Мексикалық актриса Сильвия Пиналь: өмір және мансап тарихы

Кіріспе

Мексикалық актриса (1931 жылы туған)

Сильвия Пиналь Идальго (12 қыркүйек 1931 жылы туған) – мексикалық актриса. Ол мансабын театрдан бастап, 1949 жылы киноға қадам басты. Мексиканың ең танымал актрисаларының бірі, мексика киносының алтын ғасырынан сақталған соңғы көрнекті жұлдыздардың бірі және «Жетізгі» (1969) фильмі арқылы Голливудтың алтын ғасырына да қатысты. Кинодағы еңбегі мен туған еліндегі танымалдылығы Пинальді Еуропаға (Испания және Италия) жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Пиналь Луис Буньюэльдің режиссерлік еткен үш атақты фильмде түсіп, халықаралық деңгейде танымал болды: «Виридиана» (1961), «Қырылушы періште» (1962) және «Шөлдегі Симон» (1965). Фильмдегі мансабынан өзге, Пиналь мексикалық музыкалық театрдың негізін қалаушылардың бірі болды, телевизияға қатысты және саяси лауазымдарды иеленді.

Ерте өмір

Сильвия Пиналь Идальго. Оның биологиялық әкесі тағы үш ұл өмірге әкелді: Евгенио, Мойсес және Вирджиния. Алайда, Пиналь Паскель отбасымен ешқашан жақын қарым-қатынас жасаған жоқ. Пиналь балалық шағының алғашқы жылдарын XEW радиостанциясына жақын теңіз өнімдері ресторанының кассасында өткізді, онда анасы жұмыс істеді. Бес жасқа келгенде анасы Луис Г. Пинальға тұрмысқа шықты, оны «Эль Кабальеро Пиналь» («Мырза Пиналь») деп атады – журналист, әскери қызметкер және анасынан жиырма жыл үлкен саясаткер. Кейіннен Пиналь Сильвияны өзінің қызы ретінде қабылдады, ал кейінгі сұхбаттарында оны өзінің жалғыз әкесі деп сипаттады. Пинальдың бұрынғы некеден Мерседес, Беатрис және Евгения атты үш қызы болды. Аға Пиналь Мексикада бірнеше мемлекеттік лауазымдарды атқарды, оның ішінде Текискиапан қаласының (Керетаро штаты) әкімі болды. Отбасы Мексиканың Керетаро, Акапулько, Монтеррей, Чильпансинго, Куернавака және Пуэбла қалаларында тұрды, содан соң Мексика қаласына қоныстанды. Пиналь бала кезінен-ақ шоу-бизнеске қызығушылық танытты. Фильм мен музыкадан басқа, ол өлеңдер жазуды және жатқа айтуды ұнатты. Ол алдымен Куернавакадағы Песталоцци колледжінде, содан кейін Мексика қаласындағы Вашингтон институтында оқыды. Өнерге деген құштарлығына қарамастан, әкесі оған «пайдалы мамандық» табуға кеңес берді, сондықтан ол машинка теруді үйренді. 14 жасында ол Кодак компаниясында хатшы болып жұмыс істеді. Пиналь операны оқып, дайындалу үшін алдымен жеке сабақтар алды, содан кейін профессор Рейес Ретанадан білім алды. Оның танымалдыққа алғашқы қадамы сұлулық сайысына қатысуға шақырылғанда болды. Бұл сайыста Пиналь «Мексиканың студенттік ханшайымы» атағын жеңіп алды. Таж кигізілген кезде ол актерлер Рубен Рохо мен Маноло Фабрегаспен танысты, олармен жақын дос болды. Белкантоны оқып жүріп, Пиналь Карлос Штайннің фармацевтикалық зертханасында хатшы болып жұмыс істеді. Музыкалық академияда Пиналь «Травиата» операсындағы рөлге кастингтен өтті. Алайда, кастинг сәтсіз аяқталды. Мұғалім оны Ұлттық көркемөнер институтында актерлік курстарға қатысуға ынталандырды, онда ол Карлос Пеллисер, Сальвадор Ново және Ксавье Виллауррутия сияқты тұлғалармен бірге оқыды. Ол Уильям Шекспирдің «Жазғы түнгі арман» пьесасында эпизодтық рөлде дебют жасады.

Silvia Pinal Hidalgo Her biological father sired three more sons: Eugenio, Moisés, and Virginia. However, Pinal never spent time with the Pasquel family. Pinal spent her first years behind the counter of a seafood restaurant near the XEW, where her mother worked. When she was five years old, her mother married Luis G. Pinal, whom they called "El Caballero Pinal" ("Sir Pinal"), a journalist, military man, and politician twenty years her senior. Pinal subsequently adopted Silvia as his daughter, and in later interviews, she described Pinal as her only father. Pinal also had three daughters from a previous marriage: Mercedes, Beatriz, and Eugenia. Sr. Pinal held several public positions in Mexico, including the municipal president of Tequisquiapan, Querétaro. The family lived in several cities in Mexico, including Querétaro, Acapulco, Monterrey, Chilpancingo, Cuernavaca and Puebla, before finally settling in Mexico City. Pinal has had an interest in show business since she was a child. In addition to film and music, she liked to write and recite poems. She studied first at Pestalozzi College in Cuernavaca and then at the Washington Institute in Mexico City. Despite her artistic aspirations, her father cautioned her to look for "something useful," so she learned to type. At age 14, she began working as a secretary at Kodak. Pinal went to study opera and began preparing by taking classes, first with a private teacher and then with Professor Reyes Retana. Her first step toward fame occurred when she was invited to participate in a beauty pageant. In this contest, Pinal obtained the title of Student Princess of Mexico. At her coronation, she met the actors Rubén Rojo and Manolo Fábregas, with whom she became close friends. While studying bel canto, Pinal went to work as a secretary in the pharmaceutical laboratories of Carlos Stein. At the music academy, Pinal auditioned for a role in the opera La Traviata. However, the audition was a failure. A teacher encouraged her to take acting courses at the Instituto Nacional de Bellas Artes where she was a classmate of figures such as Carlos Pellicer, Salvador Novo and Xavier Villaurrutia. She debuted as an extra in a performance of A Midsummer Night's Dream by William Shakespeare.

Басталуы

Пиналь фармацевтикалық өнімдер фирмасының жарнама бөлімінде жұмыс істеуін жалғастырды. Оның актрисалық өнерді оқып жатқанын білген басшысы оған XEQ радиосында комедиялық оқырмандық жұмыстарға қатысуға рұқсат берді. Ол "Дос песос ла Техада" комедиясында тұңғыш рет өнер көрсетті.

Фильм

Театрға дебют жасағаннан кейін он бес күн өткен соң, Пинал кинодағы дебютін Кармен Монтехоның қатысуымен және Мигель Контрерас Торрес режиссерлік еткен «Бамба» (1949) фильміндегі шағын рөлмен жасады. Контрерас Торрес оның жұмысын «Идеал» театрында көріп, оны жобаға қатысуға шақырды. Контрерас Торрес – тәжірибесіздігі үшін Пинальды қиын жағдайға түсірген, талапшыл және қатаң режиссер. Ақырында, сол жылы ол Джулиан Солер режиссерлік еткен және Мече Барбаның қатысуымен түсірілген «Laura күнәсі» фильмінде ойнады. Сол фильмде ол алғаш рет күйеуі болған Рафаэль Банкельспен бірге кинода жұмыс істеді. Соңғы жылдары Мигель Закариастың «Үйленуге мектеп» фильмінде кішкентай рөл ойнады. Пинал танымал актер және әнші Педро Инфантемен алғаш рет «Мен жоғалтқан әйел» фильмінде кездесіп, бірге жұмыс істеді. Актер және комедияшы Кантинфлас (оның үйлену тойының куәсі) Пиналды «Қонақүйші» (1950) фильмінде өзінің серіктесі ретінде таңдады, бұл жас актриса үшін үлкен қадам болды. Бірақ оның танымалдылыққа қадам басқан алғашқы қадамы – «Аудан королі» (1949) комедиясына қатысуы болды, онда ол Гильберто Мартинес Соларес режиссерлігімен Герман Вальдес «Тин Танмен» керемет комедиялық жұп құрды. Пинал мен Тин Тан тағы екі фильмде бірге ойнады: «Zorrillo белгісі» (1950) және «Мен сені қанаттан аламын» (1952). Пинал тағы бірнеше фильмдерде шағын рөлдерде ойнады. Пиналдың алғашқы маңызды сыйлығы – «Күміс Ариэль» – «Көкке жақын бұрыш» (1952) фильміндегі рөлі үшін берілді, онда ол қайтадан Педро Инфантемен бірге жұмыс істеді. 1952 жылы Хоакин Пардавемен бірге «Жүрегімдегі Марика» және «Таза Сусано» комедияларында өнер көрсетті. 1953 жылы Пинал Грегорио Валерштейннің «FILMEX» студиясымен келісімшартқа қол қойды, ол оған өзінің алғашқы басты рөлдерін берді: «Құлдардың қайта сатуы» (1953) және «Мен өте еркекпін» (1953). Сол жылы ол өзінің алғашқы музыкалық жұмысын «Менің үш қуандырған жесірім» фильмімен жасады, онда ол Лилия дель Валлемен және кубалық румба Амалия Агилармен бірге түсті. Фильмнің табысы сол жылы үш актрисаны «Сүйкімділер» комедиясында ойнауға итермеледі. Сол жылы ол Либертад Ламаркпен бірге «Егер сен қайта келсең» фильмінде ойнады. Пинал 1954 жылы Тулио Демичели режиссерлік еткен және Артуро де Кордованың қарсысында ойнаған «Қоңырқайдағы жатқан кісі» фильміне қатысқаннан кейін жетістікке жетіп, танылды. Де Кордова итальяндық актриса Джина Лоллобриджиданы немесе кубалық румба Роза Карминаны өзінің серіктесі ретінде қалаған, өйткені ол Пиналдың жастығына сенімсіздікпен қарады. Продюсер Грегорио Валерштейннің қолдауымен Пинал өзінің бейнесін өзгертіп, өзінің тартымдылығын ерекшелендірді, бұл оған фильмге Де Кордованың мақұлдауын алуға көмектесті. Фильм Кубаның Гавана қаласында түсірілді және ол үлкен табысқа ие болды, Пиналды А тізіміндегі киноактриса ретінде бекітті. Пиналдың актерлік қабілеттерін барынша пайдалана білген тағы бір режиссер – Альберто Гоут. Гуттың режиссерлігімен Пинал «Күдікті» (1954) фильмін түсірді. Пинал қатысқан тағы бір керемет фильм – «Минктің пальтосының тарихы» (1954), эпизодтық фильм, онда Пинал актрисалар Мария Елена Маркес, Колумба Домингес және Ирасема Дилианмен бірге ойнады. Тито Дэвисон режиссер ретінде Пинал актер Хорхе Мистралмен бірге мексикалық-испандық-чилилік бірлесіп түсірген «Кабо-де-Хорнос» (1955) фильмін түсірді. Пинал Педро Инфантемен бірге әйгілі «Кешірімді» (1955) комедиясында қайтадан бірге жұмыс істеді. Пинал Тюлио Демичелидің бірнеше фильмдерінде ойнады. Ең көрнектілерінің бірі – «Құштарлық ақылы» (1955), бұл оның ең үздік актриса ретінде алғашқы «Күміс Ариэль» сыйлығын әкелді. Екіншісі Тито Дэвисон режиссерлік жасаған «Салалы жау» (1957) фильміндегі рөліне байланысты. 1956 жылы Пинал «Махаббат кездесуі» (1956) фильмінде ойнады, онда ол режиссер Эмилио Фернандес режиссерімен алғаш және жалғыз рет жұмыс істеді. Мексикадағы Пиналдың танымалдығы мен табысы оған Еуропаға жұмыс істеуге жол ашты, ол Тулио Демичелидің кеңесіне сай болды. Оның ескі әлемдегі алғашқы жұмысы испандық-мексикалық бірлесіп түсірілген «Барбараның еңбектері» (1958) фильмінде болды, режиссер Демичели және Демичелидің қолынан, Сильвия испандық музыкалық фильмде ойнады «Чарльстон». Еуропадағы фильмдерінің табысына байланысты Пиналды Италияға жұмысқа шақырды, онда ол Витторио де Сика мен Эльке Сомермен бірге ойнаған «Адамдар мен ақсүйектер» (1959) фильмінің продюсері болды. Жозе Мария Форке режиссерлігімен Пинал испандық «Марибель және ерекше отбасы» (1960) фильмінде ойнады. 1961 жылы Фернандо Фернан Гомеспен бірге испандық «Қош бол, Мими Помпом» музыкалық фильмін түсірді. Пинал испан режиссері Луис Бунюэльдің мексикалық дәуірінің соңына белгі берген үш фильмнен тұратын трилогия арқылы халықаралық деңгейде танылды. Пинал мексикалық актер Эрнесто Алонсо арқылы Бунюэльмен алғашқы байланысын жасады, «Тристана» романының экрандаушысының басты рөлін ойнауға бекінді. Алайда, Бунюэль фильмдерінің тым аз коммерциялық табысы продюсерлерге жобаны қаржыландырудан алды, ол күйреп қалды (Бунюэль фильмді кейін Испанияда Катрин Деневпен түсірді). Бірнеше жылдан кейін Пинал, өзінің екінші күйеуі, продюсер Густаво Алатристемен бірге Испанияда Бунюэльді іздеп, «Виридиана» (1961) фильмін түсіруге көндірді. Бұл, сөзсіз, оның ең танымал фильмі. Ол Франсиско Рабал және Фернандо Реймен бірге ойнады және беделді Канн кинофестивалінде «Алтын пальма» жүлдесін жеңіп алды. Фильмнің табысы мен беделіне қарамастан, ол сол кездегі испан цензуралық кеңесі мен Ватиканнан дінге қарсы деп танылды. Испан үкіметі оны жоюға бұйрық берді. Фильм Пиналдың араласуы арқылы сақталды, ол Мексикаға бір көшірмесімен қашып кетті. Ватиканның цензурасы Мексикада да резонанс тудырды, бірақ Сальвадор Новоның көмегімен фильм шектеулі түрде көрсетілді. Оның Бунюэльмен екінші фильмі – «Жоқ болатын періште» (1962), онда Пинал хормен ойнады. Фильм де бүкіл әлемде сыншылардың жоғары бағасын алды. 2004 жылы «Нью-Йорк Таймс» оны жасалған ең үздік фильмдердің бірі деп мойындады. Оның үшінші және соңғы Бунюэльмен жобасы – «Шөлдегі Симон» (1964). Орташа ұзақтықтағы фильм ретінде қате көрсетілген фильм бастапқыда эпизодтық фильм ретінде жоспарланған. Пинал мен Густаво Алатристе Федерико Феллиниді екінші эпизодты түсіруге шақырды, бірақ Феллини оның әйелі Джульетта Масина басты рөлде ойнаса ғана келісімге келеді. Содан кейін олар Жюль Дассинді іздеді, ол да оның әйелі Мелина Меркури басты рөлде ойнаса ғана келісімге келеді; Пинал да бұл талапқа келіспеді. Идея Пиналдың барлық эпизодтарда ойнауы болғандықтан, Бунюэль жобаны өзі түсірді. Фильмде Пинал өзінің мансабында алғаш рет жалаңаш түсті, бұл мексикалық кинода әлі де сирек кездесетін жағдай және Бунюэль фильмдеріндегі алғашқы жалаңаш көрініс. Пинал Бунюэльмен Францияда «Камера қызының күнделігі» фильмінде де түсуге жақын болды. Ол француз тілін үйренді және рөлі үшін жалақы алмауға дайын болды. Алайда, француз продюсері Серж Сильберман соңында Жанна Мороны таңдады. Дегенмен, Пинал (Лилия Прадомен бірге) Бунюэльмен ең көп жұмыс істеген актриса болды және үш классикалық фильмде ойнады. Пинал Испанияда «Құдай сөздері» фильмін түсіруге де келісім берді, бірақ фильм авторлық құқығын алуда қиындықтар туды. Бірнеше жылдан кейін Пинал осы фильмен Мексикада басқа режиссермен түсірді. Бунюэльмен жұмысынан кейін Пинал «Жаңа жылдың кеші» (1965) комедиясымен киноға оралды, онда ол Рикардо Монтальбанмен бірге ойнады. 1966 жылы ол Хосе Боланос режиссерлік еткен және Мексика революциясының оқиғаларынан шабыттанған «Сақшы әйел» фильміне қатысты. Сонымен қатар, ол Луис Алькориса режиссерлік еткен және Габриэль Гарсия Маркестің сценарийіне негізделген «Қауіпті ойын» мексикалық-бразилиялық бірлескен туындысына қатысты. Ол сондай-ақ Франко-итальяндық-мексикалық бірлескен туынды «Битвада...» фильмінде де ойнады.

Just fifteen days after she debuted in the theater, Pinal made her debut in the cinema with a brief role in Bamba (1949), starring Carmen Montejo and directed by Miguel Contreras Torres. Contreras Torres had seen her work at the Ideal Theatre and invited her to participate in the project. Contreras Torres was a demanding, strict director who made Pinal suffer for her inexperience. Eventually, that same year, she performed in the film El pecado de Laura, directed by Julián Soler and starring Meche Barba. In that film, she worked for the first time in cinema with Rafael Banquells, who had become her husband. Immediately, she made another small role in the movie Escuela para casadas, by Miguel Zacarías. Pinal met and worked with the famous actor and singer Pedro Infante in the film La mujer que yo perdí for the first time. The actor and comedian Cantinflas (her wedding godfather) chose Pinal as his co star in The Doorman (1950), which was a massive step for the new, young actress. But her first solid step towards popularity was her participation in the comedy El rey del barrio (1949), where she formed a tremendous comedic pair with Germán Valdés "Tin Tán", directed by Gilberto Martínez Solares. Pinal and Tin Tán acted together in two more films: La Marca del zorrillo (1950) and Me Traes de un ala (1952). Pinal participated in minor roles in several more films. Pinal's first significant award was a Silver Ariel as a supporting actress for her performance in the film Un rincón cerca del cielo (1952), where she worked again with Pedro Infante. In 1952, she performed with Joaquín Pardavé in the comedies Doña Mariquita de mi corazón] and El casto Susano. In 1953, Pinal signed a contract with the FILMEX studios of Gregorio Walerstein, who gave her her first starring roles in the films Reventa de esclavas (1953) and Yo soy muy macho (1953). In that same year, she did her first musical work with the film Mis tres viudas alegres, where she shared credits with Lilia del Valle and the Cuban rumba Amalia Aguilar. The film's success led the three actresses to star, that same year, in the comedy Las cariñosas. That same year, she acted with Libertad Lamarque in Si volvieras a mí. Pinal achieved success and recognition in 1954 after participating in the film Un extraño en la escalera, directed by Tulio Demicheli, and starring opposite Arturo de Córdova. De Córdova wanted as his co stars the Italian actress Gina Lollobrigida or the Cuban rumba Rosa Carmina because he distrusted Pinal due to her youth. With the support of the producer Gregorio Walerstein, Pinal made a change of image, highlighting her sex appeal, which helped her to be approved by De Cordova for the film. The film was filmed in Havana, Cuba, and was a remarkable blockbuster, consecrating Pinal as an A list film actress. Another director who knew how to make the most of Pinal's histrionic abilities was Alberto Gout. Under Gout's direction, Pinal made the film La sospechosa (1954). Another great movie in which Pinal participated is Historia de un abrigo de mink (1954), an episodic film wherein Pinal co starred with actresses María Elena Marqués, Columba Domínguez and Irasema Dilián. With Tito Davison as director, Pinal also filmed the Mexican Spanish Chilean co production Cabo de Hornos (1955), along with the actor Jorge Mistral. Pinal worked again with Pedro Infante as his co star in the famous comedy El inocente (1955). Pinal starred in several films by Tulio Demicheli. Among the most outstanding is Locura pasional (1955), which would bring her first Silver Ariel award as best actress. The second was thanks to her role in the film La dulce enemiga (1957), directed by Tito Davison. In 1956, Pinal starred in the film Una cita de amor (1956), where she worked for the first and only time under the direction of the director Emilio Fernández. The popularity and success of Pinal in Mexico opened the doors for her to work in Europe, following the advice of Tulio Demicheli. Her first work in the Old World was in the Spanish Mexican co production Las locuras de Bárbara (1958), directed by Demicheli and from the hand of Demicheli, Silvia starred in the Spanish musical film Charleston. Given the success of her films in Europe, Pinal was invited to work in Italy, where she also served as producer of the film Uomini e Nobiluomini (1959), in which she co starred with Vittorio de Sica and Elke Sommer. Under the direction of José María Forqué, Pinal starred in the Spanish film Maribel y la extraña familia (1960). In 1961, she filmed the Spanish musical film Adiós, Mimí Pompom, along with Fernando Fernán Gómez. Pinal achieved international acclaim through a trilogy of films that marked the end of the Mexican era of the Spanish filmmaker Luis Buñuel. Pinal had her first contact with Buñuel through Mexican actor Ernesto Alonso, with the firm intention of starring in the film version of the novel Tristana. However, the tiny commercial success of Buñuel's films prevented the producers from financing the project, which ended up collapsing (Buñuel shot the film years later in Spain with Catherine Deneuve). Years later, Pinal, with the help of her second husband, producer Gustavo Alatriste, looked for Buñuel in Spain and convinced him to film Viridiana (1961). This, without a doubt, is her most famous film. She was co starred by Francisco Rabal and Fernando Rey and was the winner of the Palme d'Or at the prestigious Cannes Film Festival. Despite the success and prestige enjoyed by the film, it was rejected by the Spanish censorship board and the Vatican at the time, who described the film as blasphemous. The Spanish government ordered its destruction. The film was saved through the intervention of Pinal, who fled with a copy to Mexico. The Vatican censorship also resonated in Mexico, but with the help of Salvador Novo, the film had a limited release. Her second film with Buñuel was El ángel exterminador (1962), in which Pinal starred with a choral cast. The film also received critical acclaim worldwide. In 2004, the New York Times recognized it among the best films ever. Her third and last project with Buñuel was Simón del desierto (1964). The film, misrepresented as a medium length feature, was initially conceived as an episodic film. Pinal and Gustavo Alatriste looked for Federico Fellini to direct a second episode, but Fellini accepted only on the condition that his wife, Giulietta Masina, star in it. They then sought out Jules Dassin, who likewise took the project only on the condition that his wife, Melina Mercouri, star; Pinal also rejected this condition. The idea was that Pinal should star in all the episodes, so Buñuel ended up filming the project himself. In the film, Pinal also made the first nude appearance in her career, an act still rare in Mexican cinema and the first nude scene in Buñuel's films. Pinal was also on the verge of starring with Buñuel in the film Diary of a Chambermaid in France. She learned French and was willing to receive no salary for her role. However, French producer Serge Silberman ended up choosing Jeanne Moreau. Even so, Pinal (along with Lilia Prado), the actress with whom Buñuel most frequently worked, made three classic films. Pinal was also going to shoot with Buñuel in Spain on Divinas palabras, but there were problems obtaining a copyright for the film. Years later, Pinal finally shot the movie in Mexico with another director. After her work with Buñuel, Pinal returned to the cinema with the comedy Buenas noches, Año Nuevo (1965), where she co starred with Ricardo Montalbán. In 1966 she made the mythical film La Soldadera, directed by José Bolaños and inspired by the Mexican Revolution events. That same year, she participated in the Mexican Brazilian co production Juego Peligroso, directed by Luis Alcoriza and based on a script by Gabriel García Márquez. She also appeared in the Franco Italian Mexican co production La bataille de San Sebastian, along with Anthony Quinn and Charles Bronson. In 1967 Pinal appeared in Shark!, with Burt Reynolds and directed by Samuel Fuller, making this the only Hollywood production in which Pinal appeared. Pinal achieved a massive blockbuster with the film María Isabel (1968), based on a popular cartoon by Yolanda Vargas Dulché. Between the late 1960s and early 1970s, Pinal mostly made comedy films directed by René Cardona Jr. In 1976, Pinal starred in Las mariposas disecadas, a thriller of psychological suspense. In 1977 she finally starred in the controversial movie Divinas palabras (1977), directed by Juan Ibáñez, a movie where she had an integral nude scene. At the end of the '70s and the beginning of the '80s, Pinal shot some films in Spain, Italy, and Argentina as part of a project by Televisa to unify the Spanish and Latin American markets. After ten years of absence from the cinema, Pinal returned in 1992 with the tape Modelo Antiguo, directed by Raúl Araiza. The decline of Mexican cinema and the activity of Pinal on television and other media (such as politics) had made her practically withdraw from the big screen. In recent years, her film appearances have been limited to films Ya no los hacen como antes (2002) and a brief special appearance in Tercera llamada (2013).

Сахна

Пинал өзінің театрлық дебютін Instituto Nacional de Bellas Artes-те жасады. Кейін ол тәжірибелік пьесаларды орындап, Мехикодағы Идеал театрында жұмыс істеді. Осы труппадан тыс, 1950 жылы Маноло Фабрегас пен Кармен Монтехомен бірге "Celos del aire" пьесасында ойнады. Сол жылы ол Хорхе Мистралмен бірге "Дон Хуан Тенорио" пьесасында Дона Инестің рөлін сомдады. Оның театрлық мансабының басындағы ең танымал пьесалардың қатарында Пруденсия Гриффельдің қатысуымен "Шаионың ақылсыз әйелі" және Диего Ривераның декорацияларымен Хосе Ревуэльтастың "El cuadrante de la Soledad" пьесасы болды. 1954 жылы Пинал Эрнесто Алонсо және аргентиналық актер Педро Лопес Лагармен бірге "La Sed" пьесасында ойнады. 1955 жылы ол Вольф Рувинскиспен бірге "Анна Кристи" пьесасының актерлік құрамында танымал болды. 1957 жылы Пинал Хорхе Мистралмен бірге Чилиде "Desnúdate, Lucrecia" пьесасын қойды, ол кейіннен мексика киносының жұлдызына айналды. 1958 жылы Пинал Луис де Льяно Палмердің режиссерлігімен Мексикада "Жыңғырлап жатқан қоңыраулар" атты алғашқы музыкалық комедияны жасады. Осы жұмысы үшін Пинал Джуди Холлидейдің менеджерінен Бродвейде жұмыс істеу туралы ұсыныс алды, бірақ Мексикадағы мансабын тастаудан бас тартты. 1964 жылы ол Хулио Алеманмен бірге Энрике Рэмбалдың режиссерлігімен "Ирма Ла Дус" мюзиклінің мексикалық нұсқасын жасады. Жозе Луис Ибаньес оның бас театр режиссері болды. Оның басшылығымен Пинал "Vidas privadas" шығармасында ойнады. Музыкалық комедиядағы ең танымал жұмыстарының бірі – Бродвей мюзиклінің мексикалық нұсқасы. Сәттілігінің арқасында Пинал үш қойылымда (1972, 1985 және 1989) ойнады. 1976 жылы ол "Анни Гет Юр Гун" мюзиклінің мексикалық нұсқасында ойнады. 1977 жылы өзінің жиырма бес жылдық мансабының мерейтойына орай Пинал "¡Felicidades Silvia!" атты кабаре шоуын ұйымдастырды. Шоу алдымен "Эль Патио" түнгі клубында, содан кейін Мехикодағы "Teatro de la Ciudad" театрында үлкен сәттілікке ие болды. 1978 жылы ол "Plaza Suite" мюзиклінде ойнады. Оның қызы Виридиананың қайтысы 1982 жылы екеуі де ойнаған "Агнес of God" театрлық жобасын тоқтатты. 1983 жылы Пинал Марио Варгас Льосаның шығармалары негізінде "La señorita de Tacna" мексикалық монтажын жасап, оның басты рөлін ойнады. 1985 жылы Тлаксала штатының бірінші ханымы ретінде Пинал Xicohténcatl театрын жөндеп, оны "The Memories of the Divine Sarah" қойылымымен қайта ашты. 1986 жылы Пинал "Анна Каренина" пьесасында ойнады, бірақ сәттілігіне қарамастан, оған ұнамады; қойылым тек 100 рет көрсетілді. 1988 жылы Маргарита Лопес Портильомен бірлесіп, Пинал Мексикадағы Колония Ромада орналасқан Cine Estadio-ны сатып алып, оны негізінен музыкалық комедияға арналған театр алаңына, Сильвия Пинал театрына айналдырды. Онда Пинал өзінің қойылымдарын еркін қоя алды. Театр 1989 жылы Пинал басты рөлде ойнаған "Mame" мюзиклінің үшінші қойылымымен ашылды. 1992 жылы Пинал Мексикадағы Колония Хуарес қаласында орналасқан бұрынғы Версаль кинотеатрын сатып алып, оны өзінің екінші театры – Диего Ривера театрына айналдырды. Бұл театр 1991 жылы "Lettice and Lovage" қойылымымен ашылды. 1996 жылы Пинал "Hello, Dolly!" мюзиклінің екінші мексикалық нұсқасымен музыкалық театрға оралды, онда Игнасио Лопес Тарсомен бірге ойнады. Пиналдың театрдағы соңғы жұмысы "Gypsy" (1998) болды, онда ол өзінің қызы, әнші Алехандра Гусманмен бірге ойнады. Продюсер ретінде ол "A Chorus Line" (1989), "Cats" (1991) және "La Cage aux Folles" (1992) мюзиклдерінің мексикалық нұсқаларын жасауға жауапты болды. Апатты жағдайлардың салдарынан Пинал 2000 жылы Сильвия Пинал театрын жабылуға мәжбүр болды, ол кейін діни орталыққа айналды. Пинал 2002 жылы "Debiera haber obispas" пьесасымен театрға оралды. Соңғы жылдары ол "Adorables enemigas" (2008) және "Amor, dolor y lo que puesto" (2012) сияқты қойылымдарға қатысты. 2014 жылы Диего Ривера театры жаңа Сильвия Пинал театры деп аталды.

Pinal made her theatrical debut at the Instituto Nacional de Bellas Artes. Eventually, she did experimental plays, then worked at the Ideal Theater in Mexico City. Outside of this company, in 1950, she participated in the play Celos del aire with Manolo Fábregas and Carmen Montejo. That same year she represented Doña Inés in Don Juan Tenorio, co starring with Jorge Mistral. The most outstanding plays from her early theatrical career are The Madwoman of Chaillot, co starring Prudencia Griffel, and El cuadrante de la Soledad, by José Revueltas, with sets by the artist Diego Rivera. In 1954, Pinal participated in the play La Sed with Ernesto Alonso and the Argentinean actor Pedro López Lagar. In 1955 she obtained recognition in the theater scene in the cast of Anna Christie, along with Wolf Ruvinskis. In 1957 Pinal staged the play Desnúdate, Lucrecia, in Chile, with Jorge Mistral, who eventually became a star of Mexican cinema. In 1958, Pinal was responsible for producing in Mexico the first Musical comedy, Bells Are Ringing, directed by Luis de Llano Palmer. For this work, Pinal received an offer from Judy Holliday's manager to work on Broadway, but Pinal refused to leave her career in Mexico. In 1964 she made the Mexican version of the musical Irma La Douce, alongside Julio Alemán and directed by Enrique Rambal. José Luis Ibáñez ended up becoming her head theater director. Under his direction, Pinal starred in the work Vidas privadas. One of her most notable works in musical comedy was the Mexican version of Mame, a successful Broadway musical. Thanks to her success, Pinal starred in three productions (1972, 1985, and 1989). In 1976 she also starred in the Mexican version of the musical Annie Get Your Gun. In 1977, to commemorate her twenty five year career anniversary, Pinal set up a cabaret show entitled ¡Felicidades Silvia!. The show was presented with great success, first at the nightclub El Patio and then at the Teatro de la Ciudad in Mexico City. In 1978, she starred in the musical Plaza Suite. Her daughter Viridiana's death truncated the theatrical project Agnes of God, in which both starred in 1982. In 1983, Pinal starred in and produced the Mexican montage of the work La señorita de Tacna, based on the work of Mario Vargas Llosa. In 1985, while serving as First Lady of the state of Tlaxcala, Pinal remodeled the Xicohténcatl Theater, which reopened with the production The Memories of the Divine Sarah. In 1986, Pinal starred in Anna Karenina, which, despite its success, was not to her liking; the production only reached 100 performances. In 1988, in association with Margarita López Portillo, Pinal acquired the Cine Estadio, located in Colonia Roma in Mexico City, transforming it into a theatrical venue, the Silvia Pinal Theater, a space dedicated mainly to musical comedy. Here, Pinal was free to set up her productions. The theater was opened in 1989 with the third production of the musical Mame, with Pinal at the head of the cast. In 1992, Pinal acquired the former Cine Versailles, located in Colonia Juárez in Mexico City, and turned it into her second theater, the Diego Rivera Theater. This theater opened in 1991 with the production Lettice and Lovage. In 1996, Pinal returned to musical theater with the second Mexican version of Hello, Dolly!, opposite Ignacio López Tarso. Pinal's last work in theater was Gypsy (1998), starring alongside her daughter, singer Alejandra Guzmán. As a producer, she was responsible for making the Mexican versions of the musicals A Chorus Line (1989), Cats (1991) and La Cage aux Folles (1992). Unfortunately, several problems caused Pinal to close the Silvia Pinal Theater, which ceased production in 2000 and became a religious temple. Pinal returned to the theater in 2002 with the play Debiera haber obispas. In more recent times she has participated in productions such as Adorables enemigas (2008) and Amor, dolor y lo que puesto (2012). In 2014, the Diego Rivera Theater changed its name to become the new Silvia Pinal Theatre.

Теледидар

Пинал 1950 жылдардың басында Мексикада пайда болғаннан бері теледидар саласында жұмыс істеп келеді. 1952 жылы ол “Con los brazos abiertos” атты телешоуға қатысты. Кейіннен Луис де Льяно Палмердің көптеген телебағдарламаларында ойнады, осы арқылы мексикалық теледидарда дубляждың енгізілуіне үлес қосты. Пинал 1960 жылдардың ортасында “Televisa” арнасында “Los Especiales de Silvia Pinal” атты комедиялық музыкалық шоуын ұйымдастырды. Сильвия актер және әнші Энрике Гусманға үйленген кезде, екеуі де “Silvia y Enrique” (The Sonny & Cher Comedy Hour стиліндегі музыкалық комедиялық бағдарлама) атты әртүрлі жанрдағы шоудың продюсері және жұлдызы болды. Бұл шоу төрт жыл (1968–1972) бойы үлкен табысқа ие болды. Гусманнан ажырасқаннан кейін Сильвия “¡Ahora Silvia!!” атты әртүрлі жанрдағы шоуын жалғастырды. 1985 жылы ол “Mujer, casos de la vida real” телешоуының продюсері және жүргізушісі болды. Шоу бастапқыда халықтың сұрақтарына жауап беру және 1985 жылы Мексика қаласында болған жер сілкінісінің құрбандарын табу мақсатымен құрылды. Уақыт өте келе, шоу күнделікті өмірдегі өзекті мәселелерді, соның ішінде отбасылық зорлық-зомбылық, құқықтық мәселелер және денсаулық сақтау саласындағы мәселелерді көрсетуге көшті. Бұл жоба 20 жылдан астам уақыт бойы Мексика, Испания, Италия және Латын Америкасының бірнеше елдерінде көрсетіліп, сәтті болды. Бағдарлама 2007 жылы жабылды. 1968 жылы Пинал Мексиканың тәуелсіздік соғысына арналған тарихи теленовела “Los Caudillos” арқылы теленовелалар әлеміне қадам басты. Теленовеланың продюсері Эрнесто Алонсо болды. Ол жанрға екінші рет қатысқанда, Гиллермо Диазаяс түсірген “¿Quién?” (1973) теленовеласында ойнады, ол Йоланда Варгас Дульче салған мультфильм негізінде жасалған. Кейіннен Пинал өзінің теленовелаларын өндіруге шешім қабылдады; оның алғашқы сәтті жобасы – қызы Виридиананың қайтыс болмас бұрын түскен соңғы туындысы болған “Mañana es primavera” (1982). 1985 жылы ол “Eclipse” теленовеласын өндіріп, оның басты рөлін де өзі сомдады. Оның теледидардағы соңғы жұмыстары әртүрлі телесериалдар мен теленовелаларда арнайы қонақ ретінде болды. Ең танымалдары – “Carita de ángel” (2000), онда ол актриса Либертад Ламарктың орнын басты, оның қайтысы кейіпкердің тағдырын аяқсыз қалдырды, “Fuego en la sangre” (2008), “Soy tu dueña” (2010) және “Mi marido tiene familia” (2017). 2009 жылы Пинал “Mujeres asesinas” сериалының бір бөліміне қатысты. Жоғарыда аталған теленовелалардан басқа, Пинал “Cuando los hijos van” (1983) және “Tiempo de Amar” (1987) мелодрамаларын өндірді.

Pinal dabbled in television since its appearance in Mexico in the early 1950s. In 1952, she participated in a television show titled Con los brazos abiertos. Eventually, she participated in numerous telecasts by Luis de Llano Palmer, where Pinal introduced playback on Mexican television. Pinal staged her comic musical show on Televisa, Los Especiales de Silvia Pinal in the mid sixties. When Silvia married the actor and singer Enrique Guzmán, both produced and starred in the variety show Silvia y Enrique (a comedy musical program in the style of The Sonny & Cher Comedy Hour), which ran for four years (1968–1972) with great success. Once separated from Guzmán, Silvia continued her variety show titled ¡Ahora Silvia!!. In 1985, she became a producer and presenter of the Mujer, casos de la vida real TV show. Initially, the show was created to respond to cases and needs of the public and focused on locating victims of the 1985 earthquake in Mexico City. Over time, the show evolved to present current issues in daily life, including domestic violence, legal issues, and public health. This production was a success and lasted more than 20 years, broadcasting in Mexico, Spain, Italy, and several countries in Latin America. The program was canceled in 2007. In 1968, Pinal debuted in telenovelas with the historical telenovela Los Caudillos, inspired by the Mexican War of Independence. Ernesto Alonso produced the telenovela. Her second foray into the genre was with the telenovela ¿Quién? (1973), produced by Guillermo Diazayas and based on a cartoon by Yolanda Vargas Dulché. Eventually, Pinal decided to produce her telenovelas; her first hit was Mañana es primavera (1982), the last acting work of her daughter Viridiana before her death. In 1985 she also produced and starred in Eclipse. Her latest works in television have been as a special guest star in various telenovelas and television series. The most relevant ones are Carita de ángel (2000), in which she eventually replaced actress Libertad Lamarque, whose death left her character unfinished in this melodrama, Fuego en la sangre (2008), Soy tu dueña (2010) and Mi marido tiene familia (2017). In 2009, Pinal participated in a chapter of the series Mujeres asesinas. In addition to the telenovelas mentioned above, Pinal produced the melodramas Cuando los hijos van (1983) and Tiempo de Amar (1987).

Саясат

Пинал Тлаксала штатының губернаторы Тулио Эрнандес Гомеспен төртінші некесінен кейін саясатқа қатысты. 1981-1987 жылдар аралығында Пиналь сол штаттың бірінші ханымы болды. Кейін ол Институционалдық-революциялық партияның мүшесі болып, 1991 жылы федералдық депутат сайланды. Соңынан сенатор болып, Федералды округтің өкілдер ассамблеясының құрамына енді. Осы лауазымдарда Пиналь бірқатар жетістіктерге қол жеткізді. Оның ең маңызды жетістіктері – актерлердің құқықтарын қорғауға бағытталған кинематография заңнамасы, кондоминиумдар және туризм заңдары бойынша жұмысы, экологияны қолдау, театр кітаптарының таралуын ынталандыру және театрға салынатын салықты төмендету үшін Қаржы министрлігімен күресі. 1950 жылдан бері Пиналь елдің актерлерінің кәсіби одақ қозғалысына белсенді қатысып келеді. Ол Долорес дель Рио құрған «Роза Мексикано» тобының мүшесі болды. 1988-1995 жылдар аралығында Пиналь Мексиканың Аудармашылар ұлттық қауымдастығының (А.Н.Д.И.) басшысы болды. 1990-шы жылдардың басында Театр өндірушілер қауымдастығының (Протея) басшысы ретіндегі басқарумен туындаған келіспеушіліктерге байланысты 2000 жылы Пиналь заңдық қиындықтарға тап болды. Осы себепті актриса біраз уақыт Флорида штатының Майами қаласында тұрды. Он бір айдан кейін актрисаның кінәсіздігі дәлелденіп, елге оралды. 2010-2014 жылдар аралығында Пиналь Мексиканың Экрандағы актерлер гильдиясының (ANDA) Бас хатшысы қызметін атқарды. Егде жастағы актерлерді қорғау мақсатында ол аудармашыларға коммерциялық емес көмек көрсетуді жүзеге асыратын «Asociación Rafael Banquells» қауымдастығын құрды. Қауымдастықтың президенті ретінде Пиналь жыл бойындағы музыка, кино, театр, радио, теледидар, дубляж және коммерциялық өндірістегі ең жақсы жетістіктері үшін «Bravo Awards» сыйлығын табыс етеді. Бұл сыйлық 1991 жылдан бері жыл сайын табыс етіліп келеді.

Жеке өмір

Пинал төрт рет үйленген. Оның алғашқы некесі 1947 жылы актер және режиссер Рафаэль Банкельспен, оның алғашқы ресми жігітімен болды. Ол жас кезінде үйленгенінің себебінің бірі – қатал әкесінен құтылу екенін мойындайды: «Мен әкемді маған одан да жақсы көмектесетін, мансабымды дамытуға ынталандыратын нұсқаушыға ауыстырдым». 1952 жылы, қызы Сильвия Паскель дүниеге келгеннен кейін бір жыл өткен соң, олар ажырасып кетті. Сильвия Паскель кейін актриса ретінде танымал болды. Оның соңғы некесі Тлаксаланың саясаткері, кейін губернаторы Тулио Эрнандес Гомеске жасалды. Олар 1982 жылы үйленді. Пинал саясатқа Эрнандес арқылы қадам басты. Пинал мен Эрнандес 1995 жылы ажырасып кетті. Некелерден басқа, Пинал өмірінің әртүрлі кезеңдерінде көптеген махаббат оқиғалары болды. 1954 жылы «Un extraño en la escalera» фильмін түсіріп жүргенде Пинал өзімен бірге ойнаған Артуро де Кордоваға ғашық болды. Басқа махаббаттарының ішінде мексикалық бизнесмен Эмилио Аскарага Милмо, египеттік актер Омар Шариф және америкалық бизнесмен Конрад Николсон Хилтон, кіші жатыр.

Уақыт өте келе Пинал Латын Америкасының ең танымал өнер династияларының бірінің басшысына айналды. Оның қыздары Сильвия мен Виридиана актриса болып, анасының жолын жалғастырды. Оның кіші қызы Алехандра Мексиканың ең танымал әншілерінің бірі. Алехандраның қызы Фрида София Флорида штатының Майами қаласында тұратын модель. Сонымен қатар, оның немересі Стефани Салас (Сильвияның қызы) актриса және әнші ретінде мансап құрды. Стефанидің қыздары Мишель Салас және Камила Валеро да модельдер мен актрисалар.

Марапаттар мен құрметтер

1954 жылы Corona сыра компаниясы итальяндық дивалар Джина Лоллобриджида, Сильвана Мангано және Сильвана Пампанинимен қатар Пиналды да атаған әнді қамтитын жарнама жасады. 1955 жылы Пинал атақты суретші Диего Ривера салған портрет арқылы мәңгілікке қалады, ол Мексика қаласындағы Пинал отбасының үйінде ерекше орын иеленеді. Риверадан басқа, Пиналды Освальдо Гуаясамин, Марио Чавес Марион, Сильвия Пардо және генерал Игнасио Бетета Кинтана сияқты тағы бірнеше суретшілер де суреттеген. 1978 жылы Пинал испандық Interviú журналы үшін жалаңаш фотосессияға түсті. Пинал Тласкала қаласындағы Xicohténcatl театрының витражды терезесіндегі өнердің жеті музасының бірі ретінде бейнеленген. 1988 жылы оның қызы Алехандра Гусман әншілік карьерасын бастағанда, ол анасына "Bye Mamá" атты даулы әнін арнап, оны тұңғыш альбомына енгізді. 2002 жылы Пиналдың құрметіне Мексика қаласында мүсін орнатылды. Бұл жұмысты белгілі мүсінші Рикардо Понзанелли жасады. 2006 жылы Испанияда Пинал кино өнеріне қосқан мәдени үлесі үшін Изабелла Католика орденінің командирі дәрежесімен марапатталды. 2013 жылы Мексика қаласының Балауыз музейі Пиналдың құрметіне мүсін ашты. 2015 жылы Пинал "Мен осылаймын" атты автобиографиялық кітабын жариялады. 2016 жылы Голливудтың кино өнері және ғылым академиясы Пиналды оның ұзақ мансабы мен халықаралық кино индустриясына қосқан үлесін мойындау үшін мүшелігіне қабылдады. Бір кезде DreamWorks компаниясының кастинг директоры Мэтт Каселла Пиналдан оның өмірі туралы телесериал жасауды сұрады. Алайда, жоба әлі іске аспады. 2019 жылы Televisa Пиналдың өміріне негізделген телесериал шығарды. Сериал "Сильвия Пинал, frente a ti" деп аталады, ал Пинал рөлін мексикалық актриса Итати Канторал сомдайды.