Женерал Джеймс Хоуп Грант: Британ әскери офицерінің өмірі мен қызметі
Hope Grant
Женерал Джеймс Хоуп Грант (1808-1875) – британдық әскери шенді, Бірінші және Екінші Опиум соғыстары, Сикх соғысы, 1857 жылғы Үнді көтерілісінде болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық армия офицері (1808–1875)
British Army officer (1808–1875)
Генерал сэр Джеймс Хоуп Грант, GCB (22 шілде 1808 – 7 наурыз 1875) – британдық армия офицері. Ол Бірінші опиум соғысы, Бірінші англо-сикх соғысы, 1857 жылғы Үндістан көтерілісі және Екінші опиум соғысында қызмет еткен.
General Sir James Hope Grant, GCB (22 July 1808 – 7 March 1875) was a British Army officer. He served in the First Opium War, First Anglo Sikh War, Indian Rebellion of 1857, and Second Opium War.
Ерте өмір
Грант – Пертширдегі Килграстоннан шыққан Фрэнсис Гранттың бесінші және ең кіші ұлы болған.
Grant was the fifth and youngest son of Francis Grant of Kilgraston, Perthshire.
Әскери мансап
Ол 1826 жылы 9-шы лансерлер полкінің корнеті ретінде Ұлыбритания армиясына қабылданды, 1828 жылы лейтенант, 1835 жылы капитан болды. 1842 жылы Бірінші опиум соғысында лорд Салтунның бригад майоры қызметін атқарды және Чинкиан қаласын басып алу кезінде көзге түсті, содан кейін майор шені мен CB орденімен марапатталды. Халық арасында кең таралған, алайда шындығы күмәнді әңгімеге сәйкес, Салтун (шебер скрипкашы) оны өзімен бірге виолончельде сүйемелдеу үшін таңдаған, ал Хоуп Грант – виолончель ойнайтын жалғыз офицер болған. 1845-1846 жылдардағы Бірінші ағылшын-сик соғысында Собраон шайқасына қатысты, ал 1848-1849 жылдардағы Пәнджаб жорығында 9-шы лансерлер полкіне қолбасшылық етіп, Чилианвалла және Гуджарат шайқастарында өзгеше көзге түсті. Көп ұзамай подполковник шеніне және осы лауазымға көтерілді. 1854 жылы полковник, ал 1856 жылы кавалерия бригадирі болды. 1857 жылғы Үндістан көтерілісін басуға белсенді қатысып, біраз уақыт бойы ат әскері дивизиясын, сосын жылжымалы атты және жаяу әскер колоннасын басқарды. 1861 жылы генерал-лейтенант шеніне ие болды және Мадрас армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалды. Осы тағайындамаға байланысты Мадрас заң шығару кеңесінің мүшесі атанды және 1861 жылдан 1864 жылға дейін кеңесте орын алды. 1865 жылы Англияға оралғаннан кейін штабтағы әскерлердің генерал-квартирмейстері болды, ал 1870 жылы Альдершот дивизиясының қолбасшылығына ауыстырылды. Франко-прус соғысынан кейін әскерлердің білім беру және оқу жүйесін реформалауда маңызды рөл атқарды. Жыл сайынғы әскери маневрлерді енгізуде Гранттың үлкен еңбегі болды. 1872 жылы толық генерал шеніне көтерілді. 1875 жылдың 7 наурызында Лондонда қайтыс болды. Эдинбургтегі Гранж зиратында жерленген.
He entered the British Army in 1826 as cornet in the 9th Lancers, and became lieutenant in 1828 and captain in 1835. In 1842 he was brigade major to Lord Saltoun in the First Opium War, and distinguished himself at the capture of Chinkiang, after which he received the rank of major and the CB. There is a popular, possibly apocryphal, story that he was selected by Saltoun (a keen violinist) because he wanted a cellist to accompany him and Hope Grant was the only officer he could find who played the cello. In the First Anglo Sikh War of 1845–1846 he took part in the battle of Sobraon; and in the Punjab campaign of 1848–1849 he commanded the 9th Lancers, and won high reputation in the Battles of Chillianwalla and Gujarat. He was promoted brevet lieutenant colonel and shortly afterwards to the same substantive rank. In 1854 he became brevet colonel, and in 1856 brigadier of cavalry. He took a leading part in the suppression of the Indian Mutiny of 1857, holding for some time the command of the cavalry division, and afterwards of a movable column of horse and foot. In 1861, he was made lieutenant general and appointed commander in chief of the Madras Army; on this appointment he was automatically made a member of the Madras Legislative Council and held a seat from 1861 to 1864. On his return to England in 1865 he was made Quartermaster General to the Forces at headquarters; and in 1870 he was transferred to the command of Aldershot Division, where he took a leading part in the reform of the educational and training systems of the forces, which followed the Franco German War. The introduction of annual army manoeuvres was largely due to Grant. In 1872 he was promoted to full general. He died in London on 7 March 1875. He is buried in Grange Cemetery in Edinburgh.