Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық ақын және ғалым (1937 жылы туған)
American poet and scholar (born 1937)
Алисия Сускин Острикер (11 қараша 1937 жылы туған) – еврей феминистік поэзия жазатын американдық ақын және ғалым. "Прогрессив" журналы оны "Американың ең жүйсіз, шыншыл ақыны" деп атады. 2015 жылы ол Америка ақындары академиясының канцлері болып сайланды. 2018 жылы Нью-Йорк штатының бас ақыны болып тағайындалды.
Alicia Suskin Ostriker (born November 11, 1937) is an American poet and scholar who writes Jewish feminist poetry. She was called "America's most fiercely honest poet" by Progressive. In 2015, she was elected a Chancellor of the Academy of American Poets. In 2018, she was named the New York State Poet Laureate.
Жеке өмір және білім
Острикер Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында Дэвид Сускин мен Беатрис Линник Сускиннің отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Нью-Йорк қалалық саябақтар басқармасында жұмыс істеген. Анасы оған Уильям Шекспир мен Роберт Браунингті оқып берген, ал Алисия ерте жасынан өлең жазумен қатар сурет салуға да бейімділік танытқан. Алғашқыда ол суретші болуды армандаған және жасөспірім шағында сурет өнерін оқыған. Оның "Әндер" (1969) және "Көктем туралы арман" (1979) кітаптарында оның жеке суреттері жарияланған. Острикер 1955 жылы Этиқалық мәдениет Филдстон мектебінде орта білім алған. Ол 1959 жылы Брандейс университетін бакалавр дәрежесімен, 1961 жылы магистр, ал 1964 жылы Висконсин университетінде (Мэдисон) философия докторы ғылымын қорғаған.
Ostriker was born in Brooklyn, New York, to David Suskin and Beatrice Linnick Suskin. Her father worked for New York City Parks Department. Her mother read her William Shakespeare and Robert Browning, and Alicia began writing poems, as well as drawing, from an early age. Initially, she had hoped to be an artist and studied art as a teenager. Her books, Songs (1969) and A Dream of Springtime (1979), spotlight her own illustrations. Ostriker went to high school at Ethical Culture Fieldston School in 1955. She holds a bachelor's degree from Brandeis University (1959), and an M. A. (1961) and Ph. D. (1964) from the University of Wisconsin–Madison.
Еңбек жолы және жұмысы
Ол өзінің оқытушылық мансабын 1965 жылы Ратгерс университетінде бастады және 2004 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін ағылшын тілі профессоры болып қызмет етті. Острикер сол кездегі балаларына қамқорлық жасаумен қатар мансап құруды шешті, бұл сол уақытта өте сирек кездесетін жағдай еді. Острикердің амбициясы, анасынан өзгеше өмір сүру қалауы және күйеуінің оны үй шаруасымен шектемеуі оның осы шешімге келуіне ықпал етті. Ол Гьянина Браскидің "Арман империясы" (1994) атты испан тілді Кариб аймағының постмодернистік поэзия классикасына кіріспе жазды. Острикердің алтыншы өлеңдер жинағы "Соңғы ғашық" (1986) Америка Поэзия қоғамының Уильям Карлос Уильямс сыйлығын жеңіп алды. Бұл жинаққа енген өлеңдер феминистік үнмен ерекшеленеді, бұл, мүмкін, сол кезде ол екінші феминистік сын кітабы – "Тілді ұрлау: Америкадағы әйел ақындардың пайда болуы" бойынша зерттеу жұмыстарын жүргізіп жатқандығымен байланысты болды. "Соңғы ғашық" кітабында Острикер ана мен қыз арасындағы қарым-қатынас және неке сияқты тақырыптарды талқылау арқылы әйелдікке байланысты қиялдарды зерттейді. "Жасыл дәуір" (1989) Острикердің ең көреген және табысты өлеңдер жинағы болды. Бұл жинақта уақыт, тарих, саясат, ішкі руханилық және олардың оған қалай көмектескендігі талданды. Острикер дәстүрлі діндерде феминистік руханилықтың жетіспеушілігін атап көрсетеді. Острикердің өлеңдері "The New Yorker", "The Nation", "Poetry", "American Poetry Review", "Paris Review", "The Atlantic", "Yale Review", "Kenyon Review", "Iowa Review", "Shenandoah Review", "Antaeus", "Colorado Review", "Denver Quarterly", "Boulevard", "Poetry East", "New England Review", "Santa Monica Review", "Triquarterly Review", "Seneca Review", "Ms.", "Ontario Review", "Bridges", "Tikkun", "Prairie Schooner", "Gettysburg Review", "Lyric", "Fence" және "Ploughshares" сияқты көптеген журналдарда жарияланды. Острикердің өлеңдері итальян, француз, неміс, испан, қытай, жапон, иврит және араб тілдеріне аударылды. "Тілді ұрлау" кітабы жапон тіліне аударылып, Жапонияда жарық көрді. Оның елу жылдық поэзиялық мансабы американдық ақындар мен феминистік әдебиеттанушылардың "Әр әйелдің өз дінтануы" атты эсселер жинағының тақырыбына айналды.
She began her teaching career at Rutgers University in 1965 and has served as an English professor until she retired in 2004. Ostriker decided to pursue a career while also taking care of her children which was very uncommon during this time. Ostriker's ambition, desire to live a life different from her mother's, and her husband's refusal to let her become a housewife influenced her to make that choice. She wrote the introduction to Giannina Braschi's Empire of Dreams, a postmodern poetry classic of the Spanish Caribbean (1994). Ostriker's sixth collection of poems, The Imaginary Lover (1986), won the William Carlos Williams Award of the Poetry Society of America. The poems included in this collection had a feminist voice, probably due to fact that at the same time, she was doing research for her second feminist criticism book, Stealing the Language: the Emergence of Women Poets in America. In The Imaginary Lover, Ostriker examines the fantasies associated with womanhood by discussing topics such as mother daughter relationships and marriage. Green Age (1989) was Ostriker's most visionary and successful collection of poems. Themes analyzed in this collection was time, history and politics, and inner spirituality and how these helped her heal. Ostriker highlights how there is a lack of feminist spirituality in traditional religions. Ostriker's poems have appeared in a wide variety of periodicals, including The New Yorker, The Nation, Poetry, American Poetry Review, Paris Review, The Atlantic, Yale Review, Kenyon Review, Iowa Review, Shenandoah Review, Antaeus, Colorado Review, Denver Quarterly, Boulevard, Poetry East, New England Review, Santa Monica Review, Triquarterly Review, Seneca Review, Ms., Ontario Review, Bridges, Tikkun, Prairie Schooner, Gettysburg Review, Lyric, Fence, and Ploughshares. A variety of Ostriker's poems have been translated into Italian, French, German, Spanish, Chinese, Japanese, Hebrew and Arabic. Stealing the Language has been translated into Japanese and published in Japan. Her fifty year poetry career is the subject of a collection of essays by American poets and feminist literary scholars, entitled "Every Woman Her Own Theology".