«Үшінші позиция» – 2-ші дүйн. соғысынан кейін пайда болған, неофашистік саяси идеология. Капитализм мен коммунизмге балама іздейді.Ұлтшылдық, фашизм негізі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неофашистік саяси идеологиялар жиынтығы
Set of neo fascist political ideologies
ұлтшыл саяси идеология
the nationalist political ideology
«Үшінші позиция» – Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Батыс Еуропасында алғаш рет сипатталған неофашистік саяси идеологиялар жиынтығы. Салқын соғыс кезеңінде қалыптасқан бұл идеология, Батыс блогының капитализмі мен Шығыс блогының коммунизмі арасындағы үшінші позицияны ұсынатынын мәлімдегендіктен осылай аталады.
The Third Position is a set of neo fascist political ideologies that were first described in Western Europe following the Second World War. Developed in the context of the Cold War, it developed its name through the claim that it represented a third position between the capitalism of the Western Bloc and the communism of the Eastern Bloc.
Тарих
"Үшінші позиция" термині Еуропада туындады, ал Үшінші позиция саясатының негізгі көкжиегі итальян фашизмі, пруссиялық социализм, ұлттық большевизм (оңшыл ультранационализм мен солшыл большевизмнің біріктірілген түрі) және страссеризм (радикалды, көпшілікке бағытталған, жұмысшыларға негізделген, нацизмнің социалистік нысаны, оны нацистік партияның "сол қанаты" қолдады – Отто мен Грегор Страссер ағайындары, 1934 жылы "Ұзын пышақтар түнінде" жойылғанға дейін) болды. Неофашист, неонацист жазушы Фрэнсис Паркер Йоки коммунистер мен фашистердің арасындағы одақты "қызыл-қоңыр одақ" деп атады (қызыл түс коммунизмді, ал қоңыр түс нацизмді білдіреді). Йоки сонымен қатар үшінші әлемнің азаттық қозғалыстарын қолдады.
The term "Third Position" was coined in Europe and the main precursors of Third Position politics were Italian fascism, Prussian socialism, National Bolshevism (a synthesis of far right ultranationalism and far left Bolshevism) and Strasserism (a radical, mass action, worker based, socialist form of Nazism, advocated by the "left wing" of the Nazi Party by brothers Otto and Gregor Strasser, until it was crushed in the Night of the Long Knives in 1934). Neo fascist, neo Nazi author Francis Parker Yockey had proposed an alliance between communists and fascists called the red brown alliance (Red being the color of communism and Brown being the color of Nazism). Yockey lent support to Third World liberation movements as well.
Германия
Querfront ("Крестный фронт") – 1920-жылдардағы Веймар республикасы кезінде Германиядағы консервативті революционерлердің солшыл күштермен ынтымақтастығы. Эрнст Никиш және басқалар Веймар республикасының қолданыстағы тәртібін құлату үшін коммунистік және капитализмге қарсы ұлттық күштерді біріктіруге тырысты. Ол бұл бірігуді "Ұлттық большевизм" деп атады. Нацистік партияның алғашқы жылдары СС Гауфюрер ретінде нацистік көшбасшы Генрих Гиммлер қысқа уақыт партияның үгіт-насихат бөлімінің басшысы Грегор Штрассердің орынбасары болып жұмыс істеді. Штрассеристік идеялардың күшті әсерінен Гиммлер 1920 жылдары капитализмді сынап, социализмді "табиғи экономикалық жүйе" деп қарастырды. Германияның канцлері генерал Курт фон Шлейхер (1932–1933 жылдары қызмет еткен), Гитлерді өз үкіметін қолдауға мәжбүрлеу үшін нацистік партияның солшыл Strasserist тобын кәсіподақтармен біріктіруге тырысты, бірақ жоспары сәтсіз аяқталды. Бұл термин бүгінде сол және оңшыл топтар арасындағы өзара ену немесе ынтымақтастықты білдіру үшін де қолданылады. Мысалы, 2023 жылдың 24 ақпанында Германияның социалистік солшыл партиясының жетекші тұлғасы Сахра Вагенкнехт пен феминист Элис Шварцердің Украинаға әскери көмек көрсетуді тоқтатып, келіссөздер жүргізуді талап ететін манифестін қолдау мақсатында Берлинде өткен бейбіт митингте, оңшыл фракциялар мен Ресейді қолдайтын адамдар да қатысты.
Querfront ("cross front") was the cooperation between conservative revolutionaries in Germany with the far left during the Weimar Republic of the 1920s. Ernst Niekisch and others tried to combine communist and anti capitalist nationalist forces to overthrow the existing order of the Weimar Republic. He called this merger "National Bolshevism". During his early years in Nazi Party as SS Gauführer, Nazi leader Heinrich Himmler worked briefly as a deputy of Gregor Strasser, then head of party propaganda department. Influenced heavily by Strasserist ideas, Himmler attacked capitalism and viewed socialism as "the natural economic system" during the 1920s. Germany's Chancellor, General Kurt von Schleicher (in office 1932–33), attempted to induce the more left wing Strasserist segment of the Nazi Party to merge with the trade unions as way of forcing Hitler to support his government, but his plan failed. The term is also used today for mutual entryism or cooperation between left and right wing groups. For example, at a Berlin peace rally on February 24, 2023, called by Sahra Wagenknecht, leading figure of Germany's socialist Left Party, and feminist Alice Schwarzer in support of their manifesto calling for negotiations and stop of military support of Ukraine, far right factions and pro Russian supporters were in attendance.
Франция
1930 және 1940 жылдары радикалды солшыл топтардың бірнеше тармақтары радикалды ұлтшылдықпен байланысты болды. Жак Дориоттың Француз халық партиясы (Француз коммунистік партиясынан шыққан) және Марсель Деаттың Ұлттық халық жиналысы (Жұмысшылар интернационалының француз бөлімінен шыққан). Үшінші позиция идеологиясы Францияда қандай да бір қолдауға ие болды, онда 1985 жылы Жан Жиль Маллиаракис «Үшінші жол» саяси партиясын құрды, Troisième Voie (TV). АҚШ, коммунизм және сионизмді өзінің басты жауы деп есептейтін бұл топ ұлттық революцияға радикалды жолдармен ұмтылды. Бір кезде Groupe Union Défense тобымен байланыста болған TV, 1991 жылға дейін Ұлттық фронтпен жаман қарым-қатынаста болды, содан кейін Маллиаракис оларға жақындауға шешім қабылдады. Осының нәтижесінде TV тарап кетті, ал Кристиан Буше басқарған радикалды тармақ, Nouvelle Résistance, ұлттық большевиктік, кейіннен еуразиялық көзқарастарды қабылдады.
During the 1930s and 1940s, a number of splinter groups from the radical left became associated with radical nationalism. Jacques Doriot's French Popular Party (from the French Communist Party) and Marcel Déat's National Popular Rally (from the French Section of the Workers' International). Third Position ideology gained some support in France, where in 1985 Jean Gilles Malliarakis set up a "Third Way" political party, Troisième Voie (TV). Considering its main enemies to be the United States, communism and Zionism, the group advocated radical paths to national revolution. Associated for a time with the Groupe Union Défense, TV was generally on poor terms with Front National until 1991, when Malliarakis decided to approach them. As a result, TV fell apart and a radical splinter group under Christian Bouchet, Nouvelle Résistance, adopted National Bolshevik and then Eurasianist views.
Италия
Италияда үшінші ұстанымды Роберто Фиоре, Габриэле Адинольфи және Пеппе Димитри бірлесіп, итальяндық неофашизм дәстүрінде дамытты. Үшінші позицияның идеологиясы милитаристік тұжырымдамамен, ұлттық азаттық қозғалыстарына жақсы қарайтын палигенетикалық ультраұлтшылдықпен, нәсілдік бөлінуді қолдаумен және әскерлік өмір салтын қабылдаумен ерекшеленеді. Фиоре идеологияның мәдени негізін қалыптастыру үшін Юлиус Эволаның ауылдық идеологиясын пайдаланды және оны мәдени-рухани төңкеріс құмарлығымен үйлестіруге тырысты. Ол заманауи оңшылдардың кейбір ұстанымдарын қабылдады, әсіресе Ален де Бенуаның этноплюрализмін және Освальд Мослидің (басқалармен қатар) «Еуропа – бір ұлт» кампаниясымен байланысты Еуропаға кең ауқымды үндеуді қолдады. Фиоре 1978 жылы «Терза Позиция» қозғалысын құрушылардың бірі болды. Бүгінде Италияда үшінші позиция идеяларын Фиоре басқаратын «Forza Nuova» және «CasaPound» қозғалысы, яғни оңшыл әлеуметтік орталықтар желісі ұсынады.
In Italy, the Third Position was developed by Roberto Fiore, along with Gabriele Adinolfi and Peppe Dimitri, in the tradition of Italian neo fascism. Third Position's ideology is characterized by a militarist formulation, a palingenetic ultranationalism looking favourably to national liberation movements, support for racial separatism and the adherence to a soldier lifestyle. In order to construct a cultural background for the ideology, Fiore looked to the ruralism of Julius Evola and sought to combine it with the desire for a cultural spiritual revolution. He adopted some of the positions of the contemporary far right, notably the ethnopluralism of Alain de Benoist and the Europe wide appeal associated with such views as the Europe a Nation campaign of Oswald Mosley (amongst others). Fiore was one of the founders of the Terza Posizione movement in 1978. Third Position ideas are now represented in Italy by Forza Nuova, led by Fiore; and by the movement CasaPound, a network of far right social centres.
Ұлыбритания
1980 жылдары Ұлыбританияның фашистік партиясы – Ұлттық фронт, оның ең табысты кезеңі 1970 жылдары болған, Страссеристік фракция басып алды, олар өздерін «Үшінші позициялықтар» деп атады. Страссеристер басқарған Ұлттық фронтты Бейкер идеологиялық тұрғыдан Ұлттық большевиктер деп сипаттады. «Жаңа оңшылдардың» (Nouvelle Droite) ықпалын көрсете отырып, Страссеристік ресми Ұлттық фронт «барлық түсті расистердің кең фронтына» қолдау көрсетті, олар көпұлтты қоғам мен капитализмді жоюды көздеді, сондай-ақ Луи Фаррахан мен Маркус Гарви сияқты қара нәсілді ұлтшылдарды мақтады. Олардың «Национализм бүгін» басылымында Ливия мен Иран үкіметтері туралы жағымды мақалалар жарияланды, олар халықаралық саясаттағы капитализмге және марксизмге қарсы әлемдік үшінші күш ретінде ұсынылды; оның мүшелері Ливия басшысы Муаммар Каддафитің ықпалын және оның «Үшінші Халықаралық теориясын» ашық мойындады. Бұл тактикалық және идеологиялық себептерге байланысты болуы мүмкін, себебі Ливия мен Иран қаржыландырудың ықтимал көздері ретінде қарастырылды. Бұл жаңа риторика мен идеология партияның көптеген қатардағы мүшелерін бөліп тастады. Ішкі проблемалар туындады, 1989 жылы Ник Гриффин, Дерек Холланд және Колин Тодд сияқты бірнеше жетекші мүшелері өздерінің «Халықаралық үшінші позиция» тобын құру үшін одан бөлінді. Олардың бірі – итальяндық «Terza Posizione» қозғалысының бұрынғы мүшесі Роберто Фиоре болды.
In the 1980s, the National Front, a British fascist party that had experienced the height of its success in the 1970s, was taken over by a Strasserist faction that referred to themselves as Third Positionist. The Strasserist led National Front was also characterised by Baker as National Bolshevist in ideology. Reflecting the Nouvelle Droite's influence, the Strasserist Official NF promoted support for "a broad front of racialists of all colours" who were seeking an end to multi racial society and capitalism, praising black nationalists like Louis Farrakhan and Marcus Garvey. Their publication, Nationalism Today, featured positive articles on the governments of Libya and Iran, presenting them as part of a global anti capitalist and anti Marxist third force in international politics; its members openly acknowledged the influence of Libyan leader Muammar Gaddafi and his Third International Theory. This may have had tactical as well as ideological motivations, with Libya and Iran viewed as potential sources of funding. This new rhetoric and ideology alienated much of the party's rank and file membership. It experienced internal problems, and in 1989 several of its senior members—Nick Griffin, Derek Holland, and Colin Todd—split from it to establish their International Third Position group. One of its leaders was Roberto Fiore, an ex member of the Italian far right movement Terza Posizione.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ-та Саяси зерттеулер қауымдастығы үшінші позиция саясатын кейбір ақ ұлтшыл және неонацистік топтар, мысалы Ұлттық Альянс, Америка майданы, Дәстүрлі жұмысшы партиясы, Патриоттық майдан және Ақ Арийлерге қарсы тұрушылар, сондай-ақ кейбір қара ұлтшыл топтар, мысалы Ислам ұлты, 20-шы ғасырдың соңынан бері насибаттап келген. 2010 жылы Американың үшінші позиция партиясы (кейіннен Американың бостандық партиясы деп аталды) 2007–2008 жылдардағы қаржы дағдарысы мен Обама әкімшілігінің саясатынан туған оңшыл популистік ашу-ызаны бағыттап, тарату мақсатында құрылды.
In the United States, Political Research Associates argues that Third Position politics has been promoted by some white nationalist and neo Nazi groups such as the National Alliance, American Front, Traditionalist Worker Party, Patriot Front, and White Aryan Resistance, as well as some black nationalist groups, such as the Nation of Islam, since the late 20th century. In 2010, the American Third Position Party (later renamed American Freedom Party) was founded in part to channel the right wing populist resentment engendered by the financial crisis of 2007–08 and the policies of the Obama administration.