Кіріспе

Американдық драмалық тенор Джеймс МакКракен (16 желтоқсан 1926 – 29 сәуір 1988) – американдық опералық тенор болған. Ол қайтыс болған кезде «Нью-Йорк Таймс» газеті Маккракенді «Америка Құрама Штаттарында туған ең табысты драмалық тенор және 1960-1970 жылдардағы Метрополитен Операның негізгі тірегі» деп мәлімдеді.

Өмірбаян

Индиана штатының Гари қаласында туған МакКракеннің алғашқы музыкалық тәжірибелері бала кезінде шіркеу хорында ән айтумен байланысты болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде "Көк жакеттер" хорында ән шырқады. Ол Колумбия университетінде музыканы оқыды, Германияның Констанц қаласында Эльза Сейфертпен, содан кейін Нью-Йоркте Джойс Маклинмен өмірінің соңына дейін білім алды. МакКракен 1952 жылы Колорадодағы Централ Сити Операсында Пуччинидің "Богема" операсындағы Родольфо рөлімен кәсіби опералық дебютін жасады. Әлі студент кезінде 1953 жылдан 1957 жылға дейін Метрополитен опера театрында эпизодтық рөлдерді орындады. 1957 жылы Еуропаға көшіп, Вена мемлекеттік операсында дебют жасады. Цюрих операсында үлкен жетістікке жетті. Вердидің "Отелло" операсындағы Отелло рөлі оның ең танымал рөлдерінің бірі болды. 1963 жылдан бастап ол Меттің жетекші драмалық тенорларының біріне айналды. 1964 жылдың 11 сәуірінде Лондондағы Корольдік опера театрында жарақат алған Марио дель Монаконың орнын қысқа мерзімде бастырып, сыншылардың жоғары бағасын алды, соның ішінде The Guardian газетінен Филип Хоуп Уоллес былай деп жазды: "Көрермендер бірден бұл рөлге арналған дауыс екенін түсінді: үлкен, сәл кеңейген, бірақ керемет, нағыз Отеллоның көрінісі". Джеймс МакКракен 1972 жылы "Отелло" және "Кармен" операларында, 1976 жылы Джон Декстер қойған "Аида" операсында, 1977 жылы "Le prophete" және 1978 жылы Вагнердің "Тангейзер" операсында (оның жалғыз басты рөлі) ойнады. 1978 жылдың қыркүйегінде Джон Викерстің қатысуымен көрсетілген "Отелло" операсына қатыспағаны үшін намыстанып, МакКракен Метрополитен Операсынан кетіп, 1983 жылдың қазан айында Centennial Gala кешінде, Отеллоның үшінші актідегі "Dio! mi potevi scagliar" солилоквиясын орындағанда, құлшынасқан қарсы алуға ие болды. Келесі маусымда 1985 жылдың 5 қаңтарында Вердидің "Аида" операсының тікелей эфиріне қатысты, бұл Леонтин Прайс үшін опера сахнасымен қоштасу болды. МакКракеннің дауысы өте күшті, ерекше және сәл қалың дыбысқа ие болды. Кейде оның ән айту техникасы жеткіліксіз екені үшін сынға ұшырады. Бірақ көптеген сыншылар оның актерлік шеберлігін, дауысының күшін және жоғары ноталарын мойындады. Ол меццо-сопрано Сандра Уорфилдке үйленген, олар Метте Сен-Санстың "Самсон мен Далила" операсын бірге орындады. Ол Метрополитен Операсының АҚШ-тағы соңғы гастрольдік сапарында Паглиаччидегі Канио рөлін орындады.

Жазбалар

Маккракен "Le prophète" (Мэрилин Хорн және Рената Скоттомен бірге, (Col/CBS, 1976), "Carmen" (Леонард Бернштейн дирижерлік етуімен, (DG), 1972), "Fidelio" (Биргит Нильсонмен бірге, (Decca/London), 1964), "Otello" (Дэме Гвинет Джонспен бірге, (EMI/Angel), 1968) және "Pagliacci" сияқты бірнеше толық опералық жазбаларды жасады, оның түпнұсқа LP нұсқасының 4-тарапы опералық ариялар жиынтығынан тұрды, (Decca/London), (1967). Сонымен қатар, ол 1979 жылы Шёнбергтің "Gurre Lieder" (Джесси Норман, Татьяна Тройанос және Дэвид Арнольдпен бірге, (Phi), 1979) және фортепианомен ирланд және шотланд әндерінен тұратын бағдарламаны (EMI/Angel), 1977 жылы орындады. Бұған қоса, ол 1961 жылы Эдинбург халықаралық фестивалінің ашылуында "Gurre Lieder" операсында Вальдемар рөлін орындады. Леопольд Стоковскийдің жетекшілігімен өткен осы концерттің радио хабары қазір CD-де жарық көрді (Guild Historical).

Жарияланымдар

Маккракен, Джеймс; Сандра Уорфилд; Роберт Дейли (ред.) (1970), Отбасындағы жұлдыз: Әлемдік деңгейде танымал әншілер жұбының жылы және құштар махаббаты, Нью-Йорк: Coward, McCann & Geoghegan.