Кіріспе

Буэнос-Айрес метросының B желісі Леандро Н. Алемнен Вилла-Уркизадағы Хуан Мануэль де Росасқа дейін созылады. B желісі 1930 жылдың 17 қазанында халыққа ашылды. Соңғы жылдары ол Буэнос-Айрес метросының ең көп пайдаланылатын желісі атағын алды, ал Парк Час ауданындағы Лос Инкас станциясы мен Вилла Уркизадағы сауда орталығы арасындағы туннель бөлігінің ашылуынан кейін жолаушылар саны одан да артты. Бұл Буэнос-Айрестегі станцияларында турникеттер мен жылжымалы баспалдақтары бар алғашқы желі болды. B желісі үшінші рельстен ток жинайтын жалғыз желі, ал метроның қалған желілері электр тогын жоғары сымдардан жинайды, бірақ жаңа вагондарды енгізу үшін жоғары сымдарға көшу жұмыстары жүргізілуде. Оның 4 фут 8.5 дюймдік доңғалақ арасы Буэнос-Айрес метросы жүйесінің қалған бөлігімен бірдей. Қазіргі уақытта B желісінде бұрынғы Токио метросының (бұрынғы Эйдан метросының) 300/500/900 сериялы вагондары, олар Маруноути желісінде пайдаланылған, және CAF 5000 сериялы вагондары қолданылуда. Жапондық вагондар 1990-шы жылдардың басында сатып алынды және бұрынғы вагондарға қарағанда отыруға аз орын ұсынады, бұл желінің жоғары сұранысқа жауап беру мүмкіндігін арттырады. Жапондық пойыздар кезең-кезеңмен тоқтатылып, олардың орнына Мадрид метросынан сатып алынған CAF 5000 және CAF 6000 сериялы жаңа вагондар енгізілуде.

Тарих

1912 жылы Аргентина Конгресі Correo Central (Орталық пошта кеңсесі) мен Triunvirato және Elcano көшелерінің қиылысын біріктіретін және бір бизнес топқа тиесілі Буэнос-Айрес орталық темір жолының (Ferrocarril Central de Buenos Aires немесе FCCBA) рельстерімен туннель арқылы кездесетін желі салу үшін 8,870 заң қабылдады. Заңда бұл жұмыстар "қаланың орталық бөлігіндегі көлік қозғалысын азайтуға көмектеседі" деп көрсетілген. 1927 жылы 17 желтоқсанда Нью-Йоркте Теофило Лакроз, Banco de la Nación президенті доктор Томас де Эстрада, Ferrocarril Terminal de Buenos Aires директоры доктор Луи Рокка және банкирлер Харрис пен Форбс арасында желі салу туралы қаржылық келісімге қол қойылды. Бұл келісім бойынша жолаушылар, посылкалар және жүк тасымалы бойынша желіне лицензия Lacroze Brothers компаниясына берілді. Құрылысты аргентиналық құрылысшы Дуайт П. Робинсон & Cía жүргізді, ал желі Ferrocarril Terminal Central de Buenos Aires (Бюенос-Айрес орталық терминалы темір жолы) деп аталды. Федерико Лакроз бен Кальяо арасындағы алғашқы бөлім 1930 жылы 17 қазанда ашылды және ұзындығы ... шақырымды құрады. Аргентина президенті Хосе Феликс Урибуру алғашқы сапарға шықты. 1931 жылы 22 маусымда B желісі Карлос Пелегрини станциясына дейін ұзартылды. 1931 жылы 1 желтоқсанда метро Леандро Н. Алем станциясына жеткенде желі аяқталды. Бұл үш бөлім Corrientes даңғылының астында орналасқан, оның ішінде 19 бұрылыс және 13 станция бар. Желінің тереңдігіне байланысты кейбір бөліктер ашық траншея (кесу және жабу әдісі) немесе галерея немесе туннель арқылы салынған. Ашық траншеялық тәсіл Федерико Лакроз, Дорего, Каннинг (қазіргі Малабия), Рио-де-Жанейро (қазіргі Анхель Галлардо) және Медрано станцияларын салуда қолданылды. Майпу көшесіндегі туннель Чакаритадағы Ранкагуа (бүгінгі Лос-Андес) саябағының астында ең терең жерге жеткен, цех пен 10 жолды гараж (110 вагондарға арналған) салынған. Lione B-де бастапқыда АҚШ-та өндірілген, бұрын күзетшілер бақылаған ақшамен жұмыс істейтін қызмет үшін эскалаторлар мен турникеттер болды. B желісі А желісіне қарағанда жер астынан терең, және оған ұқсас, әр станция өзіндік түстердің фриздерімен безендірілген. 1933 жылы 12 шілдеде Mercado Central de Abasto (бөдене жеміс-жидек және көкөніс нарығы) жер асты байланысы ашылды, ол арқылы электр локомотивтерімен жүкті жүк вагондарымен Ferrocarril Central de Buenos Aires (Бюенос-Айрес орталық темір жолы) келеді. Бұл қызмет 1952 жылы 27 қарашада желіде болған өрттен кейін тоқтатылды. Желіде әрқашан автоматты жарық сигнализациясы жүйесі болған. 1980 жылы механикалық тоқтау құрылғылары магниттік индукция құрылғыларымен ауыстырылды, ал 1998 жылы олар автоматты пойыз қорғауы (ATP) бар электрондық жүйемен ауыстырылды. Бастапқы рельстер ауыстырылды, пойыздарды автоматты түрде қорғаумен жаңа автоматты сигнал жүйесі орнатылды және трансформаторлар канцерогенді химиялық ПХБ-ны құрамайтын трансформаторларға ауыстырылды. 1996 жылдан бастап Metrovías жеке концессионерінің жаңғыртуы стансалардың сыртқы түрін түбегейлі өзгертті, платформалар мен залдардың қабырғаларын асфальт типті материалмен жауып, көбінесе қара және охр бояумен боялды, Кальяо мен Карлос Гарделді қоспағанда, олар қара тамырлармен ақ плиткалармен безендірілген. Нәтижесінде, стансаларды әшекейлеп, оларға тән сипатын берген бұрынғы түсті фриздер жабылып қалды. 2003 жылдың 9 тамызында Tronador – Villa Ortúzar және De los Incas – Parque Chas деген екі жаңа бекет ашылды, бұл желіге жұмыс күніне 300 000-нан астам жолаушыны тасымалдауға мүмкіндік берді.

Соңғы кеңейту және жаңарту

2013 жылы B желісі Лос-Инкас / Парк Час станциясынан батысқа қарай жер астынан Эчеверрия және Хуан Мануэль де Росасқа (бұрын Вилла Уркиза деп аталған) дейін созылды, онда Ferrocarril Mitre желісіне көшу мүмкіндігі қарастырылды. Жаңа станциялар 2013 жылдың 26 шілдесінде ашылды. Алдағы жоспарларға жаңа сигналдау жүйесін орнату, жаңа вагондар сатып алу, машиналарды жөндеу үшін жаңа орталық шеберхана салу, станциялардағы және көшіру түйіндеріндегі платформаларды, дәліздерді және жаяу өткелдердің барлық аймақтарын кеңейту, басқа көлік түрлерімен байланыстағы көшіру орталықтарын жақсарту кіреді. Желіде жасалған кейбір жөндеулер сынға ұшырады, негізінен жаңа суреттердің әсерлі түсіне байланысты, сондай-ақ желіні жаңғырту барысында тарихи өнер туындыларының жойылғаны туралы айыптауларға байланысты.

Жылжымалы құрам

Бастапқыда B желісінде 56 ағылшын Metropolitan Cammell вагоны болды, металл корпусы және екі доңғалақ жинағы бар, крем және қызыл түспен боялған, 47 отыратын орынға арналған. Әр вагонның әр жағында платформа биіктігінде ашылып жабылатын үш қос жапырақты есігі болды, олардың ашылуын және жабылуын кондуктор басқаратын, және екі 105 ат күшіне ие моторлары бар еді. Кейін 20 Солтүстік Американың Osgood Bradley вагондары қосылды. 1965-1967 жылдар аралығында Fabricaciones Militares компаниясынан 14 ұқсас вагон сатып алынды, ал 1977-1979 жылдар аралығында 195 ат күшіне ие Siemens қозғалтқыштары бар 20 бірлік сатып алынды. 1995 жылы қолданыстағы автопаркті жаңарту басталды және 1996 жылы 128 ескі жапондық Tokyo Metro (бұрынғы Eidan Subway) 300/400/500/900 вагондары, жақсы жағдайда болатын, сатып алынды. 2009 жылы Мадрид метросы ең ескі кең профильді пойыздарын Буэнос-Айреске сатқанын хабарлады. 1974 жылдан бері Мадридте пайдаланылып келе жатқан 5000 сериялы пойыздар 2011 жылы қызметке кірді, 1996 жылдан бастап B желісінде пайдаланылған Eidan 300/400/500/900 жиынтықтарының бір бөлігін алмастырды. 2013 жылдың шілдесінде Мадрид метрополитені Буэнос-Айреске 6000 сериялы вагондарының 73-ін (1998 жылы Мадридте пайдалануға берілген) 32,6 миллион еуроға сатты, бұл жапондық вагондардың қалған бөлігін зейнеткерлікке шығаруға байланысты болды. CAF 6000 жылжымалы құрамды сатып алуға қатысты үлкен сын туды, себебі жаңа жылжымалы құрамды орналастыру үшін үлкен және қымбат өзгерістер қажет болды, ол B желісіне нашар бейімделген еді. 6000 сериялы вагондар электр қуатын жоғарыдан қабылдайтындықтан, B желісінің қолданыстағы және функционалды үшінші рельсті электрлендіру жүйесіне қарағанда, жаңа қатты жоғарыдан қуат жинау жүйесін орнату қажет болды. Жаңа жоғарыдан қуат жинау жүйесі 6000 сериялы вагондарды қуаттандыруға жеткіліксіз болып шықты, нәтижесінде вагондардың жылдамдығы төмендеді. Вагондар B желісінің бастапқы габариттерінен тар болғандықтан, платформа аралығын азайту үшін вагондарға өзгерістер енгізу қажет болды. Бұл өзгерістер екінші қол құрамды жаңа жылжымалы құрам сатып алудан арзан етпеді, А желісінде 200 сериясымен жасалғандай. Магистральдық жылжымалы құрамның ішкі дизайны қалалық B желісіне сәйкес келмеді. Отырғыштар көлденең орналастырылған, ұзақ сапарларға арналған, тұруға арналған орын аз, бұл B желісінің әдеттегі қысқа сапарларына және әр стансадағы жолаушылар ағынына сәйкес келмейді. Вагондар толықтай өтпейтін, олар жұптарға бөлінген. Осы факторлар және вагондардың тар ені жолаушылар айналымын нашарлатты. Вагондардың қысқа болуы 6000 сериялы алты вагонды пойыздың бұрынғы алты вагонды пойыздарға қарағанда платформа ұзындығын тиімсіз пайдалануына әкелді. Бұл факторлар 6000 сериялы жаңа жылжымалы құрамның жолаушылар сыйымдылығын қазіргі жылжымалы құраммен салыстырғанда азайтуға себеп болды. 2020 жылдың соңына қарай қалған Eidan 300/400/500/900 жиынтықтары әлемдегі ең ескі жедел көлік болып табылады, қалған вагондардың 2020 жылдың ортасында зейнеткерлікке шығатыны күтілуде.

Іс-шаралар мен басты оқиғалар

Леандро Алем станциясының құрылысы үшін қазба жұмыстары жүргізілген кезде, Ла Плата Табиғат ғылымдары мұражайына жіберілген төртінші дәуірдегі мамонттың қалдықтары табылған. B желісі Федерико Лакроздегі пандус арқылы Urquiza желісінің электрленген табанына қосылады, онда жер асты құрамы дөңгелек, тісті доңғалақ және осьтерді күтіп-жөндеу үшін Рубен Дариодағы (Харлингэм) Urquiza теміржол шеберханаларына бағытталады. Флорида және Карлос Пеллегрини станциялары – желідегі ең жұмылы станциялар, себебі көптеген жолаушылар таңертең қала орталығындағы қаржылық ауданда жұмыс істеу үшін сол жерде түседі. Олар кешкі уақытта ойын-сауық ауданына да оңай қол жеткізуді қамтамасыз етеді (Флорида көшесін де қараңыз). Карлос Пеллегрини станциясына Obelisco ескерткішінің астында орналасқан жер асты коммерциялық галереясы арқылы жетуге болады, ол жаяу жүргіншілерге 9 шілде даңғылын көше деңгейінде кесіп өтуден аулақ болуға көмектеседі. 1940 жылдардан бастап желі Шакарита зиратының жанындағы Федерико Лакроз станциясында аяқталды, онда жолаушылар қала маңындағы Urquiza желісіне отыра алатын. 1990 жылдары желіні Вилла Ортузар және Вилла Уркизаға дейін кеңейту жұмыстары басталды.