Хейл Ирвин: Американдық гольф шеберінің өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Американдық кәсіби гольфшы (1945 жылы туған)

Хейл С. Ирвин (1945 жылдың 3 маусымында туған) – американдық кәсіби гольфшы. 1970-жылдардың ортасынан 1980-жылдардың ортасына дейін ол әлемдегі жетекші гольфшылардың бірі болды. Тарихында АҚШ Ашық чемпионатын үш рет жеңген санаулы ойыншылардың бірі, 1990 жылы 45 жасында АҚШ Ашық чемпионатының ең егде жастағы чемпионы атанды. Ересек гольфшы ретінде Ирвин PGA Tour Champions турнирлеріндегі жеңістер саны бойынша барлық уақытта екінші орында тұрады. Ол Чемпиондар туры тарихындағы ең ұлы ойыншылардың бірі деп есептеледі. Ол сонымен қатар гольф алаңдарын жобалайтын сәулетші ретінде де мансап құрды.

Ерте өмір

Ирвин Миссури штатының Джоплин қаласында дүниеге келіп, Канзастың Бакстер-Спрингс қаласында және Колорадоның Боулдер қаласында өсті. Оның әкесі оны төрт жасында гольф ойынымен таныстырды; он төрт жасында алғаш рет 70 ұпайдан төмен нәтиже көрсетті. Ирвин Боулдер орта мектебінде футбол, бейсбол және гольф бойынша жұлдызды спортшы болды және 1963 жылы мектепті бітірді.

Әуесқой мансап

Ол Колорадо университетінің Боулдердегі кампусында оқыды, бас бапкер Эдди Кроудердің басшылығымен «Буффалос» командасында футбол ойнады, екі рет «Big Eight» құрамына қорғаушы ретінде (1965, 1966) және академиялық «All-American» атанды. Ол 1967 жылы соңғы курста жекелей NCAA гольф чемпионатында жеңіске жетті.

Кәсіби мансап

1968 жылы Ирвин кәсіпқойға айналды. Ирвиннің PGA туры бойынша алғашқы жеңісі 1971 жылы Sea Pines Heritage Classic турнирінде тіркелді. Ирвиннің АҚШ Ашық чемпионатындағы тұңғыш жеңісі 1974 жылы 29 жасында «Қанатты аяқ» турнирінде болды. «Қанатты аяқ соққысы» деп аталған жарыста Ирвин 7 еседен артық ұпаймен жеңіске жетті, бұл 1945 жылдан бергі АҚШ Ашық чемпионатында парға қатысты ең жоғары екінші көрсеткіш. 1974 жылы «Қанатты аяқтағы» жағдай «қатал» деп сипатталды. Джонни Миллер және тағы бірнеше ойыншылар USGA-ның «Қанатты аяқ» трассасын әдейі қиын етуге тырысқанын айтты, бұл Миллердің өткен жылы Окмонттағы рекордтық 63 ұпайлық көрсеткішін еске түсірді. Алайда Ирвин 1974 жылы: «Мен қиын трассаларда ойнағанды әрқашан ұнатамын. Мен үшін бұл әлдеқайда үлкен сын» деді. Ирвин «Қанатты аяқтағы» жеңісі үшін 35 000 доллар сыйлық алды және үш апта бұрын АҚШ Ашық чемпионатында жеңіске жеткені туралы тек әйеліне айтқандығын жеткізді. Ирвин 1974 және 1975 жылдары Уентворт клубында Пикадилли әлемдік матч-плей чемпионатында жеңіске жетті. Ол 1976 жылы финалда австралиялық Дэвид Грэмнан жеңілгенде, үшінші рет қатарынан жеңіске жете алмады. 1975 жылдың қаңтарынан 1978 жылдың маусымына дейін Ирвин 86 рет қатарынан PGA тур турнирінде жеңіске жетті. Бүгінгі күнге дейін бұл PGA турдағы қатарынан жеңіске жеткен ең ұзақ төртінші көрсеткіш. 1977 жылы Ирвиннің PGA турдағы үш жеңісінің ішінде Пайнхерст курортындағы Colgate Hall of Fame Classic турнирінде бес ұпаймен жеңіске жеткені бар. Ирвин Пайнхерстте екінші раундта 62 ұпай жинап, алғашқы 36 лункада 127 ұпаймен 15 есе кем ұпай жинады, бұл он жылдан астам уақыт бойы PGA тур турниріндегі ең жақсы көрсеткіш болды. Ирвиннің турнирлік жеңістері оны әріптестері арасында жоғары деңгейде ұстады – ол 1975 жылдан 1979 жылға дейін МакКормак әлемдік гольф рейтингісіндегі алғашқы бес ойыншының қатарында болды. 1991 жылы ол бірнеше апта бойы ресми әлемдік гольф рейтингісінің алғашқы ондығына кірді. Ирвин 1979 жылы Инвернесс клубында екінші рет АҚШ Ашық чемпионатында жеңіске жетті. Тар жолдары мен тығыз шөптері бар Инвернесс трассасы ойыншылар үшін қиын сынақ болды. Ирвиннің соңғы раундтағы 75 ұпайы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі турнирде АҚШ Ашық чемпионының ең жоғары соңғы раунд ұпайының рекордын теңестірді. Келесі айда Royal Lytham & St Annes Golf Club-те өткен The Open Championship турнирінде Ирвин финалдық раундқа екі ұпаймен көшбасшы ретінде келді. Ол АҚШ және Британ Ашық чемпионаттарын бір жылда жеңіп алған аз ғана гольфшілердің бірі болуға ниеттенді. Ирвин 1979 жылы: «Мен Британ Ашық чемпионатында жеңіске жетуді қатты қалаймын. Бұл ерекше» деді. Алайда Севе Балестерос жасаған керемет қалпына келтіру ойыны оның тарихи қос жеңіске жетуіне кедерілді. 1983 жылы Ирвин тағы да The Open Championship турнирінде жеңіске жақын болды, бірақ үшінші раундта шамалы соққы жасағаннан кейін Роял Биркдейлде Том Уотсонға ұтылып қалды. Ирвин өзінің қателігінің, Уотсонмен плей-оффқа шығу мүмкіндігін жоғалтқандығының «ойдың бұзылуы» болғанын айтты және одан сабақ алды, кейін қысқа соққыларда өте сақ болды. Ирвин кейінірек өзінің мансабындағы ең үлкен өкініштің Британ Ашық чемпионатында емес, 1984 жылы Winged Foot Golf Club-те өткен АҚШ Ашық чемпионатында болғанын айтты. Ирвин алғашқы үш раундтан кейін турнирді басқарды, бірақ соңғы раундта 79 ұпай жинап, 6-шы орынға түсті. Соңғы раундтағы сәтсіздігін еске алғанда Ирвин: «Бірнеше факторлар ойнады және бұл өте қиын болды. Мен 10 жылдан кейін сол жерде жеңіске жету керемет болар деп ойладым, ал ең бастысы, менің әкем қатерлі ісікпен қайтыс болды және оған жеңіс сыйлауды армандадым. Мен өзімді салдым, себебі үлкен қысым болды» деді. 1985 жылғы Мемориал турниріндегі жеңісінен кейін Ирвин онжылдықтың қалған бөлігінде турнирлерде үздік 10-дыққа ілесіп жүрді, бірақ 1990 жылы оның үшінші АҚШ Ашық чемпионатындағы жеңісімен аяқталған керемет жылға дейін PGA турда ресми жеңіске жетпеді. Бір қызығы, Ирвин 72-ші лункада 14 метрлік құс соққысын жасап, америкалық Майк Дональдқа қарсы плей-оффқа қатысты. Дүйсенбі күні өткен 18 лункалық плей-оффта Дональд Ирвиннен екі ұпаймен алда болды. Дональд 18-ші лункада 15 футқа соққы жасап жіберді, бұл оған жеңіс сыйлар еді. Екі ойыншы да плей-оффта 74 ұпайдан жинады, ал Ирвин плей-оффтың бірінші лункасында құс соққысын жасап, чемпион атанды. 45 жасында АҚШ Ашық чемпионатының ең қарт чемпионы атанғаннан кейін, ол бес жылдан кейін өзінің алғашқы PGA тур турнирін жеңіп алды. Ол плей-оффтағы қарсыласы Майк Дональд туралы: «Құдай оны жарылқасын. Мен оның жеңіске жеткенін қалар едім» деді. Келесі аптада Ирвин «Бьюик Классик» турнирінде жеңіске жетті. Өзінің мансабында Ирвин гольф ойналатын барлық алты континентте кәсіпқой турнирлерінде жеңіске жетті: Африка, Австралия, Азия, Еуропа, Солтүстік Америка және Оңтүстік Америка. Ирвин бес рет Райдер кубогы командасының құрамына кірді: 1975, 1977, 1979, 1981 және 1991 жылдары. Ол 1992 жылы Әлемдік гольф залының мүшесі болып сайланды. Ирвиннің PGA турдағы соңғы жеңісі 1994 жылы MCI Heritage Golf Classic турнирінде тіркелді. Шамамен 49 жасында жеңіске жеткен ол тур тарихындағы ең үлкен жеңімпаздардың бірі болды. Жалпы, ол өзінің мансабында алты миллион доллардан астам сыйлық ақша жинады. Бұрынғы АҚШ Ашық чемпионы және телеарнадағы сарапшы Кен Вентури Ирвин туралы: «Эстетикалық және техникалық тұрғыдан алғанда, Хейл гольф добымен кез келген ойыншыдан жақсы тұрады» деді.

In 1968, Irwin turned professional. Irwin's first PGA Tour victory was at the 1971 Sea Pines Heritage Classic. Irwin's first U. S. Open triumph came at Winged Foot in 1974 at the age of 29. In what became known as "The Massacre at Winged Foot", Irwin won with a score of 7 over par, the second highest winning score in relation to par of any U. S. Open since 1945. The course conditions at Winged Foot in 1974 were described as "brutal". Johnny Miller and several other players suggested that the USGA had intentionally made the Winged Foot course setup particularly treacherous in response to Miller's record breaking round of 63 at Oakmont the year before. Irwin, however, said in 1974: "I've always enjoyed playing tough courses. It's much more of a challenge to me." Irwin earned $35,000 for his victory at Winged Foot and said that he had a vivid dream three weeks earlier that he won the U. S. Open, which he only told his wife about. Irwin won the Piccadilly World Match Play Championship at Wentworth Club in 1974 and 1975. He missed out on a record breaking third straight victory when he was beaten in the 1976 final by Australian David Graham on the second sudden death playoff hole. Between January 1975 to the end of the 1978 season, Irwin made the cut in 86 consecutive PGA Tour events. To date, this is the fourth longest streak of consecutive cuts made on the PGA Tour. In 1977, Irwin's three wins on the PGA Tour included a five shot victory in the Colgate Hall of Fame Classic at Pinehurst Resort. Irwin shot a second round of 62 at Pinehurst for a 15 under par opening 36 hole total of 127, which was the best in any PGA Tour event for over a decade. Irwin's tournament victories kept him ranked high among his peers he was ranked among the top five in McCormack's World Golf Rankings in every year from 1975 to 1979, inclusive. He ranked in the top 10 of the Official World Golf Rankings for a few weeks in 1991. Irwin added a second U. S. Open title in 1979 at Inverness Club. With its narrow fairways and heavy rough, the Inverness course was a stern test for the players. Irwin's final round of 75 tied the post World War II tournament record for the highest final round score by a U. S. Open champion. The next month in The Open Championship at Royal Lytham & St Annes Golf Club, Irwin came to the final round with a two shot lead. He was bidding to become one of the few golfers in golf history to win the U. S. Open and British Open in the same year. Irwin said in 1979: "I would dearly love to win the British Open. It is special." However, he was thwarted in his attempt at an historic double by the incredible recovery play of Seve Ballesteros. In 1983, Irwin had another close tilt at The Open Championship, but lost by a shot to Tom Watson at Royal Birkdale, after whiffing on a tiny putt of about an inch, during his third round of play. Irwin said that his mistake, which cost him the chance of a playoff with Watson, was "a mental lapse" and that he learned a lesson from it, later being very careful on short putts. Irwin later said that the greatest disappointment of his career was not at the British Open, but at the 1984 U. S. Open at Winged Foot Golf Club. Irwin had led the tournament after the first three rounds but shot a final round of 79 to finish 6th. Reflecting on his final round collapse, Irwin said: "A number of factors were in play and it was very emotional. I thought it would be great to win 10 years later at the same venue and, more than anything else, my father was dying of cancer then and I thought it would be wonderful to give him a victory. I destroyed myself with the pressures I'd built up." After his victory in the 1985 Memorial Tournament, Irwin had occasional top 10 finishes in tournaments for the remainder of the decade but he did not have a further official PGA Tour win until an incredible year in 1990, which was capped by his third U. S. Open victory. In a remarkable tournament, Irwin holed an improbable 45 feet (14 m) birdie putt on the 72nd hole to join a playoff against fellow American Mike Donald. In the 18 hole Monday playoff, Donald was two shots ahead of Irwin with three holes to play. Donald missed a 15 foot par putt on the 18th which would have given him victory. Both men shot rounds of 74 in the playoff and Irwin won the title with a birdie on the first sudden death playoff hole. After becoming the oldest ever U. S. Open champion at the age of 45, winning his first PGA Tour event for five years, Irwin was gracious in victory. He said of his playoff opponent Mike Donald: "God bless him. I almost wish he had won." The following week, Irwin won the Buick Classic. During his career, Irwin won professional tournaments on all six continents on which golf is played: Africa, Australia, Asia, Europe, North America and South America. Irwin played on five Ryder Cup teams: 1975, 1977, 1979, 1981, and 1991. He was inducted into the World Golf Hall of Fame in 1992. Irwin's final PGA Tour win was at the 1994 MCI Heritage Golf Classic. This win at the age of nearly 49 made him one of the oldest winners in Tour history. Overall, he won prize money of just under six million dollars in his career. Former U. S. Open champion and television analyst Ken Venturi said of Irwin: "Aesthetically and technically, Hale stands at the ball as well as any player I've ever seen."

Аға мансап

Ирвин 1995 жылы 50-ден астам жастағы ойыншыларға арналған Аға ПГА турына қатысуға мүмкіндік алды және бұл деңгейде ПГА турынан да үлкен жетістіктерге қол жеткізді. 2021 жылғы маусымға дейін ол 45 жеңіс және 26 миллион доллардан астам табыспен жеңістер мен табыстар бойынша рекордты иеленеді. Ирвин 1996-1998 жылдар аралығында үш рет қатарынан ПГА Ағалар чемпионатында жеңіске жетті, соның ішінде 1997 жылғы турнирде 12 соққымен жеңіске жетті, бұл 72 лункалық Чемпиондар турының тарихындағы ең үлкен көрсеткіш болды, содан кейін Бернхард Лангер 2014 жылғы Ағалар ашық чемпионатында 13 соққымен жеңіске жеткенше. Ирвиннің 1997 жылы 9 жеңісі 1985 жылы Питер Томсонның көрсеткен рекордтық нәтижесімен теңесті. Ирвин – 2012 жылғы Аға ПГА чемпионатында 66 жасында үшінші орын алып, ағалар арасындағы маңызды турнирлерде топ-5-ке кірген ең үлкен жастағы ойыншы. 2012 жылғы 3M чемпионатында Ирвин карьерасында алғаш рет өзінің жасынан төмен ұпай жинады. Оның 65 ұпайлық ойынында 9-шы лункада бүркіт және соңғы тоғыз лункада қатарынан алты құс соқты. Содан бері Ирвин ресми ПГА Tour Чемпиондар турнирінде өзінің жасын 44 рет асып түсті (2020 жылдың 11 тамызына дейін), бұл Гари Плейердің екінші орындағы 30 көрсеткішінен әлдеқайда жоғары. Ол жетпістен асса да ПГА Tour Чемпиондарында ойнауын жалғастырды, бірақ 2015 жылдан бері кез келген маусымда сегізден аспайтын турнирге қатысып, турнир кестесін қысқартты. 2000 жылы Golf Digest журналы Ирвинды барлық уақыттағы ең ұлы гольфшілердің 19-ы деп атады.

Жеке өмір

Ирвин әйелі Саллиге үйленген және екі баласы бар. Ирвиннің ұлы Стив 2011 жылы АҚШ ашық чемпионатында өнер көрсетуге құқық алды. Стив Ирвин әкесі туралы былай деді: "Мен оған өте ризамын. АҚШ ашық чемпионаты оның мансабын анықтады. Гольфпен айналыса бастағанымнан бері АҚШ ашық чемпионатында ойнау – менің ең басты мақсатым болды." 25 жыл бойы Хейл Ирвин Сент-Луис балалар ауруханасына қаржы жинауға көмектесті, ал аурухананың бір бөлігі оның құрметіне аталды. Ирвин сонымен қатар аң аулауды, балық аулауды және немерелерімен уақыт өткізуді ұнатады. Ол бұрынғы CU командасының ойыншысы Хит Ирвиннің інісі. 2019 жылы оның мінез-құлқы, спортшылдығы және қайырымдылыққа берілгендігін ескере отырып, Ирвин Southern Company ұсынған PGA Tour-дың Пейн Стюарт сыйлығын алды.

Жапония турнирінің PGA жеңімпаздары (1)

Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарынан айырмасыЖеңіске қатысты айырмасыЕкінші орын алған ойыншы1981 жылдың 25 қазаныБриджстоун турнирі70 65 72 68=275−138 соққыБилл Роджерс

Оңтүстік Африка турнирінің жеңімпаздары (1)

Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарына қатыстыАйырмашылықЖеңілгендер12 желтоқсан, 1978Лексингтон PGA Чемпионаты70 69 67 69=275−91 соққы Хью Байокки, Марк МакНалти, Робби Стюарт

Австралияның PGA турниріндегі жеңістер (1)

Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарынан айырмасыЖеңіс маржасыЕкінші орын алған ойыншы1978 жыл 12 қарашаМейне Никсіз Австралия PGA чемпионаты64 75 70 69=278−68 соққы Грэм Марш

Оңтүстік Американың гольф жарысында жеңіс (1)

Жоқ. КүніТурнирЖеңіс есебіПарынан айырмасыЖеңіске қатысты айырмасыЕкінші орын алғандар1982 жылдың 1 қарашасыБразилия Ашық67 67 66 65=265−72 соққыМануэль Калеро, Кертис Стрейндж

Жеңіс (3)

ЖылЧемпионат54 лункаЖеңіс нәтижесіАлға шығушы(лар)1974 U.S. Open 1 соққы кемшілік +7 (73 70 71 73=287) 2 соққы Форест Фезлер 1979 U.S. Open (2) 3 соққы басымдық E (74 68 67 75=284) 2 соққы Джерри Пейт, Гэри Плейер 1990 U.S. Open (3) 4 соққы кемшілік −8 (69 70 74 67=280) Плей-офф1 Майк Дональд 1Майк Дональдты 19-шы лункада бердімен жеңді, олар 18 лункалық плей-оффта 74 (+2) есебімен тең болғаннан кейін.

Жеңіс (7)

ЖылЧемпионатЖеңіс есебіАйырмашылықЖеңіліс тапқан(дар) 1996 PGA Ағалар чемпионаты −8 (66 74 69 71=280) 2 соққы Исао Аоки 1997 PGA Ағалар чемпионаты (2) −14 (69 65 72 68=274) 12 соққы Дейл Дуглас, Джек Никлаус 1998 PGA Ағалар чемпионаты (3) −13 (68 68 69 70=275) 7 соққы Ларри Нельсон 1998 U.S. Ағалар Ашық +1 (77 68 71 69=285) 1 соққы Висенте Фернандес 1999 Ford Ағалар чемпионаты −21 (67 71 64 65=267) 7 соққы Грэм Марш 2000 U.S. Ағалар Ашық (2) −17 (66 71 65 65=267) 3 соққы Брюс Флейшер 2004 Ағалар PGA чемпионаты (4) −8 (67 69 69 71=276) 1 соққы Jay Haas