Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еуропалық Одақтың саяси жүйесі
Political system of the European Union
Еуропалық Одақтың (ЕО) саяси құрылымы конфедерацияға ұқсас, онда көптеген саясат салалары заң шығару қабілеті бар ортақ институттарға біріктірілген; сыртқы саясатты, қорғаныс саясатын немесе тікелей салық салу саясатының көп бөлігін бақылау құзыреті жиырма жеті мемлекеттік үкіметке берілген (одақ ҚҚС үшін рұқсат етілген өзгеріс деңгейін шектейді). Бұл салалар негізінен ЕО мүше мемлекеттерінің бақылауында, бірақ оларда белгілі бір деңгейде құрылымдық ынтымақтастық пен үйлестіру жүзеге асырылады. Осы салаларда маңызды шаралар қабылдауы үшін барлық мүше мемлекеттердің келісімі қажет. Мемлекеттік заңдарды күшін жоятын одақтық заңдар тарихи конфедерацияларға қарағанда көп; алайда, ЕО өзінің құзыретінен тыс заң шығарудан немесе оның ерекше құзыреті шегінен тыс әрекет етуі орынсыз болған жағдайда, оны мемлекеттік немесе жергілікті деңгейде (қосалқылық принципі) жасаудан заңдық тұрғыдан шектеледі. Қосалқылық принципі тек қана ерекше құзырет салаларына қатысты қолданылмайды. Ортақ институттар ЕО-ның үкіметаралық және мемлекетаралық (федералдыққа ұқсас) аспектілерін біріктіреді. Еуропалық одақ туралы шарттарда одақтың өкілді демократияға негізделгені көрсетілген, ал Еуропалық парламентке тікелей сайлаулар өткізіледі. Парламент Кеңеспен бірге ЕО-ның заң шығарушы органы болып табылады. Кеңеске мүше мемлекеттердің үкіметтері кіреді, бұл ЕО-ның үкіметаралық сипатын көрсетеді. Заңдарды Еуропалық комиссия ұсынады, оны Парламент пен Кеңес тағайындайды және оларға есеп береді, бірақ оның атқарушы өкілеттігі өте шектеулі. Тікелей сайлаулар бес жылда бір рет өткізілсе де, ұлттық мағынада біріктірілген саяси партиялар жоқ. Оның орнына, парламентте бірге отырып, дауыс беретін идеологиялық жағынан байланысты партиялардың одақтары бар. Ең ірі екі партия – Еуропалық халық партиясы (оңшыл орталық, көбінесе христиан-демократтар) және Еуропалық социалистер партиясы (солшыл орталық, көбінесе социал-демократтар), ал біріншісі 1999 жылдан бері Парламенттегі ең үлкен топты құрайды. Еуропалық саясатта сол және оң жаққа бөлінулермен қатар, еуропалық интеграцияны жақтаушылар мен қарсыластары арасында да бөлінулер бар (еуропашылдық және евроскептицизм), бұл Еуропалық Одақтың үнемі өзгеріп отыратын сипатын қалыптастырады және ол бірінен соң бірі реформалық шарттарды қабылдайды. Соңғысы Ұлыбританияда одақтан шығуға дейінгі онжылдықтар мен жылдары маңызды саяси күш болды, ал кейбір мүше мемлекеттер заңдық ерекшеліктерге байланысты басқаларына қарағанда аз интеграцияланған.
The political structure of the European Union (EU) is similar to a confederation, where many policy areas are federalised into common institutions capable of making law; the competences to control foreign policy, defence policy, or the majority of direct taxation policies are mostly reserved for the twenty seven state governments (the Union does limit the level of variation allowed for VAT). These areas are primarily under the control of the EU's member states although a certain amount of structured co operation and coordination takes place in these areas. For the EU to take substantial actions in these areas, all Member States must give their consent. Union laws that override State laws are more numerous than in historical confederations; however, the EU is legally restricted from making law outside its remit or where it is no more appropriate to do so at a state or local level (subsidiarity) when acting outside its exclusive competences. The principle of subsidiarity does not apply to areas of exclusive competence. The common institutions mix the intergovernmental and supranational (similar to federal) aspects of the EU. The EU treaties declare the Union to be based on representative democracy, and direct elections take place in the European Parliament. The Parliament, together with the Council, form the legislative arm of the EU. The council is composed of state governments, thus representing the intergovernmental nature of the EU. Laws are proposed by the European Commission which is appointed by and accountable to the Parliament and Council although it has very few executive powers. Although direct elections take place every five years, there are no cohesive political parties in the national sense. Instead, there are alliances of ideologically associated parties who sit and vote together in Parliament. The two largest parties are the European People's Party (centre right, mostly Christian Democrat) and the Party of European Socialists (centre left, mostly Social Democrat) with the former forming the largest group in Parliament since 1999. As well as there being left and right dividing lines in European politics, there are also divides between those for and against European integration (Pro Europeanism and Euroscepticism) which shapes the continually changing nature of the EU which adopts successive reforming treaties. The latter was a significant political force in the United Kingdom in the decades and years before leaving the Union, and some member states are less integrated than others due to legal opt outs.
Құқықтық негіз
Еуропалық Одақтың демократиялық заңдылығы Шарт жүйесіне негізделген. Бірігуге қарай жасалған алғашқы қадам 1928 жылғы Келлог-Бриан келісімінде көрінді, ол келіссөздер барысында қолдаушы елдерді біріктірді және Ұлы державалар арасындағы бейбітшілікке қол жеткізу мақсатында интеграция идеясын қабылдады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін еуропалық қоғам мемлекеттер арасындағы қақтығыстарды мұрағаттауға ұмтылды, Франция мен Германия арасындағы бәсекелестікті ең алаңдатарлық мысал деп қарады. Маршалл жоспарының рухында, осы екі мемлекет 1951 жылы Париж шартына қол қойып, Еуропалық көмір және болат қауымдастығын құрды. Одан бері ортақ нарық үшін баға белгілеу және бәсекелестікке бағытталған Париж шарты қолданыстан шықты. Қазіргі уақытта Еуропалық қауымдастығының құқықтық негізі екі шартқа негізделген: 1958 жылғы Рим шарты және 1992 жылғы Маастрихт шарты. Шарттарға енгізілген түрлі қосымшалар мен өзгерістер саясат пен жоспарлаудың әртүрлілігіне алып келді, бұл да Еуропалық Одақтың қиындығына себепкер болады. Еуропалық Одақтың конституциялық негізін құрайтын – бірыңғай үкіметтік харта емес, шарттардың мозаикасы. Осы беймәлімдік сыншылардың пікірінше, "демократиялық кемшіліктердің" басты себебі болып табылады. Еуропалық Одақтың өзі – заңды тұлға және шарттармен берілген өкілеттіктерге ие басқару институттарының жиынтығы. Алайда, егемендік осы институттарға берілмейді, ол мемлекеттік билікпен бірлесіп бөліседі, соңғы егемендік мемлекеттік билікте қалады. Дегенмен, Еуропалық Одаққа берілген өкілеттіктер шегінде ол өзінің мүшелері үшін міндетті және тікелей күші бар заңдар қабылдауға құқылы.
The democratic legitimation of the European Union rests on the Treaty System. The move toward unification first arose in the Kellogg Briand Pact in 1928, which gained adherent countries during negotiations and took on a theme of integration for the achievement of peace between the Great Powers. After the Second World War, European society sought to end conflict permanently between states, seeing the rivalry between France and Germany as the most worrying example. In the spirit of the Marshall Plan, those two states signed the Treaty of Paris in 1951, establishing the European Coal and Steel Community. Since then, the Treaty of Paris, which focused on price setting and competition for purposes of a common market, has been superseded. The legal basis for the European Community now rests on two treaties: The Treaty of Rome of 1958; and The Treaty of Maastricht of 1992. The various additions and modifications of treaties has led to a patchwork of policy and planning, which contributes to the unwieldiness of the EU. The pastiche of treaties, and not a single actualising charter of government, form the constitutional basis of the European Union. This ambiguity is what critics call a primary cause of "democratic deficit." The EU itself is a legal personality and a set of governing institutions empowered by the treaties. However sovereignty is not invested in those institutions, it is pooled with ultimate sovereignty resting with the state governments. Yet in those areas where the EU has been granted competences, it does have the power to pass binding and direct laws upon its members.
Құзыреттер
Еуропалық Одақтың құзыреті бастапқыда көмір және болат қауымдастығынан туындайды, оның мақсаты – бірыңғай нарық құру еді. Бастапқы құзыреттер нормативтік сипатта болды және сау бизнес ортасын сақтаумен шектелді. Шешімдер сауда, валюта және бәсекелестік салаларын қамтитын заңдармен ғана қабылданды. Еуроодақтың құзыреттерінің артуы функционалдық таралу деп аталатын процестің нәтижесі. Функционалдық таралу ең алдымен банк және сақтандыру салаларын қаржы мен инвестицияларды басқару үшін біріктірді. Бюрократиялық аппараттың көлемі ұлғайды, нәтижесінде құзыреттердің ауқымы көбейген сайын келісімдер жүйесіне өзгерістер енгізу қажет болды. Мүше мемлекеттер өздерінің егемендігін толық сақтай отырып, нарықты басқару міндеттерін тапсырған жүйеде қалады. Бұл міндеттерге адамдардың еркін қозғалысы, жұмыспен қамту, көлік және қоршаған ортаны реттеу сияқты салалар да енді.
The competences of the European Union stem from the original Coal and Steel Community, which had as its goal an integrated market. The original competences were regulatory in nature, restricted to matters of maintaining a healthy business environment. Rulings were confined to laws covering trade, currency, and competition. Increases in the number of EU competences result from a process known as functional spillover. Functional spillover resulted in, first, the integration of banking and insurance industries to manage finance and investment. The size of the bureaucracies increased, requiring modifications to the treaty system as the scope of competences integrated more and more functions. While member states hold their sovereignty inviolate, they remain within a system to which they have delegated the tasks of managing the marketplace. These tasks have expanded to include the competences of free movement of persons, employment, transportation, and environmental regulation.
Заңнаманың түрлері
Кәдімгі заң шығару тәртібі (КЖЖ) – ресми, негізгі заң шығару тәртібі. КЖЖ-да Еуропалық Парламент (ЕП) пен Кеңес екі палаталы конгресс сияқты әрекет етеді, мысалы, британдық Жоғарғы және Төменгі палаталар немесе американдық Конгресс. Маастрихт шартындағы бірлескен шешім қабылдау ережесі және одан кейінгі Лиссабон шарты ЕП мен Кеңеске тең салмақ берді және КЖЖ-ны негізгі заңнамалық рәсім ретінде бекітті. Бұл ЕП-ке вето құқығын да береді. КЖЖ-ның екі заңнамалық құралы – директивалар мен регламенттер. Директива мүше мемлекеттерден жаңа заңды жеке-жеке қабылдауын талап етеді, бұл процеске «транспозиция» деп аталады. Транспозицияны аяқтау мерзіміндегі айырмашылық «демократиялық кемшілік» деп танылады. Регламент барлық мүше мемлекеттерге бірден әсер етеді және дереу күшіне енеді. Басқа заң шығару мүмкіндігі – арнайы заң шығару тәртібі (АЖТ). АЖТ мүше мемлекеттер, Орталық банк немесе Инвестициялық банк, немесе Әділет сарайы ұсынған заңдарды қабылдаудан тұрады. Заңның әрпіне қарағанда, оның мағынасын түсіндіру – сот белсенділігі АЖТ арқылы жүзеге асырылады. Процедура ЕП-де Кеңеспен консультациялар арқылы немесе Кеңесте ЕП-нің қатысуымен талқыланады. Яғни, консультативтік роль ЕП мен Кеңеске берілген тең салмақтан кем. Шарттарда көзделгенімен, АЖТ КЖЖ сияқты ресми емес, иерархиялық құрылымға аз тәуелді. Бұл Клайннің Еуроодақтың күн тәртібін белгілеу процедурасының қайшылығы туралы аргументін нығайтады.
The Ordinary Legislative Procedure (OLP) is the formal, main legislative procedure. In OLP, the European Parliament (EP) and the Council act in much the same way as a bicameral congress, such as the British Upper and Lower Houses or the American Congress. The co decision rule in Maastricht, and the subsequent Lisbon Treaty, ultimately gave the EP and the Council equal weight and formalised OLP as the main legislative procedure. It also gives the EP veto power. The two legislative powers of the OLP are directives and regulations. A directive requires the member states to pass the new law individually, a process called "transposition." The difference in the timing of completing transposition is the "democratic deficit." A regulation acts on all the member states at once and is effective immediately. The other legislation option is the Special Legislative Procedure (SLP). The SLP consists of the passing of laws proposed by member states, the Central Bank or Investment Bank, or the Court of Justice. Judicial activism—the interpretation of the spirit of law rather than the letter of law—is handled by the SLP. The procedure is discussed either in the EP with consultation with the council, or in the council with participation of the EP. In other words, the consultative role stops short of the equal weight given to both the EP and the council. While provided for in the treaties, the SLP is not as formal as the OLP, relying less on the hierarchical structure. This lends more credence to Kleine's argument of the contrariness of the EU's agenda setting procedure.
Заңнаманың механикасы
OLP-да төрт түрлі регламенттер бар: Ережелер, Директивалар, Шешімдер және Ұсынымдар. Шешім қабылдау Еуропалық Парламент пен Кеңес арасында тең үлестірілген. Ережелер барлық мүше мемлекеттер үшін дереу күшіне енетін міндетті құжаттар болып табылады. Директивалар барлық мүше мемлекеттер үшін міндетті, бірақ оларды іске асыру процесі, «транспозиция» деп аталады, ұлттық соттардың қарауына беріледі. Дегенмен, мүше мемлекеттердің транспозиция мерзімдерін өздері белгілегендіктен, мемлекеттер арасында демократиялық кемшіліктер туындайды. Шешімдер оларға бағытталған мемлекеттік емес тараптар үшін міндетті болып табылады. Ұсынымдар заңдық шешімдерге бағыт беру мақсатында жасалады және пікірлер сияқты міндетті емес. SLP-де Кеңес – жалғыз шешім қабылдау органы. Еуропалық Парламент қатысуға консультативтік рөл атқарады және оны назарға алмауға болады.
In the OLP, there are four types of rulings: Regulations, Directives, Decisions, and Recommendations. Decision making is shared by the European Parliament and the council, which are equally weighted. Regulations are binding on all member states effective immediately. Directives are binding on all member states, but the implementation is left up to the national courts in a process called transposition. However, since member states set their own timelines for transposition, there is a democratic deficit between states. Decisions are binding on non state litigants to whom they are addressed. Recommendations are intended to guide legal judgments and are non binding, similar to opinions. In the SLP, the council is the sole ruling body. The European Parliament is involved strictly in a consultative role and can be ignored.
Мемлекеттер
27 мемлекет Еуропалық Одақ институттарына өкілеттік берді (басқа елдер Еуропалық Одақпен өзге де тәсілдермен байланысты). Өкілеттік берудің орнына, Еуропалық Одақ мемлекеттері Кеңесте дауыс беру құқығына, Парламентте орынға және басқа да артықшылықтармен қатар Еуропалық комиссар тағайындалуына ие болады. Мүше мемлекеттердің ішкі басқару жүйесі президенттік жүйе, монархия, федерация және шағын мемлекеттер арасында әртүрлі болуы мүмкін, алайда барлық мүшелер демократиялық болу, адам құқықтарын сақтау және еркін нарықтық экономикаға ие болу жөніндегі Копенгаген талаптарын орындауы тиіс. Мүшелікке қатысу уақыт өте келе жүзеге асты, 1958 жылы алғашқы алты мемлекеттен бастап, ал жақын арада тағы да көп мемлекеттер қосылуы күтілуде. Кейбір мүше мемлекеттер Еуропалық Одақтың белгілі бір салаларына кірмейді, мысалы, еврозона 27 мүше мемлекеттің 20-сынан ғана тұрады, ал Шенген келісіміне қазіргі таңда Еуропалық Одақ мүшелерінің 23-і ғана қатысады. Дегенмен, олардың көп бөлігі осы блоктарға қосылу процесінде. Еуропалық Одаққа мүше емес бірқатар елдер евро, Шенген, бірыңғай нарық немесе қорғаныс сияқты Еуропалық Одақтың белгілі бір қызметтеріне қатысады.
There are twenty seven member states who have conferred powers upon the EU institutions (other countries are tied to the EU in other ways). In exchange for conferring competences, EU states are assigned votes in the Council, seats in Parliament and a European Commissioner among other things. The internal government of member states vary between presidential systems, monarchies, federations, and microstates however all members must respect the Copenhagen criteria of being democratic, respecting human rights and having a free market economy. Members joined over time, starting with the original six in 1958 and more members joining in the near future. Some member states are outside certain areas of the EU, for example the eurozone is composed of only 20 of the 27 members and the Schengen Agreement currently includes only 23 of the EU members. However, the majority of these are in the process of joining these blocs. A number of countries outside the EU are involved in certain EU activities such as the euro, Schengen, single market or defence.
Мекемелер
Еуропалық Одақтың негізгі институттары – Еуропалық комиссия, Еуропалық кеңес, Еуропалық Одақ кеңесі (Кеңес) және Еуропалық парламент. Қарапайым заң шығару тәртібі Еуропалық Одақтың негізгі саясат салаларының барлығына дерлік қолданылады. Осы тәртіп бойынша Комиссия Парламентке және Кеңеске ұсыныс енгізеді. Олар одан кейін түзетулерді Кеңеске жібереді, Кеңес осы түзетулермен мәтінді қабылдауы немесе «ортақ позицияны» қайтара алады. Бұл ұсынысты Парламент мақұлдауы немесе қосымша түзетулер ұсынуы мүмкін. Егер Кеңес оларды мақұлдамаса, «Жарайсымдық комиссиясы» құрылады. Комиссияға Кеңес мүшелерімен бірдей санда Еуропарламент депутаттары кіреді, олар ортақ позицияға келісуге тырысады. Позицияға келісім келгеннен кейін, оны Парламент қайтадан абсолютті көпшілік дауыспен бекітуі керек. Сезімтал салада Парламенттің өкілеттігін азайтатын басқа да арнайы тәртіптер бар.
The primary institutions of the European Union are the European Commission, the European Council, the Council of the European Union (Council) and the European Parliament. The ordinary legislative procedure, applies to nearly all EU policy areas. Under the procedure, the Commission presents a proposal to Parliament and the council. They then send amendments to the Council which can either adopt the text with those amendments or send back a "common position". That proposal may either be approved or further amendments may be tabled by the Parliament. If the Council does not approve those, then a "Conciliation Committee" is formed. The committee is composed of the Council members plus an equal number of MEPs who seek to agree a common position. Once a position is agreed, it has to be approved by Parliament again by an absolute majority. There are other special procedures used in sensitive areas which reduce the power of Parliament.
Парламент
Еуропалық Парламент Кеңеспен бірге Одақтың заң шығару және бюджеттік билігін бөліседі. Оның 705 мүшесі бес жыл сайын жалпы сайлау арқылы сайланады және саяси көзқарастары бойынша топтасады. Ол Кеңес мүше мемлекеттерді ұсынуына қарағанда, Еуроодақтың барлық азаматтарын заң шығару процесінде көрсетеді. Одақтың екі заң шығару палатасының бірі болғанына қарамастан, ол кейбір шектеулі салаларда Кеңестен кем өкілеттікке ие және заң шығару бастамасы жоқ. Алайда, Кеңес жоқ нәрсе – Комиссияға қатысты оның өкілеттіктері бар. Парламенттің өкілеттіктері жылдар бойына едәуір артты және қазіргі кезде дерлік барлық сала бойынша Кеңеспен тең дәрежеде.
The European Parliament shares the legislative and budgetary authority of the Union with the council. Its 705 members are elected every five years by universal suffrage and sit according to political allegiance. It represents all European Citizens in the EU's legislative process, in contrast to the council, which represents the Member States. Despite forming one of the two legislative chambers of the Union, it has weaker powers than the Council in some limited areas, and does not have legislative initiative. It does, however, have powers over the Commission which the Council does not. The powers of the Parliament have increased substantially over the years, and in nearly all areas it now has equal power to the council.
Еуропалық кеңес
Еуропалық кеңес – Еуропалық одаққа мүше мемлекеттердің басшылары немесе үкімет басшыларының тобы. Ол жылына төрт рет жиналып, Одақтың саяси бағытын белгілейді және интеграцияға түрткіс береді. Еуропалық кеңестің төрағасы – институттың жұмысын басқаруға және ілгерілетуге жауапты тұлға, ол Еуропалық одақтың ең жоғары саяси органы деп сипатталған.
The European Council is the group of heads of state or government of the EU member states. It meets four times a year to define the Union's policy agenda and give impetus to integration. The President of the European Council is the person responsible for chairing and driving forward the work of the institution, which has been described as the highest political body of the European Union.
Еуропалық Одақ Кеңесі
Еуропалық Одақ Кеңесі (бейресми түрде Министрлер Кеңесі немесе жай ғана Кеңес деп аталады) – заң шығару және шектеулі атқару өкілеттіктеріне ие орган, осылайша Одақтың басты шешім қабылдау органы болып табылады. Оның төрағалығы әр алты ай сайын мемлекеттер арасында ауысады. Кеңес жиырма сегіз ұлттық министрден құралған (әр мемлекеттен біреу). Дегенмен, Кеңес талқыланып жатқан тақырыпқа қарай түрлі құрамда жиналады. Мысалы, егер ауыл шаруашылығы талқыланса, Кеңес әр елдің ауыл шаруашылығы министрлерінен тұрады. Олар өз үкіметтерінің өкілдері болып табылады және ұлттық саяси жүйелеріне жауапты. Дауыс беру көпшілік немесе бірауыздан жүргізіледі, дауыс салмағы халық санына сәйкес белгіленеді.
The Council of the European Union (informally known as the Council of Ministers or just the council) is a body holding legislative and some limited executive powers and is thus the main decision making body of the Union. Its Presidency rotates between the states every six months. The council is composed of twenty eight national ministers (one per state). However, the Council meets in various forms depending upon the topic. For example, if agriculture is being discussed, the council will be composed of each national minister for agriculture. They represent their governments and are accountable to their national political systems. Votes are taken either by majority or unanimity with votes allocated according to population.
Комиссия
Еуропалық комиссия әр мемлекеттен бір өкілден тұрады, қазіргі уақытта жиырма жеті, бірақ ол ұлттық мүдделерден тәуелсіз болу үшін құрылған. Бұл орган Еуропалық Одақтың барлық заңдарын жасауға жауапты және заң шығару бастамасы бойынша монополияға ие. Ол сонымен қатар Одақтың күнделікті жұмысын жүргізеді және заңдар мен шарттарды сақтауға міндетті (осы қызметі үшін ол «Шарттардың сақшысы» деп танылады). Комиссияны президент басқарады, оны Кеңес (іс жүзінде Еуропалық Кеңес) ұсынады және Парламент бекітеді. Қалған 27 комиссарды мүше мемлекеттер президентпен ақылдасып тағайындайды, ал олардың өкілеттіктерін президент анықтайды. Содан кейін Кеңес комиссарларға үміткерлердің тізімін қабылдайды. Комиссияны қабылдау Кеңестің бірауыздан шешім қабылдауын қажет етпейді, олардың келісімі білікті көпшілік дауыс беру ережелеріне сәйкес жүзеге асырылады. Еуропалық Парламент содан кейін комиссарларды сұраққа тыңдайды және оларға қатысты дауыс береді. Жеке үміткерлермен жеке сұхбаттар Парламенттің комиссияны тұтас алғандағы мақұлдау дауысынан өзгеше, себебі жеке комиссарларды қабылдау немесе қабылдамау мүмкіндігі жоқ. Парламент мақұлдағаннан кейін комиссарлар өз қызметтерін бастай алады. Қазіргі президент – Урсула фон дер Ляйен (ЕХЖ); ол 2019 жылы сайланды. Еуропалық Парламент мүшелері сонымен қатар ұлттық деңгейде сайлана алмайды және олар ұлттық немесе аймақтық сайлау округтерінде сайланады. Мұндай алғашқы сайлау 1979 жылы, ал соңғысы 2019 жылы өтті. 1979 жылдан бері барлық Еуропалық Одақ сайлауларында сайлауға қатысу көрсеткіші төмендеген, бірақ 2019 жылы ол 8 пайыздық тармаққа өсті, яғни 42,6%-дан 50,7%-ға дейін.
The European Commission is composed of one appointee from each state, currently twenty seven, but is designed to be independent of national interests. The body is responsible for drafting all law of the European Union and has a monopoly over legislative initiative. It also deals with the day to day running of the Union and has a duty to uphold the law and treaties (in this role it is known as the "Guardian of the Treaties"). The commission is led by a President who is nominated by the council (in practice the European Council) and approved by Parliament. The remaining twenty seven Commissioners are nominated by member states, in consultation with the President, and has their portfolios assigned by the President. The Council then adopts this list of nominee Commissioners. The council's adoption of the commission is not an area which requires the decision to be unanimous, their acceptance is arrived at according to the rules for qualified majority voting. The European Parliament then interviews and casts its vote upon the Commissioners. The interviews of individual nominees are conducted separately, in contrast to Parliament's vote of approval which must be cast on the commission as a whole without the ability to accept or reject individual Commissioners. Once approval has been obtained from the Parliament the Commissioners can take office. The current president is Ursula von der Leyen (EPP); she was elected in 2019. Members of the European Parliament cannot also be elected nationally and are elected in national or sub national constituencies. The first such election was in 1979, and the latest election was in 2019. The turnout has fallen in every EU election since 1979, except in 2019, where turnout increased 8 pp from 42.6% to 50.7%.
Саяси партиялар
Мүше мемлекеттердегі саяси партиялар, басқа мемлекеттердегі ұқсас идеологиялық партиялармен бірігіп, Еуропалық деңгейдегі саяси партиялар немесе Еуропартиялар құрайды. Ұлттық партиялардың көпшілігі осы Еуропартиялардың біріне мүше, қазіргі таңда 11 партия мойындалып, Еуроодақтан қаржыландырылуда. Еуропартиялар белгілі бір дәрежеде ұлттық партиялар сияқты қызмет етеді, бірақ тек ірі партиялар (ЕХХ, ПЕС, ЕЛДР) ғана Еуропалық сайлау кампанияларында жан-жақты бағдарламалар ұсынады. Еуропартиялар барлық негізгі институттарда – Кеңес, Комиссия, Парламент – көрінеді, бірақ ең көп белсенділік парламенттегі саяси топтар арқылы жүзеге асырылады. Әрбір парламенттік сессияның басында көпшілігі басқа партиялармен, тәуелсіз ұлттық партиялармен немесе тәуелсіз депутаттармен бірігіп, саяси топ құрады. Парламентте ешбір партия ешқашан көпшілік орынға ие болған емес, бірақ бұл үлкен әсер етпейді, себебі үкімет құрылмайды, алайда Еуропалық парламенттің төрағасын сайлау үшін екі ірі партия арасында әдетте коалиция жасалады.
Political parties in the member states organise themselves with like minded parties in other states into political parties at European level or Europarties. Most national parties are a member of one of these Europarties and there are currently 11 that are recognised and receive EU funding. Europarties behave and operate to a certain extent like national parties but only the larger ones (EPP, PES, ELDR) put forward comprehensive manifestos during the campaigns for the European elections. The Europarties are horizontally present in all the main institutions – Council, Commission, Parliament – but are most active through their political groups in Parliament. At the beginning of every parliamentary term, most organise themselves with other parties, non attached national parties or independents to form a political group. No party has ever held a majority in the Parliament, however this does not have a great effect as it does not form a government but there is usually a coalition between the two major parties to elect the President of the European Parliament.