Бо Рейн: Американ футболшысы және бейсболшысының өмірі мен трагедиясы
Bo Rein
Бо Рейн: Американ футболшысы, бейсболшы және жаттықтырушы (1945-1980). Ohio State және NC State-тегі жетістіктері, LSU-ға бару жолындағы қазасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық футболшы және жаттықтырушы, бейсболшы (1945–1980)
American football player and coach, baseball player (1945–1980)
Роберт Эдвард "Бо" Рейн (20 шілде 1945 – 10 қаңтар 1980) – американдық футбол және бейсбол ойыншысы, сондай-ақ футбол жаттықтырушысы. Ол Огайо штатының университетінде екі түрлі спортпен айналысты және 1976 жылдан 1979 жылға дейін Солтүстік Каролина штатының университетінің бас футбол жаттықтырушысы болды, ол 27–18–1 есебін көрсетті. 1979 жылғы маусымнан кейін Рейн Луизиана штатының университетінде бас жаттықтырушы лауазымын қабылдады, бірақ 1980 жылдың қаңтарында ұшақ апатында қаза тапты, тіпті «Тайгерлер» командасымен бір ойын өткізбей. Рейн Огайо және Солтүстік Каролина штаттарындағы футболшыларға берілетін жүлделердің атымен аталады.
Robert Edward "Bo" Rein (July 20, 1945 – January 10, 1980) was an American football and baseball player and football coach. He was a two sport athlete at Ohio State University and served as the head football coach at North Carolina State University from 1976 to 1979, compiling a record of 27–18–1. Following the 1979 season, Rein had assumed the role as head coach at Louisiana State University, but was killed in an aircraft accident in January 1980 before he ever coached a game for the Tigers. Rein is the namesake of football player awards at Ohio State and NC State.
Алғашқы жылдар
Рейн Огайо штатының Найлс қаласында туып өскен, ол әлі күнге дейін Найлс Маккинли орта мектебінің «Қызыл айдаһарлары» командасының аңызға айналған спортшысы ретінде есте сақталады. Рейн Найлсте команданың ең жақсы жылдарында ойнады, сол кезде жаттықтырушы Тони Мейсон басқарған «Қызыл айдаһарлар» Огайо штатындағы үлкен мектептер арасындағы футболдағы ең күшті командалардың бірі болды.
Rein was born and raised in Niles, Ohio, where he is still remembered as a legendary high school athlete for the Red Dragons of Niles McKinley High School. Rein played at Niles during their heyday, when the Red Dragons under coach Tony Mason were one of the top big school powerhouses in high school football in Ohio.
Бейсбол карьерасы
Рейн 1965 жылдан 1967 жылға дейін Огайо штаты университетінде бейсбол ойнады, 1966 жылғы Колледждер әлем чемпионатында «Buckeyes» командасының жеңіске кенелуіне көмектесті, бұл мектептің жалғыз NCAA бейсбол титулы болды. Рейн шортстоп және сол қанатта ойнады. Ол 1965 және 1966 жылдары командасында база ұрлауда, ал 1966 жылы қос соққылар мен жүгірулерде көшбасшы болды. Рейн мансабында 49 рет база ұрлады, бұл командалық рекорд 1990-шы жылдардың басында Рой Марш осы көрсеткішті басып өтетінге дейін сақталды. 1965 және 1966 жылдары Огайо штаты Колледждер әлем чемпионатында қатысты, және Рейн екі жылдың екеуінде де турнирдің үздік ойыншылары тізіміне енді. 1965 жылы «Buckeyes» командасы чемпионат финалында Аризона штатынан жеңіліс тапты. 1966 жылы Огайо штаты Оклахома штатын жеңіп, чемпион атанды. Чемпионат ойынында Рейн қос соққы берді. Колледждегі карьерасын аяқтағаннан кейін Рейн «Кливленд Индианс» командасымен шарт жасасты. Ол «Индианс» командасының Triple-A фермалық клубы «Портленд Биверс» сапында ойнап жүргенде, Ахилл сіңірі мен тізе бұлшық еттерінің жарақаты бейсбол карьерасын аяқтауға мәжбүр етті.
Rein played baseball at Ohio State University from 1965 through 1967, helping the Buckeyes win the 1966 College World Series, the school's only NCAA baseball title. Rein played shortstop and left field. He led his team in stolen bases in 1965 and 1966, and in doubles and runs in 1966. Rein had 49 career stolen bases, which stood as a team record until he was surpassed by Roy Marsh in the early 1990s. In 1965 and 1966, Ohio State participated in the College World Series, and Rein was selected in both years to the All Tournament team. In 1965, the Buckeyes lost the championship game to Arizona State. In 1966, Ohio State won the championship, defeating Oklahoma State. In the championship game, Rein contributed a double. After he finished his college career, Rein was drafted by the Cleveland Indians. He was playing for the Portland Beavers, the Indians' Triple A farm team, when Achilles tendon and hamstring problems ended his baseball career.
Футболшы карьерасы
1964 жылдан 1966 жылға дейін Рейн Огайо штатының «Буккейс» футбол командасының сол жақ шабуылшысы ретінде үш жыл қатарынан негізгі құрамда ойнады. Ол 1964 және 1965 жылдары командасының допты қабылдау бойынша, ал 1966 жылы жүгіру бойынша көшбасшысы болды. Рейн Огайо штатында команданың барлық кезеңдегі допты қабылдау бойынша рекордтық көрсеткіштің иегері атанды. Огайо штатындағы карьерасынан кейін Рейн «Балтимор Колтс» командасымен шарт жасасты. Оның бұрынғы командаласы, кейін Огайо штатының Колумбус қаласының мэрі болған Грег Лашутка Рейн туралы былай деді: «Ол ең ірі жігіт емес еді, бірақ салмағына қарай ол өте жанкешті және мықты болды. Оның ішкі жігері зор еді, ол әр нәрсені ең жақсы деңгейде жасады. Ол жақсы ойыншы болатын». Огайо штатындағы дәстүр бойынша, әр маусымның соңында команда бір ойыншыны «Бо Рейн есімді ең шабыттандыратын ойыншы» сыйлығымен марапаттайды.
From 1964 to 1966, Rein was a three year starter at left halfback for the Ohio State Buckeyes football team. He led his team in receptions in 1964 and 1965, and in rushing in 1966. Rein finished at Ohio State the team career receptions leader. Following his Ohio State career, Rein was drafted by the Baltimore Colts. Former teammate, and later Mayor of Columbus, Ohio, Greg Lashutka said of Rein, "He wasn't the biggest guy, but pound for pound he was tough as they come. He had that inner drive and did everything to the fullest. He could play." A continuing tradition at Ohio State is that at the end of every season, the team votes to award one teammate the "Bo Rein Most Inspirational Player Award."
Футбол жаттықтырушысының мансабы
Огайо штатының бұрынғы көмекші жаттықтырушысы Лу Холц 1969 жылы Уильям мен Мэри университетінің бас жаттықтырушы лауазымына тағайындалды, және Холц Рейнге көмекші жаттықтырушы қызметін ұсынды. 1972 жылы Холц Солтүстік Каролина мемлекеттік университетінен ұсыныс алғанда, Рейн онымен бірге кетті. 1975 жылы Рейн Франк Бройлс басшылығымен Арканзас университетінің шабуылдық координаторы болып жұмысқа орналасты және «Razorbacks» командасының Оңтүстік-Батыс конференциясын жеңіп алуына, сондай-ақ 1976 жылғы «Cotton Bowl Classic» турнирінде жеңіске жеткеніне көмектесті. 1976 жылы Холц НФЛ-дің «New York Jets» командасына өткенде, Рейн Солтүстік Каролина штатының ең жас бас жаттықтырушысы атанды. «NC State Wolfpack» футбол командасын басқарған Рейн, Огайо штатының Вуди Хейздің жаттықтыру философиясын қолдаушы болды, оның командасында Рейн өзі ойнаған. Рейннің «NC State» университетіндегі төрт жылдық кезеңінде ол команданы екі турнирге алып шықты, 1977 жылғы «Peach Bowl» турнирінде «Iowa State» командасын, ал 1978 жылғы «Tangerine Bowl» турнирінде «Pittsburgh» командасын жеңді. Рейннің «NC State» университетіндегі соңғы жылы оның командасы 1979 жылғы Атлантикалық жағалау конференциясының чемпионы атанды. Алайда, команда турнирде ойнаған жоқ, себебі «Garden State Bowl» турниріне қатысуға шақырудан бас тартты – бүгінгі күнге дейін, күшті конференция чемпионының турнирге қатысудан бас тартуының соңғы жағдайы. Рейннің «NC State» университетіндегі ең үздік ойыншыларының қатарында «Outland Trophy» жүлдесінің иегері Джим Ричер болды, ол «Wolfpack» командасының орталық шегі болды және кейіннен «Buffalo Bills» командасымен төрт «Super Bowl» турнирінде қорғаушы ретінде ойнады, сондай-ақ «Pittsburgh Steelers» командасын 15 маусым бойы жаттықтырған және «Super Bowl XL» турнирін жеңіп алған Билл Каухер болды. Әр маусымнан кейін «NC State» футбол командасы көзге түспеген рөлде маңызды үлес қосқан ойыншыға «Бо Рейн» сыйлығын табыс етеді.
Lou Holtz, a former assistant coach at Ohio State, had taken the head coaching position at William & Mary in 1969, and Holtz offered an assistant coaching job to Rein. When Holtz accepted an offer from North Carolina State University in 1972, Rein went with him. In 1975, Rein was hired as offensive coordinator for the University of Arkansas under Frank Broyles and helped the Razorbacks win the Southwest Conference and the 1976 Cotton Bowl Classic. When Holtz moved on to New York Jets of the NFL in 1976, Rein became the youngest college football head coach upon his hiring by North Carolina State. Guiding the NC State Wolfpack football team, Rein was an advocate of the coaching philosophy of Ohio State's Woody Hayes for whom Rein played. During Rein's four years at NC State, he led the team to two bowl games, defeating Iowa State in the 1977 Peach Bowl and defeating Pittsburgh in the 1978 Tangerine Bowl. In Rein's final year at NC State, his team won the 1979 Atlantic Coast Conference championship. However, it did not play in a bowl game, having declined an invitation to the Garden State Bowl–to date, the last power conference champion to decline participation in a bowl game. Among Rein's top players at NC State were Outland Trophy winner Jim Ritcher, a center for the Wolfpack who later started at guard on four Super Bowl teams with the Buffalo Bills, and linebacker Bill Cowher, who later coached the Pittsburgh Steelers for 15 seasons and won Super Bowl XL. Following every season, the NC State football team awards the "Bo Rein Award" to a player that makes a vital contribution in an unsung role.
Өлім
1979 жылғы маусымнан кейін Рейн Луизиана мемлекеттік университетіне NC State-тен шақырылды. 1980 жылдың қаңтар айында Рейн Луизиана штатының Шревпорт қаласына жаттығу сапарымен барды. 1980 жылдың 10 қаңтарында Луизиана штатының Батон-Руж қаласына қайтып келе жатқанда, оның жеке ұшағы апатқа ұшырады, құтқарылғандар болмады. 1979 жылдың қараша айының соңында жұмысқа алынған Рейн, бас бапкер болып екі айдан да аз уақыт жұмыс істеді. Рейн мен тәжірибелі ұшқыш Луис Бенскоттер Шревпорттан Cessna 441 ұшағымен ұшып кетті. Ұшу 40 минутқа жоспарланған, бірақ Бенскоттер дауылдан қашу үшін шығысқа бұрғанда, әуе қозғалысын басқару олармен байланысты жоғалтты. Ұшақ 12192 метр биіктікке көтеріліп, түзу шығысқа қарай бағытталды. Радарда байқалғаннан кейін, АҚШ Ұлттық Әуе күзетінің Convair F 106 Delta Dart истребителі Солтүстік Каролина штатының үстінен, жоспарланған бағытынан 1609 км (1000 миль) қашықтықта және 12680 метр (41600 фут) биіктікте, рұқсат етілген ең жоғары биіктіктен 2012 метр (6600 фут) артық ұшып өтті. Әскери ұшқыштар кабинада ешкімді көрмеді, ал ұшақ Атлант мұхиты үстінде ұшуын жалғастырды, жанармай таусылғаннан кейін құлады. АҚШ жағалау күзетінің тобы кейбір қиыршықтарды тапты, бірақ ұшақтың қираған бөліктері табылған жоқ. Рейн мен Бенскоттердің денелері әлі табылған жоқ. Апаттың себебі анықталмаған, бірақ бұл, ең алдымен, кабинадағы қысымның төмендеуінен туындаған гипоксия, яғни оттегінің жетіспеуінен болуы мүмкін, нәтижесінде 1999 жылғы Оңтүстік Дакотадағы Learjet апатында болғандай, жолаушылар есінен танып қалған. 1982 жылы Рейннің жесірі Сюзанна Кей, Cessna Aircraft Company, Cruse Aviation Inc. және Nichols Construction Corporation сияқты бірнеше компанияға қарсы 10 миллион долларлық талап арыздағаннан кейін соттан тыс келісімге келді.
Following the 1979 season, Rein was hired away from NC State by Louisiana State University. In January 1980, Rein took a recruiting trip to Shreveport, Louisiana. On his January 10, 1980, return trip back to Baton Rouge, Louisiana, his private aircraft crashed, leaving no survivors. Rein, who was hired at the end of November 1979, had been head coach for less than two months. Rein and experienced pilot Louis Benscotter left Shreveport in a Cessna 441 aircraft. The flight was planned to be a 40 minute trip, but when Benscotter rerouted east to avoid a storm, air traffic control lost contact with him. The aircraft climbed to 40000 feet (12192 m) and kept heading due east. After being tracked on radar, the aircraft was eventually intercepted by U. S. Air National Guard Convair F 106 Delta Dart fighter aircraft over North Carolina, 1000 mile (1609 km) off course and at an altitude of 41600 feet (12680 m), 6600 feet (2012 m) feet higher than its maximum certified ceiling. The military pilots could not see anyone in the cockpit and the aircraft continued on over the Atlantic Ocean, where it crashed after running out of fuel. A US Coast Guard crew spotted some debris, but no wreckage was ever recovered. The bodies of Rein and Benscotter have never been found. The cause of the crash is undetermined but was most likely cabin depressurization causing hypoxia, a lack of oxygen, resulting in the occupants losing consciousness as in the 1999 South Dakota Learjet crash. In 1982, Rein's widow, Suzanne Kay, reached an out of court settlement for an undisclosed amount after filing a $10 million damage suit against a number of defendants, including the Cessna Aircraft Company, Cruse Aviation Inc., who serviced the aircraft, and Nichols Construction Corporation, who owned it.