Кіріспе
Апостолдық өмір қоғамы. Сулпициан ділдары күндіз парахиалдық қауымға көмектесті, бірақ түнімен өз мекемелеріне қайтатын. Жан Жак Олиер түрлі әлеуметтік топтарды бақылауға тырысты, осы үшін қауымдағы миряндар отбасылық өмір, кедейлік және тәртіпсіздік туралы баяндамалар берді. Сулпициандар әйелдер мен сексуалдық мәселелерге қатысты өте қатаң болды, тіпті семинарияға кірулері шектелді, тек сыртқы аумақта, лайықты киіммен қысқа мерзімге ғана қабылданатын. Сулпициандар ділдар болып, епископтың рұқсатын алған адамдарды ғана қабылдады. Олар жеке мүліктеріне иелік құқығын сақтап, мүлкін еркін пайдалана алды. XVIII ғасырда олар ақсүйектердің ұлдарын да, қарапайым халықтан келген үміткерлерді де тартты, соның нәтижесінде көптеген француз епископтары тәрбиеленді.
Sulpician priests contributed to the parish community during the day, but at night they would return to their institutions. Jean Jacques Olier attempted to control diverse social groups by having laymen of the community give reports on family life, poverty, and disorder. The Sulpicians were very strict in regards to women and sexuality to the extent that they were eventually banned from the seminary unless it was for short visits in the external area with appropriate attire. The Sulpicians accepted aspirants to the company as long as they were priests and had permission from their bishop. They retained ownership of individual property and were free to dispose their wealth. In the 18th century they attracted the sons of the nobility, as well as candidates from the common class, and produced a large number of the French bishops.
Жаңа Франция
Сұлпициандар Канаданың Монреаль қаласын құруда маңызды рөл атқарды, онда миссионерлік қызметпен айналысты, дін қызметкерлерін даярлады және Сент-Сұлпис семинариясын салды. Жан Жак Олиер белсенді негізін қалаушы болған Монреаль Notre Dame қоғамына, Жаңа Францияға иелік еткен Жүз серіктес компаниясынан Монреаль жері берілді. Бұл мақсат – жергілікті халықты дінге көшіру және оларға да, отарлаушыларға да мектептер мен ауруханалар ұсыну еді. 1657 жылға дейін иезуиттер шағын колонияда миссионер болып қызмет етті, содан кейін Олиер Париждегі Сен-Сұлпис семинариясынан төрт дін қызметкерін алғашқы приходты құру үшін жіберді. 1663 жылы Франция Жаңа Франциядағы тікелей патшалық басқаруды, осы уақытқа дейін Жүз серіктес компаниясы жүзеге асырған басқарумен алмастыруға шешім қабылдады, және сол жылы Société Notre Dame de Montréal өзінің иеліктерін Сен-Сұлпис семинариясына берді. Париждегідей, Монреаль Сұлпициандарының да маңызды азаматтық міндеттері болды. Ең бастысы, олар Монреаль аралының сеньорлары ретінде әрекет етті. Сұлпициандар миссионерлер, судьялар, зерттеушілер, мектеп мұғалімдері, әлеуметтік жұмыскерлер, монастырларды бақылаушылар, қайырымдылық көрсетушілер, канал салушылар, қала құрылысшылары, отарлау агенттері және кәсіпкерлер болып қызмет етті. Олардың қоғамдағы үлкен рөліне және Монреальдің алғашқы кезеңін қалыптастырудағы ықпалына қарамастан, олар әр түнде Сент-Сұлпис семинариясына оралатын. Монреаль семинариясының басқаруы Париж семинариясының басқару үлгісіне негізделген, онда компанияны жетекші, төрт адамнан тұратын кеңесшілер кеңесі және он екі көмекшінің жиналысы басқарды. 1764 жылғы семинария ережелеріне сәйкес, жетекші бес жыл мерзімге, қайта жаңартылатын, әке сияқты әрекет етуі керек және құрметтелуі керек еді. Семинария барлық қызметкерлердің туған күні, туған жері, отбасылық жағдайы және жалақысы туралы мұқият жазбалар сақтады. Әйел қызметкерлер ерекше мәселе тудырды, өйткені олар арзан еңбек көзі болғанымен, ерлер діни қауымдастығында олардың болуы қиындық тудырды. Монреаль семинариясының жетекшісі Монреаль аралының сеньоры болды. Ла Монтанье миссиясына жауапты болған, форт пен Сұлпициандардың тұрғын үйінің жобасын жасаған, жеке бай, жақсы білімді және суретші және сәулетші ретінде оқыған М. Вашон де Бельмонт, әскери стратегия мен сәулетке қызығушылық танытты. М. Бельмонттың әскери стратегиялық көзқарасы Sault au Récollet-тегі Форт Лоретті және Лак де Дюс Монтайнс иелігіндегі фортты салуда да көрінеді. Франсуа Доллиер де Кассон мен Брехан де Галлине Ұлы көлдер аймағын (1669) зерттеді және карта жасады. 1676 жылы қазіргі Монреаль семинариясы орналасқан жерде Ла Монтанье миссиясы ашылды, онда М. Бельмонт бекініс салды (1685). Арақтың таралғандығы, 1694 жылы миссия үйлерінің өрттен зардап шегуі және басқа да факторлар бірінші миссияны Монреаль аралының солтүстік жағындағы Ривьер-де-Прейри өзенінің жағасындағы Саулт-о-Реколе шатқалының жанындағы жерге көшіруді қажет етті. 1717 жылы Париждің Сен-Сұлпис компаниясына (~10,5 шақырымдық жағалау, ~9 шақырым тереңдік) Lac des Deux Montagnes иелігі берілді. 1721 жылы Сұлпициандар Sault au Récollet миссиясын Lac des Deux Montagnes иелігіндегі екі ауылға көшірді; батыстағы алғашқы ауыл, олардың бұрынғы аңшылық жерлері болған және Канесатак деп аталды, Мохоктарға, ал кейіннен шығыстағы ауыл Алгонкиндер мен Ниписсингтерге берілді.
Жаулап алғаннан кейін
1764 жылғы 29 сәуірде Париждің Сент-Сулпис семинариясы Канададағы барлық мүлікті Монреаль семинариясына сыйға берді, бұл Сулпициандардың британдық азаматтыққа өтуіне мүмкіндік берді. 1760 жылғы Жеңіс салдарынан Монреаль семинариясы Париждің Сент-Сулпис семинариясынан тәуелсіз болды. Ұзақ келіссөздерден кейін 1840 жылы британдық тәж Сулпициандардың иеліктерін мойындады, олардың мәртебесі Жеңіс салдарынан күмәнді болған, сонымен қатар, феодалдық режимді біртіндеп тоқтатуды қамтамасыз етті. Бұл Сулпициандарға өздерінің иеліктерін сақтап, жұмыстарын жалғастыруға мүмкіндік берді, ал жер иелеріне бір реттік соңғы төлем (коммутация) жасап, болашақтағы барлық феодалдық міндеттемелерден босатуға мүмкіндік берді. 1825 жылы Лашин каналының ашылуы Эри каналы (1822 жылы ашылған) арқылы АҚШ-тың ішкі нарықтарына жол ашты, бұл Солтүстік Америкадағы ең ірі өнеркәсіптік аймақтың қарқынды дамуына түрткіс берді. Пойнт-Сен-Шарльдің үлкен бөлігін 1659 жылы құрылған Сулпициандардың Сент-Габриэль шаруашылығы алып жатыр, ол алғашқы басшысы Габриэль де Кёйлюс есімімен аталады. Епископ Игнас Бурже өтінішімен 1840 жылы Сулпициандар діни білім беру мектебін иеленді, нәтижесінде әйгілі Монреальдің Үлкен семинариясы құрылды. 1857 жылдан бері ол Атвотер даңғылының жанындағы Шербрук көшесінде орналасқан. Бұл қадам Монреаль Сулпициандарына діни қызметкерлерді даярлаумен айналысатын негізгі жұмыстарын кеңейтуге мүмкіндік берді. Олар Канада мен АҚШ-та көптеген діни қызметкерлер мен епископтарды тәрбиеледі. Канадалық Сулпициандар Монреаль мен Эдмонтон семинарияларында жұмыс істейді. 1972 жылы Канада провинциясы Латын Америкасы үшін провинциялық делегация құрды, ол Колумбияның Богота қаласында орналасқан. Латын Америкасындағы Қоғам Бразилияда (Бразилия және Лондрина) және Колумбияда (Кали, Кукута және Манисалес) жұмыс істейді. Олар 1933 жылдан бері Фукуока қаласында (Жапония) қызмет етеді. Олар қала шетіндегі "One Mile Tavern" тавернасын сатып алып, оны Қасиетті Марияға арнады. Қазан айында Франциядан әкелген бес студентпен сабақтар ашылып, елдегі алғашқы тұрақты Қоғам қауымы құрылды. 1792 жылдың наурыз айында тағы үш діни қызметкер келді: аббат Шикуа, аббат Жан-Баптист Мари Давид және аббат Бенедикт Жозеф Флаге. Олармен бірге Стивен Бадин және Баррет есімді екі семинарист келді. Оларға сол жылдың маусым айында аббат Амброз Марешаль, Габриэль Ришар және Франсис Сикар қосылды. Бұл ертедегі діни қызметкерлердің көптегені АҚШ-тың шалғай аймақтарына миссионерлер ретінде жіберілді. Флаге мен Давид Бардстаунда (Кентукки штаты) Қасиетті Томас католик семинариясын құрды. Бұл Аппалачи тауларының батысындағы алғашқы семинария болды. Олардың 1816 жылы салынған Сент-Томас католик шіркеуі Кентуккидегі ең көне кірпіш шіркеу болып табылады. 1796 жылы Луи Уильям Валентин Дюбур Джорджтаун университетінің президенті болды. Сол кезеңде олар қысқа уақытқа Нью-Йорк архиепископтығына қызмет ететін Сент-Джозеф семинариясында жұмыс істеді (1896–1906). Сол мекемеде жұмыс істейтін Сулпициандар Қоғамнан шығып, архиепископтыққа қосылды. Олардың арасында Фрэнсис Жиго болды. 1898 жылы Сан-Франциско архиепискобы Патрик Уильям Риорданның шақыруымен Сулпициандар 2017 жылға дейін Батыс жағалаудағы негізгі мекемелерін – Сент-Патрик семинариясын, Менло-Парк, Калифорнияда құрды. 1920 жылдардан 1971 жылға дейін Қоғам Вашингтон штатының Кенмор қаласында Сент-Эдвард семинариясын басқарды. Қазіргі жері Сент-Эдвард мемлекеттік паркі және Бастир университеті. 1990 жылдары қысқа уақыт ішінде Сулпициандар Лос-Анджелес архиепископтығының колледж семинариясы Камариллодағы Сент-Джон семинариясында оқытумен де айналысты. 1917 жылы Вашингтон қаласында Американың Католик университетінің жанында Сулпициан семинариясының құрылысы басталды. 1924 жылы тәуелсіз институтқа айналған семинария 1940 жылы өзінің атын Теологиялық колледж деп өзгертті. Бұл мектептен 1500-ден астам діни қызметкер, соның ішінде 45 епископ және төрт кардинал шықты. Америкалық Сулпициандар тарихының белгілі бір кезеңдеріндегі алға көзқарасы үшін беделге ие болды, бұл иерархияның консервативті мүшелерінің күмәндануына және наразылығына себеп болды. Олар Ватикан II пікірлерінің алдыңғы шебінде болды және осылайша достар мен жауларын тапты. Сулпициан семинарияларында жеке рухани басшылыққа және коллегиялық басқаруға баса назар аударылды. 1989 жылы АҚШ Сулпициандары Замбия епископтарымен діни қызметкерлерді даярлау бойынша ынтымақтастыққа кірісті. Америка провинциясы Замбияда бірнеше семинариялық орындарға және көптеген жаңа Замбиялық Сулпициандар мен үміткерлерге ие.
Canadian Sulpicians may be found operating in seminaries in Montreal and Edmonton. In 1972 the Canadian Province established a Provincial Delegation for Latin America, based in Bogotá, Colombia. In Latin America, the Society functions in Brazil (Brasilia and Londrina) and Colombia (Cali, Cucuta and Manizales). They have also served in Fukuoka, Japan since 1933. Purchasing the One Mile Tavern then on the edge of the city, they dedicated the house to the Blessed Virgin. In October they opened classes with five students whom they had brought from France, and thereby established the first enduring community of the Society in the nation. In March, 1792 three more priests arrived, Abbé Chicoisneau, Abbé John Baptist Mary David, and Abbé Benedict Joseph Flaget. Two seminarians arrived with them, Stephen T. Badin and another named Barret. They were joined in June of that same year by the Abbés Ambrose Maréchal, Gabriel Richard and Francis Ciquard. Many of these early priests were sent as missionaries to remote areas of the United States and its territories. Flaget and David founded the Catholic Seminary of St. Thomas, at Bardstown, Kentucky. It was the first seminary west of the Appalachians. Their St. Thomas Catholic Church, built there in 1816, is the oldest surviving brick church in Kentucky. In 1796, Louis William Valentine Dubourg arrived and became the president of Georgetown University. In that same period, for a brief time they also staffed St. Joseph Seminary, serving the Archdiocese of New York (1896–1906). The Sulpicians who staffed that institution chose to leave the Society and become part of the archdiocese. Among their number was Francis Gigot. In 1898, at the invitation of the Archbishop of San Francisco, Patrick William Riordan, the Sulpicians founded what was, until 2017, their primary institution on the West Coast, Saint Patrick Seminary, Menlo Park, California. From the 1920s until about 1971, the Society operated St. Edward Seminary in Kenmore, Washington. The grounds now form Saint Edward State Park and Bastyr University. For a brief period in the 1990s, the Sulpicians were also involved in teaching at St. John's Seminary in Camarillo, the college seminary for the Archdiocese of Los Angeles. In 1917, the construction of the Sulpician Seminary began in Washington, D. C., next to The Catholic University of America. The seminary, which became an independent institution in 1924, changed its name to Theological College in 1940. It has graduated over 1,500 priests, including 45 bishops and four cardinals. American Sulpicians gained a reputation for forward thinking at certain points of their history, to the suspicion and dissatisfaction of more conservative members of the hierarchy. They were on the cutting edge of Vatican II thinking and thus gained both friends and enemies. A constant in the Sulpician seminaries has been an emphasis on personal spiritual direction and on collegial governance. In 1989, U. S. Sulpicians began a collaborative approach to priestly formation with the bishops of Zambia. the American Province has several seminary placements in Zambia and a number of new Zambian Sulpicians and Candidates.
Канада провинциясының жоғарғыларының тізімі
Бұл туралы "Азаттық" радиосының баспасөз қызметі хабарлады. /Бұл "Азаттық" радиосының баспасөз қызметінен түскен хабарлама.