Оңтүстік Жақсарту Компаниясы: Рокфеллердің мұнай өнеркәсібіне қатысты алғашқы әрекеттері
South Improvement Company
«South Improvement Company» – Рокфеллердің Standard Oil құру жолындағы алғашқы қадамы. Теміржолдармен мұнай өндірушілер арасындағы келісім, өндіріс шектеуі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік жақсарту компаниясы – 1871 жылдың соңында құрылған Пенсильвания штатының корпорациясы, Пенсильвания штаты 1872 жылдың 2 сәуірінде оның жарғысын тоқтатқанға дейін болған. Ол ірі теміржол және мұнай салаларының мүдделерімен құрылды және АҚШ-тағы мұнай өнеркәсібін Standard Oil компаниясының астында ұйымдастыру және бақылау бойынша Джон Д. Рокфеллердің алғашқы күш-жігерінің бір бөлігі ретінде кеңінен танылды. Компанияның мақсаты – Пенсильвания теміржолы, Эри теміржолы және Нью-Йорк орталық теміржолдары арасында мұнай тасымалын тең бөліп, теміржол магистральдарымен тарифтік соғысты тоқтату болды. Компанияның екінші мақсаты – тазартылған мұнай өндірісін шектеу болды, себебі елде тәулігіне 40 000 баррель мұнайды тазартуға мүмкіндік болса, нарықта тек 16 000 баррель қана қажет болды. Компания ешқашан мұнай тасымалдамағанымен, Оңтүстік жақсарту компаниясының схемасы үлкен теміржолдар мен артықшылықты қарым-қатынас талап ететін ірі бизнес арасындағы қарым-қатынастарға көп назар аударуға себеп болды. «Кливленд қырғыны» деп белгілі болған оқиғада Джон Д. Рокфеллер мен Генри Флаглер ақпан айының ортасынан наурыз айының ортасына дейін бір ай ішінде он сегіз мұнай өңдеу зауытын сатып алды, олардың тек біреуі ғана Кливлендтен тыс жерде орналасқан.
The South Improvement Company was a short lived Pennsylvania corporation founded in late 1871 which existed until the state of Pennsylvania suspended its charter on April 2, 1872. It was created by major railroad and oil interests, and was widely seen as part of John D. Rockefeller's early efforts to organize and control the oil industry in the United States under Standard Oil. The company's purpose was to end a rate war with the rail trunk lines by dividing oil traffic more evenly between the Pennsylvania Railroad, the Erie Railroad, and the New York Central railroads. The second purpose of the company was to limit the production of refined oil the country had a daily refining capacity of 40,000 barrels and a market for only 16,000. Although the company never shipped any oil, the South Improvement Company scheme caused widespread attention to be focused on the relationships between big railroads and big businesses that wanted and demanded favorable treatment. In what would become known as the Cleveland Massacre, John D. Rockefeller and Henry Flagler bought eighteen refineries, only one of which wasn't located in Cleveland over a month's time between mid February and mid March 1872.
Құрылу
Томас А. Скотт, Пенсильвания темір жолының президенті, 1871 жылдың күзінде Оңтүстік жақсарту компаниясын құрды. 1871 жылдың қараша айының соңында Нью-Йоркте теміржол және мұнай өңдеу қызығушылықтарын білдіретін топ компания құруды талқылау үшін жиналды. Бұл жиынға Уильям Генри Вандербильт пен Джон Д. Рокфеллер де қатысты. Бұл схема теміржолдарға да, ірі өңдеушілерге де, әсіресе Рокфеллер бақылаған компанияларға құпия жеңілдіктер арқылы пайда әкелуді көздеді. Рокфеллер бұрын Кливленд аймағындағы бірнеше мұнай өңдеу зауыттарын біріктіріп, 2000 акция шығарған, оның 900-і Рокфеллер мен оның серіктестеріне тиесілі болды. Содан кейін Рокфеллер Кливленд арқылы өтетін үш ірі теміржолмен келіссөздер жүргізді: Эри темір жолы, Пенсильвания темір жолы және Нью-Йорк орталық темір жолы. Осы құпия келіссөздердің нәтижесі мынадай болды: (1) Кливлендтен Нью-Йоркқа баратын бір баррельдің ресми бағасы 2,56 доллар болды, бірақ Оңтүстік жақсарту 1,06 доллар жеңілдік алды; (2) Теміржолдар Оңтүстік өндірмеген мұнайдың әр баррелі үшін Оңтүстік жақсартуға 1,06 доллар төледі; (3) Теміржолдар Оңтүстіктің барлық бәсекелестерінің тасымалдау бағыттары, құны және мерзімдері туралы мәліметтер берді; (4) Сауда теміржолдар арасында тең бөлінді, Пенсильвания темір жолына екі есе үлес берілді; және (5) Оңтүстік цистерналық вагондар мен тиеу жабдықтарын ұсынды. Бұл құпия жеңілдіктер теміржол желілері арасындағы "қатаң" бәсекелестікті азайтуға, тұрақты және стандартталған сауда ағымын қамтамасыз етуге көмектесер еді. Оңтүстік жақсарту компаниясының акциялары мұнай өңдеу қалаларындағы мүдделерге келесідей бөлінді: Питтсбургке 485, Филадельфияға 505, Кливлендке 720, ал Нью-Йоркке 180 (Джабес А. Боствик өкілдік етті). Питер Х. Уотсон, Оңтүстік жақсарту компаниясының президенті ретінде 100 акция алды. Боствик пен Уотсон екеуі де Standard Oil компаниясымен құпия одақтас болғандықтан, Рокфеллер компанияны Пенсильвания мұнай өңдеушілері мен Пенсильвания темір жолының мүдделерінен сақтап қалды. Нью-Йорктің Чарльз Пратты, мұнай аймақтарының Джон Дастин Арчболды және Джейкоб Вандергрифттері қосылудан бас тартты, сондықтан акция алмады. Рокфеллер бұл компанияны Кливленд мұнай өңдеушілерін одан әрі біріктіруге мәжбүрлеу құралы ретінде пайдаланды. 1872 жылдың ақпан айының ортасы мен наурыз айының ортасы аралығында Джон Д. Рокфеллер мен Генри Флаглер жиырма үш компания сатып алды, оның он сегізі мұнай өңдеу зауыттары болды, олардың барлығы, біреуінен басқасы Кливлендте орналасқан. Тарихшылар бұл оқиғаны "Кливленд қырғыны" деп атады. Өзін сақтап қалуға болатынына сенген тәуелсіз өңдеуші ақша алуға барғанда, Кливлендтегі барлық банктер Standard Oil-дің ықпалында екенін анықтады. Рокфеллер Кливлендтегі әрбір маңызды банкирге Standard Oil акцияларын сатып алу мүмкіндігін ұсынды, осылайша Standard Oil компаниясының қауіпсіздігін қамтамасыз етті.
Thomas A. Scott, president of the Pennsylvania Railroad established the South Improvement Company in the fall of 1871. A group representing the trunk railroad interests and oil refinery interests met in New York in late November, 1871, to discuss the creation of the company. Included in this meeting were William Henry Vanderbilt and John D. Rockefeller. The scheme was intended to benefit both the railroads and major refiners, notably those controlled by Rockefeller through secret rebates. Rockefeller had earlier merged several of the Cleveland area refineries and issued 2,000 shares of stock, of which 900 were controlled by Rockefeller and his partners. Rockefeller then started negotiations to collude with the three major railroads running through Cleveland: the Erie Railroad, the Pennsylvania Railroad, and the New York Central Railroad. The result of these secret negotiations were as follows: (1) The official rate per barrel from Cleveland to New York would be $2.56, but South Improvement would receive a $1.06 rebate; (2) The railroads would also pay South Improvement $1.06 per barrel of oil shipped that was not produced by South; (3) The railroads would also give reports of the shipping destinations, costs, and dates of all of South's competitors; (4) The commerce would be divided evenly among the railroads, with a double share going to Pennsylvania Railroad; and (5) South would provide tank cars and loading facilities. The secret concessions would have helped lessen the "vicious" competition among the railroad lines by giving a steady, standardized flow of commerce. Shares of the South Improvement Company were allocated to interests in the oil refining cities as follows: Pittsburgh received 485, Philadelphia received 505, Cleveland received 720, and New York received 180 (represented by Jabez A. Bostwick). Peter H. Watson, as president of the South Improvement Company, received 100 shares. Since both Bostwick and Watson were secretly allied with Standard Oil, Rockefeller kept control of the company from the Pennsylvania oil refiners and Pennsylvania Railroad interests. Charles Pratt of New York and John Dustin Archbold and Jacob Vandergrift of the oil regions had refused to join and so did not receive shares. Rockefeller used the company as a tool to force Cleveland refiners to further consolidate. Between mid February and mid March 1872, John D. Rockefeller and Henry Flagler bought twenty three companies, eighteen of which were oil refineries, and all but one of them were located in Cleveland. Historians would come to call this the "Cleveland Massacre." An independent refiner who thought he could survive found that when he went to borrow money, all the Cleveland banks were in Standard Oil's pocket. Rockefeller had offered every important Cleveland banker a chance to buy Standard Oil stock, ensuring the welfare of the Standard Oil company.
Тарату
Оңтүстік жақсарту схемасы туралы ақпараттар тарады, ал теміржол тасымалы тарифтерін 100%-ға арттыру тәуелсіз өндірушілерді және көптеген кішігірім мұнай өңдеу зауыттарын ашуға мәжбүр етті. Генри Хатлстон Роджерс және Нью-Йорк штатының Бруклин қаласындағы Чарльз Пратт және Компаниясының мұнай өңдеу мүдделері бастаған тәуелсіз мұнай өндірушілер мен өңдеушілердің саммиті мен жоғары дауыспен наразылығынан кейін, 1872 жылдың наурыз айында Батыс Пенсильванияда физикалық қақтығысқа дейін бара жаздады (кейін «Мұнай соғысы» деп аталды), теміржолдар шегінуге келісті. Шикі мұнай жеткізушілері 1872 жылдың 1 наурызында Оңтүстік жақсарту компаниясының барлық мүшелеріне бойкот жариялаған «Мұнай өндірушілер одағы» деп аталатын өз ұйымын құрды. Сондай-ақ, өндірушілер одағы 30 күнге ұңғымаларды бұрғылауды тоқтатуға келісті. 1872 жылдың 2 наурызында Пенсильвания темір жолы мұнай өндірушілерге хабар жіберіп, олардың жолдары теміржолдар мен өндірушілер арасындағы өзара тиімді қарым-қатынасқа зиян келтірмейтінін мәлімдеді. 9 наурызға қарай газеттер көбінесе Оңтүстік жақсарту компаниясын еркін кәсіпкерлікке жасалған шабуыл деп сынады. 1872 жылдың 11 наурызында Нью-Йорк мұнай өңдеушілері Оңтүстік жақсарту компаниясына қарсы өндірушілердің наразылығын қолдау үшін мұнай аймақтарына делегация жіберді. 23 наурызда Джон Д. Рокфеллер өндірушілермен, мұнай өңдеушілермен және теміржол басшыларымен кездесті. 1872 жылдың 25 наурызында теміржол басшылары Оңтүстікпен жасалған келісімшарттарын тоқтатып, енді ешқандай жеңілдік берілмейтінін немесе рұқсат етілмейтінін жариялады. Пенсильвания штаты 1872 жылдың 2 сәуірінде өз жарғысын тоқтатты. 10 сәуірде мұнай жеткізушілерге салынған эмбарго ресми түрде алынды. Оңтүстік жақсарту компаниясымен теміржол келісімшарттары аяқталғаннан кейін екі апта өткен соң, Пенсильвания темір жолы өз желілеріндегі өңдеушілерге жеңілдіктер берді.
Word leaked out of the South Improvement scheme, and the proposed 100% increase in rail shipping rates inflamed the independent producers and many smaller refineries. Following a summit and vocal protest by the independent oil producers and refiners led by Henry Huttleston Rogers and the Charles Pratt and Company refining interests of Brooklyn, New York, which came close to physical warfare in western Pennsylvania in March 1872 (and came to be known as the "Oil War"), the railroads agreed to back down. Crude oil suppliers formed their own organization called the Petroleum Producers' Union which levied a boycott on all members of the South Improvement Company on March 1, 1872. The producers' union also agreed to stop drilling wells for 30 days. On March 2, 1872, the Pennsylvania Railroad sent a message to the oil regions indicating that their lines would not harm the mutually beneficial relationship between the railroads and the producers. By March 9th, newspapers were generally attacking the South Improvement Company as an assault on free enterprise. On March 11, 1872, New York refiners sent a delegation to the oil regions to back the suppliers' opposition to the South Improvement Company. On March 23, John D. Rockefeller met with producers, refiners, and railroad leaders. On March 25, 1872, railroad leaders ended their contracts with South and publicly announced that thereafter no rebates would be made or allowed. The state of Pennsylvania suspended its charter on April 2, 1872. On April 10, the suppliers' oil embargo was officially lifted. Two weeks after the railroad contracts with the South Improvement Company were ended, the Pennsylvania Railroad gave rebates to refiners on its lines.
Салдары
Компания таратылғаннан кейін, мұнай өңдеушілер тағы да аймақтық деңгейде бір-бірімен бәсекелесуге түсті – Кливлендте Рокфеллер, Питтсбургте Чарльз Локхарт, Филадельфияда Уильям Г. Уорден, Нью-Йоркте Чарльз Пратт және мұнайлы аймақтарда Джон Дастин Арчболд. 1872 жылғы сәуірде осы лидерлер теміржолдардан жақсы тарифтер алу үшін Ұлттық мұнай өңдеушілер қауымдастығын құру арқылы өзара үйлестіруге тырысты. Бұл қауымдастық өздері таңдаған орталық кеңеспен басқарылатын, ашық түрде жұмыс істейтін, мүшелеріне шикі мұнайды квота бойынша сатып алып бөліп беретін және мүшелердің атынан теміржолдармен келіссөздер жүргізетін болар еді. Мұнай өндірушілер бұл ұйымға қарсылық танытпады, себебі ұйымдастырушылар шикі мұнай бағасын төмендетуді көздемейтінін нақты айтты. Рокфеллер ұйымды басқаруға таңдалды, өйткені мұнай өңдеушілер оның бұл ұйымды өз бақылауына алуынан қорқаған жоқ. 1873 жылғы экономикалық дағдарыстың бастапқы кезеңінде қауымдастық тарап кетті. Standard Oil компаниясы 1875 жылға дейін осы төрт мұнай лидерінің мүдделерін сатып алып, олар өз кезегінде компания үшін осы аймақтарды басқаратын болды.
After the company's dissolution, refiners were once again in a position where they competed with each other on a regional basis now largely Rockefeller in Cleveland, Charles Lockhart in Pittsburgh, William G. Warden in Philadelphia, Charles Pratt in New York, and John Dustin Archbold in the oil regions. In April 1872, these leaders tried to coordinate with each other to obtain better rates from the railroads by creating the National Refiners' Association. This group would be administered by a central board of their own choosing, would operate in the open, would buy and allot crude oil to members via quota, and would negotiate with railroads on behalf of members. The oil producers did not object to the organization because the organizers made clear they were not seeking to reduce the price of crude oil. Rockefeller was chosen to head the organization because refiners did not fear his takeover of this organization. The association collapsed at the beginning of the Panic of 1873. Standard Oil would buy up the interests of these four oil leaders by 1875 and they would in turn administer these regions for the company.