл сәтті аяқталса, Пиджон Хиллді басып алу Лоринг корпусын Кеннесо тауында оқшаулап тастайтын еді. Үш бригаданың да қиындықтары тығыз бұталар, тік және тасты беткейлер мен жерді білмеушілікпен байланысты болды. Екі полк құрамындағы 5500-ге жуық Одақ әскері 5000-ге жуық Конфедерация сарбаздарына қарсы шабуыл жасады. Смит шабуылының оң жағында бригада генералы Джозеф А. Дж. Лайтберн тізеге дейін батпақ арқылы өтуге мәжбүр болды және Пиджон Хиллдің оңтүстік жағындағы Конфедерацияның бекіністеріне жетпей тоқтатылды. Олар бекіністердің алдындағы мылтық орындарын басып алды, бірақ негізгі Конфедерация шебін бұзуға қол жеткізе алмады. Сол жағында полковник Чарльз С. Уолкатт пен бригада генералы Джайлс А. Смит Миссури бригадасына жақындау үшін тік жартастармен үзілген және үлкен тастармен шашыраған қиын жерді кесіп өтті. Генерал Фрэнсис Кокрелл. Кейбір әскерлер атаулы әскерлерге дейін жетуге мүмкіндік алды, бірақ көпшілігі жетпеді және олар ағаштар мен тастардың артында атумен тұрып қалды. Генерал Логан олардың алға жылжуын бағалау үшін алға аттанғанда, оның көптеген әскерлері «текке қаза тапқан» деп шешті және Уолкатт пен Смитке шептерді бөліп тұрған ойыстың артына шегінуге бұйрық берді. Оңтүстікке қарай 3 шақырымдай жерде Томас әскері жоспардан қалып қойды, бірақ Харди корпусына қарсы негізгі шабуылды таңғы сағат 9-да бастады. Генерал Джон Ньютон (генерал-майор Оливер О. Ховардтың IV корпусы) және бригада генералы Джефферсон С. Дэвис (генерал-майор Джон М. Палмердің XIV корпусы) майор Генстің Конфедерация дивизияларына қарсы әдеттегі кең саптық ұрысқа қарағанда бағаналық құрылымда алға жылды. Бенджамин Ф. Читам және Патрик Р. Клеберн, қазіргі «Читам төбесі» деп аталатын жерге орналасты. Ньютонның сол жағында бригада генералы Джордж Д. Вагнер тығыз бұталар арқылы шабуыл жасады, бірақ абати мен қатал мылтық атысынан өте алмады. Оң жағында бригада генералы Чарльз Г. Харкер Теннесси бригадасына қарсы шабуыл жасады. Генерал Альфред Воганға және қайтарылды. Екінші шабуыл кезінде Харкер қаза тапты. Ньютонның оң жағындағы Дэвис дивизиясы да бағаналар құрамында алға жылжыды. Мұндай қозғалыс күшті тар нүктеге қарсы топтастыру арқылы тез серпіліс жасауға мүмкіндік бергенімен, жау қаруларына үлкен шоғырланған нысананы ұсынудың кемшілігі де болды. Олардың бұйрықтары үнсіз алға жылжу, бекіністерді басып алу және кейін резервтік дивизияларға темір жолды қамтамасыз ету және Конфедерация әскерін екіге бөлу үшін алға жылжуға белгі беру үшін көтеріп айту болды. Полковник Дэниел МакКук бригадасы тау беткейінен арыққа қарай өрлеп, одан кейін бидай өсіру өрісін кесіп өтіп, Читам төбесінің беткейіне көтерілді. Олар Конфедерацияның бекіністеріне бірнеше метр қашықтықта жеткенде, қатар тоқтады, құшақтады және оқ атуды бастады. Бірақ Конфедерацияның қарсы атысы тым күшті болды және МакКук бригадасы екі командирін (МакКук пен оның орнындағы полковник Оскар Ф. Хармон), барлық дерлік офицерлерін және адамдарының үштен бірін жоғалтты. МакКук қылышымен шауып, «Тәсілім бол, сендердің опасыздықтарың!» деп айғайлағанда Конфедерацияның бекінісінде қаза тапты. МакКукке оң жақта полковник Джон Г. Митчелл бригадасы да ұқсас шығындарға ұшырады. Аса қатал қолма-қол ұрыстан кейін Одақ әскері Конфедерация әскеріне қарсы орналасты, шайқас таңғы сағат 10:45-те аяқталды. Екі тарап та осы жерді «Өлі бұрыш» деп атады. Дэвис дивизиясының оң жағында генерал-майор Джон В. Гиридің генерал-майор Джозеф Хукердің XX корпусының дивизиясы алға жылжыды, бірақ Дэвистің шабуылына қосылмады. Бірақ одан әлдеқайда оң жақта күнінің жалғыз табысы болды. Скофилд әскері Конфедерацияның сол жағына қарсы демонстрация жасауға тағайындалған еді және ол қарсылықсыз Олли ағысынан екі бригадасын өткізе алды. Бұл қозғалыс, сондай-ақ Скофилдтің оң жағында генерал-майор Джордж Стоунменнің атты әскер дивизиясының алға жылжуы Одақ әскерлерін Чаттахучи өзеніне 8 шақырымдай жақындатты, бұл Джонстон әскерінің кез келген бөлімінен Атлантаны қорғап тұрған соңғы өзенге жақын болды.
Sherman's plan was first to induce Johnston to thin out and weaken his line by ordering Schofield to extend his army to the right. Then McPherson was to make a feint on his extreme left—the northern outskirts of Marietta and the northeastern end of Kennesaw Mountain—with his cavalry and a division of infantry, and to make a major assault on the southwestern end of Little Kennesaw Mountain. Meanwhile, Thomas's army was to conduct the principal attack against the Confederate fortifications in the center of their line, and Schofield was to demonstrate on the Confederate left flank and attack somewhere near the Powder Springs Road "as he can with the prospect of success." At 8 a. m. on June 27, Union artillery opened a furious bombardment with over 200 guns on the Confederate works and the Rebel artillery responded in kind. Lt. Col. Joseph S. Fullerton wrote, "Kennesaw smoked and blazed with fire, a volcano as grand as Etna." As the Federal infantry began moving soon afterward, the Confederates quickly determined that much of the 8 mile (13 km) wide advance consisted of demonstrations rather than concerted assaults. The first of those assaults began at around 8:30 a. m., with three brigades of Brig. Gen. Morgan L. Smith's division (Maj. Gen. John A. Logan's XV Corps, Army of the Tennessee) moving against Loring's corps on the southern end of Little Kennesaw Mountain and the spur known as Pigeon Hill near the Burnt Hickory Road. If the attack were successful, capturing Pigeon Hill would isolate Loring's corps on Kennesaw Mountain. All three brigades were disadvantaged by the approach through dense thickets, steep and rocky slopes, and a lack of knowledge of the terrain. About 5,500 Union troops in two columns of regiments moved against about 5,000 Confederate soldiers, well entrenched. On the right of Smith's attack, the brigade of Brig. Gen. Joseph A. J. Lightburn was forced to advance through a knee deep swamp, and were stopped short of the Confederate breastworks on the southern end of Pigeon Hill by enfilading fire. They were able to overrun the rifle pits in front of the works, but could not pierce the main Confederate line. To their left, the brigades of Col. Charles C. Walcutt and Brig. Gen. Giles A. Smith crossed difficult terrain interrupted by steep cliffs and scattered with huge rocks to approach the Missouri brigade of Brig. Gen. Francis Cockrell. Some of the troops were able to reach as far as the abatis, but most were not and they were forced to remain stationary, firing behind trees and rocks. When General Logan rode forward to judge their progress, he determined that many of his men were being "uselessly slain" and ordered Walcutt and Smith to withdraw and entrench behind the gorge that separated the lines. About 2 mile (3 km) to the south, Thomas's troops were behind schedule, but began their main attack against Hardee's corps at 9 a. m. Two divisions of the Army of the Cumberland—about 9,000 men under Brig. Gen. John Newton (Maj. Gen. Oliver O. Howard's IV Corps) and Brig. Gen. Jefferson C. Davis (Maj. Gen. John M. Palmer's XIV Corps)—advanced in column formation rather than the typical broad line of battle against the Confederate divisions of Maj. Gens. Benjamin F. Cheatham and Patrick R. Cleburne, entrenched on what is now known as "Cheatham Hill." On Newton's left, his brigade under Brig. Gen. George D. Wagner attacked through dense undergrowth, but was unable to break through the abatis and fierce rifle fire. On his right, the brigade of Brig. Gen. Charles G. Harker charged the Tennessee brigade of Brig. Gen. Alfred Vaughan and was repulsed. During a second charge, Harker was mortally wounded. Davis's division, to the right of Newton's, also advanced in column formation. While such a movement offered the opportunity for a quick breakthrough by massing power against a narrow point, it also had the disadvantage of offering a large concentrated target to enemy guns. Their orders were to advance silently, capture the works, and then cheer to give a signal to the reserve divisions to move forward to secure the railroad and cut the Confederate army in two. Col. Daniel McCook's brigade advanced down a slope to a creek and then crossed a wheat field to ascend the slope of Cheatham Hill. When they reached within a few yards of the Confederate works, the line halted, crouched, and began firing. But the Confederate counter fire was too strong and McCook's brigade lost two commanders (McCook and his replacement, Col. Oscar F. Harmon), nearly all of its field officers, and a third of its men. McCook was killed on the Confederate parapet as he slashed with his sword and shouted "Surrender, you traitors!" Col. John G. Mitchell's brigade on McCook's right suffered similar losses. After ferocious hand to hand fighting, the Union troops dug in across from the Confederates, ending the fighting around 10:45 a. m. Both sides nicknamed this place the "Dead Angle." To the right of Davis's division, Maj. Gen. John W. Geary's division of Maj. Gen. Joseph Hooker's XX Corps advanced, but did not join in Davis's attack. Considerably farther to the right, however, was the site of the only success of the day. Schofield's army had been assigned to demonstrate against the Confederate left and he was able to put two brigades across Olley's Creek without resistance. That movement, along with an advance by Maj. Gen. George Stoneman's cavalry division on Schofield's right, put Union troops within 5 mile (8 km) of the Chattahoochee River, closer to the last river protecting Atlanta than any unit in Johnston's army.
Салдары
Шерманның әскері Джонстонның 1000-ға қарағанда шамамен 3000 қаза тапты. Кеннесо Маунтині Шерманның соғыстағы алғашқы ірі шабуылы болмаған, бірақ соңғысы болды. Ол Атланта кампаниясындағы сәтті айналып өту маневрлерін жоғарыда айтылған логистикалық себептермен тоқтатты, сонымен қатар Джонстонның болашақта қандай тактика қолданатынын болжауын жалғастыру үшін. Шерман шайқас есебінде былай деп жазды: «Мен жау мен біздің офицерлеріміз нығайтылған бекіністерге шабуыл жасамаймын деген сенімге келгенін байқадым. Барлығы мені айналып өтуді күтті. Әскер тиімді болу үшін, шабуылдың бір ғана тәсіліне тоқтамай, табысқа жету мүмкіндігі бар кез келген жоспарды орындауға дайын болуы керек. Сондықтан мен моральдық әсер үшін жаудың бекіністерінің артында сәтті шабуыл жасағым келді және оны сәттілік ең көп нәтиже беретін жерде жасауға шешім қабылдадым». Кеннесо Маунтині көбінесе Одақтың маңызды тактикалық жеңілісі деп есептеледі, бірақ Ричард М. Макмерри былай деп жазды: «Тактикалық тұрғыдан Джонстон Лоринг пен Харди желілерінде шағын қорғаныс жеңісіне қол жеткізді. Алайда, Шкофилдтің табысы Шерманға үлкен артықшылық берді және Одақтың командирі оны дереу пайдалануға көшті». Екі жақ әскері бес күн бойы жақын аралықта қарама-қарсы тұрды, бірақ 2 шілдеде, жазғы абатты ауа-райы болғанда, Шерман Теннесси армиясын және Стоунменнің кавалериясын Конфедерацияның сол жақ фланкінен айналып өтті, ал Джонстон Кеннесо Маунтинінен Смирнадағы дайын позицияларға шегінуге мәжбүр болды. 8 шілдеде Шерман Джонстонды оң жағынан айналып өтті – бірінші рет, Шофилдті Соп Крик сағасына жақын Чаттахучи өзенінен өтуге жіберді. Атлантаға кіруге кедергі келтіретін соңғы географиялық тосқауел еңсерілді. Атланта қаласына төнген қауіптен алаңдаған және үнемі шегіну стратегиясынан көңілі толмаған Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис 17 шілдеде Джонстонды қызметінен босатып, оның орнына уақытша толық генерал атағын алған агрессивті Джон Белл Худты тағайындады. Худ Шерманға Пичтри Крик (20 шілде), Атланта/Декатур (22 шілде) және Эзра Черч (28 шілде) шайқастарында шабуыл жасады, олардың барлығында тактикалық артықшылықсыз ауыр шығынға ұшырады. Шерман тамыз айында Атлантаны қоршап алды, бірақ қаланың соңғы теміржол байланысын кесу үшін күшінің көбін оңтүстікке жіберді. Джонсборо шайқасында (31 тамыз және 1 қыркүйек) Худ теміржолын сақтап қалу үшін қайтадан шабуыл жасады, бірақ сәтсіз болды және Атлантаны эвакуациялауға мәжбүр болды. Шерманның әскері 2 қыркүйекте қалаға кірді, ал Шерман президент Линкольнге телеграмма жіберді: «Атланта біздікі, және лайықты түрде жеңіске жеттік». Бұл оқиға Линкольннің қарашада қайта сайлануына ықпал еткен маңызды факторлардың бірі болды.
Sherman's armies suffered about 3,000 casualties in comparison to Johnston's 1,000. Kennesaw Mountain was not Sherman's first large scale frontal assault of the war, but it was his last. He interrupted his string of successful flanking maneuvers in the Atlanta campaign for the logistical reasons mentioned earlier, but also so that he could keep Johnston guessing about the tactics he would employ in the future. In his report of the battle, Sherman wrote, "I perceived that the enemy and our officers had settled down into a conviction that I would not assault fortified lines. All looked to me to outflank. An army to be efficient, must not settle down to a single mode of offence, but must be prepared to execute any plan which promises success. I wanted, therefore, for the moral effect, to make a successful assault against the enemy behind his breastworks, and resolved to attempt it at that point where success would give the largest fruits of victory." Kennesaw Mountain is usually considered a significant Union tactical defeat, but Richard M. McMurry wrote, "Tactically Johnston had won a minor defensive triumph on Loring's and Hardee's lines. Schofield's success, however, gave Sherman a great advantage, and the federal commander quickly decided to exploit it." The opposing forces spent five days facing each other at close range, but on July 2, with good summer weather at hand, Sherman sent the Army of the Tennessee and Stoneman's cavalry around the Confederate left flank and Johnston was forced to withdraw from Kennesaw Mountain to prepared positions at Smyrna. On July 8, Sherman outflanked Johnston again—for the first time on his right—by sending Schofield to cross the Chattahoochee near the mouth of Sope Creek. The last major geographic barrier to entering Atlanta had been overcome. Alarmed at the imminent danger posed to the city of Atlanta, and frustrated with the strategy of continual withdrawals, Confederate President Jefferson Davis relieved Johnston of command on July 17, replacing him with the aggressive John Bell Hood, who was temporarily promoted to full general. Hood proceeded to attack Sherman in battles at Peachtree Creek (July 20), Atlanta/Decatur (July 22), and Ezra Church (July 28), in all of which he suffered enormous casualties without tactical advantage. Sherman besieged Atlanta for the month of August, but sent almost his entire force swinging to the south to cut off the city's last remaining railroad connection. In the Battle of Jonesboro (August 31 and September 1), Hood attacked again to save his railroad, but was unsuccessful and was forced to evacuate Atlanta. Sherman's men entered the city on September 2 and Sherman telegraphed President Lincoln, "Atlanta is ours, and fairly won." This milestone was arguably one of the key factors enabling Lincoln's reelection in November.
Әскердің көзқарасы
Бұл шайқас Конфедерация армиясының 1-ші Теннесси жаяу әскер полкінің еріктісі Сэм Уоткинстің көзқарасынан "Компания Айтч" кітабында баяндалған ("Кеннесо желісіндегі өлі бұрыш" бөлімін қараңыз).
The battle is described from the perspective of Sam Watkins, a volunteer in the 1st Tennessee Infantry Regiment of the Confederate Army, in the book "Company Aytch" (see the section entitled "Dead Angle, on the Kennesaw Line").
Бүгінгі соғыс алаңы
Соғыс болған жер қазір Кеннесо тауы ұлттық шайқас алаңының бөлігі болып табылады, онда таудың үстіндегі Конфедерация әскерінің мұқият қазылған окоптары мен бірқатар Одақ әскерінің мылтық орындары бүгінге дейін көрініп тұр. Америка шайқас алаңдарының қоры және оның серіктестері 2023 жылдың ортасына дейін парк шегінен тыс шамамен төрт акр шайқас алаңын сақтап қалды.
The site of the battle is now part of Kennesaw Mountain National Battlefield Park, where both Confederate deliberate trenches on top of the mountain and some Union rifle pits are still visible today. The American Battlefield Trust and its partners have saved almost four acres of battlefield land outside the park as of mid 2023.