Шарль Эдуард Браун-Секар: Физиолог және неврологтың өмірі мен еңбектері
Charles-Édouard Brown-Séquard
Шарль Эдуард Браун-Секар: маврикийлік физиолог, невролог, 1850 ж. Браун-Секар синдромын сипаттаған алғашқы ғалым. Биографиясы, еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Маврикийлік физиолог және невролог Чарльз Эдуард Браун Секуард FRS (8 сәуір 1817 – 2 сәуір 1894) – қазір Браун-Секуард синдромы деп аталатын синдромды 1850 жылы алғаш рет сипаттаған Маврикийлік физиолог және невролог.
Mauritian physiologist and neurologist
Charles Édouard Brown Séquard FRS (8 April 1817 – 2 April 1894) was a Mauritian physiologist and neurologist who, in 1850, became the first to describe what is now called Brown Séquard syndrome.
Ерте өмір
Браун Секуар Маврикий аралының Порт-Луис қаласында американдық әкесі мен француз анасынан дүниеге келген. Ол Маврикийдегі Корольдік колледжіне оқыды және 1846 жылы Парижде медицина саласында білім алды. Кейін ол Маврикийге қайтып, сол жерде тәжірибе жинау ниетімен келді, бірақ 1852 жылы Америка Құрама Штаттарына барып, Вирджиния медицина колледжінің профессоры болып тағайындалды. Ол Египет ғимаратының жертөлесінде тәжірибелер жүргізді. 1854 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.
Brown Séquard was born at Port Louis, Mauritius, to an American father and a French mother. He attended the Royal College in Mauritius, and graduated in medicine at Paris in 1846. He then returned to Mauritius with the intention of practising there, but in 1852 he went to the United States. There he was appointed to the faculty of the Medical College of Virginia where he conducted experiments in the basement of the Egyptian Building. He was elected as a member of the American Philosophical Society in 1854.
Кейінгі өмірі
Ол Парижге оралды, ал 1859 жылы Лондонға көшіп барды, онда паралич және эпилепсия ауруларымен айналысатын Ұлттық аурухананың дәрігері болды. Ол онда шамамен бес жыл қалды, көптеген лекцияларында жүйке жүйесінің патологиясы туралы өз пікірлерін жеткізді, олар көп назар аударды. 1864 жылы ол тағы да Атлант мұхитын кесіп өтіп, Гарвардта физиология және нейропатология профессоры болып тағайындалды. Ол 1867 жылы осы лауазымынан бас тартты, ал 1869 жылы Париждегі École de Médecine-де профессор болды, бірақ 1873 жылы қайтадан Америкаға оралып, Нью-Йорк қаласында тәжірибелік жұмыс істеуге кірісті. Нью-Йоркте оның қызы Шарлотта Мария дүниеге келді. Соңында ол 1878 жылы Клод Бернардың орнын басып, Колледж де Франста эксперименталды медицина профессоры болып Парижге қайтып келді және өмірінің соңына дейін сол қызметте болды, ол 1894 жылы Францияның Со округінде қайтыс болды. Ол Париждің Монпарнас зиратына жерленді. Браун Секуар өте даулы және ерекше тұлға болды, сонымен қатар 72 жасында жануарлардың ұрықтарынан алынған экстракттарды тері астына инъекция жасағаннан кейін жасарған жыныстық қуатын қалпына келтіргенін мәлімдегенімен де танымал. Мыңдаған ер адам бұл емді сынап көрді. Эндокринолог Роберт Гринблатт бұл емнің тиімді болуы мүмкін емес екенін жазды, себебі қалқанша безінен айырмашылығы, ұрықтар өндірген гормондарын сақтай алмайды, сондықтан жануарлардың бездерінен терапиялық дозада тестостерон алу үшін "бір сарықтың ұрықтарынан шамамен төрттен бір тонна қажет болар еді". Кейіннен оның әдісі белсенді тестостеронды бермейтіні тәжірибе жүзінде расталды. Көптеген ер адамдардың жағымды жауабы плацебо әсерінен туындаған деп есептеледі, бірақ бұл "эндокринология саласын дамытуға жеткілікті болды". 1886 жылы Браун Секуар қант клубының кеңесіне сайланды. Ол сондай-ақ Лондон Корольдік қоғамының мүшесі болды.
He returned to Paris, and in 1859 he migrated to London, becoming physician to the National Hospital for the Paralysed and Epileptic. There he stayed for about five years, expounding his views on the pathology of the nervous system in numerous lectures which attracted considerable attention. In 1864 he again crossed the Atlantic, and was appointed professor of physiology and neuropathology at Harvard. He relinquished this position in 1867, and in 1869 became professor at the École de Médecine in Paris, but in 1873 he again returned to America and began to practice in New York City. While in New York, his daughter, Charlotte Maria was born. Finally, he went back to Paris to succeed Claude Bernard in 1878 as professor of experimental medicine in the Collège de France, and he remained there until his death, which occurred in 1894 at Sceaux, France. He was buried in Paris at the Cimetière du Montparnasse. Brown Séquard was quite a controversial and eccentric figure, and is also known for claiming, at age 72, rejuvenated sexual prowess after subcutaneous injection of extracts of animal testis. Thousands of men tried the therapy. The endocrinologist Robert B. Greenblatt wrote that this therapy could not have possibly worked because, unlike the thyroid gland, the testes do not store the hormones they produce and, therefore, obtaining a therapeutic dose of testosterone directly from animal glands "would require about one quarter ton of bull's testes." It was later confirmed experimentally that his method did not yield active amounts of testosterone. The positive response by many men is now thought to have been a placebo effect, but apparently this was "sufficient to set the field of endocrinology off and running." In 1886 Brown Séquard was elected to the Board of the Sugar Club. He also was a member of the Royal Society of London.
Шығармалары
Браун Секуар – жақындықпен бақылайтын және тәжірибе жүргізетін ғалым. Ол қан мен жануарлар жылуы туралы білімімізге, сондай-ақ жүйке жүйесі туралы маңызды деректерге үлкен үлес қосты. Ол омыртқа миының физиологиясын зерттеген алғашқы ғалым болды, сондай-ақ ауырсыну және температура сезімін жеткізетін талшықтардың омыртқа миының өзінде кесіліп өтетінін көрсетті. Оның есімі медицина тарихында оның атымен аталатын (Браун Секуар синдромы) синдромды сипаттауымен мәңгілікке қалды, бұл синдром омыртқа миының жартылай кесілуінен туындайды. Ол Маврикийде қант қамысын кескен шаруалардың омыртқа миының кездейсоқ зақымдануын байқағаннан кейін бұл синдромды сипаттады. Одан да маңыздысы, ол қазір гормон деп аталатын, қан ағысына бөлініп, алыс мүшелерге әсер ететін заттардың бар екенін алғашқылардың бірі ретінде болжады. Атап айтқанда, ол (1856 жылы) бүйрек үсті бездерін алып тастаудың маңызды гормондардың жетіспеуінен өлімге әкелетінін көрсетті. 72 жасында, Париж қаласындағы Biologie қоғамының мәжілісінде Браун Секуар шошқалар мен иттің мүйізді бездерінен дайындалған сұйықтықтың тері астына инъекция жасаудың жаңартуға және адам өмірін ұзартуға көмектесетінін хабарлады. Ғалымдар бұл құралды "Браун Секуар эликсирі" деп атайтын. Венадағы бір медициналық басылым келекелеп былай деді: "Бұл лекция жетпіс жасқа толған профессорлардың зейнетке шығуының қажеттілігін тағы да дәлелдейді". Браун Секуардың зерттеулері шамамен 500 эссе мен мақалаларда жарияланды, әсіресе ол 1868 жылы Жан Мартин Шарко және Альфред Вулпианмен бірге құрған Physiologie архивінде. Браун Секуардың 19 ғасырдың соңындағы зерттеулері алған қасиеттердің мұрагерлікке берілуіне қатысты көптеген дау-дамайлар тудырды. 1869 жылдан 1891 жылға дейін шошқалармен жүргізген тәжірибелер сериясында Браун Секуар омыртқа миының ішінара немесе семіздік нервінің толық кесілуінен кейін бірнеше аптадан соң эпилепсияға ұқсас ерекше аурулы жағдай пайда болатынын байқады. Операция жасалған жануарлардың ұрпақтары көбінесе әлсіз болып туды, ал кейбіреулері эпилепсияға бейімділік танытты. Кейбір ғалымдар бұл байқауларды Ламарк мұрагерлігінің дәлелі деп санады. Алайда, Ламарк өзі қоршаған ортаның әсерінен пайда болған қасиеттердің басқа жолмен, оларды пайдалану немесе атрофия арқылы иеленуін жоққа шығарған. Оның тәжірибелері қазір аномальды деп есептеледі; оның байқауларына баламалы түсіндірмелер ұсынылды. Бір ұсынылған түсіндірме, тәжірибе ата-анада аурудың пайда болуын және оның ұрпаққа берілуін көрсеткендігі болды.
Brown Séquard was a keen observer and experimentalist. He contributed largely to our knowledge of the blood and animal heat, as well as many facts of the highest importance on the nervous system. He was the first scientist to work out the physiology of the spinal cord, demonstrating that the decussation of the fibres carrying pain and temperature sensation occurs in the cord itself. His name was immortalised in the history of medicine with the description of a syndrome which bears his name (Brown Séquard syndrome) due to the hemisection of the spinal cord, which he described after observing accidental injury of the spinal cord in farmers cutting sugar cane in Mauritius. Far more important is that he was one of the first to postulate the existence of substances, now known as hormones, secreted into the bloodstream to affect distant organs. In particular, he demonstrated (in 1856) that removal of the adrenal glands resulted in death, due to lack of essential hormones. At age 72, at a meeting of the Societé de Biologie in Paris, Brown Séquard reported that hypodermic injection of a fluid prepared from the testicles of guinea pigs and dogs leads to rejuvenation and prolonged human life. It was known, among scientists, derisively, as the Brown Séquard Elixir. A Vienna medical publication quipped dismissively: "The lecture must be seen as further proof of the necessity of retiring professors who have attained their threescore and ten years." Brown Séquard's research, published in about 500 essays and papers, especially in the Archives de Physiologie, which he helped to found in 1868 along with Jean Martin Charcot and Alfred Vulpian, cover a very wide range of physiological and pathological subjects. In the late 19th century Brown Séquard gave rise to much controversy in the area of supposed inheritance of acquired characteristics. In a series of experiments on guinea pigs extending from 1869 to 1891, Brown Séquard observed that a partial severing of the spinal cord, or a complete severing of the sciatic nerve, was followed after a few weeks by a peculiar morbid state resembling epilepsy. The offspring of the animals operated on were frequently decrepit, and a certain number showed a tendency to the so called epilepsy. Some scientists considered these observations evidence for Lamarckian inheritance. However, Lamarck himself had rejected the inheritance of characteristics acquired by means other than their exercise or atrophy in response to environmental stimuli. His experiments are now considered anomalous; alternative explanations for his observations have been suggested. One proposed explanation was that the experiment showed a disease being induced in the parent and transmitted to the offspring.