Гарлем радикализмінің әкесі: Хьюберт Генри Харрисон өмірі мен қызметі

Кіріспе

Америка философы (1883–1927) және Жаңа Зеландия крикетшісі.

Хьюберт Генри Харрисон (27 сәуір, 1883 – 17 желтоқсан, 1927) – Батыс Үндістаннан Америкаға көшіп келген жазушы, шешен, педагог, сыншы, нәсіл және тап саналы саяси белсенді, радикалды интернационалист. Ол Харлемде (Нью-Йорк) өмір сүрген. Активист А. Филип Рэндольф оны «Харлем радикализмінің әкесі» деп, ал тарихшы Джоэл Август Роджерс «өз заманының ең көрнекті афроамерикалық зиялысы» деп сипаттаған. Америкалық атеистер қоғамының өкілі Джон Г. Джексон оны «Қара Сократ» деп атады. 17 жасында Сент-Круадан көшіп келген Харрисон АҚШ-тағы ең ірі радикалдық таптық және нәсілдік қозғалыстарда маңызды рөл атқарды. 1912–1914 жылдары Америка Социалистік партиясындағы қара нәсілділердің жетекші ұйымдастырушысы болды. 1917 жылы ол «Азаттық лигасы» мен «The Voice» газетін құрды – бұл нәсілдік саналы «Жаңа негр» қозғалысының алғашқы ұйымы және баспасөз органы болды. Оның «Азаттық лигасы» мен «The Voice» газеті Гарви қозғалысының жетекші тұлғалары мен нәсілдік саналы бағдарламасының қалыптасуына ықпал етті. Харрисон – жұмысшылар арасында таптық сананы, қара нәсілдіктердің мақтанышын, агностикалық атеизмді, секулярлық гуманизмді, әлеуметтік прогрессивизмді және еркін ойлауды қадағалаған маңызды және ықпалды ойшыл болды. Ол өзін «радикалды интернационалист» деп атады және Кариб теңізі аймағының радикалдық дәстүріне зор үлес қосты. Харрисон «Жаңа негр» қозғалысының белсенділеріне – А. Филип Рэндольф, Чандлер Оуэн, Маркус Гарви, Ричард Бенджамин Мур, В. А. Доминго, Виллиана Берроуз және Сирил Бриггс сияқты тұлғаларға үлкен әсер етті.

Ерте өмір

Хьюберт Сесилия Элизабет Хейнстің баласы ретінде, жұмысшы әйелдің отбасында, Конкордия иелігінде, Сент-Круа, Данияның Батыс Үнді аралдарында дүниеге келді. Оның биологиялық әкесі Адольф Харрисон құл ретінде туған. 1920 жылдардағы бір мәліметте Харрисонның әкесінің үлкен мүліктің иесі болғаны айтылған. Алайда, Харрисонның өмірбаяуын жазған зерттеуші мұндай жерді таба алмады және "өмір бойы жұмысшы болған Адольфтың ешқашан жері болған немесе жалға алған дегеннің куәсі жоқ" деп жазды. Харрисон жастығында кедейлікті бастан өткерді, бірақ африкалық салт-дәстүрлерді және Крусиан халқының тікелей әрекеттер мен күрес тарихын білді. Оның мектептегі достарының арасында өмір бойы досы, болашақ Крусиан еңбек қозғалысының көшбасшысы және қоғамдық белсенді Д. Гамильтон Джексон болды. Кейінірек Харрисон Виргин аралдарында туған көптеген белсенділермен жұмыс істеді, олардың ішінде Джеймс К. Канегата, Ансельмо Джексон, Ротшильд Фрэнсис, Элизабет Хендриксон, Каспер Холштейн және Франк Рудольф Кросвейт есімдері бар. 1917 жылдың наурыз айында АҚШ Виргин аралдарын сатып алғаннан кейін, және АҚШ теңіз күштерінің аралдарды басып алу кезіндегі зұлсалылардан кейін, ол Виргин аралдарының мүдделерін қорғауда ерекше белсенділік танытты.

Эмиграция және білім беру

Гаррисон 1900 жылы 17 жастағы жетім ретінде Нью-Йоркке келді және үлкен әпкесіне қосылды. Ол бұрын ешқашан көрмеген нәсілдік қысымға тап болды, себебі мұндай екіұшты түстер шекарасы тек АҚШ-та ғана болды. Кариб аймағында әлеуметтік қарым-қатынастар көбірек еркін болды. Харрисонды ең қатты таң қалдырғаны – сол жылдары Оңтүстікте өршіген линчелеулер арқылы бейнеленген ақ үстемдігінің қатігездігі болды. Мұндай қорқыныш Сент-Кройда немесе Кариб теңізіндегі басқа аралдарда болған емес. Сонымен қатар, көптеген жерлерде қара және басқа да түрлі терілі адамдардың саны ақ адамдардан әлдеқайда көп болғандықтан, олардың ақтардың бақылауынан тыс қызмет ете алатын әлеуметтік кеңістіктері де көп болды. Бастапқыда Харрисон төмен жалақылы жұмыстар істеп, кешкі уақытта орта мектепте оқыды. Өмірінің соңына дейін Харрисон өздігінен білім алуын жалғастырды. Орта мектепте оқып жүргенде оның зиялылық қабілеті танылды. "The World" газетінде (Нью-Йорк) ол "гений" деп сипатталды. 20 жасында 1903 жылы "Нью-Йорк Таймс" газетінде оның алғашқы хаты жарияланды. Ол АҚШ азаматы болып, өмірінің соңына дейін Америка Құрама Штаттарында тұрды.

Неке және отбасы

1909 жылы Харрисон Ирен Луиза Хортонға үйленді. Олардың төрт қызы және бір ұлы болды.

Мансап

Нью-Йорктегі алғашқы онжылдықта Харрисон The New York Times редакторына линчтеу, Чарльз Дарвиннің эволюция теориясы және әдеби сын сияқты тақырыптар бойынша хаттар жаза бастады. Ол сондай-ақ Пол Лоренс Данбардың поэзиясы мен қайта құру сияқты тақырыптарда дәріс оқыды. Азаматтық бастамаларының бір бөлігі ретінде Харрисон Сент-Бенедикт лицейімен (Пуэрто-Рикодан библиофил Артур Шомбург, журналист Джон Эдвард Брюс және белсенді Сэмюэл Дунканмен бірге); Сент-Марк лицейі (библиофил Джордж Янг, педагог/белсенді Джон Дота Джонс және актер/белсенді Чарльз Берроузбен); Ақ роза үйі (педагог/белсенді Фрэнсис Рейнольдс Кейзермен) және Түсті YMCA-мен жұмыс істеді. Осы кезеңде Харрисон теистік догманың орнына проблемаларды шешу үшін ғылыми әдіс, эмпиризм және ақыл-ойды қолдануға шақыратын еркін ой қозғалысына қызығушылық танытты. Ол христиан дінінен бас тартып, Томас Хаксли сияқты агностик атеист болды, ол оның ықпалында болған еді. Харрисонның жаңа дүниетанымы құдайды емес, адамзатты басты орынға қойды. Хаксли сияқты, Харрисон да өмірінің соңына дейін теизм мен діни сенімнің қатал қарсыласы болды. Ол Киелі кітапты құл иелерінің кітабы деп айыптады, қара христиандардың санасын тексеру керектігін айтты және "ақ құдайды" және "Джим Кроу Исаны" дәріптеуден бас тартты. Ол "Әлемді ал, маған Исаны бер" деген атақты ұранды қара нәсілге қарсы кемсітушілікке жол ашады деп сынады. Ол сондай-ақ, Шайтан мен оның жын-перілері қара болса, ал Құдай, Иса және періштелер ақ болғандықтан, көкке бармай, тозаққа барғанды жақсы көретінін айтты. Харрисон өзінің әлеуметтік-саяси пікірлерінде Киелі кітапты да, Құдайдың бар екендігін де қайта-қайта сынға алды. Оның ашық сенімсіздігіне ашуланған теистер оның дәрістері мен қоғамдық сөздері кезінде жиі тәртіпсіздік тудырды. Бірде ол өзіне қоян-қолтықпен шабуыл жасаған діни экстремисті қарусыз қалдырып, қуды. Полиция Харрисонды шабуыл жасады деп ұстады, ал шабуылшы қашып кетті. Судья Харрисонды өзін-өзі қорғау үшін кінәсіз деп тапты және полиция офицерін дұрыс емес адамды ұстағаны үшін сөкті. Харрисон шарасында бала тууды шектеу туралы пікір білдірді және шіркеулерді расизмді, ырым-жырымдарды, надандықты және кедейлікті қолдағандары үшін айыптады. Харрисон шіркеу мен мемлекеттің бөлінуін, діни ұйымдарға салық салуды және мектептерде эволюцияны оқытуды қатысты қолдады. Ол ақ нәсілділердің қара нәсілділерге қарағанда маймылға көбірек ұқсайтынын, олардың түзу шаштары мен ақ терісі бар екенін айтты. Ол сондай-ақ: "Маған терең діндар халықты көрсетіңіз, мен сізге қамшы мен шынжырмен, ұятсыздықпен және дарға асумен риза болған, қайғы-қасірет нанын жеп, азапты суды ішуге риза болған құл халықты көрсетемін" деді. Харрисон 1914 жылғы "Негр консерваторы" кітабында: "Негрлердің барлық американдықтардың ішінде еркін ойлау тобында болуы керек, өйткені олар христиандықтың күмәнді игіліктерінен басқа американдықтардың ешқайсысынан көп зардап шекті" деп жазды. 1907 жылы Харрисон АҚШ пошта бөлімінде жұмысқа орналасты. Харрисон В.Э.Б. Дю Буа мен Уильям Монро Троттердің наразылық философиясын ерте қолдады. Браунсвилл оқиғасынан кейін Харрисон президенттер Теодор Рузвельт пен Уильям Говард Тафтты және Республикалық партияны ашық сынады. Харрисон өзінің саяси философиясын бағынышты деп сипаттап, көрнекті қара көшбасшы Букер Т. Вашингтонды мақұлдамады. 1910 жылы Харрисон Вашингтонның мәлімдемелеріне қарсы "Нью-Йорк Сан" газетіне екі хат жазды. Вашингтон басқарған ықпалды "Таскеги машинасының" нәтижесінде Харрисон пошта жұмысынан айрылды. Оқиғалар тізбегінде танымал қара республикашыл Чарльз В. Андерсон, Вашингтонның көмекшісі Эмет Скотт және Нью-Йорк пошта бастығы Эдвард М. Морган қатысты.

In his first decade in New York, Harrison started writing letters to the editor of The New York Times on topics such as lynching, Charles Darwin's theory of Evolution and literary criticism. He also began lecturing on such subjects as the poetry of Paul Laurence Dunbar and Reconstruction. As part of his civic efforts, Harrison worked with St. Benedict's Lyceum (along with bibliophile Arthur Schomburg from Puerto Rico, journalist John Edward Bruce, and activist Samuel Duncan); St. Mark's Lyceum (with bibliophile George Young, educator/activist John Dotha Jones, and actor/activist Charles Burroughs); the White Rose Home (with educator/activist Frances Reynolds Keyser), and the Colored YMCA. In this period, Harrison also became interested in the freethought movement, which encouraged use of the scientific method, empiricism, and reason to solve problems in place of theistic dogma. He deconverted from Christianity and became an agnostic atheist similar to Thomas Huxley, one of his influences. Harrison's new worldview placed humanity, not god, at its center. Like Huxley, Harrison became a relentless foe of theism and religious faith for the rest of his life. He denounced the Bible as a slave master's book, said that black Christians needed their heads examined, and refused to exalt a "lily white God " and "Jim Crow Jesus." He rebuked the famous motto, "Take the world, but give me Jesus", saying that it legitimized anti black racism and discrimination. He also said that he preferred going to hell rather than heaven since Satan and his demons were black while God, Jesus, and the angels were white. Harrison repeatedly offered scathing rebuttals to both the Bible and the existence of God in his sociopolitical commentary. Theists, incensed at his outspoken disbelief, often rioted during his lectures and public speeches. During one such incident, Harrison disarmed and chased off a religious extremist who attacked him with a crowbar. A policeman arrested Harrison for assault, letting the assailant get away. A judge found Harrison innocent on grounds of self defense and admonished the officer for detaining the wrong person. Harrison had been arguing at his event for birth control, and castigating Churches for advancing racism, superstition, ignorance, and poverty. Harrison was a firm advocate for separation of Church and State, taxation of religious organizations, and teaching evolution in schools. He said that Caucasians were more like apes than black people, having straight hair and fair skin. He also famously remarked, "Show me a population that is deeply religious, and I will show you a servile population, content with whips and chains, contumely and the gibbet, content to eat the bread of sorrow and drink the waters of affliction." Harrison wrote in his 1914 book The Negro Conservative that "It should seem that Negroes, of all Americans, would be found in the Free thought fold, since they have suffered more than any other class of Americans from the dubious blessings of Christianity." In 1907 Harrison obtained a job at the United States Post Office. Harrison was an early supporter of the protest philosophies of W. E. B. Du Bois and William Monroe Trotter. Particularly after the Brownsville Affair, Harrison became an outspoken critic of Presidents Theodore Roosevelt and William Howard Taft, and of the Republican Party. Harrison expressed disapproval of Booker T. Washington, a prominent Black leader, characterizing his political philosophy as subservient. In 1910, Harrison wrote two critical letters to the New York Sun, challenging Washington's statements. As a result of the influential "Tuskegee Machine" led by Washington, Harrison lost his postal job. The sequence of events involved Charles W. Anderson, a prominent Black Republican, Emmett Scott, Washington's assistant, and Edward M. Morgan, the New York Postmaster.

Социализм

Харрисон георгистік экономикалық философияның ертедегі жақтасы болды және кейін ол георгизмнің социализммен бірдей екеніне сенгенін түсіндірді. 1911 жылы пошта жұмысынан босатылғаннан кейін Харрисон Америка Социалистік партиясында толық уақыт жұмыс істей бастады және Американың жетекші қара нәсілді социалистіне айналды. Ол капитализмге қарсы кеңінен лекция оқыды, 1912 жылы партияның президенттік үміткері Юджин В. Дебс үшін үгіт жүргізді және Түсті социалистік клубты (социалистердің африкалық американдықтарға жетудегі алғашқы әрекеті) құрды. Ол "Нью-Йорк Call" социалистік газеті мен "International Socialist Review" социалистік айлық журналында "Негр және социализм" тақырыбында екі маңызды теориялық серия жазды. Осы мақалаларында Харрисон нәсілшілдіктің материалистік талдауын жасады, оның "экономикалық қорқыныш пен" экономикалық бәсекелестіктен туындайтынын, ал капиталистердің нәсілшілдік негізінде экономикалық кемсітушілікті сақтауға мүдделі екенін, себебі "олар оны әрқашан басқа жұмысшыларға қарсы қару ретінде пайдалана алады" деді. Ол социалистердің басты "міндеті" – "афроамерикандықтардың мүддесін қорғау және социалистер шетелдіктер мен әйелдерге жасағандай, афроамерикандықтарға жету үшін арнайы күш салу керек" деп мәлімдеді. Ең бастысы, ол "саяси тұрғыдан қара нәсілділер қазіргі демократиялық идеяның сынақ тасы" екенін және нағыз демократия мен теңдік – "ақылға сыймайтын революцияны" білдіретінін айтты. Харрисон Социалистік партияда сол қанатқа қарай бұрылды. Ол әлемдік өнеркәсіптік жұмысшылардың (IWW) социалистік, теңдікшіл және белсенді радикалды идеологиясын қолдады. Ол 1913 жылғы Патерсон жібек ереуілінде IWW көшбасшылары Билл Хейвуд, Элизабет Гурли Флинн, Карло Треска және Патрик Квинланмен бірге көрнекті спикер болды. Ол сондай-ақ IWW-нің тікелей әрекеттер мен саботажға қолдауын қолдады. Оңтүстіктегі ағаш өңдеушілердің IWW ықпалындағы, нәсілдераралық күш-жігерін бағалады. Оның күш-жігеріне қарамастан, Социалистік партияның практикасы мен ұстанымдарына Оңтүстіктегі бөлінген ұйымдар мен Азиядан келген иммигранттарға қатысты нәсілшілдік көзқарастар кірді. Харрисонның партиядағы орны сол қанатқа және IWW-ге жақындығынан да әсер көрді, олар оң қанатпен фракциялық күрес жүргізді: 1912 жылы Хейвуд (SPA атқару комитетінің мүшесі болған) партиядан қуылғаннан кейін көптеген солшылдар партиядан шықты. Нью-Йорк Социалистік партиясын оң қанаттың көрнекті өкілі Моррис Хилквит басқарды, ал Нью-Йорктегі партия басшылары Харрисонның қызметін шектеуді бастады, тіпті оның бөлімшесінің спикері ретінде оны пайдалануға тыйым салды. Социалистік партиядан кеткеннен кейін Харрисон 1920-ші жылдардағы Бірыңғай салық қозғалысы аясындағы белсенділігін күшейтті. 1918 жылы Харрисон қысқа уақытқа Америка Еңбек Федерациясының (AFL) ұйымдастырушысы болып жұмыс істеді. Ол Негр Американың бостандық конгресіне (Уильям Монро Троттермен бірге төрағалық етті) төрағалық етті. Бұл африкалық американдықтардың соғыс кезіндегі маңызды наразылық шарасы болды. "Бостандық конгресі" АҚШ-та дискриминация мен нәсілдік сегрегацияға қарсы талаптарды алға тартты. Ол АҚШ Конгресіне линчтерге қарсы заң қабылдау туралы петиция ұсынды, бұл NAACP сол кезде талап етпеді. Харрисон соғыстың ішкі және халықаралық аспектілеріне тоқталып, былай деп жазды: "Соғыс кезінде демократия идеясы кеңінен жарияланды, әсіресе ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде, негізінен бәсекелесетін империалистер өздерінің зұлым мақсаттарын жасыратын ыңғайлы маскировка ретінде [бірақ] жаңа демократиялық талаптарды қатты жариялағандар мен тұжырымдағандардың 'демократияның' шектерін немесе қолданылуын кеңейту ниеті ешқашан болған жоқ". "Бостандық конгресінің" тәуелсіз күш-жігерін АҚШ армиясының радикалдыққа қарсы әскери барлау бюросы (MIB) NAACP басшысы Джоэл Э. Спингарн (әскери барлаудағы майор) және В.Э.Б. Дю Бойс (әскери барлаудағы капитандыққа өтініш берген) науқаны арқылы бұзды. Соғыс кезіндегі "Бостандық конгресінің" наразылық шараларын А. Филипп Рэндольф басқарған "Вашингтонға наурыз" қозғалысының екінші дүниежүзілік соғыста және Вьетнам соғысы кезінде Рэндольф пен Мартин Лютер Кинг жетекшілік еткен "Вашингтонға жұмыс және бостандық үшін наурыз" қозғалысының алғы күші деп қарастыруға болады. 1919 жылы Харрисон "қара нәсілдің, әсіресе негр нәсілінің халықаралық санасының органы ретінде қарастырылған" ай сайын шығатын "Жаңа негр" журналын редакциялады. Харрисонның халықаралық мәселелерге ден қоюы жалғасты. Келесі бірнеше жыл бойы ол империализмге қарсы және интернационализмді қолдайтын көптеген күшті мақалалар жазды. Оның соңғы онжылдықтағы жазбалары мен сөздері Үндістан, Қытай, Африка, Азия, Ислам әлемі және Кариб аймағындағы оқиғаларды терең түсінуін көрсетті. Харрисон қазіргі жағдайды талдауды әрдайым халықаралық тұрғысынан бастады. Афроамерикандықтардың қарулы өзін-өзі қорғауын ынталандырғанмен, ол сонымен қатар Мохандас К. Гандидің көпшілікке негізделген бейбіт күш-жігерін мақтады.

Harrison was an early advocate of the Georgist economic philosophy and later clarified that he had believed Georgism was the same thing as socialism. In 1911, after his postal firing, Harrison began full time work with the Socialist Party of America and became America's leading Black Socialist. He lectured widely against capitalism, campaigned for the party presidential candidate Eugene V. Debs in 1912, and founded the Colored Socialist Club (the Socialist's first effort at reaching African Americans). He developed two important and pioneering theoretical series on "The Negro and Socialism" for the socialist newspaper the New York Call and for the socialist monthly International Socialist Review. In these articles Harrison outlined a materialist analysis of racism, arguing that it resulted from "the fallacy of economic fear" and economic competition, and that capitalists had an interest in maintaining economic discrimination based on racism, as "they can always use it as a club for the other workers". He maintained that it was the principal "duty" of the Socialists to "champion the cause of the African American and that the Socialists should undertake special efforts to reach African Americans as they had done with foreigners and women." Perhaps most importantly, he emphasized that "Politically, the Negro is the touchstone of the modern democratic idea" and that true democracy and equality implies "a revolution startling even to think of." Harrison moved to the left in the Socialist Party. He supported the socialistic, egalitarian, and militantly radical Industrial Workers of the World (IWW). He was a prominent speaker along with IWW leaders Bill Haywood, Elizabeth Gurley Flynn, Carlo Tresca, and Patrick Quinlan at the historic 1913 Paterson Silk Strike of 1913. He also supported IWW advocacy of direct action and sabotage. He commended the interracial, IWW influenced, Brotherhood of Timber Workers efforts in the Deep South. Despite his efforts, Socialist Party practice and positions included segregated locals in the South and racist positions on Asian immigration. Harrison's position in the Party was also affected by his alignment with its left wing and the IWW, who were engaged in factional struggle with its right wing faction: many leftists exited after Haywood (who had been a member of the SPA's executive committee) was expelled from the Party in 1912. The Socialist Party of New York was led by Morris Hillquit, a prominent figure on the right, and party leaders in New York City began restricting Harrison's activities, including preventing his own branch from having him as a speaker. After resigning from the Socialist Party, Harrison increased his activism within the 1920s Single Tax movement. In 1918 Harrison briefly served as an organizer for the American Federation of Labor (AFL). He chaired the Negro American Liberty Congress (co headed by William Monroe Trotter.) The latter was the major wartime protest effort of African Americans. The Liberty Congress pushed demands against discrimination and racial segregation in the United States. It submitted a petition to the U. S. Congress for federal anti lynching legislation, which the NAACP did not demand at that time. Harrison commented on domestic and international aspects of the war, writing: "During the war the idea of democracy was widely advertised, especially in the English speaking world, mainly as a convenient camouflage behind which competing imperialists masked their sordid aims [however] those who so loudly proclaimed and formulated the new democratic demands never had the slightest intention of extending the limits or the applications of 'democracy.'" The autonomous Liberty Congress effort was undermined by the U. S. Army's anti radical Military Intelligence Bureau (MIB) in a campaign that included NAACP leader Joel E. Spingarn (a Major in Military Intelligence) and W. E. B. Du Bois (who applied for a Captaincy in Military Intelligence). The Liberty Congress protest efforts in wartime can be seen as precursors to the A. Philip Randolph led March on Washington Movement during World War II, and to the Randolph and Martin Luther King Jr. led March on Washington for Jobs and Freedom during the Vietnam War. In 1919 Harrison edited the monthly New Negro magazine, which was "intended as an organ of the international consciousness of the darker races especially of the Negro race". Harrison's concentration on international matters continued. Over the next several years, he wrote many powerful pieces critical of imperialism and supportive of internationalism. His writings and talks over his last decade revealed a deep understanding of developments in India, China, Africa, Asia, the Islamic world, and the Caribbean. Harrison repeatedly began his analysis of contemporary situations from an international perspective. Though a strong advocate of armed self defense for African Americans, he also praised the mass based non violent efforts of Mohandas K. Gandhi.

Гарви қозғалысы

1920 жылдың қаңтар айында Харрисон Маркус Гарвидің «Жалпынегрілік жақсарту қауымдастығының» (UNIA) «Негр әлемі» газетінің бас редакторы болды. Келесі сегіз айда ол оны сол кездегі жетекші нәсілдік саналы, радикалды және әдеби басылымға айналдырды. 1920 жылдың тамызында өткен UNIA құрылтайына қарай Харрисон Гарвиге көзқарасы күрт өзгерді. Харрисон Гарвиді әстеусіздік, қаржылық амалдары және империя құруға ұмтылуы үшін сынады. Гарвиден өзгеше, Харрисон афроамерикалықтардың басты күресі Африкада емес, АҚШ-та екенін баса көрсетті. Дегенмен Харрисон 1920 жылы UNIA-ның «Дүниежүзілік негр халықтарының декларациясын» жасауға үлес қосты. Харрисон 1922 жылға дейін «Негр әлемі» газетіне жазуын жалғастырса да, Гарвиге саяси балама табуға тырысты.

Кейінгі жылдар

1920 жылдары Гарвимен байланысын үзгеннен кейін Харрисон көпшілік алдында сөйлеуді, жазуды және ұйымдастыру ісін жалғастырды. Ол Нью-Йорк қалалық білім беру кеңесінде саясат, тарих, ғылым, әдебиет, әлеуметтік ғылымдар, халықаралық қатынастар және өнер туралы лекциялар оқыды, сондай-ақ өзі жақсы білетін тақырыптарды талқылау үшін радиоды қолданған алғашқылардың бірі болды. 1923 жылдың шілде айының басында ол Нью-Йорк станциясы WEAF арқылы "Негр және Ұлт" тақырыбында сөз сөйледі. Оның кітаптар мен театр туралы сын-пікірлері және басқа да жазбалары сол кездегі жетекші басылымдарда – The New York Times, New York Tribune, Pittsburgh Courier, Chicago Defender, Amsterdam News, New York World, Nation, New Republic, Modern Quarterly, Boston Chronicle және Opportunity журналында жарияланды. Ол 1921 жылғы "Тулса нәсілдік қақтығысы" кезінде Ку-клукс-клан мен расистік шабуылдарды ашық сынады. Ол Виргин аралдарының конгресс кеңесі, Демократиялық партия, Фермерлік-еңбек партиясы, Генри Джорджтың идеяларына негізделген бірыңғай салық қозғалысы, Американдық достар қызметі комитеті, Қалалық лига, Американдық негр еңбек конгресі және Жұмысшы (коммунистік) партиясы (сол кездегі АҚШ Коммунистік партиясының атауы) сияқты түрлі ұйымдармен жұмыс істеді. 1924 жылы Харрисон Халықаралық түсті адамдардың біртүтас лигасы (ICUL) құрды, бұл оның ең маңызды бірлікке бағытталған күші болды. ICUL қара нәсілді адамдарды қорғаныс шарасы ретінде "ұлттық сананы" дамытуға шақырды – нәсілдік қысымға ұшырауларын білуге және осы сананы бірігу, ұйымдасу және топ ретінде әрекет ету үшін пайдалануға. ICUL бағдарламасы саяси құқықтар, экономикалық күш және әлеуметтік әділдікті қамтамасыз етуді көздеді; өзін-өзі қамтамасыз етуге, тәуелсіздікке және ынтымақтастыққа шақырды, сондай-ақ АҚШ-та "негр мемлекетін" құруға шақырды (Гарви ұсынғандай Африкада емес). 1927 жылы Харрисон ICUL-дің "Негр дауысы" журналын сол жылы қайтыс болғанға дейін редакциялады. Соңғы лекциясында Харрисон тыңдаушыларына апендицит ауруына шалдыққандағын және операция жасалатынын айтты. Кейін тағы да лекция оқитынын мәлімдеді. Ол 44 жасында операция кезінде қайтыс болды.

In the 1920s, after breaking with Garvey, Harrison continued public speaking, writing, and organizing. He lectured on politics history, science, literature, social sciences, international affairs, and the arts for the New York City Board of Education, and was one of the first to use radio to discuss topics in which he had expertise. In early July 1923, he spoke on "The Negro and The Nation" over New York station WEAF. His book and theater reviews and other writings appeared in many of the leading periodicals of the day—including The New York Times, New York Tribune, Pittsburgh Courier, Chicago Defender, Amsterdam News, New York World, Nation, New Republic, Modern Quarterly, Boston Chronicle, and Opportunity magazine. He openly criticized the Ku Klux Klan and the racist attacks of the "Tulsa Race Riot" of 1921. He worked with various groups, including the Virgin Island Congressional Council, the Democratic Party, the Farmer Labor Party, the single tax movement inspired by Henry George, the American Friends Service Committee, the Urban League, the American Negro Labor Congress, and the Workers (Communist) Party (the name at that time of the Communist Party USA). In 1924 Harrison founded the International Colored Unity League (ICUL), which was his most broadly unitary effort. The ICUL urged Black people to develop "race consciousness" as a defensive measure—to be aware of their racial oppression and to use that awareness to unite, organize, and respond as a group. The ICUL program sought political rights, economic power, and social justice; urged self reliance, self sufficiency, and cooperative efforts; and called for the founding of "a Negro state" in the U. S. (not in Africa, as Garvey advocated). In 1927 Harrison edited the ICUL's Voice of the Negro until shortly before his death that year. In his last lecture, Harrison told his listeners that he had appendicitis and would be getting surgery. Afterwards, he said he would be giving another lecture. He died on the operating table, at the age of 44.

Зияткерлік және білім беру жұмысы

Харрисонның үндеуі жалпыға да, жеке адамға да қатысты. Оның нәсілдік саналы жаппай үндеуі газеттер, танымал лекциялар және көшедегі сөздер арқылы жүзеге асты. Бұл Букер Т. Вашингтонның ақ меценаттарға және қара саяси машинаға, сондай-ақ В. Э. Б. Дюбуаның "Негр нәсілінің талантты он пайызына" бағытталған тәсілдерінен өзгеше болды. Харрисонның үндеуі (кейін Гарвидің үндеуімен сабақтас) тікелей халыққа бағытталған. Оның таптық және нәсілдік саналы радикализмі, кейбір кезеңдерде назардан тыс қалғанмен, афроамерикалық әлеуметтік белсенділердің кейінгі көптеген пікірталастары мен талқылауларының негізін қалады. Оны қазіргі кезде зерттеулер жиі жүргізілуде. 1927 жылы қайтыс болғаннан кейін Харрисон көп жылдар бойы елеусіз қалды. Дегенмен, Харрисонның өмірі жөніндегі жаңа зерттеулер және Колумбия университеті кітапханасының оның мұрағатын сатып алуы жаңа қызығушылықты білдіреді. Колумбия университеті "Хуберт Х. Харрисонның құжаттары, 1893–1927: Табуға көмектесуші" атты еңбегін жариялады және Харрисонның жазбаларын интернетте қолжетімді етуді жоспарлап отыр. Алдағы уақытта Колумбия университеті баспасынан шығатын екі томдық Харрисонның өмірбаяны да Харрисонның өмірі мен ой-пікірлеріне деген қызығушылықтың артып бара жанын көрсетеді.

Мұра мен құрмет

Биограф Джеффри Б. Перри өзінің заманындағы афроамерикалық көшбасшылардың ішінде Харрисонды "расалық радикалдардың ішіндегі ең таптық саналысы және таптық радикалдардың ішіндегі ең нәсілдік саналысы" деп жазады. Перри Харрисонның афроамерикалықтардың күресіндегі еңбек және азаматтық құқықтар бағыты (Рэндольф пен Оуэнмен, кейін Мартин Лютер Кингпен байланысты) және нәсіл және ұлтшылдық бағыты (Гарвимен, кейін Малкольм Х-пен байланысты) арасындағы маңызды біріктіруші тұлға екенін атап өтті. Тарихшы Уинстон Джеймс Харрисонды "ХХ ғасырдың басында АҚШ-тағы Кариб аймағының ең көрнекті, мүмкін ең танымал радикалды" деп сипаттады. Интеллектуал ретінде Харрисон теңдесі жоқ көше ораторы, Нью-Йорк қалалық білім беру департаментінің беделді "Замананың ағымы" сериясының сұранысқа ие лекторы, өнімді және ықпалды жазушы және тарихта кітаптарға тұрақты сын-пікір жазған алғашқы афроамерикалық болды. Оның осы саладағы еңбектерін қара және ақ жазушылар, зиялылар мен белсенділер, оның ішінде Юджин О'Нилл, Джеймс Уэлдон Джонсон, Генри Миллер, Герми Хьюсууд, Уильям Пикенс, Берта Хоу, Ходж Кирнон және Оскар Бенсон жоғары бағалады. Харрисон Чарльз Гилпин, Энди Разаф, Дж. А. Роджерс, Юби Блейк, Уолтер Эверетт Хокинс, Клод Маккей, Соломон Тшекишо Плаатже, Люциан Б. Уоткинс және Аугуста Савидж сияқты афроамерикалық жазушылар мен суретшілерге көмектесті. Ол еркін ойлау және тууды шектеу қозғалыстарында алғашқы қадам жасаған афроамерикалық болды, сонымен қатар кітап сүйер және кітапхананы насихаттаушы еді. Ол "Халық үшін поэзия" рубрикаларын түрлі басылымдарда, оның ішінде "Жаңа негр" журналында (1919), Гарвидің "Негр әлемінде" (1920) және Халықаралық түсті бірлік лигасының "Негр дауысы" (1927) журналында жариялады. Оның әртүрлі еңбектері мен поэзиясынан үлгілер "Хуберт Харрисон оқырманы" (2001) атты құрастырылған жинақта ұсынылған. Оның жинақталған жазбалары Хьюберт Х. Харрисоннің құжаттарында (оларда толық іздеу нұсқауы бар) Колумбия университетінің сирек кітаптар мен қолжазбалар кітапханасында сақталған. Оның басқа да еңбектері "Негр және ұлт" (1917) және "Африка оянғанда" атты екі кітабында табылады. Джеффри Б. Перридің екі томдық өмірбаяны Колумбия университетінің баспасынан шығарылуда. Бірінші том, "Гарлем радикализмінің дауысы, 1883-1918", 2008 жылдың қараша айында жарық көрді (көшірмесі онлайн қолжетімді).

Biographer Jeffrey B. Perry writes that, among the African American leaders of his era, Harrison was "the most class conscious of the race radicals and the most race conscious of the class radicals." Perry emphasized that Harrison was a key unifying figure between two major trends of African American struggle—the labor/civil rights trend (identified with Randolph and Owen, and later with Martin Luther King Jr.) and the race/nationalist trend (identified with Garvey, and later with Malcolm X). Harrison has been described as "the most distinguished, if not the most well known, Caribbean radical in the United States in the early twentieth century" by historian Winston James. As an intellectual, Harrison was an unrivaled soapbox orator, a featured lecturer for the New York City Board of Education's prestigious "Trend of the Times" series, a prolific and influential writer, and, reportedly, the first Black person to write regularly published book reviews in history. His efforts in these areas were lauded by both black and white writers, intellectuals, and activists such as Eugene O'Neill, James Weldon Johnson, Henry Miller, Hermie Huiswoud, William Pickens, Bertha Howe, Hodge Kirnon, and Oscar Benson. Harrison aided Black writers and artists, including Charles Gilpin, Andy Razaf, J. A. Rogers, Eubie Blake, Walter Everette Hawkins, Claude McKay, Solomon Tshekisho Plaatje, Lucian B. Watkins, and Augusta Savage. He was a pioneer Black participant in the freethought and birth control movements as well as being a bibliophile and library popularizer. He created "Poetry for the People" columns in various publications, including the New Negro magazine (1919), Garvey's Negro World (1920), and the International Colored Unity League's The Voice of the Negro (1927). A sampling of his varied work and poetry appears in the edited collection A Hubert Harrison Reader (2001). His collected writings are found in the Hubert H. Harrison Papers (which also contain a detailed Finding Aid) at the Rare Book and Manuscript Library of Columbia University. Other writings appear in his two books The Negro and the Nation (1917) and When Africa Awakes. A two volume biography by Jeffrey B. Perry is being published by Columbia University Press. The first volume, The Voice of Harlem Radicalism, 1883 1918, was published in November 2008 (an excerpt is available online).

Хьюберт Харрисонның жазбалары

Хьюберт Харрисонның оқулығы, Джеффри Б. Перридің кіріспесі және түсіндірмелерімен редакцияланған (Мидлтаун, КТ: Веслиан Университеті Баспасы, 2001). "Хьюберт Х. Харрисонның құжаттары, 1893–1927: Табуға көмекші құрал", Колумбия университетінің Сирек кітаптар мен қолжазбалар кітапханасы. Харрисон, Хьюберт, Қара адамның жүгі [1915]. Харрисон, Хьюберт Х., Негр және Ұлт (Нью-Йорк: Cosmo Advocate Баспа компаниясы, 1917). Харрисон, Хьюберт, "Ақ баспагерлердің кейбір кемсітушілігі туралы", "Негр әлемі", 1922 жылғы наурыз. Харрисон, Хьюберт Х., Африка оянғанда: Батыс әлеміндегі жаңа негрлердің қимыл-қозғалысы мен күресінің "ішкі тарихы" (Нью-Йорк: Порро Пресс, 1920), Жаңа кеңейтілген басылым, Джеффри Б. Перридің түсіндірмелерімен және жаңа кіріспесімен редакцияланған (Нью-Йорк: Диаспоралық Африка Пресс, 2015). "Көшіру күні: Хьюберт Харрисонның талдауы", Виргин аралдары Daily News, 31 наурыз.

Жеке өмірбаяндық суреттер

Джексон, Джон Г., "Хуберт Генри Харрисон: Қара Сократ", "Американдық атеистер", 1987 жылғы ақпан. Мур, Ричард Б., "Хуберт Генри Харрисон (1883–1927)", Рейфорд В. Логан және Майкл Р. Уинстон (ред.), "Американдық негрлердің биографиялық сөздігі" (Нью-Йорк: В. В. Нортон, 1982), 292–93. Роджерс, Джоэл А., "Хуберт Харрисон: интеллектуалдық алып және тәуелсіз педагог", Джоэл А. Роджерс, "World's Great Men of Color", ред. Джон Хенрик Кларк, 2 томдық (1946–47; Нью-Йорк: Collier Books, 1972), 2:432–42.

Негізгі өмірбаяндық портреттер

Фоннер, Филип С., "Жергілікті Нью-Йорк, Түсті социалистік клуб, Хьюберт Х. Харрисон және В. Э. Б. Дю Бойс", Филип С. Фонер, Американдық социализм және афроамерикандықтар: Джексон дәуірінен Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін (Вестпорт, КТ: Гринвуд Пресс, 1977), 202–19. Иннис, Патрик, "Хуберт Генри Харрисон: Ұлы африкалық-американдық бостандық ойшылы", Секулярлық тақырыптар (Сент-Луис: Сент-Луис рационалистік қоғамы, 1992), қайта басылды "Американ атеисттері" журналында. Сондай-ақ, Иннис, Патрик AAH Examiner, 4-том, 4-сан, 1994 жылғы қыс. Перри, Джеффри Б., "Хуберт Харрисон: ХХ ғасырдың басындағы Гарлем радикализмінің дауысы", BlackPast.org, 2008 жылғы қазан. Перри, Джеффри Б., Хьюберт Харрисон: Гарлем радикализмінің дауысы, 1883–1918 (Нью-Йорк: Колумбия университетінің баспасы, 2008), Перри, Джеффри Б., "Хьюберт Генри Харрисон "Гарлем радикализмінің әкесі": ерте жылдар – 1883 жылдан бастап Либерти лигасының және 1917 жылы The Voice-тің құрылуына дейін" (Ph.D. диссертациясы, Колумбия университеті, 1986), кең көлемді библиографияны қамтиды (711–809 беттер). Перри, Джеффри Б., "Хуберт Харрисонның маңыздылығы туралы", Виргин аралдары Daily News, 18 ақпан, 2003. Перри, Джеффри Б.: Хьюберт Харрисон: теңдік үшін күрес, 1918–1927, Нью-Йорк: Колумбия университетінің баспасы, [2021], Самуэлс, Уилфред Дэвид, Америка мәдениетіндегі бес афро-карибтік дауысы (Боулдер: Белмонт кітаптары, Кокберн баспасының бөлімшесі, 1977), 27–41.

Видео

"Хуберт Харрисон: Гарлем радикализмінің дауысы" – Джеффри Б. Перридің слайдтардан жасалған презентациясы/баяндамасы. Джеффри Б. Перри, "Хуберт Харрисон туралы", Стелла Уинстонмен сұхбат, "Тікелей!" телешоуы. "Хуберт Харрисон: өмірі, мирасы және таңдамалы жазбалары".