Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық кәсіпкер Уильям Макферсон Аллен (1 қыркүйек 1900 жыл - 28 қазан 1985 жыл) – авиация саласындағы американдық кәсіпкер, 1945 жылдан 1968 жылға дейін «Боинг» компаниясының президенті қызметін атқарды.
American businessperson
William McPherson Allen (September 1, 1900 – October 28, 1985) was an American businessman in the aviation industry who served as the President of Boeing from 1945 to 1968.
Өмір және мансап
Монтана штатының Лоло қаласында туған ол Монтана университетінде оқыды, онда ол Сигма Чи студенттік бірлестігінің мүшесі болды. 1925 жылы Гарвард құқық мектебін бітіріп, 1930 жылы Боинг әуе тасымалының басқармасына қосылды, сонымен бірге Сиэтлдегі Донворт, Тодд және Хиггинс заң фирмасының қызметкері болып қалды. Бір жылдан кейін ол Боинг ұшақ компаниясының басқармасына корпоративтік кеңесші ретінде кірді. 1944 жылы Боинг президенті Филип Г. Джонсон қайтыс болғаннан кейін, төраға Клэр Эгтведтке оның орнын толтыру міндеті жүктелді. Компанияның аға инженерлерінің ешқайсысының компанияны басқаруға жеткілікті тәжірибесі жоқ деп санай отырып, ол Билл Алленге жүгінді. Аллен өзін инженерлік компанияны басқаруға лайықсыз деп есептегендіктен, бастапқыда ұсыныстан бас тартты, бірақ соңында қабылдады. Аллен 1945 жылдың 1 қыркүйегінен 1968 жылдың 29 сәуіріне дейін Боинг компаниясының президенті болды. Ол сондай-ақ 1968 жылдан 1972 жылға дейін Боинг компаниясының төрағасы қызметін атқарды. Боингтің президенті болған кезінде, ол 1952 жылы компанияның тағдырын тәуекелге тіккен танымал шешім қабылдады – Боинг 367-80 құрылысын және Боинг 707 әзірлеуді бастауға рұқсат берді. Ол сондай-ақ Боинг 727, Боинг 737 және Боинг 747 сияқты басқа да әйгілі ұшақтарды іске қосуға қатысты. 1966 жылы Аллен Малкольм Т. Стамперден компанияның болашағына үміт тіккен жаңа 747 ұшағының өндірісін ұйымдастыруды сұрады. Бұл – ауқымды инженерлік және басқарушылық міндеттерді қамтитын, соның ішінде Вашингтон штатының Эверетт қаласында 747 ұшағын құрастыру үшін әлемдегі ең ірі зауытты салу қажет болды, бұл зауыттың ауданы 40 футбол алаңына тең.
Born in Lolo, Montana, he attended the University of Montana, where he became a member of the Sigma Chi fraternity. He graduated in 1925 from Harvard Law School, and joined the Board of Boeing Air Transport in 1930 while remaining an employee of his Seattle law firm, Donworth, Todd & Higgins. A year later he joined the Board of Boeing Airplane Company as corporate counsel. Following the death of Boeing president Philip G. Johnson in 1944, Chairman Claire Egtvedt was tasked with appointing his replacement. Feeling that none of the company's senior engineers had a sufficiently broad background to run the company, he turned to Bill Allen. Considering himself unqualified to run an engineering company, Allen at first declined the offer before finally accepting. Allen served as the president of the Boeing Company from September 1, 1945, until April 29, 1968. He also served as the chairman of the Boeing Company from 1968 through 1972. While he was president of Boeing, he made the famous decision in 1952 to "bet the company", when he authorized construction of the Boeing 367 80 and again when he authorized the launch of development of the Boeing 707. He also participated in launching other planes of renown, among them the Boeing 727, Boeing 737, and Boeing 747. In 1966, Allen asked Malcolm T. Stamper to spearhead production of the new 747 airplane on which the company's future was riding. This was a monumental engineering and management challenge, and included construction of the world's biggest factory in which to build the 747 at Everett, Washington, a plant which is the size of 40 football fields.
Марапаттаулар мен марапаттар
1965 жылы Аллен Франклин институтының Вермилье медалімен марапатталды. 1971 жылы Аллен коммерциялық авиацияға ерекше үлес қосқаны үшін Тони Яннус сыйлығын алды. 1971 жылы Аллен Огайо штатының Дейтон қаласындағы Ұлттық авиациялық даңқ залына енгізілді. Оның авиацияға өмір бойы қосқан үлесі үшін. 1975 жылы Аллен Халықаралық әуе және ғарыш даңқы залына енгізілді. 1975 жылы Аллен Fortune журналының Ұлттық бизнес даңқ залына енгізілген алғашқы төрт тірі мүшесінің бірі болды. 2003 жылы Fortune журналындағы Джим Коллинстің мақаласы Алленді "Барлық уақыттағы ең үздік 10 бас директор" тізімінде 2-орынға қойды.
In 1965, Allen received the Vermilye Medal from The Franklin Institute. In 1971, Allen received the Tony Jannus Award ` for his distinguished contributions to commercial aviation. In 1971, Allen was inducted into the National Aviation Hall of Fame in Dayton, Ohio. For his lifelong contributions to aviation. In 1975, Allen was inducted into the International Air & Space Hall of Fame. In 1975, Allen was one of the first four living members inducted into the Fortune magazine National Business Hall of Fame. In 2003 an article in Fortune by Jim Collins ranked Allen #2 among "The 10 Greatest CEOs of All Time."
Жеке өмір
Өмірінің соңғы жылдарында Аллен Альцгеймер ауруынан зардап шекті. Ол 1985 жылғы 28 қазанда Сиэтл қаласында 85 жасында қайтыс болды. Сенатор Джон Маккейн мен Марк Салтердің 2007 жылғы "Қиын шешім: Ұлы шешімдер және оларды қабылдаған ерекше тұлғалар" кітабында Алленнің өмірі жайлы айтылған.
In the last years of his life, Allen suffered from Alzheimer's disease. He died in Seattle on October 28, 1985, at the age of 85. Allen is profiled in Senator John McCain's and Mark Salter's 2007 book, Hard Call: Great Decisions and the Extraordinary People Who Made Them.