Гарольд Уильям Вазейл Темперли: Англия тарихшысы және дипломат

Кіріспе

Ағылшын тарихшысы (1879–1939)

Оның ұлы, математикалық физик Харольд Уильям Вазель Темперли (20 сәуір 1879 – 11 шілде 1939) – ағылшын тарихшысы, 1931 жылдан бастап Кембридж университетінің қазіргі заман тарихы профессоры және Кембридждің Питерхаус магистрі.

Шолу

Темперли Кембридж қаласында, Кембридждегі Квинс колледжінің стипендиаты және стипендиаты Эрнест Темперлидің ұлы болып дүниеге келді. Ол Шерборн мектебінде және Кембридждегі Кингс колледжінде білім алған, онда тарихтан үздік нәтиже көрсетті. 1903 жылы Лидс университетінде оқытушы болып жұмыс істеді, ал 1905 жылы Кембридждегі Питерхаус колледжінде стипендия алды. Темперлидің ғылыми саласы – қазіргі заманғы дипломатиялық тарих, және ол 20-ғасырдың басындағы британ үкіметінің дипломатиялық тарихының ресми нұсқасын жариялауға редактор ретінде белсенді қатысты. Ол сондай-ақ Джордж Кэннинг және Шығыс Еуропа тарихы туралы еңбектер жазды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Темперли Фиф және Форфар атты әскер бөліміне қабылданып, ауруына байланысты Галлиполиға түсуге үлкермеді. Кейін ол Соғыс министрлігіне жіберілді, Балқан аймағындағы барлау және саясат мәселелерімен айналысты. Оның «Сербия тарихы» атты еңбегі 1917 жылы жарық көрді. 1919 жылы Париж бейбітшілік конференциясына қатысып, кейіннен Джордж Луис Бир мен Лорд Юстас Перси жасаған жоба бойынша оның ресми тарихын жазуға қатысты. Ол Албания шекара комиссиясында британдық өкіл болды және 1921 жылы Артур Балфурдың Ұлттар лигасы алдындағы кеңесшісі қызметін атқарды. Соғыстың бастауына қатысты британ құжаттарын жинау жұмысында Джордж Пибоди Гучпен (1873–1968) бірлесіп жұмыс істеді, ол да дипломатиялық тарихшы және 1906 жылдан 1910 жылға дейін Либералдық партияның парламент мүшесі болған. Гуч Екінші Бур соғысындағы британ саясатына қарсы сөйлеген және Германия тарихын зерттеген; оның тағайындалуы жобаға сенімді тәуелсіздік беру мақсатында жасалды. Амал жолында Темперли мен Гуч қаржылық қиындықтарға тап болды және құжаттарды пайдалануда «елу жылдық шектеу» ережесіне бағынуға мәжбүр болды. Өздерінің пікірлерін жүзеге асыру үшін олар отставкаға кету туралы тактикалық мәлімдемелер жасауға көшті. Лилиан Марджери Пенсон (1896–1963) осы және кейінгі «Көк кітаптар» жобасына қатысты. 1923 жылы Темперли Кембриджде «Кембридж тарихи журналын» құрды. Темперли 1938 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Тарихшы Герберт Баттерфилд Темперлидің шәкірті болды. Кейіннен ол қартайған Темперли мен Чарльз Вебстердің, сондай-ақ тарихшының, колледждің орталық бөлмесінде қалай үстемдік құрғанын еске алды, «өсіп келе жатқан алыптар сияқты, ыдыс-аяққа қауіпті және зиянды, жылылық пен жақсы сезімге толы, бірақ билікке құмар – олардың әңгімелеріне қадам басқандар үшін қорқынышты арыстандар [sic]». Темперли сонымен қатар британ премьер-министрі Невилл Чемберленнің Еуропалық сыртқы саясатына, оның ішінде Ось державаларын жібіткеніне және Мюнхен келісіміне ықпал етті.

Temperley was born in Cambridge, the son of Ernest Temperley, a Fellow and Bursar of Queens' College, Cambridge. He was educated at Sherborne School and King's College, Cambridge, where he obtained a First in History. He became a lecturer at the University of Leeds in 1903, before taking a fellowship at Peterhouse, Cambridge, in 1905. Temperley's field was modern diplomatic history, and he was heavily involved as editor in the publication of the British Government's official version of the diplomatic history of the early 20th century. He also wrote on George Canning and Eastern European history. During World War I, Temperley was commissioned into the Fife and Forfar Yeomanry, missing the Gallipoli landings due to illness. He was then seconded to the War Office, working on intelligence and policy in the Balkans. His History of Serbia was published in 1917. He attended the Paris Peace Conference of 1919 and later worked on an official history of it, on a scheme devised by George Louis Beer and Lord Eustace Percy. He was British representative on the Albanian boundary commission; and was an advisor in 1921 to Arthur Balfour at the League of Nations. In the compilation of the British Documents on the Origins of the War he collaborated with George Peabody Gooch, (1873–1968), another diplomatic historian and a member of parliament for the Liberal Party from 1906 to 1910. Gooch had spoken out against British policy in the Second Boer War, and was also a historian of Germany; his appointment was designed to give the project a credible independence. In the event, Temperley and Gooch were constrained financially, and in the use of documents subject to a 'fifty year rule' limitation on their release. To get their own way, they had to employ tactical resignation threats. Lillian Margery Penson (1896–1963) was involved in both this and a later project on the Blue Books. In 1923 Temperley founded The Cambridge Historical Journal at Cambridge. Temperley was elected to the American Philosophical Society in 1938. The historian Herbert Butterfield was a student of Temperley. He commented later in life on how the ageing Temperley and Charles Webster, an equally aged historian, dominated the college Combination Room, "like booming giants, cumbersome and dangerous to crockery, bulging with warmth and good feeling, yet capable of overbearingness – terrible lions if you trod on their tales [sic]". Tempeley also influenced British Prime Minister Neville Chamberlain's European foreign policy, including appeasement of the Axis Powers and the Munich Agreement.