Кіріспе

Америкалық музыкант (1944–1973)

Кларенс Уайт (туған Кларенс Джозеф ЛеБланк; 7 маусым 1944 – 15 шілде 1973) ең көп танымал блюграсс ансамблі «Кентукки Полковниктері» мен рок-тобы «The Byrds» мүшесі ретінде, сондай-ақ 1960-шы жылдардың соңында кантри-рок музыкалық жанрының негізін қалаушы ретінде белгілі. Ол Рикки Нельсон, Пэт Бун, «The Monkees», Рэнди Ньюман, Джин Кларк, Арло Гатри және Джексон Браун сияқты көптеген музыканттармен бірге жұмыс істеген. Жиі серігі Джин Парсонспен бірлесіп, ол B Bender гитара аксессуарын ойлап тапты, ол гитараның B струнасын механикалық түрде бір тонға көтеріп, педальді сталь гитараның дыбысын имитациялауға мүмкіндік береді. Уайт 2016 жылы Халықаралық блюграсс музыка қауымдастығының Даңқ залына енгізілді, ал 2019 жылы «The Kentucky Colonels» тобының мүшесі ретінде тағы да енгізілді.

Алғашқы жылдар

Кларенс Джозеф ЛеБланк 1944 жылдың 7 маусымында Мэн штатының Льюистон қаласында дүниеге келді. Кларенстің әкесі, Эрик ЛеБланк аға, гитара, банджо, скрипка және гармоника ойнап, балаларының музыкалық ортада өсуін қамтамасыз етті. Ол өте кішкентай болғандықтан, аспапты тиісінше ұстай алмады, сондықтан қысқа мерзімге укулелеге ауысты, қолы жетілгенше гитарамен ойнауға дайын болу үшін.

Кентукки полковниктері

Country Boys тобының тұңғыш альбомын жазу сессиясынан кейін, 1962 жылдың қыркүйегінде кантри гитарисі және досы Джо Мафистің ұсынысымен топ өз атын Kentucky Colonels деп өзгертті. Осы шақта Кларенстің медиатормен тарту стилі тобының музыкасында маңызды рөл атқара бастады. Kentucky Colonels осы кезеңде блюграсс айналымында кеңінен танылды және Калифорния мен АҚШ бойынша көптеген тікелей өнер көрсетулер жасады. 1964 жылы Colonels скрипкашы Бобби Слоанды құрамына қабылдады және түрлі клубтарда, концерт залдарында және фестивальдерде өнер көрсетулерін жалғастырды. Музыка сыншысы Том Оуэнс Уайттың альбомдағы ойнауы "блюграста жаңа стильді дамытуға көмектесті; атап айтқанда, ол акустикалық гитарды жекелеген аспап ретінде жаңаша бейнеледі" деп мәлімдеді. "Appalachian Swing!" альбомын жазудан кейін Роланд пен Кларенс дуброист Тют Тейлорға қолдау көрсетіп, 1964 жылдың соңында World Pacific компаниясы Dobro Country деген атпен шығарған дубро тақырыбындағы альбомды жазуға қатысты. Бұл өзгерістерге қарамастан, Kentucky Colonels тобы 1965 жылдың 31 қазанында өткен концерттен кейін тарап кетті.

Сессия жұмысы (1966-1968 жж.)

1964 жылы Уайт блюграсс музыкасынан асып, өзіндік өрнек беру үшін рок-н-роллға бет бұрды. Кентукки Конельс тобының алғашқы құрамы 1965 жылдың соңында тарағанда, Уайт өте құрметті және танымал гитаристке айналды. Одан кейін Уайт қысқа ғана уақытқа Кларктың гастрольдік тобына қосылды. Кларк альбомын жазу кезінде Уайт мандолинашы және бассист Крис Хиллменмен қайта қарым-қатынас жасады, оны 1960-шы жылдардың басында блюграсс тобы Хиллменнің мүшесі ретінде таныған болатын. Хиллман сол кезде Бёрдс тобының құрамында болды және 1966 жылдың желтоқсанында ол Уайтты "Time Between" және "The Girl with No Name" әндеріне кантри стилінде гитара тартып, үн қосуға шақырды. Бұл әндер Бёрдс тобының "Younger Than Yesterday" альбомында жарық көрді. Уайт сондай-ақ топтың келесі альбомы "The Notorious Byrd Brothers" және олардың 1968 жылғы маңызды кантри-рок альбомы "Sweetheart of the Rodeo" жазуға да қатысты.

Батыс Нэшвилл

1967 жылдың ортасына қарай Уайт "The Reasons" (Nashville West) тобымен түнде өнер көрсете бастады, оған бас гитарашы Уэйн Мур, Парсонс және Гильбо (сәйкесінше банджодан барабаншыға және жетекші вокалистке айналған) кірді. Топ көбінесе Калифорния штатының Эль-Монте қаласындағы Nashville West клубында жұмыс істеді, көбінесе клубтың атын өздерінің аты ретінде қолданды. Nashville West-тің тікелей жазбасы 1979 жылы жарық көрді, ал Унтербергер бұл жазбаның Nashville West-тің "сол кездегі көптеген кантри әртістеріне қарағанда күшті электрлік рок әсеріне" ие екенін көрсеткенін айтты. Мұндай қажеттілік Уайттың сол қолымен таспаны және ладтарды ұстап тұрып, гитараның B ішегін бір тонға көтеру тілегінен туындады. Осы жетістікке қол жеткізу үшін Уайтқа үшінші қол қажет деп ойлады.

Бердтер

1968 жылдың шілдесінде Byrds тобынан әнші және гитарист Грам Парсонстың кенеттен кетіп қалғаннан кейін Уайт топқа толыққанды мүше ретінде шақырылды және гитарист Роджер МакГинн топты 1973 жылдың ақпан айында таратуға дейін олар бірге болды. Бұл ұзақ мерзімді жұмыс Уайтты МакГиннен кейін Byrds тобының екінші ең ұзақ қызмет еткен мүшесі етіп белгіледі. Уайт бас гитарист Крис Хиллменнің ұсынысымен топқа қосылды, өйткені ол топтың ескі рок материалдарын және жаңа кантрилік репертуарын орындай алатын білгір адам болды. Byrds тобының мүшесі болғаннан кейін Уайт топтың қазіргі барабаншысы Кевин Келлиге наразы екенін білдіре бастады. Ұзақ уақыт өтпей ол МакГинн мен Хиллменді Келлидің орнына жақында тараған Nashville West тобынан оның досы Джин Парсонсты (Граммен туыс емес) қосуға көндірді. Осы уақытта Уайт пен Джин Парсонс Хиллмен мен Грам Парсонспен бірге Burrito Brothers тобының прототипін жасау үшін бейресми репетициялар мен жазбалар жасады. Алайда, олар жаңа кантри-рок тобына қосылудан бас тартып, оның орнына МакГинннің жаңа Byrds тобымен бірге қалуды жөн көрді. Сол сияқты, авторлар Скотт Шиндер мен Энди Шварц бастапқы құрамының коммерциялық табысына жете алмаса да, ақ дәуірдегі Byrds тобының керемет тікелей орындаушылар екенін және гастрольдік кестеде үнемі сұранысқа ие болғанын атап өтті. Уайттың толыққанды мүше ретінде алғашқы рет қатысқан Byrds тобының альбомы Dr. Byrds & Mr. Hyde болды, ол 1969 жылдың басында шықты. Альбомға Джин Парсонс пен Уайт жазған "Nashville West" инструменталды әнінің жаңадан жазылған нұсқасы енді. 1969 жылдың қарашасында "The Ballad of Easy Rider" альбомы шықты, онда Уайт дәстүрлі "Oil in My Lamp" әнін орындап, топты жетектеп, гитаристтің алғашқы вокалдық орындауы болды. 1970 жылы Byrds екі дискіден тұратын (атауы жоқ) альбом шығарды, оның бірі концерттік жазбалардан, екіншісі жаңа студиялық жазбалардан тұрды. Шыққаннан кейін альбом Атлантиканың екі жағында да сыншылардың мақтауына және коммерциялық табысқа ие болды, Billboard Top LPs тізімінде 40-шы орынға және Ұлыбритания альбомдар тізімінде 11-ші орынға көтерілді. Альбомның екі студиялық жазбасында Уайт жетекші вокалмен орындады: Лоуэлл Джорджтың "Truck Stop Girl" әнінің кавер-версиясы және Лидбеллидің "Take a Whiff on Me" әні (соңғысында Уайт мандолинада ойнады). Сонымен қатар, (атауы жоқ) альбом сессияларында жазылған және Columbia Records файлдарында "Fifteen Minute Jam" деген атпен тіркелген инструменталды джемнің үзінділері кейінірек "White's Lightning" және "White's Lightning Pt.2" аттарымен шығарылды. 1971 жылғы Byrdmaniax альбомында Уайт Хелен Картер жазған "My Destiny" және сол кездегі жас әнші Джексон Браун жазған "Jamaica Say You Will" әндерін орындады. Сонымен қатар, Уайт альбомның блюграсс-инструменталдық "Green Apple Quick Step" әнін жазуға бірлесіп атсалысты. Бұл әнде Уайттың әкесі, Эрик Уайт аға гармоникада орындады. 1971 жылдың қарашасында шыққан Farther Along альбомы Уайт дәуіріндегі Byrds тобының соңғы альбомы болды. Ол Уайттың Евангелие әнін және тақырыптық "Farther Along" әнін және Ларри Мюррейдің "Bugler" әнінің кавер-версиясын орындады. Farther Along альбомы шыққаннан кейін, топ 1972 жылы гастрольдік сапарларын жалғастырды, бірақ Byrds тобының жаңа альбомы шықпады. 1972 жылдың соңында Byrds тобының бастапқы бес мүшесі қайта бірікті және нәтижесінде МакГинн топтың қазіргі нұсқасын таратуға шешім қабылдады. Парсонс 1972 жылдың шілдесінде, ал Баттин 1973 жылдың басында МакГинн тарапынан жұмыстан босатылды. 1969 мен 1972 жылдар аралығында Byrds тобымен гастрольдік сапарларда немесе студияда болғанға қарамастан, Уайт басқа да әртістер үшін таңдамалы сессиялық жұмыстарды жалғастырды. Осы кезеңде ол Джо Кокердің 1969 жылғы "Joe Cocker!" альбомында, Рэнди Ньюменнің 1970 жылғы "12 Songs" альбомында және 1972 жылғы "Everly Brothers" Stories We Could Tell альбомында ойнады. Уайт Byrds мүшесі болған кезде гитарамен атсалысқан басқа альбомдарға Линда Ронштадттың "Hand Sown Home Grown" (1969), Рита Кулидждің "Rita Coolidge" (1971), Марк Бенноның "Minnows" (1971), Джексон Браунның "Jackson Browne" (1972), Джин Кларктың "Roadmaster" (1973) және Арло Гатридің "Running Down the Road" (1969), "Washington County" (1970) және "Hobo's Lullaby" (1972) альбомдары кіреді. 1973 жылдың ақпан айының ортасында, Byrds тобының Уайт дәуіріндегі нұсқасы тарағанға дейін Уайт гитарист Питер Роуэн, мандолинист Дэвид Грисман, скрипкашы Ричард Грин және банджошы Билл Китпен бірге блюграсс супертобы Muleskinner құрды. Музыканттар бастапқыда бір реттік жиналған топ ретінде телешоуға арналған блюграсс пионері Билл Монроны қолдады, бірақ Монроның тур автобусы телешоу студиясына бара жатқанда бұзылып кеткен кезде өздері орындады. 1992 жылы хабардың VHS бейнекассетасы шықты, кейін DVD-де қайта шығарылды. Телешоудағы орындауының табысты болуы нәтижесінде, топ Warner Bros. Records компаниясымен бір альбомдық келісімге қол жеткізді. Альбомды жазу сессиялары 1973 жылдың 27 наурызы мен 14 сәуірі аралығында Лос-Анджелестегі Record Plant студиясында өтті, Ричард Грин мен Джо Бойд продюсерлік жасады. Muleskinner альбомындағы (немесе "A Potpourri of Bluegrass Jam") музыка кантри-рок, дәстүрлі блюграсс және прогрессивті блюграсс (немесе "жаңа блюграсс") стилінде болды. Бұл толық барабан жиынтығы бар алғашқы блюграсс альбомдарының бірі болды. Уайттың ерекше гитара мен мандолина ойнауы "Do Not Disturb", "On the Spot", "Sonic Bummer", "I Must Be a Tree", "Banjo Dog", "Back Again" және "Drunkard's Dream" тректерінде естіледі (соңғысында Уайт гармониялық вокалмен де қатысты). АҚШ-қа оралғаннан кейін Уайттың соңғы гастрольдік сапары 1973 жылдың маусымында New Kentucky Colonels тобымен өтті, ол Грам Парсонс, Эммилу Харрис, Country Gazette, Sneaky Pete Kleinow, Джин Парсонс, Байрон Берлин және Крис Этридж қатысқан төрттік кантри-рок бағдарламалық турдың бөлігі болды. Грам мен Кларенс Byrds тобының Sweetheart of the Rodeo сессияларынан бері бір-бірін танығанмен, олар мини-тур кезінде, барлық есептер бойынша, өте шиеленіскен қайта танысудан кейін, тез досқа айналды. Бағдарламалық тур аяқталғаннан кейін Уайт 1973 жылдың 28 және 29 маусымында продюсер Джим Диксонмен бірге жеке альбом жұмысын бастау үшін студияға кірді. Ол барлығы алты ән жазды, олардың төртеуі 1980 жылы Silver Meteor: A Progressive Country Anthology атты архивтік альбомда кейінірек шықты. Апат 20:00-ден кейін Палмдейлде, Калифорнияда, Уайт бауырлары концерттен кейін жабдықтарын машинаға тиеп жатқанда болды. Грам Парсонс оның өліміне қатты қайғырды, ол Уайттың қосылуында "Farther Along" әнін орындады және кейіннен өзінің соңғы әнін (өз өлімінен бұрын) "In My Hour of Darkness" Уайтке арнады. Кларенс Уайтты оның бауырлары Роланд пен Эрик және қарындастары Джоанн мен Розмари, сондай-ақ бір қызы Мишель қалдырды.

Музыкалық әсер

Кларенс Уайт блюграсс музыкасында акустикалық гитараны жетекші аспап ретінде танымал етуге көмектесті, бұл жұмысты Док Уотсон сияқты гитаристтердің еңбектеріне сүйенді. Уотсон мен Уайт сияқты гитаристтер бастама көтерген, күштірек флэтпикинг стилі пайда болғанға дейін, гитара тек ырғақ аспабы болды, кейбір ерекше жағдайларды қоспағанда (мысалы, банджошы Дон Реноның кейбір гитара тректері). ХХ ғасырдың көптеген белгілі флэтпикерлері Уайтті өзіне үлгі тұтқан, олардың ішінде Дэн Крэри, Норман Блейк және Тони Райс бар. Райс Уайтқа тиесілі, 1935 жылғы өте өзгертілген Martin D 28 гитарасын иеленді және ойнады. Дэвид Гриер мен Расс Баренберг – Уайттың гитаралық өнеріне зор ықпал еткен тағы екі акустикалық гитарист. Уайттың Kentucky Colonels тобымен орындаған блюграсс музыкасы Джерри Гарсияға (Grateful Dead тобы) да елеулі әсер етті.

Электр гитара саласында да Уайттың зор ықпалы болды. Бүрдіс тобының мүшесі Джин Парсонспен бірге Уайт B Bender құрылғысын ойлап тапты. Бұл құрылғы гитараның B ішегін (екінші ішегін) шкивтер мен рычагтардың көмегімен бір толық тонға көтереді, бұл құрылғы гитараның жоғарғы иісіне және екінші ішегіне бекітілген. Оны мойынды төмен басу арқылы іске қосады, нәтижесінде "педальді болат" сияқты дыбыс шығады. Осы стильге қатты әсер еткен Арлен Рот, Уайт пен Парсонстың B-бендерді ойлап тапқанын сол кезде білмеді, сондықтан оның орнына осы техниканың өзіндік саусақпен иілу нұсқасын жасады. Бұл туралы оның "Nashville Guitar" кітабында, жазбаларында және "Masters of the Telecaster" кітабында кеңінен жазылған. Кейіннен оның Telecaster дыбысы оның блюграсс ойнауымен бірдей танымал болды. Марти Стюарт, Уайттың ойнауынан әсер алған тағы бір гитарист, қазір Уайттың 1954 жылғы Fender Telecaster гитарасын, B Bender прототипімен бірге иеленеді және үнемі ойнайды. Музыка архивіші және жазушы Алек Палао Уайтті "ХХ ғасырдың танымал музыкасының аспапшылары арасындағы нағыз таланттардың бірі" деп атады, содан кейін "гитаристтің ерекше стилінен туған толқындар әлі де блюграсс, кантри және рок-н-роллда толқындар тудырып жатыр" деп қосты. 2003 жылы Уайт Rolling Stone журналының "Барлық уақыттың 100 ең үздік гитарисі" тізімінде 41-орынды иеленді. 2010 жылы гитара өндіруші Gibson Уайтті "Барлық уақыттың 50 ең үздік гитарисі" тізімінде 42-орынға қойды.

Батыс Нэшвилл

Нэшвилл Батыс (сондай-ақ, «The Legendary Nashville West Album» деп те аталады) (1979) — 1967 жылғы тікелей жазбалар.