Пол Дональд Маклин: Американдық физиолог және нейроғалым

Кіріспе

Американдық дәрігер және нейробиолог Пол Дональд Маклин (1 мамыр 1913 жыл - 26 желтоқсан 2007 жыл) – физиология, психиатрия және ми зерттеу салаларына Йель медицина мектебінде және Ұлттық психикалық денсаулық институтындағы жұмысы арқылы маңызды үлес қосқан американдық дәрігер және нейробиолог. Маклиннің эволюциялық үш ми теориясы адам миының іс жүзінде үш мидан тұратынын ұсынды: рептилиялық кешен, лимбикалық жүйе және неокортекс.

Өмірбаян

Пол Д. Маклин Нью-Йорк штатының Фелпс қаласында дүниеге келді. Ол 1935 жылы Йель университетінде ағылшын тілі бойынша бакалавр дәрежесін алды және Эдинбург университетінде философияны оқуды жоспарлаған, бірақ отбасының ауруына байланысты бір жыл Эдинбургте медициналық дайындық жұмыстарын аяқтады. 1940 жылы Йель университетінен медицина ғылымдарының докторы дәрежесін алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Маклин 1942 жылдан 1946 жылға дейін АҚШ армиясында дәрігер болып қызмет етті. Жаңа Зеландиядағы Йельдің 39-шы жалпы ауруханалық бригадасында қызмет еткен кезде доктор Аверилл Либоупен бірлесіп дифтерия таяқшасының тропикалық ойық жаралардың себебі екенін көрсетті, бұл профилактика мен емдеудің табысты жолдарына негіз салды. 1946 жылы армиядан кеткеннен кейін Маклин Сиэтлде медициналық тәжірибе жүргізіп, Вашингтон университетінің медицина мектебінде клиникалық қызметкер болып жұмыс істеді. 1947 жылдан 1949 жылға дейін Маклин Гарвард медицина мектебінде/Массачусетс жалпы ауруханасында АҚШ-тың Халық денсаулығы қызметінің стипендиаты ретінде доктор Стэнли Коббпен бірге оқыды. Осы кезеңде Маклин психомоторлық эпилепсияны зерттеді және 1952 жылы «лимбикалық жүйе» терминін енгізген «висцеральді ми» туралы мақаласын жариялады. 1949 жылы Маклин Йель медицина мектебінің физиология және психиатрия кафедраларында бірлескен тағайындамамен факультетіне қосылды. Йельде жұмыс істеген кезінде ол доктор Джон Фултонмен бірге эмоциялардың ми механизмдерін зерттеді. Осы кезеңде Маклин өзінің үш қабатты ми теориясын қалыптастыра бастады, ол оның ғылыми мансабының негізіне айналды. 1956 жылы Маклин физиологияның доценті атанды. Швейцарияның Цюрих қаласындағы Физиология институтында Ұлттық ғылым қорының жоғары ғылыми-зерттеу стипендиясы бойынша бір жыл оқыды. 1957 жылы Маклин Ұлттық денсаулық сақтау институтына (NIMH) нейрофизиология зертханасының лимбикалық жүйесі бөлімінің жетекшісі болып келді. 1964 жылы Маклин Нерв және психикалық ауруларды зерттеу қауымдастығының ерекше ғылыми сыйлығын алды, ал 1966 жылы Нью-Йорк медицина академиясында Томас Уильям Салмонның есімдік лекцияларын оқыды. 1972 жылы Маклин NIH-ден G. Burroughs Mider лекциялық сыйлығын алды. 1971 жылы Маклин Мэриленд штатының Пулсвилл қаласында жаңадан ашылған NIMH ми эволюциясы және мінез-құлқы зертханасының бастығы болды. Маклин 1971 жылдан 1985 жылға дейін Ми эволюциясы және мінез-құлқы зертханасын басқарды. Зертхана жартылай табиғи жағдайда жануарлардың салыстырмалы нейробиологиялық зерттеулері үшін құрылған. Маклин NIH-де аға ғылыми қызметкер, нейрофизиология кафедрасының эмеритус профессоры ретінде зейнеткерлікке шықты. Маклиннің идеялары Карл Саган және Артур Костлер сияқты танымал авторлардың арасында кең таралды. Ұлттық медицина кітапханасында сақталатын хаттар, фотосуреттер, зерттеу материалдары, есептер, жазбалар және аудиовизуалды материалдар (1936; 1944-1993) Маклиннің ми және мінез-құлық зерттеулеріндегі ғылыми мансабының ресми бөлігін көрсетеді. 2007 жылдың 26 желтоқсанында Мэриленд штатының Потомак қаласында қайтыс болды.

Paul D. MacLean was born in Phelps, New York, the third of four sons of a Presbyterian minister. He received his bachelor's degree in English from Yale University in 1935 and intended to study philosophy at the University of Edinburgh, but after a family illness, spent a year completing pre medical work in Edinburgh instead. MacLean received his medical degree from Yale in 1940. During World War II, MacLean served as a medical officer in the United States Army from 1942 to 1946. During his service with Yale's 39th General Hospital Brigade in New Zealand, MacLean worked together with Dr. Averill Liebow to show that the diphtheria bacillus was a cause of tropical ulcers, paving the way for successful prophylaxis and treatment. After leaving the Army in 1946, MacLean practiced medicine in Seattle, and held a clinical appointment at the University of Washington Medical School. From 1947 to 1949, MacLean was a United States Public Health Service Fellow at Harvard Medical School/Massachusetts General Hospital, studying with Dr. Stanley Cobb. During this time, MacLean did research on psychomotor epilepsy, and published his paper on the "visceral brain", for which he introduced the term "limbic system" in 1952). In 1949, MacLean joined the faculty of the Yale Medical School with a joint appointment in physiology and psychiatry. During his time at Yale, he also studied the brain mechanisms of emotion with Dr. John Fulton. It was during this period that MacLean began to define his theory of the triune brain which would become the foundation of his research throughout his career. In 1956, MacLean became associate professor of physiology. He spent a year on a National Science Foundation Senior Postdoctoral Fellowship at the Institute of Physiology in Zürich, Switzerland. In 1957, MacLean went to the National Institutes of Health as the head of a new section on the limbic system in the Laboratory of Neurophysiology, National Institute of Mental Health (NIMH). MacLean received the Distinguished Research Award of the Association for Research in Nervous and Mental Disease in 1964, and in 1966 gave the Thomas William Salmon Lectures at the New York Academy of Medicine. MacLean also received the G. Burroughs Mider Lectureship Award from the NIH in 1972. In 1971 MacLean became the Chief of the Laboratory of Brain Evolution and Behavior, NIMH, newly opened in Poolesville, Maryland. MacLean was chief of the Laboratory of Brain Evolution and Behavior from 1971 to 1985. The laboratory was designed for comparative neurobehavioral research on animals in semi natural conditions. MacLean retired with the NIH honor of senior research scientist, emeritus in the Department of Neurophysiology at NIMH. MacLean's ideas were popular among popular authors such as Carl Sagan and Arthur Koestler. Correspondence, photographs, research materials, reports, writings, and audiovisual materials (1936; 1944 1993) held by the National Library of Medicine document the official portion of MacLean's career in brain and behavioral research. He died in Potomac, Maryland on December 26, 2007.