Кіріспе
Бридж Мохан Каул (1912–1972) – Үндістан армиясының генерал-лейтенанты. 1961–1962 жылдары Бас штаб бастығы қызметін атқарды және Қытайдың күш сынауына Үндістанның әскери жауабын жоспарлаушылардың бірі саналды. 1962 жылдың қазан айында ол NEFA (қазіргі Аруначал Прадеш) аймасына Қытайдың жоспарланған басып кіруіне қарсы тұру үшін жаңадан құрылған IV корпусына қолбасшылық етті, бірақ корпустың күші жойылды. Соғыстан кейін ол отставкаға шығып, 1960 жылы «Парам Вишишт Сева» медалімен марапатталды.
Brij Mohan Kaul (1912 1972) was a Lieutenant General in the Indian Army. He served as the Chief of General Staff during 1961–1962 and was regarded as a key architect of Indian military response to the Chinese challenge. In October 1962, he was given the command of a newly raised IV Corps to counter the impending Chinese invasion of NEFA (modern day Arunachal Pradesh), but it got routed by the Chinese. He resigned in the aftermath of the war, and was awarded the Param Vishisht Seva Medal in 1960.
Жеке өмір
Ол 1912 жылдың 1 мамырында Британдық Үндістанның Пәнджаб аймағындағы Лахор қаласында, кашмирлік пандит отбасында, Гаура мен Джагмохан Каулдың отбасында дүниеге келген. Оның туған күні Будда Джаянтимен бірге келді. Оның бір әпкесі (Дулари), жартылай ағасы (Шям) және жартылай әпкесі (Нанни) болған. Ол Дханрадж Кишориге үйленді, олардың Анурадха және Читралеха есімді екі қызы болды.
Мансап
Корольдің комиссиялық үнді офицері Каул Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжіне оқуға түсіп, 1933 жылғы 31 тамызда Үнді армиясының тіркелмеген тізімінде екінші лейтенант болып тағайындалды. Одан кейін ол келесі жылды Үндістандағы британ армиясының полкіне, Шығыс Суррей полкінің 1-ші батальонына тіркелді, 1933 жылғы 5 қарашадан бастап. Армияға қабылдану мерзімінен кейін ол 1934 жылғы 10 қарашада 5-ші батальон, 6-шы Раджпутана атқыштар полкіне жіберілді, ал комиссиясының күні екінші лейтенант дәрежесінде 1933 жылғы 2 ақпанға дейін қайта жаңартылды. 1935 жылғы 2 мамырда лейтенант болып тағайындалды, бірақ 1936 жылдың ортасына қарай батальоннан бөлініп, Үндістан Корольдік әскери қызмет корпусына тағайындалды, бұл 1937 жылғы 18 ақпанда тұрақты түрде ауысуға әкелді. 1941 жылғы 2 ақпанда капитан, 1942 жылғы 7 қарашада майор міндетін атқарушы, 1942 жылғы 14 желтоқсанда жергілікті подполковник, 1944 жылғы 19 ақпанда майор және 1946 жылғы 1 шілдеде уақытша подполковник болып жоғарылатылды. 1946 жылғы қазан-желтоқсан айларында ол вице-король құрған «Қарулы күштерді ұлттандыру комитетінің» хатшысы болды. Танысы ретінде, оған кейін қорғаныс министрі болған Н. Гопалавами Айенгар жетекшілік етті, ал мүшелерінің арасында болашақ Армия штабының бастығы генерал Тимайя, болашақ Пәкістан армиясының басшысы Мұхаммед Муса және болашақ Үндістан депутаты Х.Н. Кунзру болды. 1947 жылғы мамырда Каул жергілікті полковник болып тағайындалды және Вашингтондағы Үндістанның қорғаныс атташесі қызметіне тағайындалды. Кашмирдегі Үнді-Пәкістан қақтығысынан кейін ол Үндістанға оралды, 1950 жылы әрекет етуші бригадир болып тағайындалды және 1951 жылғы 2 ақпанда полковник шеніне көтерілді. 1956 жылғы 15 қаңтарда, қазіргі кезде бригадир болған ол генерал-майор шенімен аймақтық командир болып тағайындалды. 1962 жылы ол Үндістанның солтүстік-шығыс аймағындағы IV корпустың қолбасшысы болып тағайындалды.
Легхорн операциясы
1962 жылы генерал-лейтенант Б. М. Каул солтүстік-шығыс аймағының Бас офицері (GOC) болып тағайындалды, генерал-майор Умрао Сингхті алмастырды. Каул Тезпурдағы жаңадан құрылған IV корпустың басшысы болды, бірақ корпустың құрамына жаңа әскер жіберілмеді, тек жаңа штаб қызметкерлері ғана орналастырылды. Бұрынғы NEFA (Солтүстік-Шығыс Шекаралық Агенттік), қазіргі Аруначал Прадеш, Каулдың қарауына берілді. Тағайындалған күні Каул Лумпуға ұшып, содан кейін Намкачу алқабына жаяу жолмен барды. Ол алқапқа сапар шеккен алғашқы генерал-офицер болды. Оның басшылығымен үнділік патруль қытай елді мекенінің солтүстік-батысындағы Цэ Чон төбесін басып алды. Хабарға қарағанда, Каул міндетін орындау кезінде ауырып, Нью-Делиге қайтып келді. Цэ-Джонды басып алған үнділік патруль 800-нен астам жау әскерінің шабуылынан жойылды. 1962 жылы NEFA-да Қытаймен болған шайқас Намкачу шайқасы деп те белгілі.
Даулар
1968 жылы бригадалық Джон Далви, 1962 жылғы Қытай-Үнді соғысына қатысқан 7-ші жаяу әскер бригадасының бұрынғы қолбасшысы, «Гималай қатесі» атты кітап жазды, онда ол соғыста Үндістанның жеңілу себептері туралы өз көзқарастарын және түсініктерін баяндады. Ол генерал-лейтенант Б. М. Каулды сынап, 1962 жылғы соғыстағы жеңілісті оған байланысты деп есептеді. Кітаптан үзінді: «Ол өзін қиындықтардан аулақ ұстап, кіші офицер ретінде және кейін қызметте әскери қолбасшының өнерін үйренуден қалыс қалды. «Жақындық» арқасында маңызды армиялық жоғары лауазымдарға ие болды. Оның Жавахарлал Нерумен болған байланысы кейіннен қытайлықтардың қолынан қаза тапқан үнді әскерлерінің ұятты қазасына және қырғынына себеп болды». 1991 жылы К. Сатчидананда Мурти Үндістанның екінші президенті Шри Сарвепалли Радхакришнан туралы «Радхакришнан: өмірі мен ойлары» атты өмірбаяндық кітап жазды. Кітапта ол бұрынғы президент генерал-лейтенант Б. М. Каулдың қабілетіне күмән келтіргенін келтірген. Кітаптан үзінді: «Генерал офицер армия және саяси ортада Жавахарлал Нерудің кішкентай офицер кезінен бергі «жеке сүйіктісі» ретінде белгілі болды. Ол осы жеке байланысының арқасында мансабы бойында көптеген артықшылықтар алды және армия ұйымына ешқандай назар бермей, осы мүмкіндікті толыққанды пайдаланды». Рагав Шаран Шарманың «1962 жылғы өтпеген соғыс: Бағалау» кітабында генерал-лейтенант Б. М. Каулдың Үндістан премьер-министрі Джавахарлал Нерудің алыс туысы болғаны айтылған. Осының салдарынан сол кездегі қорғаныс министрі және Джавахарлал Нерудің жақын кеңесшісі В. К. Кришна Менон генерал-лейтенант Б. М. Каулды генерал-штаб бастығы етіп тағайындады. Бұл шешім, келе жатқан армия басшысы генерал К. С. Тимайяның ұсынысына қайшы келді және ол бұрынғыда ешқандай жауынгерлік тәжірибесі жоқ, сондай-ақ жауынгерлік бөлімге қолбасшылық етпеген Армиялық қызмет корпусының офицері болды. Екі кітапта да генерал-лейтенант Б. М. Каулға қатысты сын көп айтылған. Алайда генерал-лейтенант Каул «Айтылмаған оқиға» атты кітаптың авторы, онда ол 1962 жылғы соғыстағы жеңілістің себептерін өз баянында түсіндірді.
Жазушы кітаптары
Ол "Айтылмаған оқиға" кітабында Легхорн операциясы туралы өз тарапынан жазды, ал тағы бір кітабында – "Пакистанмен қақтығысу" деп атады.