Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мартин Зигизмунд Эдуард фон Симсон (10 қараша 1810 – 2 мамыр 1899) – неміс құқықшысы және Пруссия Корольдігі мен Германия империясының көрнекті либерал саясаткері, Франкфурт Парламентінің төрағасы, сондай-ақ Германия Парламентінің және Императорлық соттың алғашқы төрағасы болды. Ол 1888 жылы император Фридрих III тарапынан дворян титулына ие болды.
Martin Sigismund Eduard von Simson (10 November 1810 – 2 May 1899) was a German jurist and distinguished liberal politician of the Kingdom of Prussia and German Empire, who served as President of the Frankfurt Parliament as well as the first President of the German Parliament and of the Imperial Court. He was ennobled by Kaiser Frederick III in 1888.
Білім
Эдуард Симсон Шығыс Пруссияның Кенигсберг қаласында еврей отбасында дүниеге келген. 1823 жылы отбасы протестанттық дінге ауысты. Туған қаласындағы гимназиядағы қалыпты білімнен кейін, 1826 жылы ол юриспруденцияны, әсіресе рим құқығын оқу үшін университетке түсті. Ол Берлин мен Боннда оқуын жалғастырды, заң ғылымдарының докторы дәрежесін алып, содан кейін Париждегі École de Droit-те тыңдаушы болып қатысты. 1831 жылы Кенигсбергке оралғаннан кейін, ол рим құқығынан приват-доцент болып жұмыс істеді, екі жылдан соң университеттің факультетінде кезектен тыс профессор, ал 1836 жылы – толық профессор атанды.
Eduard Simson was born in Königsberg, East Prussia, in a Jewish family. The family converted to Protestantism in 1823. After the usual course at the Gymnasium of his native town, he entered its university in 1826 as a student of jurisprudence, and specially of Roman law. He continued his studies at Berlin and Bonn, and, having graduated doctor juris, attended lectures at the École de Droit in Paris. Returning to Königsberg in 1831 he established himself as a Privatdozent in Roman law, becoming two years later extraordinary, and in 1836 ordinary, professor in the faculty of the university.
Ұлттық жиналыс
Көптеген басқа да көрнекті неміс заңгерлері сияқты, Симсон профессорлық қызметімен қатар заңгерлік мамандықтың сот саласында жұмыс істеді және аускультатор мен ассессордың төменгі сатыларынан жылдам өтіп, 1846 жылы Ландгирттің кеңесшісі (Рат) болды. Осы жылы ол Франкфурт-на-Майндағы Ұлттық Ассамблеяда Кенигсбергтің өкілі болып сайланды және сайланғаннан кейін бірден хатшы болып тағайындалды, ал сол жылының ішінде вице-президент және президент болып сайланды.
Like many other distinguished German jurists, pari passu with his professorial activity, Simson followed the judicial branch of the legal profession, and, passing rapidly through the subordinate stages of auscultator and assessor, became adviser (Rath) to the Landgericht in 1846. In this year he stood for the representation of Königsberg in the National Assembly at Frankfurt am Main, and on his election was immediately appointed secretary, and in the course of the same year became successively its vice president and president.
Фредерик Вильгельм IV
1849 жылы 3 сәуірде Берлинде Симсон Франкфурт парламенті делегациясының төрағасы ретінде халық өкілдері тарапынан король Фридрих Вильгельм IV-тің Германия императоры болып сайлануын жариялады. Король, Австрия империясымен қарым-қатынастың үзілуінен сескенгендіктен, немесе демократиядан осы мәртебе алған жағдайда Пруссия тажының құқықтарына зиян келтіруінен қауіптенгендіктен, ұсыныстан бас тартты. Өзінің миссиясының нәтижесіне қатты наразы болған Симсон Франкфурт парламентінен депутаттығынан кетіп, бірақ сол жылдың жазында Пруссия Ландтагының халық палатасына Кенигсбергтен депутат болып сайланды. Ол осы мәжілістегі ең шебер сөйлеушілердің бірі ретінде тез арада көзге түсті. 1850 жылғы қысқа мерзімді Эрфурт парламентінің мүшесі болған ол тағы да президенттік лауазымға шақырылды.
In Berlin on 3 April 1849, Simson appeared in his capacity of president at the head of a deputation of the Frankfurt Parliament to announce to King Frederick William IV his election as German Emperor by the representatives of the people. The king, either apprehensive of a rupture with the Austrian Empire, or fearing detriment to the prerogatives of the Prussian crown should he accept this dignity at the hands of a democracy, refused the offer. Simson, bitterly disappointed at the outcome of his mission, resigned his seat in the Frankfurt Parliament, but in the summer of the same year was elected deputy for Königsberg in the popular chamber of the Prussian Landtag. Here he soon made his mark as one of the best orators in that assembly. A member of the short lived Erfurt Parliament of 1850, he was again summoned to the presidential chair.
Пруссияның Ландтагы
Эрфурт ассамблеясы тарағаннан кейін Симсон саясаттан қол үзді және келесі бірнеше жыл бойы академиялық және сот жұмысына толыққанды берілді. 1859 жылы ол Пруссияның төменгі палатасына Кенигсбергтен депутат болып сайланды, 1860 және 1861 жылдары оның төрағасы болды. Осы жылдары ол Франкфурт (Одер) апелляциялық сотының төрағасы болып, жоғары сот қызметіне жетті. 1867 жылы Солтүстік Германия Конфедерациясының құрылтай жиналысына сайланғаннан кейін ол қайтадан төрағалық қызметін атқарды, сондай-ақ бірінші Солтүстік Германия Рейхстагында және одан кейін құрылған Германия империясының Рейхстагында да төраға болды.
On the dissolution of the Erfurt assembly, Simson retired from politics, and for the next few years devoted himself exclusively to his academic and judicial duties. It was not until 1859 that he re entered public life, when he was elected deputy for Königsberg in the lower chamber of the Prussian Landtag, of which he was president in 1860 and 1861. In the first of these years he attained high judicial office as president of the court of appeal at Frankfurt (Oder). In 1867, having been elected a member of the constituent assembly of the North German Confederation, he again occupied the presidential chair, as he did also in the first regular North German Reichstag and the Reichstag of the German Empire which succeeded it.
Вильгельм I
1870 жылы 18 желтоқсанда Симсон Версальдегі неміс штаб-пәтеріне жаңадан сайланған Рейхстаг атынан Пруссия патшасына императорлық тәжді ұсыну үшін делегацияның төрағасы ретінде келді. Пруссияның Германиядағы гегемонияға лайықты түрде ұмтылуына қажетті жағдайлар, ақыры орындалғандай болды; 1849 жылғыдай, конфедерацияның бас егеменінің тәжді қабылдауына ешқандай кедергі жоқ еді, және 1871 жылы 18 қаңтарда Пруссия королі I Вильгельм Версаль сарайындағы Айналар залында (Salle des Glaces) салтанатты түрде неміс императоры деп жарияланды.
On 18 December 1870, Simson arrived at the head of a deputation in the German headquarters at Versailles to offer the imperial crown to the king of Prussia in the name of the newly elected Reichstag. The conditions under which Prussia might justly aspire to the hegemony in Germany at last appeared to have been accomplished; no obstacles, as in 1849, were in the way of the acceptance of the crown by the leading sovereign of the confederation, and on 18 January 1871 King William I of Prussia was proclaimed with all pomp German Emperor in the Salle des Glaces at Palace of Versailles.
Рейхсгерхитт
Симсон 1874 жылға дейін Рейхстагтың президенті болып қызмет етті, содан кейін ол қызметтен кетті, ал 1877 жылы Сеймдегі мандатын тастады. Бірақ Отто фон Бисмарктың ықпалымен, жоғары соттың (Reichsgericht) президенті қызметін қабылдады. Ол бұл жоғары лауазымды 1891 жылы қоғамдық өмірден толық зейнеткерлікке шыққанға дейін үлкен қадір-қасиетпен атқарды. Оның қабірі Берлин Кройцбергте, Халлеше Тордан оңтүстікке қарай орналасқан Иерусалим және Жаңа шіркеу қауымдарының III протестанттық бейіттерінде (Friedhof III der Jerusalems und Neuen Kirchengemeinde) сақталған.
Simson continued as president of the Reichstag until 1874, when he retired from the chair, and in 1877 resigned his seat in the Diet, but at Otto von Bismarck's urging, accepted the presidency of the supreme court of justice (Reichsgericht). He filled this high office with great distinction until his final retirement from public life in 1891. His grave is preserved in the Protestant Friedhof III der Jerusalems und Neuen Kirchengemeinde (Cemetery No. III of the congregations of Jerusalem's Church and New Church) in Berlin Kreuzberg, south of Hallesches Tor.