Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испандық әнші және актриса Мария дель Росио Мохедано Джурадо (roˈθi. o xuˈɾaðo, 18 қыркүйек 1944 – 1 маусым 2006), көбінесе Росио Журадо деп танылатын, испандық әнші және актриса. Ол Чипиона қаласында (Кадис) дүниеге келді және "La más grande" ("Ең ұлы") деген лақап атымен белгілі болды. 2000 жылы Нью-Йорк қаласында ол 20 ғасырдың ең үздік әйел дауысы үшін "La voz del Milenio" сыйлығын жеңіп алды. Росио Журадо 16 миллионнан астам жазбасын сатты, осылайша ол ең көп сатылған испан әншілерінің біріне айналды. Ол 5 платиналық және 30 алтын диск иегері болды.
Spanish singer and actress
María del Rocío Mohedano Jurado (roˈθi. o xuˈɾaðo, 18 September 1944 – 1 June 2006), better known as Rocío Jurado, was a Spanish singer and actress. She was born in Chipiona (Cádiz) and nicknamed "La más grande" ("The Greatest"). In 2000 in New York City, she won the prize "La voz del Milenio" for best female voice of the 20th century. Rocío Jurado sold more than 16 million records, making her one of the best selling Spanish female singers. She received 5 platinum and 30 gold discs.
Балалық шағы мен жастық шағы
Росио Джурадо Испанияның Андалусиядағы Чипиона (Кадис) қаласындағы Кальво Сото көшесі, 11-үй мекенжайында дүниеге келді. Оның әкесі Фернандо Мохедано Креспо (36 жасында қайтыс болды) аяқ киім жасаушы және бос уақытында фламенко әншісі болған; анасы Росио Джурадо Берналь (52 жасында қатерлі ісіктен қайтыс болды) үй шаруасымен айналысып, андалузиялық дәстүрлі музыканы әуесқойлар алдында орындаған. Росио Джурадо үш баланың үлкені болды – Глория (1950) және Амадор (1953), сондай-ақ ол үш жүрегі жақын немере інісі мен бес немере сіңлісіне ие болды. Росио Джурадо үйде музыканы жақсы көруге үйренді; оның алғашқы қоғамдық өнері сегіз жасында Colegio La Divina Pastora мектебіндегі қойылымда болды. Ол кішкентай кезінен еңбек етуді үйренді, шіркеуде ән шырқады және он бес жасында мектебі ұйымдастырған бірнеше фестивальдарға қатысты. Әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол отбасының қиын қаржылық жағдайын жақсартуға көмектесті. Аяқ киім жасаушы және жеміс жинаушы болып жұмыс істеп, тіпті Севилья радиосының байқауларына да қатысуға уақыт таба алды. Ол қатысқан әр радиостанцияның байқауында жеңіске жеткендіктен "Жүлдегер қыз" деп аталды. Анасының досы оны ұстазы Маноло Каракольмен таныстырды. Пастора Империо Росионы бірден өзі басқаратын таблаоға (фламенко сахнасы) – Эль Дуэндеге шақырды, ол таблао дәуірінің алғашқыларының бірі болатын. Күші жоқ болғандықтан, ол биліктің назарын аудармау үшін өзін үлкен көрсететін киім киюге мәжбүр болды. Оның әріптесі, фламенко әншісі және бишісі Канета де Малага, ол да өнерін іздеп Мадридке кішкентай кезінде келген және Эль Дуэндеде жұмысқа орналасқан, сұхбатта жас Росионың "sus alegrías, sus tientos y sus cosas de la Piquer" әнін қалай орындағанын еске алады. Росио әрқашан 1944 жылы туғанын айтқан, себебі 1960 жылы Мадридке ән айту үшін келгенде ол кәмелетке толмаған еді. 16 жасқа дейін таблаода ән айтуға рұқсат болмағандықтан, ол туған күнін жалғандап, 1946 жылдың орнына 1944 жылғы туғанмын деп айтты.
Rocío Jurado was born on Calvo Soto Street #11, Chipiona (Cádiz) in Andalusia, Spain. Her father, Fernando Mohedano Crespo (died at 36 years old), was a shoemaker and flamenco singer in his spare time; her mother, Rocío Jurado Bernal (died at 52 years old because of pancreatic cancer), was housewife and amateur performer of Andalusian traditional music. Rocío Jurado was the eldest of 3 children, Gloria (1950) and Amador (1953) and she had 3 nephews and 5 nieces. At home, Rocío Jurado learned to love music; her first public performance was at the age of eight, in a play at Colegio La Divina Pastora. She learned to work hard when she was a girl, She sang in the church, and took part in some festivals organized by her school when she was fifteen. After her father's death, she helped with the precarious family finances. She worked as a shoemaker and as a fruit picker, and still had time to show up at Radio Sevilla contests. She came to be known as "The Girl of the Awards" after winning every radio station contest she entered. A friend of her mother introduced her to Manolo Caracol, her teacher. Pastora Imperio immediately hired Rocío for the tablao (flamenco stage) she ran: El Duende, one of the first of the tablaos period. Being a minor, she had to wear clothes that made her appear older to avoid drawing the attention of the authorities. Her workmate, the flamenco singer and dancer Cañeta de Málaga, who had also arrived in Madrid under age to seek her art and was hired in El Duende, recalls in an interview how the young Rocío sang "sus alegrías, sus tientos y sus cosas de la Piquer". Rocío had always said that she was born in 1944 because when she arrived in Madrid to sing in 1960 she was a minor. Until she was 16 she could not sing in the tablaos, so she falsified her date of birth, adding two more years by saying that she was born in 1944 instead of 1946.
Өнерге арналған өмірі
Кәсіби тұрғыдан Росио Джурадо көбінесе копла репертуарымен көзге түсті, бұл андалусиялық дәстүрлі жанр еді, ол күшін жоғалта бастағанда, ол оны дауысымен де, сахналық өнерімен де жандандырды. 1960-шы және 1970-ші жылдардың басында танымал болған Росио, «Куро Хименес» сериалындағы актриса рөлі сияқты теледидар мен кинодағы кейбір түсірілімдерінің арқасында, Еуропалық стильдегі оркестрлік аспаптармен және жеке имиджімен (макияж, шаш үлгісі және костюмдер) романтикалық балладалардың әуендік репертуарына көшті, соның нәтижесінде халықаралық жұлдызға айналды. Росио фламенкоға тән ұзын киіммен (bata de cola) сәнді кешкі көйлектерді ауыстырып киді, кейде олардың батылдығына байланысты көп талқыланды. 1970-ші және 1980-ші жылдары Росио өзінің ең танымал туындыларын жазды: «Como una ola», «Señora», «Como yo te amo», «Ese hombre», «Se nos rompió el amor», «A que no te vas», «Muera el amor», «Vibro». Олардың көпшілігі Мануэль Алехандроның туындылары еді және Хосе Антонио Альварес Алиха жазған. Росионың ұзақ жылдар бойы танымал болуының себебі оның таза андалусиялық фольклорлық емес, романтикалық әндері болды. Ол осы балладаларымен Испания Америкасында да танымал болды, онда ол Испаниядан гөрі ұзақ уақыт бойы сәнге ілесіп отырды, бұл оның мексикалық және карибтік ырғақтармен жазылған кейінгі әндерін түсіндіреді: «Me ha dicho la luna», «Te cambio mi bulería». Ол сол континенттің танымал өкілдерімен дуэт жазды: Хосе Луис Родригес «El Puma» әнімен «Amigo amor» және Ана Габриэльмен «Amor silencio» әнін жазды. 1990 жылы Майамиде Лола Флореске арналған концертте ол «Dejándonos la piel» дуэтын орындады. Дегенмен, халықаралық деңгейдегі романтикалық табыстар Росионы оның андалусиялық жағынан алшақтатпады. Росио Джурадоның осы тұрғыдағы ең нақты айғағы ол копла мен балладаларды орындаушы ретінде танымал болғаннан кейін біраз уақыт өткен соң айтылды. 1982 жылы ол өзінің ерекше дарынын фламенко әншілігіне жұмсады, бұл жанрдың екі маңызды өкілінің – гитарист Маноло Санлукар және әнші Хуан Пенья «Лебриано» қатысуымен жазылған қос LP болды. «Ven & Sígueme» деп аталған осы альбомда әйгілі әншінің Канте жондоның жолдарында да оңай қозғалатыны анықталды. Лирикасы жақсы дамыған болса да, көп қырлы суретші өзінің білімін және шеберлігін дәстүрлі халық әндерін орындау арқылы көрсетті, оларды үлкен құрметпен орындады. Кинорежиссер Карлос Саура оның дауысын екі көркем фильмде пайдаланды: 1986 жылы Кристина Хойоспен бірге «El amor brujo» және 1992 жылы «Sevillanas», онда ол фламенко әлемінің маңызды өкілдерімен бірге ойнады, мысалы Пако де Лусия, Камарон де ла Исла, Томатито, Лола Флорес, Мануэла Карраско және Матильда Корал сияқтылар. Росио Джурадо Андалусиялық коплаға негізделген «Azabache» мюзиклінің басты кейіпкерлерінің бірі болды, онда ол осы жанрға маманданған басқа да суретшілермен, мысалы Нати Мистраль, Хуанита Рейна, Империо Аргентина және Мария Видальмен бірге қатысты. Олар бұл мюзиклді 1992 жылы Севильяда өткен Дүниежүзілік көрмеде (Expo '92) көрсетті. 1998 жылы фламенко биіне арналған Джерес де ла Фронтера фестивалінде Вилламарта театры Росионың гала-концертіне билеттердің сатылып кеткенін спектакльден бұрын және басқа да спектакльдерден бұрын хабарлады. Әншіге құрмет көрсету үшін Фернандо де Утрераның «Se nos rompió el amor» әнінің фламенко нұсқасы «bulerías» стилінде орындалды. Бұл әнді бастапқыда Мануэль Алехандро жазған, бірақ оны танымал еткен Росио болды. Росионың дауысы халықаралық деңгейде танылды, ол 2000 жылы «20 ғасырдың ең үздік әйел дауысы» сыйлығына ие болды. Бұл сыйлық 2000 жылы Нью-Йоркте театр журналистерінің тобымен табысталды. Сонымен қатар, 1985 жылы ол АҚШ Президенті Рональд Рейган үшін Ақ үйde ән орындады. Ол өте танымал болғандықтан, оның өлімі туралы Billboard сайтында мақала жарияланды. 1988 жылдың 2 сәуірінде Росио «América» сыйлығын алды, ол үздік латын дауысын мойындады. Салтанатты шара Лас-Вегастағы Caesars Palace казиносында өтті. 2011 жылы испандық Antena 3 медиа тобы Росионың өміріне арналған «Como alas al viento» телефильмін (мини-сериал) шығарды.
Professionally, Rocío Jurado emerged with a repertoire mostly of copla, an Andalusian traditional genre that was beginning to lose force which she revitalized with energetic performances, as much in voice as in stage presence. Popular in the 60's and early 70's, in part on account of some appearances as an actress in television and film as in the Curro Jiménez series, Rocío made the leap to international stardom by adopting a melodic repertoire of romantic ballad with orchestral instruments and a personal image (make up, hairdressing and costumes) in accordance with the European style. Rocío alternated the flamenco tailed dress (bata de cola) with sumptuous evening dresses, sometimes highly commented on for their audacity. In the 70's and 80's Rocío recorded her most unmistakable successes: "Como una ola", "Señora", "Como yo te amo", "Ese hombre", "Se nos rompió el amor", "A que no te vas", "Muera el amor", "Vibro" Many of them composed by Manuel Alejandro and recorded by José Antonio Álvarez Alija. The prolonged celebrity of Rocío lies in the romantic songs rather than in its purely Andalusian folkloric facet. She was famous for these ballads also in Hispano America, where perhaps she remained in fashion for longer than in Spain, which explains her later scores with Mexican and Caribbean rhythms: "Me ha dicho la luna", "Te cambio mi bulería" She recorded duets with famous figures from that continent: with José Luis Rodríguez "El Puma" the song "Amigo amor" and with Ana Gabriel the ambiguous song "Amor silencio". In 1990 participated in a show of tribute to Lola Flores in Miami, in which she recorded the duet "Dejándonos la piel". Nevertheless, the romantic successes of international reach did not remove Rocío from its more Andalusian facet. The most convincing declaration of Rocío Jurado in this sense would arrive years later when already she was an outstanding interpreter of the copla and ballads. In 1982 she applied her extraordinary talents to flamenco singing in a double LP with the collaboration of two main figures of this genre: the guitarist Manolo Sanlúcar and the singer Juan Peña "Lebrijano". Titled Ven & Sígueme, she discovered that the famous singer also moved with ease on the roads of Cante jondo. In spite of an already well developed lyric, the multifaceted artist demonstrates her knowledge and her compass in a series of rigorously traditional folk singing and interpreted with great affection. The filmmaker Carlos Saura took notice and used the voice of Rocío in two feature films: El amor brujo with Cristina Hoyos in 1986 and Sevillanas in 1992 where she plays with such important figures in the flamenco world as Paco de Lucía, Camarón de la Isla, Tomatito, Lola Flores, Manuela Carrasco or Matilde Coral among many others. Rocío Jurado was one of the protagonists of the spectacle Azabache, a musical based on Andalusian copla in which she took part with other artists specialized in this genre, such as Nati Mistral, Juanita Reina, Imperio Argentina and María Vidal. They released this spectacle during the Universal Exposition of Seville in 1992 (Expo '92). In 1998, on the occasion of the Festival of Jerez de la Frontera dedicated to flamenco dancing, the Theatre Villamarta had to announce that they were sold out for the Rocío's gala weeks before the spectacle and before any other spectacles. An homage to the singer was made with the adaptation using "bulerías", a Flamenco variety of the song "Se nos rompió el amor" made by Fernando de Utrera. This song was originally composed by Manuel Alejandro but it was Rocío who had made it popular. Rocío's voice was recognised internationally. She was awarded with the Best Female Voice of the 20th century in 2000. This award was conceded in 2000 in New York City by a group of journalists of the spectacle. In addition, in 1985, she sang for the President of the United States of America, Ronald Reagan in the White House. She was so popular that her death merited an article in the Billboard website. On 2 April 1988, Rocío received the award "América", which recognised the Best Latin Voice. The ceremony took place at the Caesars Palace Casino (Las Vegas). In 2011, the Spanish media group Antena 3 released a TV Movie (mini series) about Rocío's life titled Como alas al viento.
Ауру және өлім
2004 жылдың тамызында Мадридтегі Монтепринсипе ауруханасында өте қауіпті операция жасалды. Кейін 17 қыркүйекте ол баспасөз конференциясында өзінің ұйқы безінің қатерлі ісігі бар екенін мәлімдеді. 2005 жылдың маусым айында Севильяның Лас-Кабезас-де-Сан-Хуан ауылында XIV "Фестиваль де ла Ербабуэна" оған арналды. Ол балалық шағынан бергі досы Хуан Пеньямен, "Эль Лебрианомен" бірге әкесіне табысталған сыйлықты қабылдады. Бір жылдан астам кәсіби қызметтен тыс болғаннан кейін Росио 2005 жылдың желтоқсанында Испания мемлекеттік телеарнасы (TVE) арқылы "Rocío, siempre" атты арнайы бағдарламада қайта пайда болды, онда ол өзінің денсаулық жағдайын көрсетті. 2006 жылдың қаңтарында Росио Джурадо Хьюстон қаласындағы (Техас штаты) MD Андерсон ауруханасына тексеруден өту және шағын операция жасату үшін жатты. Бір дәріге аллергиялық реакция болғандықтан, ол екі рет жансақтау бөліміне түсті, бұл оның Испанияға 2006 жылдың наурызына дейін оралуын кешіктірді. Испанияға оралған күні үкімет оған еңбектегі еңбегі үшін медаль (Medalla al Mérito en el Trabajo) табыс етті, ол Испанияға қонғаннан кейін ресми түрде жарияланды. 2006 жылдың 1 маусымында сағат 04:15-те Джурадо Мадридтің солтүстік жаққа орналасқан Алкобендас муниципалитетіне қарасты Ла Моралехадағы үйінде жақындарының қоршауында дүниеден өтті. Өлімнің себебі - ол күресіп келген ұйқы безінің қатерлі ісігі болды. Оның інісі және менеджері Амадор Мохедано Джурадо таңғы сағат 6-да резиденция алдында оның қазасын хабарлады. Оның денесі Мадрид орталығындағы Плаза-де-Колондағы Centro Cultural de la Villa-ға жеткізілді, онда жерлеу рәсіміне 20 000-нан астам адам келді. 1995 жылдың 17 ақпанында ол Дехеса Ербабуэнадағы үйінде 2300-ден астам қонаққа той берді. Салтанатты шара елдің басты телеарналарында тікелей эфирде (және жазылған) көрсетілді. 1999 жылдың соңында олар Хосе Фернандо және Глория Камила есімді екі колумбиялық баланы асырап алды, олар испандық ¡Hola! журналында көпшілікке таныстырылды.
In August 2004, she had a high risk surgery at the Montepríncipe Hospital (Madrid). Later on 17 September, she would announce that she had pancreatic cancer in a press conference. In June 2005, the XIV "Festival de la Yerbabuena" was dedicated to her at Las Cabezas de San Juan, a village from Seville. She accepted with her childhood friend Juan Peña, "El Lebrijano," the award which was given to her father. After more than a year of professional inactivity, Rocío re appeared in December 2005, with a special programme in the Spanish Public Television (TVE) called Rocío, siempre, where she demonstrated her condition. In January 2006, Rocío Jurado was hospitalized in the MD Anderson Hospital in Houston (Texas), for a check up and to have a small surgery. An allergic reaction to one of the medicines provoked her hospitalization in the Intensive Care Unit (ICU) twice, which delayed her return to Spain until March 2006. The same day she returned to Spain, the government gave her an award for her work merits (Medalla al Mérito en el Trabajo), which was announced to her once she landed in Spain. On 1 June 2006, at 4:15 am, Jurado passed away surrounded by her close relatives in her house in La Moraleja, an affluent residential area located in the municipality of Alcobendas, a northern suburb of Madrid. The cause of death was the pancreatic cancer she had been struggling with. Her brother and manager, Amador Mohedano Jurado, announced her death in front of the residence at 6 o’clock in the morning. Her body was transferred to the Centro Cultural de la Villa at Plaza de Colón in central Madrid, where the funeral chapel was visited by over 20,000 individuals. on 17 February 1995 at her house in the country Dehesa Yerbabuena, in front of over 2300 guests. The ceremony was broadcast live (and prerecorded) on the main television channels on country. At the end of 1999, the couple adopted two Colombian children, José Fernando and Gloria Camila, who were presented in public in the Spanish magazine ¡Hola!.