Телидон: Канаданың жетілмеген бейнемәтіндік жүйесі

Кіріспе

Видеотекст / телетекст қызметі

Telidon (грек тіліндегі τῆλε, "қашықтықтан" және ἰδών, "көріп" деген сөздерден) – 1970 жылдардың соңында Канаданың Коммуникациялық зерттеу орталығы (CRC) әзірлеген және 1980 жылдардың басында Infomart басқарымындағы коммерциялық кәсіпорындар қолдаған видеотекст / телетекст қызметі. Жүйе бойынша жұмыстардың көп бөлігі 1985 жылдан кейін тоқтатылды, себебі қажетті деңгейге жетпеді. CRC Telidon-ды "екінші буын" видеотекстік жүйе деп атады, ол өнімділігін арттырып, 2D түсті графиканы, көп тілді қолдауды және түрлі аппараттық құралдарда қолдау көрсетілетін әртүрлі өзара әрекеттесу опцияларын ұсынды. AT&T Corporation және Солтүстік Америкадағы тағы 16 үлескердің қосымша мүмкіндіктерімен, сондай-ақ Федералдық үкіметтің қолдауымен Telidon протокол ретінде қайта анықталды және NAPLPS стандарты болды. Бірқатар Telidon жүйелері іске қосылды, оның ішінде Манитоба провинциясы үшін GRASSROOTS, Венесуэла үшін SOI, Калифорниядағы Compuserve, LA Times, General Motors үшін EPIC, Teleglobe Canada үшін NOVATEX және швейцариялық PTT-нің жалпыұлттық қолданбасы. Бұл жүйелер өте тиімді болған жоқ, ал қосымша жабдықтардың құны жоғары болды. Соңында, 1985 жылдың 31 наурызында Канада үкіметі жобаға қолдау көрсетуді тоқтатты, ал оған негізделген коммерциялық қызметтер көп ұзамай жабылды. Кейіннен Telidon әуежайлардағы және осы сияқты орталардағы ақпараттық дисплейлер сияқты тар салаларда шектеулі қолданыс тапты. NAPLPS бірнеше басқа өнімдерде де пайда болды, атап айтқанда Prodigy онлайн қызметінде және кейбір хабарландыру тақталарында. Telidon аппараттық жағынан елеулі із қалдырды; оның NABTS байланыс жүйесі бірнеше жылдан кейін Windows үшін WebTV-де қайта қолданылды.

Жаратылыс

Герб Боунды Telidon-ның "әкесі" деп есептейді. Боун 1960 жылдардың соңынан бастап компьютерлік графика саласында жұмыс істеді, бастапқыда ол графикалық сызғыштарды қолданды, бірақ кейін бейне жүйелеріне көшті. 1970 жылдан бастап Боун және CRC командасы векторлық графика ақпаратын кодтау үшін "Суретті сипаттау нұсқауы" (PDI) форматында жұмыс істеді. "Интерактивті графикалық бағдарламалау тілі" (IGPL) деп аталатын интерпретатор PDI кодтарын оқып, оларды көрсету үшін растрледі. Осы кезде команда Боун, Дуг О'Брайен, Билл Саучук, Дж.Р. Стори және Боб Уорбертоннан тұрды. Бұл тақырыптар сауда баспасөзінде жиі кездеседі. CRC байланыс департаменті (DoC) өздерінің федералды үкіметтегі жоғары лауазымды тұлғаларына жүйелерін видеотекстік қызметтің негізі ретінде дамытуға қаржы жұмсауға мүдделі болды. Еуропа мен Жапонияда дамытылып жатқан жүйелерден өзгеше, канадалық жүйе жоғары сапалы 2D графиканы, жоғары жылдамдықты ұсынатын және бір бағытты тұрақты немесе мәзірлік дисплейлер (телетекст), модемдерге негізделген екі бағытты жүйелер (видеотекст) үшін қолданылуы мүмкін, немесе екеуін біріктіруге болады, бұл ақпаратты клиентке бейнесигнал арқылы жіберуге және модем арқылы кері қайтаруға мүмкіндік береді. 1980 жылы радио хабарламасында DoC ғылыми зерттеулер жөніндегі министрдің орынбасары Д. Паркхилл қаржылық ақпараттан бастап театр билеттерін резервтеуге дейін, жүйеден билеттерді төлеу және басып алу мүмкіндігімен бірге, жүйенің әлеуетті қолданылуының бірнеше мысалдарын атап өтті.

Қоғамдық тестілеу

Norpac-тің Telidon терминалының шығарылуы сол жылдың соңында сынақ жүйелерін іске қосатынын мәлімдеген хабар таратушылар мен жаңалықтар агенттіктерінің хабарламаларына себеп болды. Дегенмен, түрлі кешігулер осы бағдарламалардың көпшілігін 1980 жылға ықпалдастырды. Алғашқы операциялық жүйенің іске қосылуында Винипегтің батысындағы Оңтүстік Хедингли қаласы жеңіске жетті, ол Манитоба телефон жүйесінің (MTS) – жергілікті кабель операторының эксперименталды жүйесінің бөлігі болды. 1880 жылдары Манитобаның алғашқы әйел телефон операторы Ида Кейтс есімімен аталған «Ида жобасы» 1978 жылдан бері МТС жоспарлап келген, жаңа кабель жүйелерінің өткізу қабілетін пайдалану жолдарын зерттеуге бағытталған, қарыштағы кабельдік технологияларды кеңейтудің бір бөлігі болды. Қызметтерге Telidon, кабельдік телефония, сыртқы түрлендіргіштерді (қораптардың орнына) пайдаланатын ақылы теледидар қызметі, сондай-ақ газ және электр энергиясын есептеу және дабыл қызметтері үшін төмен өткізу қабілеті бар кері арна дерек қызметтері кірді. «Ида жобасы» құрамына кіретін Telidon қызметтерін Telidon контентін ұсыну үшін құрылған Торонтодағы Infomart компаниясы жасады. Ол Виннипегте орналасқан және MTS басқаратын екі компьютерде орналастырылды, үй терминалдарына 4800 бодтық арнаны ұсынды. «Ида» 1981 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін көптеген қызметтер тоқтатылды және кабельдер қалыпты аналогтық сигналдарға қайтарылды, бірақ Элиде оптикалық кабельді пайдалана отырып, терминалдар аймақтағы көптеген үйлерге таратылды. «Идадан» кейін бірнеше канадалық компаниялар ұқсас жобаларды бастады. 1980 жылдың басында Онтарио үкіметі басқаратын білім беру телеарнасы TVOntario Торонто аймағында 45 терминал орнатты. 1981 жылдың сәуірінде Нью-Брансуик Телефон «Ида» жобасына ұқсас, 20-дан 100 терминалға дейін қызметтерді қамтитын жүйені құрды. Сол айда Альберта мемлекеттік телефондары Калгари аймағында шағын модемге негізделген сынақ – «VIDON» жобасын бастады. Бір айдан кейін Bell Canada Торонто мен Монреальда Toronto Star және Southam Press компанияларымен серіктестікте «Vista» жобасын жариялады, олар контентпен қамтамасыз етуге міндеттенді. Бұл сынақ ақырында 500-1000 терминалға дейін кеңейтілді. Telidon Канададан тыс жерлерде де қызығушылық тудырды. 1980 жылдың шілдесінде Венесуэла үкіметіне ірі шетелдік сату жасалды, ол ауылдық аймақтардан Каракасқа көшіп келген адамдарға денсаулық сақтау, әлеуметтік және экономикалық көмек бағдарламалары туралы ақпарат беру үшін сынақ жүйесін құрды. General Motors компаниясының EPIC жобасы Flint, Michigan қаласындағы дерек орталығынан келетін Teldion деректерімен біріктірілген бейне дискіге негізделген қозғалыс бейнесі мен дыбысы бар арнайы пайдаланушыларға арналған кіру стендтерін пайдаланды. Стендтер жүздеген сауда орталықтарына және түрлі штаттардағы Buick дилерлеріне таратылды. Пайдаланушылар болашақта байланыс үшін мекенжайларын қалдыра алатын, автомобиль брошюраларын сұрай алатын немесе қозғалыс пен дыбыспен барлық техникалық және визуалды деректерді зерттей алатын. Бұл жоба Солтүстік Америкадағы Telidon компаниясының ең ірі сатылымы болды және пайдаланушыларға автомобиль сатушысымен сөйлеспей-ақ автомобиль үлгілерін қарауға мүмкіндік берді.

The release of Norpac's Telidon terminal led to announcements by broadcasters and news organizations who would be rolling out test systems starting late that year. However, a variety of delays pushed back most of these programs into 1980. The race to have the first operational deployment was won by the small town of South Headingley, just west of Winnipeg, part of an experimental system being deployed by the Manitoba Telephone System (MTS), the local cable operator. Named for Ida Cates, Manitoba's first woman telephone operator in the 1880s, "Project Ida" was part of a wider rollout of advanced cable technologies that MTS had been planning since 1978 to study ways to use up the bandwidth capabilities of newer cable systems. Services included Telidon, cable telephony, pay TV service using outdoor converters (instead of set top boxes), and low bandwidth backchannel data services for gas and electrical billing and alarm services. The Telidon services that formed part of Project Ida were created by Infomart, a Toronto based company set up to provide Telidon content. It was hosted on two computers set up in Winnipeg and run by MTS, providing a 4800 baud channel to the in home terminals. Ida ran until 1981, when most of the services were dropped and the cables returned to normal analog signals, although an offshoot using optical cable was carried out in Elie, rotating the terminals though many households in the area. Ida was followed by several Canadian companies starting similar projects. In early 1980, TVOntario, the educational television channel run by the Ontario government, set up 45 terminals in the Toronto area. In April 1981, New Brunswick Telephone set up a system practically identical to Project Ida with a full suite of services, with somewhere between 20 and 100 terminals. The same month, Alberta Government Telephones started "Project VIDON", a smaller modem based test in the Calgary area. A month later, Bell Canada announced their "Vista" project in Toronto and Montreal, in partnership with the Toronto Star and the Southam Press who would provide content. This test eventually expanded to between 500 and 1000 terminals. Telidon generated interest outside Canada as well. A major foreign sale was made in July 1980 to the government of Venezuela, who set up a test system to provide information on health, social and economic aid programs to people moving into Caracas from rural areas. General Motors' EPIC Project used special user access kiosks with video disk based motion video and sound integrated with Teldion data arriving from the data center in Flint, Michigan. Kiosks were distributed to hundreds of shopping malls and Buick dealers in various states. Users were able to leave their addresses for future contact, request car brochures or explore all technical and visual data with motion and sound to see all the car models available. This particular project was the single largest sale of Telidon in North America and allowed users to examine car models without speaking with a car salesperson.

Telidon NAPLPS болып табылады

AT&T Bell және DoC-мен стандарттау жұмыстарын бастады. Осы кезде Telidon-ның техникалық дамуы толыққанды аяқталды, ал Канада үкіметінің осы бағыттағы қатысуы 1983 жылдың жазында аяқталды. Келесі күш-жігерлер Telidon жүйелері мен контенті үшін коммерциялық нарықты дамытуға көмектесуге бағытталды, бұл жұмыс тағы бір жылға созылды.

Коммерциялық әрекеттер

Telidon-ның ең ұзақ өмір сүрген жүзеге асырылымдарының бірі – «Project Grassroots» болды, ол бұрынғы «Project Ida» аясында әзірленген қызметтердің жалғасы және Виннипегтегі машиналарын пайдаланып жұмыс істеді. «Ida»-дан айырмашылығы, «Grassroots» кабельдік байланыс емес, географиялық тұрғыдан тараған модемдерде жұмыс істеді және әсіресе фермерлерге бағытталған, ауа райы туралы хабарламалар, агрохимиялық хабарламалар және басқа да ақпараттар, сондай-ақ әртүрлі биржалардағы тауар бағаларына қосымша сілтемелер ұсынды. Бағалар жоғары болды: терминалды сатып алудан өзге, қосымша бір реттік 100 долларлық орнату төлемі, жылдық төлем 150 доллар, ал қызметке қосылу үшін сағатына 19,00 доллар, ал «коммуникация» үшін тағы 6,00 доллар төленді. Дегенмен, «Grassroots» Infomart жасаған 20 000 беттік ақпаратты фермерлерге тарататын жүйеге айналды. Виннипегте орналасқан «Grassroots» Альберта, Саскачеван, Онтарионың солтүстігі және 1985 жылы АҚШ-тың солтүстігіне қызмет көрсетті. Телидон жүйесінің маңызды демонстрациясы 1983 жылдың шілдесінде Баффин аралындағы Фробишер шығанағында өткен Инуиттік циркумполярлық кеңестің үшінші жалпы жиналысында ұйымдастырылды. Конференция және оның қызметтері туралы ақпараттың дерекқоры Телеглоб Канада компаниясының Торонтодағы Novatex жүйесінде орналастырылды, ақпарат ағылшын, француз, дат, инуктитут, гренланд, лабрадор, инупиаг, юпик және Батыс Арктика тілдеріне аударылды. Микротелмен жабдықталған 16 Телидон терминалы Фробишер шығанағындағы әртүрлі орындарда орналастырылды, Ванкувер, Вашингтон, Копенгаген, Анкоридж, Бетел, Уткиагвик, Нук және басқа да солтүстік аймақтарда қосымша терминалдар болды. Байланысты Bell Canada, Teleglobe, Greenland Telecommunications және Danish Post and Telegraph компаниялары қамтамасыз етті. Statistics Canada Telidon-ды өздерінің CANSIM жүйесіндегі графиктер мен басқа да ақпаратты тарату үшін, дерек кестелерін NAPLPS командаларына түрлендіретін TELICHART бағдарламалық жасақтамасын пайдалану арқылы да қолданды. Environment Canada Telidon терминалдарын жергілікті кабельдік желілерде көрсетілетін бейнелерді жасау үшін пайдаланды. Торонто аймағында «Teleguide» терминалдары ірі сауда орталықтарында, мемлекеттік ғимараттарда (мысалы, Скарборо қалалық орталығы) және әсіресе Торонто Итон орталығында кең таралған. Лондон, Онтариодағы Cableshare компаниясы басқаратын жүйе 8085 негізіндегі микрокомпьютерге негізделген, ол сенсорлық экрандармен жабдықталған бірнеше NAPLPS терминалдарын басқарды, барлығы Datapac арқылы артқы деректер базасына байланысты. Жүйе жаңалықтар, ауа райы және спорт туралы ақпаратпен қатар сауда орталықтарының нұсқаулықтары мен купондарын ұсынды. Тағы бірнеше қалаларда да осы бағдарламаны іске қосу туралы хабарланды. Ең көп күш-жігер АҚШ-та жұмсалды. 1982/3 жылғы Venture One эксперименттерінен кейін AT&T өзінің бейнетекстік қызметін дамытудан бас тарды, бірақ оның орнына басқа компанияларға қызмет көрсету және қолдау көрсетуді шешті. CBS ExtraVision қызметін дамытуға көп капитал салды, ол дәстүрлі Telidon ақпаратымен қатар жабық субтитрлер мен арна туралы ақпаратты да қамтыды. Партнерлік станциялар өздерінің контентін ағынға енгізе алады, бірақ мұны істеуге қажетті жүйелердің жоғары құны оны салыстырмалы түрде сирек етті. AT&T сондай-ақ Knight Ridder Newspapers компаниясымен «Viewtron» қызметін басқарған Viewdata компаниясын құру үшін серіктестік құрды. 1980 жылы Флоридада сынақтан өткізілген қызмет 1983 жылға қарай бүкіл Оңтүстік Флорида аймағына дейін кеңейтілді, содан кейін шығыс жағалауының көп бөлігіне тарады. Viewdata бастапқыда жаңалықтар қызметі ретінде басталды, бірақ уақыт өте келе көбірек мүмкіндіктер қосылды. Модемдер арқылы таза бейнетекст форматында жұмыс істегендіктен, ол электрондық пошта және хабарландыру тақталары сияқты әртүрлі екі жақты қызметтерді ұсына алды. Жаңалықтар беттері Флорида штатының Орландо қаласында Atex редакциялық жүйесінде жұмыс істейтін TMS қызметкерлері жасады және редакциялады, содан кейін жерсеріктік байланыс арқылы жергілікті кабельді теледидар компанияларында орналасқан NAPLPS декодер құрылғыларына жіберілді. Кескіндер жергілікті жерде көрсетілді, содан кейін тұтынушыларға қалыпты теледидар сигналдары ретінде жіберілді. Бұл серіктес станцияларға спутник арқылы толық бейне арналарын жіберу қажеттілігін болдырмады, оның орнына аз көлемдегі деректер жіберілді және бейнені қайта жасауға мүмкіндік берді, бұл әлдеқайда арзан болды.

One of the longest lived Telidon deployments was "Project Grassroots", a follow on to the services developed as part of the earlier Project Ida and run on its machines in Winnipeg. Unlike Ida, Grassroots ran on geographically distributed modems instead of cable links and was aimed specifically at farmers, providing weather reports, agrochemicals notices and other information, as well as optional links to live commodities pricing on various exchanges. Prices were high: in addition to purchasing a terminal there was an additional one time $100 set up fee, the annual fee was $150, and there was a $19.00/hr charge to connect to the service, and another $6.00/hr for "communications". Nevertheless, Grassroots grew into a system that distributed 20,000 pages of information to farmers created by Infomart. Based in Winnipeg, Grassroots expanded to serve Alberta, Saskatchewan, northern Ontario, and in 1985, the northern United States. A significant showcase for the Telidon system was set up for the Third General Assembly of the Inuit Circumpolar Council, hosted in Frobisher Bay on Baffin Island in July 1983. A database of information about the conference and its services was hosted by Teleglobe Canada in Toronto on their Novatex system, with the information translated into English, French, Danish, Inuktitut, Greenlandic, Labradorian, Inupiag, Yupik and Western Arctic. Sixteen Telidon terminals, supplied by Microtel, were located at various sites in Frobisher Bay, with additional terminals in Vancouver, Washington, D. C., Copenhagen, Anchorage, Bethel, Utqiagvik, Nuuk, as well as other northern communities. Communications were provided by Bell Canada, Teleglobe, Greenland Telecommunications and the Danish Post and Telegraph. Statistics Canada also used Telidon as a way to distribute graphs and other information in their CANSIM system using their TELICHART software that converted tables of data into NAPLPS commands. Environment Canada used Telidon terminals to produce video feeds that could then be broadcast on local cable feeds. In the Toronto area, "Teleguide" terminals were common fixtures at larger shopping malls, government buildings (e. g. Scarborough Civic Centre) and notably the Toronto Eaton Centre. Run by London, Ontario's Cableshare, the system relied on an 8085 based microcomputer which drove several NAPLPS terminals fitted with touch screens, all communicating via Datapac to a back end database. The system offered news, weather and sports information along with shopping mall guides and coupons. Rollouts were announced in several other cities as well. The largest efforts were made in the United States. After the Venture One experiments in 1982/3, AT&T decided not to pursue a videotex service of its own, but instead provide service and support to other companies who wanted to. CBS invested considerable capital in the development of their ExtraVision service, which also included closed captioning and channel information along with more traditional Telidon information. Affiliate stations could also insert their own content into the streams, although the high cost of the systems needed to do this made it relatively rare. AT&T also partnered with Knight Ridder Newspapers to form Viewdata, a holding company that operated the "Viewtron" service. Test marketed in Florida in 1980, the service expanded to the entire southern Florida area by 1983, and then expanded to much of the eastern seaboard. Viewdata started primarily as a news service, but over time included more and more features. As it operated over modems in a pure videotex format, it was able to offer a variety of two way services including e mail and bulletin boards. The news pages were created and edited by TMS staffers working on an Atex editing system in Orlando, Florida, and sent by satellite to NAPLPS decoder devices located at the local cable television companies. The images were rendered locally, and then sent out as normal television signals to the customers. This avoided the need to send entire channels of video over satellite to the affiliate stations, instead, a small amount of data was sent and allowed the video to be recreated, for significantly less cost.

Қиындықтар

Сынақ енгізулер көптеген басқа телетекст жүйелері де тапқан мәселелерді көрсетті: мазмұнның мол көлемі болмаса, көрермендердің қызығушылығын ұстап тұру қиын. Ірі Telidon жүйелері ондаған мың беттерді сақтаса да, пайдаланушылар өздерінің қызығушылықтарына қатысты мазмұнды тез бітіріп тастады, бұл жүйелер ұзақ уақыт бойы қызықты болу үшін жүздеген мың беттерді қамтуы керектігін көрсетеді. Көптеген телетекст жүйелері, Telidon сияқты, контентті ірі жеткізушілер ұсынатын және содан кейін теледидар немесе газеттер сияқты бір бағытта пайдаланушыға жіберетін хабар тарату моделінде құрылған. Интерактивтілік көбінесе мәзірлерді таңдаумен немесе формалардағы ақпаратты (мысалы, онлайн-банкинг) берумен шектелді. Бұл контентті жасаудың барлық жауапкершілігін қызмет провайдерлері мен олардың серіктестеріне жүктеді, бұл қымбат және уақытты көп алатын процесс еді. Көптеген контенттердің бір компаниялар басқаратын басқа медиада қолжетімді болғандықтан, телетекст қызметтері арзан және жақсы дамыған бәсекелес медиалармен де күресу мәселесіне тап болды. Telidon да қымбат болды. Ол енгізілген кезде DoC 1982 жылға қарай терминалдардың 200-300 долларға қолжетімді болады деп күткен, бірақ бұл орындалмады. Терминалдардың ірі жеткізушілері Electrohome, Norpak және Microtel болды, олардың терминалдары 1800 доллардан 2500 долларға дейін бағаланды. Даму кезеңінде аппараттық өндірушілер сұраныс бағаны 600 доллардан төмендетеді деп ойлады, бірақ сынақтардың нәтижелері тіпті бұл бағаның да көпшілік нарық үшін тым қымбат боларына нұсқады. Macintosh, Amiga және Atari ST сияқты жаңа буын машиналары Telidon жүйелерімен теңесе алмайтын мүмкіндіктермен нарыққа енді. Сонымен қатар, CompuServe және The Source сияқты ақпараттық қызметтер Telidon ұсына алмаған пайдалы онлайн тәжірибе ұсынды. Осы себептердің салдарынан Telidon және жалпы Videotex-ке деген қызығушылық тез жоғалды. Бір себебі – үкімет The Globe and Mail немесе The Toronto Star сияқты жеке баспа компанияларынан күткен қаржыландыру мәселесі болды. 1983 жылдың соңы мен 1984 жылдың басында Informart бас директоры Дейв Карлайлдың қызмет ету кезеңінде жеке баспа корпорациялары қолайлы тәсіл таба алмады, бұл Д. Карлайлдың отставкаға кетуіне және Телидонның флагманы – Инфомарттың қиын жағдайға түсуіне әкелді. Telidon жобаларын мемлекеттік қаржыландыру 1985 жылдың 31 наурызында, ал ExtraVision, Viewtron және Gateway 1986 жылдың наурызында ресми түрде тоқтатылды. Бірақ Telidon жүйелері біраз уақыт бойы бір бағыттық медиа ретінде қолданыла берді. Көбінесе Telidon терминалдары арқылы видео жасалып, содан кейін оны жабық телеарналар арқылы дәстүрлі теледидарларға тарату үшін пайдаланылатын, цифрлық ақпаратты теледидарларға қосылған терминалдарға жібермейтін. Мұндай жүйелер әуежайлар және басқа да қоғамдық орындардағы ақпараттық дисплейлерде, сондай-ақ кабельдік теледидар станцияларындағы ақпараттық дисплейлерде кеңінен қолданылды.

Test deployments demonstrated the problems that most other teletext systems also discovered: without an enormous amount of content, viewer interest is difficult to maintain. While large Telidon deployments might hold tens of thousands of pages, users were able to quickly exhaust the content in their particular areas of interest, suggesting that systems would have to contain hundreds of thousands of pages in order to remain interesting for longer periods. Most teletext systems, Telidon included, were created in the context of the broadcast model, where the content would be provided by large vendors and then pushed one way to the user in a fashion similar to television or newspapers. Interactivity was generally limited to menu selections or providing information on forms (like online banking). This placed the entire burden of creating the content on the service providers and their partners, an expensive and time consuming process. Since much of the content in question was already available on different media controlled by the same companies, teletext services also had the problem of competing with incumbent mediums that were less expensive and better developed. Telidon was also expensive. When it was introduced the DoC expected terminals to be available for $200 to $300 by 1982, but this did not come to be. The largest suppliers of terminals were Electrohome, Norpak and Microtel, whose terminals ranged between $1,800 and $2,500. During the development period the hardware manufacturers felt that demand would drive down prices to less than $600, however, results from trials indicated that even this would be considered too expensive for the mass market. A generation of machines like the Macintosh, Amiga, and Atari ST were entering the market with capabilities Telidon systems could not match. At the same time, information services like CompuServe and The Source were offering a usable online experience that Telidon failed to offer. For all of these reasons, interest in Telidon, and Videotex in general, quickly faded. One reason was the issue of continued funding which the Government hoped would come from private publishing companies such as The Globe and Mail, or The Toronto Star as most likely candidates. During the latter part of 1983 and early 1984 of the Informart CEO Dave Carlisle's reign, private publishing corporations couldn't find a suitable approach and this resulted in D. Carlisle's resignation with severe impact on Infomart, the flagship of Telidon in rough seas. The government's funding of the Telidon efforts came to an official end on 31 March 1985, and then ExtraVision, Viewtron and Gateway in March 1986. Telidon systems continued to be used as a one way medium for some time. A common use was to use Telidon terminals to produce video that was then broadcast for viewing as closed circuit television signals to conventional televisions, rather than sending the digital information to terminals connected to those televisions. Systems like this were common for informational displays in airports and other public areas, as well as information displays for cable TV stations.

Мұра

Telidon технологиясының сәттілікке жетпеуі немесе жасалған күш-жігерінің нәтижесіз болуы емес, Telidon-ның халықаралық деңгейде қабылдануының баяулығы және Солтүстік Американың оны жоғары функционалдық деңгейге көтерудегі жайпақ болуы Канадада кеңінен талқыланды және көңіл көшірді. Бұл 1980-жылдардың соңы мен 1990-жылдардың басындағы бейнемәтін тұжырымдамасы бойынша өткен ұқсас және кең ауқымды әңгімелердің бір бөлігі болды. Телидонға қатысты көптеген сын-есімдер жүйелерді дамытудағы үкіметтің рөліне, ешкімге қажет емес технологияны ілгерілетуге бағытталды. Көптеген коммерциялық әрекеттер аяқталғаннан кейін, NAPLPS Prodigy онлайн-сервісінің негізі ретінде қайта жанданды. Viewtron сияқты әрекеттер мен 1988 жылы Prodigy іске қосылған аралықта NAPLPS графикасын оңай көрсете алатын жеке компьютерлер кеңінен таралды, ал модемдердің жылдамдығы деректерді оңай өңдеуге жететін деңгейге жетті. Жақсы бастама бергенімен, Prodigy басшылығы клиенттерді ренжіткен бірқатар қателіктер жасады, ал 1990-жылдардың ортасында Дүниежүзілік Тордың пайда болуы оны толығымен жойды. NABTS, телесигналға деректерді енгізуге арналған байланыс протоколы, Телидон жобасы аяқталғаннан кейін де қолданыла берді. Бұл жүйе жалғыз қолданылатын жүйе болмаса да, субтитрлерді қолдау үшін кеңінен пайдаланылды. Ол сондай-ақ Microsoft-тың Windows үшін WebTV және Intel-дің Intercast жүйелерінде де қолданылды. Екеуі де арнайы тюнерлерді, компьютерлерге қосылатын карталар түрінде пайдаланды, олар VBI немесе тіпті толық телеарнаға енгізілген ақпаратты қабылдады. Телидон бойынша жасаған жұмысы үшін Герб Боун Канада орденімен және Онтарио кәсіби инженерлер қауымдастығының инженерлік шеберлік алтын медалімен марапатталды. "Touche Ross New Perspectives" сыйлығы Герб Боун мен Дуг О'Брайенге табысталды. Боун кейіннен интерактивті оқу материалдарын әзірлеу үшін IDON Corp құрды.