Кіріспе

Апостолдық өмір қоғамы. Сулпициан ділдары күндіз парахиалдық қауымға көмектесті, бірақ түнімен өз мекемелеріне қайтатын. Жан Жак Олиер түрлі әлеуметтік топтарды бақылауға тырысты, осы үшін қауымдағы миряндар отбасылық өмір, кедейлік және тәртіпсіздік туралы баяндамалар берді. Сулпициандар әйелдер мен сексуалдық мәселелерге қатысты өте қатаң болды, тіпті семинарияға кірулері шектелді, тек сыртқы аумақта, лайықты киіммен қысқа мерзімге ғана қабылданатын. Сулпициандар ділдар болып, епископтың рұқсатын алған адамдарды ғана қабылдады. Олар жеке мүліктеріне иелік құқығын сақтап, мүлкін еркін пайдалана алды. XVIII ғасырда олар ақсүйектердің ұлдарын да, қарапайым халықтан келген үміткерлерді де тартты, соның нәтижесінде көптеген француз епископтары тәрбиеленді.

Жаңа Франция

Сұлпициандар Канаданың Монреаль қаласын құруда маңызды рөл атқарды, онда миссионерлік қызметпен айналысты, дін қызметкерлерін даярлады және Сент-Сұлпис семинариясын салды. Жан Жак Олиер белсенді негізін қалаушы болған Монреаль Notre Dame қоғамына, Жаңа Францияға иелік еткен Жүз серіктес компаниясынан Монреаль жері берілді. Бұл мақсат – жергілікті халықты дінге көшіру және оларға да, отарлаушыларға да мектептер мен ауруханалар ұсыну еді. 1657 жылға дейін иезуиттер шағын колонияда миссионер болып қызмет етті, содан кейін Олиер Париждегі Сен-Сұлпис семинариясынан төрт дін қызметкерін алғашқы приходты құру үшін жіберді. 1663 жылы Франция Жаңа Франциядағы тікелей патшалық басқаруды, осы уақытқа дейін Жүз серіктес компаниясы жүзеге асырған басқарумен алмастыруға шешім қабылдады, және сол жылы Société Notre Dame de Montréal өзінің иеліктерін Сен-Сұлпис семинариясына берді. Париждегідей, Монреаль Сұлпициандарының да маңызды азаматтық міндеттері болды. Ең бастысы, олар Монреаль аралының сеньорлары ретінде әрекет етті. Сұлпициандар миссионерлер, судьялар, зерттеушілер, мектеп мұғалімдері, әлеуметтік жұмыскерлер, монастырларды бақылаушылар, қайырымдылық көрсетушілер, канал салушылар, қала құрылысшылары, отарлау агенттері және кәсіпкерлер болып қызмет етті. Олардың қоғамдағы үлкен рөліне және Монреальдің алғашқы кезеңін қалыптастырудағы ықпалына қарамастан, олар әр түнде Сент-Сұлпис семинариясына оралатын. Монреаль семинариясының басқаруы Париж семинариясының басқару үлгісіне негізделген, онда компанияны жетекші, төрт адамнан тұратын кеңесшілер кеңесі және он екі көмекшінің жиналысы басқарды. 1764 жылғы семинария ережелеріне сәйкес, жетекші бес жыл мерзімге, қайта жаңартылатын, әке сияқты әрекет етуі керек және құрметтелуі керек еді. Семинария барлық қызметкерлердің туған күні, туған жері, отбасылық жағдайы және жалақысы туралы мұқият жазбалар сақтады. Әйел қызметкерлер ерекше мәселе тудырды, өйткені олар арзан еңбек көзі болғанымен, ерлер діни қауымдастығында олардың болуы қиындық тудырды. Монреаль семинариясының жетекшісі Монреаль аралының сеньоры болды. Ла Монтанье миссиясына жауапты болған, форт пен Сұлпициандардың тұрғын үйінің жобасын жасаған, жеке бай, жақсы білімді және суретші және сәулетші ретінде оқыған М. Вашон де Бельмонт, әскери стратегия мен сәулетке қызығушылық танытты. М. Бельмонттың әскери стратегиялық көзқарасы Sault au Récollet-тегі Форт Лоретті және Лак де Дюс Монтайнс иелігіндегі фортты салуда да көрінеді. Франсуа Доллиер де Кассон мен Брехан де Галлине Ұлы көлдер аймағын (1669) зерттеді және карта жасады. 1676 жылы қазіргі Монреаль семинариясы орналасқан жерде Ла Монтанье миссиясы ашылды, онда М. Бельмонт бекініс салды (1685). Арақтың таралғандығы, 1694 жылы миссия үйлерінің өрттен зардап шегуі және басқа да факторлар бірінші миссияны Монреаль аралының солтүстік жағындағы Ривьер-де-Прейри өзенінің жағасындағы Саулт-о-Реколе шатқалының жанындағы жерге көшіруді қажет етті. 1717 жылы Париждің Сен-Сұлпис компаниясына (~10,5 шақырымдық жағалау, ~9 шақырым тереңдік) Lac des Deux Montagnes иелігі берілді. 1721 жылы Сұлпициандар Sault au Récollet миссиясын Lac des Deux Montagnes иелігіндегі екі ауылға көшірді; батыстағы алғашқы ауыл, олардың бұрынғы аңшылық жерлері болған және Канесатак деп аталды, Мохоктарға, ал кейіннен шығыстағы ауыл Алгонкиндер мен Ниписсингтерге берілді.

Жаулап алғаннан кейін

1764 жылғы 29 сәуірде Париждің Сент-Сулпис семинариясы Канададағы барлық мүлікті Монреаль семинариясына сыйға берді, бұл Сулпициандардың британдық азаматтыққа өтуіне мүмкіндік берді. 1760 жылғы Жеңіс салдарынан Монреаль семинариясы Париждің Сент-Сулпис семинариясынан тәуелсіз болды. Ұзақ келіссөздерден кейін 1840 жылы британдық тәж Сулпициандардың иеліктерін мойындады, олардың мәртебесі Жеңіс салдарынан күмәнді болған, сонымен қатар, феодалдық режимді біртіндеп тоқтатуды қамтамасыз етті. Бұл Сулпициандарға өздерінің иеліктерін сақтап, жұмыстарын жалғастыруға мүмкіндік берді, ал жер иелеріне бір реттік соңғы төлем (коммутация) жасап, болашақтағы барлық феодалдық міндеттемелерден босатуға мүмкіндік берді. 1825 жылы Лашин каналының ашылуы Эри каналы (1822 жылы ашылған) арқылы АҚШ-тың ішкі нарықтарына жол ашты, бұл Солтүстік Америкадағы ең ірі өнеркәсіптік аймақтың қарқынды дамуына түрткіс берді. Пойнт-Сен-Шарльдің үлкен бөлігін 1659 жылы құрылған Сулпициандардың Сент-Габриэль шаруашылығы алып жатыр, ол алғашқы басшысы Габриэль де Кёйлюс есімімен аталады. Епископ Игнас Бурже өтінішімен 1840 жылы Сулпициандар діни білім беру мектебін иеленді, нәтижесінде әйгілі Монреальдің Үлкен семинариясы құрылды. 1857 жылдан бері ол Атвотер даңғылының жанындағы Шербрук көшесінде орналасқан. Бұл қадам Монреаль Сулпициандарына діни қызметкерлерді даярлаумен айналысатын негізгі жұмыстарын кеңейтуге мүмкіндік берді. Олар Канада мен АҚШ-та көптеген діни қызметкерлер мен епископтарды тәрбиеледі. Канадалық Сулпициандар Монреаль мен Эдмонтон семинарияларында жұмыс істейді. 1972 жылы Канада провинциясы Латын Америкасы үшін провинциялық делегация құрды, ол Колумбияның Богота қаласында орналасқан. Латын Америкасындағы Қоғам Бразилияда (Бразилия және Лондрина) және Колумбияда (Кали, Кукута және Манисалес) жұмыс істейді. Олар 1933 жылдан бері Фукуока қаласында (Жапония) қызмет етеді. Олар қала шетіндегі "One Mile Tavern" тавернасын сатып алып, оны Қасиетті Марияға арнады. Қазан айында Франциядан әкелген бес студентпен сабақтар ашылып, елдегі алғашқы тұрақты Қоғам қауымы құрылды. 1792 жылдың наурыз айында тағы үш діни қызметкер келді: аббат Шикуа, аббат Жан-Баптист Мари Давид және аббат Бенедикт Жозеф Флаге. Олармен бірге Стивен Бадин және Баррет есімді екі семинарист келді. Оларға сол жылдың маусым айында аббат Амброз Марешаль, Габриэль Ришар және Франсис Сикар қосылды. Бұл ертедегі діни қызметкерлердің көптегені АҚШ-тың шалғай аймақтарына миссионерлер ретінде жіберілді. Флаге мен Давид Бардстаунда (Кентукки штаты) Қасиетті Томас католик семинариясын құрды. Бұл Аппалачи тауларының батысындағы алғашқы семинария болды. Олардың 1816 жылы салынған Сент-Томас католик шіркеуі Кентуккидегі ең көне кірпіш шіркеу болып табылады. 1796 жылы Луи Уильям Валентин Дюбур Джорджтаун университетінің президенті болды. Сол кезеңде олар қысқа уақытқа Нью-Йорк архиепископтығына қызмет ететін Сент-Джозеф семинариясында жұмыс істеді (1896–1906). Сол мекемеде жұмыс істейтін Сулпициандар Қоғамнан шығып, архиепископтыққа қосылды. Олардың арасында Фрэнсис Жиго болды. 1898 жылы Сан-Франциско архиепискобы Патрик Уильям Риорданның шақыруымен Сулпициандар 2017 жылға дейін Батыс жағалаудағы негізгі мекемелерін – Сент-Патрик семинариясын, Менло-Парк, Калифорнияда құрды. 1920 жылдардан 1971 жылға дейін Қоғам Вашингтон штатының Кенмор қаласында Сент-Эдвард семинариясын басқарды. Қазіргі жері Сент-Эдвард мемлекеттік паркі және Бастир университеті. 1990 жылдары қысқа уақыт ішінде Сулпициандар Лос-Анджелес архиепископтығының колледж семинариясы Камариллодағы Сент-Джон семинариясында оқытумен де айналысты. 1917 жылы Вашингтон қаласында Американың Католик университетінің жанында Сулпициан семинариясының құрылысы басталды. 1924 жылы тәуелсіз институтқа айналған семинария 1940 жылы өзінің атын Теологиялық колледж деп өзгертті. Бұл мектептен 1500-ден астам діни қызметкер, соның ішінде 45 епископ және төрт кардинал шықты. Америкалық Сулпициандар тарихының белгілі бір кезеңдеріндегі алға көзқарасы үшін беделге ие болды, бұл иерархияның консервативті мүшелерінің күмәндануына және наразылығына себеп болды. Олар Ватикан II пікірлерінің алдыңғы шебінде болды және осылайша достар мен жауларын тапты. Сулпициан семинарияларында жеке рухани басшылыққа және коллегиялық басқаруға баса назар аударылды. 1989 жылы АҚШ Сулпициандары Замбия епископтарымен діни қызметкерлерді даярлау бойынша ынтымақтастыққа кірісті. Америка провинциясы Замбияда бірнеше семинариялық орындарға және көптеген жаңа Замбиялық Сулпициандар мен үміткерлерге ие.

Канада провинциясының жоғарғыларының тізімі

Бұл туралы "Азаттық" радиосының баспасөз қызметі хабарлады. /Бұл "Азаттық" радиосының баспасөз қызметінен түскен хабарлама.