Дэвид Игнатиус Уолш: Массачусетс саяхатшысы және саясаткер өмірі

Кіріспе

Дэвид Игнатиус Уолш (11 қараша 1872 – 11 маусым 1947) – Массачусетс штатының американдық саясаткері. Демократиялық партия мүшесі болған ол, штаттың 46-шы губернаторы қызметін атқарғаннан кейін АҚШ Сенатына бірнеше рет сайланды. Бұл екі лауазымды атқарған Массачусетстен шыққан алғашқы ирландтық католик болды. Массачусетс штатының Леоминстер қаласында туған Уолш, Holy Cross колледжінде білім алып, Бостон университетінің құқық мектебін бітіргеннен кейін Бостонда заңгерлік тәжірибесін бастады. 1900-1901 жылдары Массачусетс штатының өкілдер палатасында қызмет етіп, империализмге қарсы және оқшауланған саясатты ұстанғандығымен танылды. 1912 жылы ол 43-ші вице-губернатор болып сайланды, бұл штаттың 70 жыл ішіндегі алғашқы демократиялық вице-губернаторы болды. 1914-1916 жылдары губернатор болып қызмет етті және штаттық конституциялық конвенцияны шақыру бойынша сәтті жұмыс жүргізді. Уолш 1918 жылы Сенатқа сайланды, ол ирландтық тәуелсіздігін қолдаушы және Версаль келісімінің қатал қарсыласы ретінде танымал болды. 1924 жылы қайта сайлануға үміткер болғанымен, екі жылдан кейін Сенатқа оралды. Уолш үкіметтің белсенді әрекеттеріне қарсы болды және 1932 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияда Франклин Д. Рузвельтке қарағанда Ал Смитті қолдады. Президент Рузвельттің «Жаңа мәміле» бағдарламасын толық қолдамағанына қарамастан, ол үкіметтік мердігерлер үшін еңбек стандарттарын белгілейтін Уолш-Хили заңын ұсынды. Перл-Харборға шабуылдан бұрын Уолш Американың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсы болды және «Америка үшін бірінші» комитетінің жетекші мүшесі болды. Алайда, Ұлттар лигасына қатысты бұрынғы ұстанымынан өзгеше, ол 1946 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымының хартасын ратификациялауға дауыс берді. Уолш 1946 жылы қайта сайлауда Генри Кэбот Лоджқа жеңіліп, келесі жылы қайтыс болды. Сенатта өз партиясымен жиі келіспейтін ол, негізінен оқшауланған саясатын және ирландтықтар мен католиктердің мүдделерін қорғауға арналған күшті ұстанымын еске алады. Ешқашан үйленбеген Уолш өмірі бойы гомосексуализм айыптауларына ұшырады, соның ішінде саяси мансабының «трагикалық Гетсимани» деп атаған сенсациялық жанжал да болды.

American politician (1872 1947)

David Ignatius Walsh (November 11, 1872June 11, 1947) was an American politician from Massachusetts. A member of the Democratic Party, he served as the state's 46th governor before winning election to several terms in the United States Senate, becoming the first Irish Catholic from Massachusetts to fill either office. Born in Leominster, Massachusetts, Walsh was educated at the College of the Holy Cross, subsequently entering a legal practice in Boston after graduating from the Boston University School of Law. He served in the Massachusetts House of Representatives from 1900 to 1901, establishing a reputation as an anti imperialist and isolationist. In 1912, he won election as the 43rd lieutenant governor, becoming the state's first Democratic lieutenant governor in seventy years. He served as governor from 1914 to 1916 and led a successful effort to call for a state constitutional convention. Walsh won election to the Senate in 1918, earning a reputation as a supporter of Irish independence and as a strong opponent of the Treaty of Versailles. He lost his re election bid in 1924 but returned to the Senate two years later. Walsh became increasingly opposed to an activist government, and supported Al Smith over Franklin D. Roosevelt at the 1932 Democratic National Convention. Despite his lukewarm support for President Roosevelt's New Deal agenda, he introduced the Walsh Healey Act that established labor standards for government contractors. Prior to the attack on Pearl Harbor, Walsh opposed American involvement in World War II and was a leading member of the America First Committee. However, in a reversal from his earlier stance on the League of Nations, he voted to ratify the United Nations Charter in 1946. Walsh lost his 1946 re election bid to Henry Cabot Lodge Jr. and died the following year. A maverick in the Senate who regularly broke with his own party, he was remembered chiefly for his isolationism, as well as his passionate defense of Irish and Catholic interests. Walsh, who never married, was also dogged by accusations of homosexuality during his lifetime, including a sensationalized scandal in his final term that he privately called "a tragic Gethsemane" to his political career.

Ерте өмір және білім

Уолш 1872 жылдың 11 қарашасында Массачусетс штатының Леоминстер қаласында он баланың тоғызыншысы болып дүниеге келді. Оның ата-анасы ирландтық католик иммигранттары еді. Уолш туған жерінде, кейіннен Массачусетс штатының Клинтон қаласындағы мемлекеттік мектептерде оқыды. Оның әкесі, тарақ жасаушы, он екі жасында қайтыс болды. Содан кейін анасы пансионат ашты. Уолш 1890 жылы Клинтон орта мектебін, ал 1893 жылы Holy Cross колледжін бітірді. Ол Бостон университетінің құқық мектебінде оқып, 1897 жылы бітірді. Уолш адвокаттық алқаға қабылданды және 1897 жылы Массачусетс штатының Фичбург қаласында заңгерлік тәжірибесін бастады, кейіннен Бостонда жұмыс істеді. 1910 жылы Массачусетс штатының вице-губернаторы лауазымына үміткерлікте жеңіліп, 1912 жылы қайта сайланып, 70 жыл ішінде штаттың бірінші демократиялық вице-губернаторы болды. Ол бір жылдық екі мерзімге сайланды. Ол сайлаушыларға «билікке бағынған саясатқа» қарсы балама ұсынды, «үкіметтің әлеуметтік тұрмысты қамтамасыз етудегі жауапкершілігін ашық жақтады». Уолш қайырымдылық жұмысына және ақыл-есі бұзылғандарды күтуге мемлекеттік жауапкершілікті арттыруды ұсынды және осы салаларды басқаруды аз қарсылықпен қайта ұйымдастырды. 1914 жылғы сайлау науқанында ол жұмысшының өтемақысының мөлшерінің артуын және ақыл-есі бұзылғандарға мемлекеттік күтімнің жақсаруын жетістіктер ретінде атады. Губернатор ретінде Уолш Массачусетс штатының конституциясына әйелдерге сайлау құқығын беру туралы түзетуді қабылдау үшін сәтсіз күресті. Ол сондай-ақ Д.У. Гриффиттің «Ұлттың тууы» фильміндегі нәсілдік бейнелеулерге қарсы үлкен наразылықтардан кейін штатта киноцензураны енгізу үшін науқан жүргізді. Ол 1897 жылы құрылған және Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі онжылдықта өте белсенді болған Массачусетс штатының Өлім жазасына қарсы лигасының жұмысын қолдады. Губернатор ретінде ол заң шығарушы органнан Конституциялық конвенция шақыруды өтінді, бірақ ол сәтсіз аяқталды. Заң шығарушы орган кейіннен конвенция шақырғанда, Уолш штаттық конституцияға бастамашылық пен референдумға қатысты ережелерді қосуды жақтаған кандидаттардың тізіміне кіріп, жалпы делегат ретінде сайланды. Ол 1917 және 1918 жылдары Массачусетс конституциялық конвенциясына жалпы делегат ретінде қатысты, онда бұл реформалар қабылданды. Оның бастамашылық пен референдум туралы сөйлеген сөзі оны халықшыл және реформатор ретінде көрсетеді: «Біз сіздермен бірге демократияға сенетінін айтқан, бірақ шын мәнінде автократияға сенедін адамдарды білеміз. Біз бәрімізге мәлім адамдар бар, олар үкіметтің тек аз ғана топтың, колледж бітірушілердің, коммерциялық әлемде табысқа жеткендердің немесе тек жеңілдік пен сән-салтанатта туған бақыттылардың қолында болуына сенеді. Мұндай адамдарға бастамашылық пен референдум туралы ешқандай аргумент табысқа жеткізуге болмайды. Олар саналы немесе санасыз түрде осы республиканың негізгі принциптерін сатқандық танытады». 1914 жылы Сэмюэл У. Макколл, орташа республикашыл, Уолшқа губернаторлыққа қарсы шықты. Ол шамалы айырмамен қайта сайланды, мүмкін, Макколлдан дауыс алған прогрессивтік (Булл Мус) кандидаттың болуына байланысты. Макколл келесі жылы республикашылар мен прогрессивтерді табысты қайта біріктірді және Уолшты жеңді, ішінара Уолштың конституциялық конвенция шақыруын қолдағандықтан. Уолш кеңседен кеткеннен кейін заңгерлік тәжірибесіне оралды, туған қаласы Клинтонда ағасы Томаспен бірге жұмыс істеді.

Walsh was born in Leominster, Massachusetts, on November 11, 1872, the ninth of ten children. His parents were Irish Catholic immigrants. Walsh attended public schools in his birthplace and later in Clinton, Massachusetts. His father, a comb maker, died when he was twelve. Thereafter, his mother ran a boarding house. Walsh graduated from Clinton High School in 1890 and from the College of the Holy Cross in 1893. He attended Boston University Law School, where he graduated in 1897. Walsh was admitted to the bar and commenced the practice of law in Fitchburg, Massachusetts, in 1897, later practicing in Boston. He next lost the race for Lieutenant Governor of Massachusetts in 1910, but ran again and won in 1912, becoming the state's first Democratic lieutenant governor in 70 years. He served two one year terms. He offered voters an alternative to boss dominated politics, expressing a "forthright espousal of government responsibility for social welfare". Walsh proposed increased government responsibility for charity work and the care of the insane and reorganized the state's management of these areas with little opposition. In his 1914 campaign for re election, he cited as accomplishments an increase in the amounts paid for workman's compensation and improved administration of the state's care for the insane. As governor, Walsh fought unsuccessfully for a Women's Suffrage Amendment to the Massachusetts Constitution. He also campaigned for film censorship in the state after large protests were mounted against the racial depictions in D. W. Griffith's film The Birth of a Nation. He supported the work of the Anti Death Penalty League, a Massachusetts organization founded in 1897 that was particularly active and nearly successful in the decade preceding World War I. As governor he asked the legislature to call a Constitutional Convention without success. When the legislature later called a convention, Walsh won election as a delegate at large as part of a slate of candidates who endorsed adding provisions for initiative and referendum to the state constitution, key Progressive era reforms. He served as a delegate at large to the Massachusetts Constitutional Convention in 1917 and 1918 that saw those reforms passed. His speech on behalf of initiative and referendum shows him in the role of populist and reformer:

There are men—and you and I know them—who, though proclaiming their belief in democracy, really are believers in autocracy. There are men within the knowledge of us all who believe in a government of the few, of the college bred class only, of those only who have been successful in the commercial world, or those only who have been fortunate enough to have been born in an environment of ease and luxury. To this class of men no argument on the initiative and referendum can be addressed with any confidence of success. Consciously or unconsciously, they are recreant to the principles upon which this republic was founded. In 1914, Walsh was challenged for the governorship by Samuel W. McCall, a moderate Republican. He narrowly won reelection, probably due to the presence of a Progressive (Bull Moose) candidate who took votes from McCall. McCall successfully reunited the Republicans and the Progressives the next year, and defeated Walsh, in part by supporting Walsh's call for a constitutional convention. Walsh returned to the practice of law after leaving office, working with his older brother Thomas in his hometown of Clinton.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Франция жеңілгеннен кейін Уолш, Винсонмен бірге 1940 жылдың шілдесінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің санын 70 пайызға арттыратын Винсон-Уолш заңын қабылдады. Заңға жеті линкор, 18 әуе кемесі және 15 000 ұшақ кірді. Сенатта Уолш тұрақты түрде оқшауланушы саясатты қолдады. Ол Испания азамат соғысы кезінде Американың бейтараптығын жақтады және Перл-Харборға шабуылға дейін Ұлыбританиямен одақтасуға қарсы болды. 1940 жылдың 21 маусымында Сенатта сөйлеген сөзінде ол Рузвельттің Ұлыбританияға қару-жарақ жеткізу жоспарларын сынап: «Өзіміздің үкіметіміздің ресурстарын қаншалықты пайдалана алатынымызды және теңіз кемелерін, ұшақтарды, оқ-дәрілерді және бомбаларды беруді анықтауға тырысу тым тәуекелді, тым қауіпті деп санаймын. Бұл қауіпті жолға түсу. Бұл құламаның шетіне жақындап барамыз – зор және қорқынышты тереңдіктері бар құлама. Біздің күштеріміздің бір мылтықтан, бір бомбадан, бір кемеден айырылуын қаламаймын, бұл біз бір күні әскерге шақыруымыз мүмкін америкалық жігітке көмектесе алады. Маған барлық құрал керек. Маған барлық бомба керек. Маған барлық ұшақ керек. Маған барлық қайық дайын және қол жетімді болуын қалаймын. Сондықтан оны әскерге шақыру қажет болған жағдайда мен: «Жас жігіт, сіздің үкіметіңіз сізге бере алатын қорғануға арналған барлық қару-жараққа иесіз» дей аламын». 1940 жылғы Демократиялық Ұлттық Конвентте Уолш Ф.Д.Р. емес, Джеймс Фарлиді президенттікке қолдады. Ол және Монтана штатының сенаторы Бертон Уилер партия платформасына «Біз шетел соғыстарына қатыспаймыз және Америкадан тыс жерлерде соғысу үшін әскерімізді, теңіз күштерімізді немесе әуе күштерімізді жібермейміз» деген қағиданы енгізуді ұсынды. Президент «шабуыл болған жағдайда ғана» деген сөздерді қосып, олар бұл өзгеріске келісті. Сол жылығы сайлауда ол Массачусетс штатында Рузвельтке қарағанда көп дауыс жинады, тіпті оның «Жаңа келісім» саясатына қарсы болғандықтан CIO оған қарсы болды. Әсіресе 1940 жылғы сайлаудан кейін ол Американың бейтараптығына зиян келтіретін кез келген әрекетке қарсы болды, біріншіден, ол төрағалық еткен Әскери-теңіз істері комитетінің жабық есіктердегі тыңдауында, содан кейін Сенаттағы Lend-Lease бағдарламасын сынады. Ол АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсы болған «Америка бірінші» қозғалысының жетекші мүшесі болды. 1940 жылы «Нью-Йорк Таймс» газеті Уолшты Ұлыбританияға көмек көрсетуге бағытталған әкімшіліктің әрекеттеріне «ұсыныс жасайтын сыншы» деп сипаттады, тіпті ол Ф.Д.Р.-дың Черчилльге тамызда берген уәдесін «президенттің Конституциялық өкілеттіктерінен асып түсетін және біздің тарихымыздағы ешбір президенттің осыған дейін мойындамаған нәрсе» деп атады. «Президент жалғыз өзі және өз бастамасымен біздің үкіметімізге, біздің ұлтымызға және 130 миллион адамның өміріне және олардың ұрпақтарына болашақ ұрпақтар үшін кепілдік берді». Сенат Бёрк-Уодсворт заңын АҚШ тарихында алғаш рет бейбіт уақытта әскери міндеттілікті орнатуды қарастырғанда, Уолш заңның күшіне ену күнін соғыс жарияланғанға дейін кейінге жылдыруға бағытталған түзету ұсынды, бірақ ол қабылданбады. 1940 жылдың маусымында ол әскери шығындар туралы заңға түзету енгізді, кейде ол 1940 жылғы Уолш заңы деп аталады, ол «артық әскери жабдықтарды» американдық қорғаныс үшін пайдасыз деп расталған жағдайда ғана сатуға рұқсат берді. Ұлыбританияға көмек көрсету үшін әкімшілік Уолш ережесін жалға беру және базалар үшін жабдықтармен сауда жасау арқылы айналып өтті. 1941 жылы, әкімшілік Грир оқиғасын пайдаланғанда, неміс суасты қайығы мен американдық эсминец арасындағы атыс, американдық күштерге «көрген жерден атуға» рұқсат беру үшін, Уолш Әскери-теңіз істері комитетінің тыңдауында әкімшіліктің оқиғаның фактілерін бұрмалап, Германияға қарсы американдық әскери әрекеттерді қолдау үшін дәлелдеуге тырысқанын көрсетті. Уолш сонымен қатар, Педагог Кофлиннің баспасынан шыққан «Әлеуметтік әділдік» журналының жанкүйері болды.

Immediately following the defeat of France, Walsh was the sponsor, along with Representative Vinson, of the Vinson–Walsh Act of July 1940 that increased the size of the U. S. Navy by 70 percent. It included seven battleships, 18 aircraft carriers and 15,000 aircraft. In the Senate, Walsh was a consistent isolationist He supported American neutrality with respect to the Spanish Civil War and opposed an American alliance with the United Kingdom until the attack on Pearl Harbor. Speaking in the Senate on June 21, 1940, he denounced Roosevelt's plans to provide armaments to Great Britain:

I say it is too risky, too dangerous, to try to determine how far we can go tapping the resources of our own Government and furnishing naval vessels, air planes, powder and bombs. It is trampling on dangerous ground. It is moving toward the edge of a precipice—a precipice of stupendous and horrifying depths I do not want our forces deprived of one gun, or one bomb, or one ship which can aid that American boy whom you and I may some day have to draft. I want every instrument. I want every bomb. I want every plane. I want every boat ready and available. So I can say when and if it becomes necessary to draft him: "Young man, you have every possible weapon of defense your Government can give you." At the 1940 Democratic National Convention, where Walsh supported James Farley for president rather than FDR, he and his fellow isolationist Senator Burton Wheeler of Montana proposed a plank for the party platform that read: "We will not participate in foreign wars and we will not send our army or navy or air force to fight in foreign lands outside of the Americas." When the President added the words "except in case of attack", they accepted the change. In that year's election, he out polled Roosevelt in Massachusetts despite being opposed by the CIO for his anti New Deal positions. After the 1940 election in particular, he opposed any action that would compromise American neutrality, first in closed door hearings of the Naval Affairs Committee, which he headed, and then in attacking the Lend Lease program on the floor of the Senate. He was a leading member of the America First movement, opposing U. S. involvement in World War II. In 1940, The New York Times described Walsh as a "more moderate critic" of the administration's attempts to aid Great Britain even as he called the August commitment FDR made to Churchill one "that goes far beyond the Constitutional powers of the President and one that no other President in our history even presumed to assume. The President alone, and on his own initiative, has undertaken to pledge our government, our nation, and the lives of 130,000,000 persons and their descendants for generations to come." When the Senate considered the Burke–Wadsworth Act to establish peacetime conscription for the first time in U. S. history, Walsh offered an amendment, which failed to pass, that would have delayed the law's effective date until war was declared. In June 1940, he authored an amendment to the naval appropriations bill, sometimes called the Walsh Act of 1940, which permitted "surplus military equipment" to be sold only if it was certified as useless for American defense. To aid Great Britain, the administration evaded the Walsh provision by substituting leases for sales and by trading equipment for bases. In 1941, when the administration used the Greer incident, an exchange of fire between a German submarine and an American destroyer, to authorize American forces to "shoot on sight", Walsh held hearings of the Naval Affairs Committee to demonstrate that the administration was misrepresenting the facts of the encounter to support its case for American military action against Germany. Walsh also was an outspoken fan of the periodical Social Justice, published by Father Coughlin.

"Қынық үйі" туралы даулы оқиға

1942 жылдың 7 мамырында АҚШ-тың Еуропалық қақтығысқа араласуын ұзақ уақыттан бері қолдап келген «Нью-Йорк Пост» газеті Уолшты Бруклиндегі ерлерге арналған бордельде нацистік тыңшылардың қатысқан секс және тыңшылыққа қатысты сенсациялық дауға тартты. Бордельдің иесі және операторы Густав Бекман полициямен ынтымақтасқандығы үшін жеңілдік күткенімен, содомия үшін 20 жылға сотталды және 1963 жылға дейін түрмеден босатылмады. Бұл дау сенатордың гомосексуалды екендігі, ерлерге арналған бордельдің тұрақты тұрушысы және жау агенттерінің құрбаны болуымен күрделі болды. Бір кезде «Нью-Йорк Таймс» газетінде бұл орын «курорт» деп аталды. «Пост» газеті алғашқыда даулы жағдайды ұсынды. Бірнеше апта бойы маңызды тұлғаның қатысы бар екенін айта келді, содан кейін «Сенатор Х» деп атады, соңында Уолшты аты-жөнімен анықтады. Оқиғаның сенсациялық жариялануы айыптаулардың мәнін азайтып жіберді. «Пост» газеті өзінің тартыншақтығымен жалғыз емес еді; Уолштың есімі аталмас бұрын, Винчелл құпия тұлғаның «әліпбидің 23-ші әрпімен басталатын төрт сенатордың бірі» екенін айтты. Бордельдің иесі және полиция шабуылында ұсталған басқа да бірнеше адам Уолшты полицияға «Док» деп таныстырды, ол тұрақты клиент және полиция бақылауы басталғанға дейін сапарлары аяқталды. Кейбіреулері жеке мәліметтер берді. Президент Рузвельт Уолштің гомосексуалды екендігі туралы айыптауды шындық деп есептеді. Ол вице-президент Генри Уоллеске Уолштың гомосексуализмі туралы «барлығы білетінін» айтты және Сенатта көпшілік көшбасшысы Альбен В. Барклимен де ұқсас әңгімелесті. Ол оқиғаның «жалғандық» екенін мәлімдеп, толық тергеуді талап етті. ФБР жүргізген тергеу сенаторға қарсы «Нью-Йорк Пост» газетінің нақты айыптауларын растайтын ешқандай дәлел таппады, бірақ өзінің іс қағаздарында көптеген «жағымсыз ақпаратты» жинады. 1942 жылдың 20 мамырында ФБР директоры Дж. Эдгар Гувердің толық баяндамасымен сенатор Баркли Сенатта «Нью-Йорк Пост» газетінің жауапкершілігіне, баспасөздің қалған бөлігінің лайықты ұстанымына, ФБР баяндамасының егжей-тегжейіне және Сенаттың Уолштың «дағысыз» беделін растауына қатысты ұзақ сөз сөйледі. Ол ФБР баяндамасын Конгресс жазбасына енгізуден бас тартты, себебі «ол жиренішті және басып шығаруға болмайтын нәрселерді қамтиды» деді. Ол тыңшылыққа қатысты айыптауларды жоққа шығарды. Ол мәселелі жыныстық қатынас туралы ешқандай нақты мәлімет бермеді және айыптаулардың егжей-тегжейін «Сенатта немесе әйелдер мен мырзалар тобында айтуға тым қорқынышты» деп атады. Баспасөз де осы айыптауларды ұқсас түрде біріктірді. Мысалы, «Нью-Йорк Таймс» газетінде Барклидің сөзі туралы жазылғандай, ФБР «69 жастағы Әскери-теңіз істері комитетінің төрағасы сенатор Уолш Бруклиндегі «деградация үйіне» барып, онда нацистік агенттермен сөйлескеніне ешқандай негіз жоқ» деп мәлімдеді. Оқшауланған сенаторлар бұл айыптауларды өздерінің саяси ұстанымына жасалған шабуыл деп дереу айыптады. Сенатор Беннет Кларк «Нью-Йорк Пост» газетінің адвокаты Моррис Эрнст Ақ үйге хабарласып, әкімшілікті Ф.Д.Р.-дың қарсыластарын қаралауға тартпақ болғанын мәлімдеді. Сенатор Джеральд Най бұл оқиға екі жыл бойы оны және оның оқшауланған әріптестерін беделсіз етуге тырысқан «жасырын қоғамның» үлкен күш-жігерін көрсетеді деп мәлімдеді. Жеке өмірде «Нью-Йорк Пост» газетінің баспагері газеттің жамандауға ұшырауынан алаңдап, Уолштың мінез-құлқы мен «Пост» газетінің өзінің хабарларын тексеру үшін Дэниел Доран басқаратын команданы жалдады. Доран Уолштың Вашингтондағы Сенатта гей-бордельге барған деп күтілген уақытта болғанын анықтады. «Заңдық дәлелдердің бірде-бір данасы алынбады», - деп хабарлады Доран «Пост» газетіне, ол ешқашан өз баяндамасын өзгертпеді немесе түзетпеді.

On May 7, 1942, the New York Post, which had long favored U. S. involvement in the European conflict, implicated Walsh in a sensational sex and spy scandal uncovered at a Brooklyn male brothel for U. S. Navy personnel that had been infiltrated by Nazi spies. and the brothel's owner operator, Gustave Beekman, though promised leniency for cooperating with the police, received the maximum sentence of 20 years for sodomy and was not released from prison until 1963. The scandal was complex in that it implicated the Senator as a homosexual, as a patron of a male bordello, and as a possible dupe of enemy agents. At one point a sub headline in The New York Times called it a "Resort". The Post first suggested a scandal. Over the course of several weeks it hinted an important person was involved, then named "Senator X", and finally identified Walsh by name. Its sensational treatment of the story detracted from the seriousness of its charges. The Post was not alone in its coyness; before Walsh was named, Winchell teased that the mystery man was "one of four Senators with the same last initial the 23rd letter of the alphabet." The brothel's owner and several others arrested in a police raid identified Walsh to the police as "Doc", a regular client, whose visits ended just before police surveillance began. Some furnished intimate physical details. President Roosevelt believed the charge that Walsh was homosexual was true. He told Vice President Henry Wallace that "everyone knew" about Walsh's homosexuality and he had a similar conversation with Alben W. Barkley, the Senate majority leader. Without discussing details, Walsh issued a brief statement calling the story "a diabolical lie" and demanding a full investigation. An FBI investigation produced no evidence to support the New York Post specific charges against the Senator, though it accumulated much "derogatory information" in its files. On May 20, 1942, with a full report from FBI Director J. Edgar Hoover in hand, Senator Barkley addressed the Senate at length on the irresponsibility of the New York Post, the laudable restraint of the rest of the press, the details of the FBI's report, and the Senate's affirmation of Walsh's "unsullied" reputation. He declined to insert the FBI report in the Congressional Record, he said, "because it contains disgusting and unprintable things". He denied the charges related to espionage. He provided no specifics about the sexual activity at issue and said the details of the charges were "too loathsome to mention in the Senate or in any group of ladies and gentlemen". The press conflated the charges in a similar way. For example, The New York Times report of Barkley's speech said that the FBI reported that "there is not the 'slightest foundation' for charges that Senator Walsh, 69 year old chairman of the Naval Affairs Committee, visited a 'house of degradation' in Brooklyn and was seen talking to Nazi agents there." Isolationist senators promptly denounced the charges as an attack on their political position. Senator Bennett Clark asserted that Morris Ernst, attorney for the New York Post, had contacted the White House trying to engage the administration to smear FDR's opposition. Senator Gerald Nye contended the incident represented a larger effort on the part of a "secret society" that for two years had been trying to discredit him and his fellow isolationists. In private, the New York Post's publisher became concerned about the newspaper's libel exposure and hired a team led by Daniel Doran to conduct an investigation into Walsh's behavior and the Post's own reporting. Doran learned that Walsh had been in attendance at the Senate in Washington at the same times he was alleged to have been visiting the gay brothel. "Not a single item of legal evidence has been obtained," Doran reported back to the Post, which never amended or corrected its reporting.

Сенатқа соңғы жылдары

1944 жылғы президенттік жарыста, Ф.Д.Р. төртінші мерзімге үміткер болған кезде, оның вице-президенттікке үміткері Гарри С. Трумен Уолшты "оқшауланған" деп атады, бұл сипаттама Уолшқа ұнаған жоқ. 2 қарашада, сайлауға бес күн қалғанда, президент Уолшты Клинтон, Массачусетс қаласындағы үйіне телефон соғып, Вурчестер, Массачусетс қаласындағы президенттік шараға қатысуға шақырды. Уолш демократтардың қуанышына орай, шақыруды қабылдады. Осы оқиға Уолшке өзінің ұстанымын нақтылауға мүмкіндік берді: ол оқшауланған емес, себебі ол соғысты қолдады және соғыстың толық жеңіспен аяқталуын қалады. Сонымен қатар, ол әскерлердің тез арада үйлеріне оралуын қалап, тек кейбіреулерінің "душман территориясында полициялық міндеттерді" орындауы мүмкін екенін, ал резервтік әскерлердің демобилизациялануын жақтады. Ол "империализммен келісімге келіп, билік саясатына бағынатын саяси мақсаттастықтың ықпалынан бос демократиялық бейбітшілікке" үміттенді. 1945 жылы Уолш өзінің оқшауланушы еместігін көрсетіп, Біріккен Ұлттар Ұйымының хартасына дауыс берді. Ол Біріккен Ұлттар Ұйымының құрылтайлық Сан-Франциско конференциясына еврей делегациясын шақырмағанына наразылық білдірген оннан астам сенатордың бірі болды. Ақ үймен жағдайы нашар болғандықтан, Уолш келесі сайлауда әкімшіліктің тіпті оның қарсыласын демократиялық алғашқы сайлауда қолдауы мүмкін деп күтті. Ол мұндай сынға тап болмады, бірақ 1946 жылғы қайта сайлауда Генри Кэбот Лодж-қа жеңілді.

Жеке өмір және өлім

Уолш католик болып өскен, өмір бойы өзін католик деп санап, дінін жеке және қоғамдық өмірде сақтаған. Жастық шағында алтарь қызметшісі болған, ересек күнінде жиі қайтаруларға қатысып, католик миссионерлерінің жиналыстарына қатысқан. Сенаттағы әріптестері оның католиктік сенімін мойындап, кейде оны католик мүдделерін қорғауға шақырып, оны сынауға тырысқан, бірақ Уолш мұндай шақыруларға жауап беруден тартынбаған. Бірде сенатор Католик шіркеуін Мексика үкіметімен болған қақтығысқа АҚШ-ты араластыруға тырысып баққан деп айыптағанда, Уолш шіркеуді ұзақ қорғады, оның бір бөлігі мынадай болды:

Мен Рим Католик шіркеуін қорғауға лайық емеспін, бірақ осы залдагы әрбір сенаторға еске салмақшымын, олардың әрқайсысы оған мәңгілік алғысқа қарыз. Ол он бес ғасыр бойы әлемде христиандықтың маштарын жалғыз өзі ұстап тұрды, оны сақтау үшін өзінің қанын берді. Мен өз штатымның үлкен, төзімді және тамаша католик емес азаматтарының атынан сөйлеймін. Соңғы соғыстағы әскер мен теңізшілердің 40 пайызы римдік католиктер болғандықтан, олардың атынан да айтамын. Мен осы Америка Құрама Штаттарындағы шамамен жиырма миллион римдік католиктердің атынан сөйлеймін, және менің шіркеуімнің ұлдары осы мәселеде де, басқа мәселелерде де, әрқашан және барлық уақытта елге, оның институттарына және оның жоғары мақсаттарына адал екенін айтамын. Уолш ешқашан үйленбеген. 1931 жылы қайтыс болған ағасы Томаспен бірге олардың төрт үйленбеген қарындасын асырап, олардың екеуі сенатордан кейін де тірі қалды. Кейбір тарихшылар мен өмірбаяндар Уолштің гомосексуал болғанына сендіреді. 1960 жылдары бұрынғы Бас прокурор Фрэнсис Бидл бұл тақырыпқа ишарат жасады, ол 1930 жылдардың ортасында Уолшты "жұмсақ қадамды, дауысы төмен және түссіз қарт саясаткер" деп сипаттады, оның жасырын және бақыланатын алаңдаушылықтары тек жұмысын сақтап қалумен байланысты емес. Уолштің соңғы өмірбаянын жазған автор: "Дэвид И. Уолшты жою науқаны сәтті аяқталды, өйткені ол өзін қорғай алмады. Дэвид И. Уолш гомосексуал болған". Ол АҚШ Әскери-теңіз орденінің мүшесі болған. Саяси мансабынан зейнетке шыққаннан кейін Уолш Массачусетс штатының Клинтон қаласында тұрды, ол 1947 жылдың 11 маусымында Бостонда миға қан құйылудан қайтыс болды. 1954 жылы Бостонның Чарльз өзені бойындағы Музыкалық алаңның жанына Джозеф Колетти жасаған оның қола мүсіні орнатылды. Онда "non sibi sed patriae" деген девиз жазылған, бұл Сенатта болған кезде АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қызмет еткеніне құрмет көрсету. Уолштің білім алған орны - Holy Cross оның атынан жыл сайын стипендия тағайындайды.