Американдық футболдағы қорғаныс шебінің ұшқындары

Кіріспе

Америка және Канада футбол спортындағы қорғаныс позициясы. Қорғаныс шебіндегі (DE) ойыншы – бұл американдық және канадтық футбол спортындағы қорғаныс позициясы. Бұл позиция қорғаныс шебінің екі шетіндегі ойыншыларды білдіреді, бірақ жылдар өте формациялардың өзгеруі осы позицияның қалай ойналатынын едәуір өзгертті.

Тарих

Алғашқы формациялар, алты және жеті ойыншыдан тұратын командалар, қорғаныс шебіндегі ойыншыны ұстап тұру үшін пайдаланды. Оның міндеті ең алдымен қарсылас шабуылшының өткелдік жүгіруін тоқтату болса, екінші кезекте ойынды ішке бұруға мәжбүрлеу еді. Көптеген командалар бес ойыншылық желіні қабылдаған кезде, қорғаныс шебіндегі ойынның екі стилі қалыптасты: қарсыласқа қарсы шабуылдайтын, ойынды бұзатын "шабуылдайтын" ойыншылар және дәстүрлі ұстап тұру стилін сақтайтын "күтіп тұратын" немесе "орнында тұратын" ойыншылар. Кейбір командалар ойын жағдайларына қарай екі стильді де қолданды. Дәстүрлі түрде, қорғаныс шебіндегі ойыншылар үш нүктелік тұрыста тұрады, бос қолы қарсылас шабуылшының желілік ойыншысын "итеруге" дайын тұрады, немесе мықты қауіпсіздік сияқты екі нүктелік тұрыста тұрып, ұстап тұру мүмкіндігін сақтайды. Кейбір қорғаныс шебіндегі ойыншылар өздерінің дене бітіміне байланысты ойнайды; олар өте тар аралықты жауып, қарсылас шабуылшының жүгіруге арналған кеңістігін қалдырмайды. Ал басқалары жылдамдығы мен ептілігіне байланысты ойнайды; олар қарсылас шабуылшыны қысымға ұшырату үшін қолданылады. Бұл ойыншылар доптың басталуын дұрыс бағалап, қарсылас шабуылшыға қарсы жылдамдықпен шабуылдап, ойынды тоқтатуға тырысады. Қорғаныс шебіндегі ойыншының негізгі міндеті – жүгіру қорғанысында сыртқы жағын ұстап тұру, яғни қарсылас шабуылшы олардың жанынан өте алмайды; олар барлық шабуылды ішке бұруы керек. Егер олардың жанында пасқа қатыспайтын сыртқы желілік қорғаушы болса, бұл қорғаныс шебіндегі ойыншыға қарсылас шабуылшыны қысымға ұшыратуға көбірек мүмкіндік береді. Қорғаныс шебіндегі ойыншылар өз салмағына қарағанда жылдам болады, көбінесе қорғаныс желісіндегі ең жылдам және кішкентай ойыншылар осы позицияда ойнайды. Олар допқа жетіп алу үшін қарсылас ойыншыларын ығыстырып тастауы керек. Қорғаныс шебіндегі ойыншылар жиі қарсылас шабуылшының сыртқы жағын жабу үшін, оң немесе сол жаққа жүгіретін допты ұстаған ойыншыларды тоқтату үшін және экрандық пасқа қарсы қорғану үшін қолданылады. 1990 жылдардың соңында аймақтық қорғаныс стратегияларының пайда болуымен, қорғаныс шебіндегі ойыншылар кейде пасқа қатысып, қарсылас шабуылшының жақын арадағы қашықтыққа жасаған жүгірулерін тоқтату үшін кері шегінеді. 3–4 қорғанысында қорғаныс шебіндегі ойыншылар негізінен жүгіруді тоқтату үшін қолданылады және осы позициядағы ойыншының қалыпты салмағынан әлдеқайда ауыр болады. Көбінесе бұл позицияны епті немесе сәл кішкентай дене бітімі бар қорғаныс шебіндегі ойыншылар ойнайды. 3–4 қорғанысының танымалдылығының артуына байланысты, осы позицияда ойнай алатын қорғаныс шебіндегі ойыншының перспективасының құны артты. Олар қарсылас шабуылшының желілік ойыншысын ұстап тұрып, сыртқы желілік қорғаушыларға қарсылас шабуылшыны құлатуға мүмкіндік береді. Олар экрандық пасқа қарсы тұрып, қарсылас шабуылшының желілік ойыншыларының сыртында тұрып, қарсылас шабуылшыны құлатуға тырысады. 3–4 қорғанысындағы қорғаныс шебіндегі ойыншылардың бойы шамамен 183–198 см және салмағы 136–159 кг болады.

Early formations, with six and seven man lines, used the end as a containment player, whose job was first to prevent an "end run" around his position, then secondarily to force plays inside. When most teams adopted a five man line, two different styles of end play developed: "crashing" ends, who rushed into the backfield to disrupt plays, and "stand up" or "waiting" ends, who played the more traditional containment style. Some teams would use both styles of end play, depending on game situations. Traditionally, defensive ends are in a three point stance, with their free hand cocked back ready to "punch" an offensive lineman, or in a two point stance like a strong safety so they can keep containment. Some defensive ends play the position due to their size; they close down their gap so the running back has no hole to run through. Other ends play the position due to their speed and agility; they are used to rush the quarterback. These ends can time the snap of the ball in order to get a jump on the rush and stop the play. It is usually the job of the defensive end in run defense to keep outside or containment, which means that no one should get to their outside; they must keep everything to the inside. If they have an outside linebacker besides them that is not in pass coverage, this gives the defensive end more freedom to rush the quarterback. The defensive ends are fast for players of their size, often the fastest and smallest players on the defensive line. They must be able to shed blockers to get to the ball. Defensive ends are also often used to cover the outside area of the line of scrimmage, to tackle ball carriers running to the far right or left side, and to defend against screen passes. Since the creation of zone blitz defenses in the late 1990s, defensive ends have sometimes been used in pass coverage, dropping back to cover routes run close to the line of scrimmage. In the 3–4 defense, defensive ends are used primarily as run stoppers and are much larger than the normal size of a player at this position. Often, the position is played by a more agile or slightly undersized defensive tackle. Because of the increased popularity of the 3–4 defense, the value of a defensive tackle prospect that can possibly be used in this manner has increased. They are used to occupy an offensive lineman, on pass rushing plays to let the outside linebackers get a sack. They block screen passes and are put outside the offensive tackles to get a sack. Defensive ends in the 3–4 defense average a height of 6 foot 3 – 6 foot 8 and a weight of 285–315 lbs.