Кіріспе

Ерте американдық дизельдік жолаушылар локомотиві

EMC E1 – 1800 а.к. (жылқы күші) қуаты бар, A1A A1A дөңгелек орналасуы бар және Иллинойс штатының Ла Гранж қаласындағы Electro Motive Corporation компаниясы жасаған ерте заманғы дизельдік жолаушылар локомотиві. Олар 1937 және 1938 жылдары Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолы үшін дизельмен жұмыс істейтін жаңа буын пойыздар үшін салынған. 8 кабинасы бар жетекші A бөлімдері және 3 кабинасыз B бөлімдері жасалды. Алғашқы үш локомотив Санта-Федің Super Chief дизельдік пойызларын тартуға арналған AB жұптары ретінде салынды, ал қалғандары қысқа пойыздарды тартуға арналған жеке A бөлімдері ретінде салынды. Локомотивтер дизель-электрлі болып, әрқайсысы өз генераторын қуатқа беруге арналған екі Winton 201 A қозғалтқышымен жабдықталған. E1 – EMD E бірліктері деп аталатын ұқсас конструкциядағы жолаушылар дизельдерінің ұзақ тізіміндегі екінші модель. 1952–53 жылдары барлық Winton 201A қозғалтқыштары бар Санта-Фе жолаушылар бөлімдері, E1-ді қоса, 80 класты E8M қозғалтқыштарына қайта жаңартылды. Бұл модельдер E8 модельдеріне ұқсас болды, бірақ ертедегі жетек (ось) моторларын (қайта пайдаланылған) жақпау үшін 2000 а.к. дейін қуаты төмендетілді.

Маңыздылығы мен ықпалы

E1 – Балтимор және Огайо темір жолы үшін EA/EB, Union Pacific Railroad, Chicago and North Western Railway және Southern Pacific Railroad үшін E2, ал Chicago, Rock Island және Pacific Railroad үшін TA – жолаушылар дизель локомотивтерінің дамуындағы маңызды қадамды білдірді. EA, E1, E2 және TA әрқайсысы нақты бір темір жол үшін құрастырылғанмен, олардың механикалық құрылымы көбінесе бірдей болды (дегенмен TA он алты цилиндрлі бір Winton 201 A дизелін пайдаланып, бар болғаны 1200 ат күшіне ие болды), бұл арнайы жасалған, біріктірілген жылдам жүйтін локомотивтерден және жаппай өндірілетін жолаушылар локомотивтеріне жасалған қадам болды – бұл қадам EMD-нің келесі моделі E3 арқылы іске асырылды.

Стилдеу

EA/EB және E1 локомотивтері Electro Motive Corporation-ның жаңа иесі General Motors-тың ықпалын көрсететін, көбінесе бірдей және жаңашыл стильде жасалған. Механикалық тұрғыдан олар бұрынғы, тәжірибелік EMC локомотивтерімен көп ортақ нәрсеге ие болғанымен, GM жаңа және тартымды көрінудің, тек техникалық жағынан жаңашыл болудан гөрі маңызды екенін түсінді. Осы негізгі "еңкейген мұрын" стилі келесі E3, E4, E5 және E6 модельдерінде сақталды, ал E2 моделінде "бульдог мұрын" стилі қолданылды, ал E7, E8 және E9, сондай-ақ жүк дизель кабиналары үшін аралық стиль пайдаланылды. Локомотивтердің жалпы стилі әлемдегі жолаушылар локомотивтеріне әсер еткенін айтуға болады. Кейінгі модельдерде "жұмсақ мұрын" стилі өзгертілді, себебі ағымдағы фаралар тік линзалары бар стандартты түрлерге қарағанда тиімсіз деп танылды, ал әдемі еңкейген мұрын теміржол өткелінде соқтығысқанда көліктерді кабинаға қарай бұрып жіберуге бейім болды. Ал бояу схемасы ұзақ сақталды – E1 локомотиві №2 және оның #2A бустері әлемге әйгілі Санта-Фе "Варбоннет" қызыл және күміс түстерін алғаш рет киді. Шындығында, осы локомотивтердің кузовындағы қабырғалар жолаушылар вагондарының жаңадан жасалған тот баспайтын болаттан жасалған вагондарымен үйлесу үшін тот баспайтын болаттан жасалған. Бұл дизайнды Санта-Фе емес, EMC, яғни GM-нің Art and Color бөлімі жасады.

Сандар мен тапсырмалар

Әр E1 бастапқыда нақты бір пойызға тапсырыс беріліп, тағайындалған. ATSF тәжірибесі бойынша, локомотивтер жиынтығының барлық бөлімшелеріне бірдей нөмір беріліп, әрпімен ажыратылған. Басты бөлімше "L" деп белгіленген, бірақ бұл оның нөмір тақтасында көрсетілмеген. Екінші бөлімше "A" болған, ал келесілері "B", "C" (болған жағдайда) деп белгіленген. Бұл нөмірлеу темір жолдардың темір жол кәсіподақтарын дизельдік локомотивтің бірнеше бөліктен тұратын (демек, бір ғана экипаж қажет болатын) локомотив ретінде қарастыруға көндіруге бағытталған, ал егер көптеген локомотивтер болса, кәсіподақ шарттары бойынша көптеген экипаждар қажет болады. 2 және 2A – бастапқы ағымдағы Super Chief. 3 және 3A – екінші ағымдағы Super Chief пойыз жиынтығы. 4 және 4A – Super Chief үшін "қорғау" (қосалқы) қуаты. 5 – El Capitan үшін. 6 – El Capitan үшін. 7 – San Diegan үшін. 8 – Golden Gate үшін. 9 – Golden Gate үшін. Golden Gate қызметін бастар алдында бір ай бұрын 8 және 9 бөлімшелері Chicagoan/Kansas Cityan ағымдағы автобус пойыздарын іске қосты. Осы әдемі бөлімшелермен жарнамалық суреттер мен промо-шаралар өткеннен кейін, бұл қызметтерді механикалық тұрғыдан ұқсас, күшті қайта жаңартылған 1 және 10 нөмірлері (соңғысы бұрынғы 1A) 1935 жылғы алды. Көп ұзамай Budd Company-дан қосымша жабдықтар келіп, Santa Fe сәтті El Capitan-ды бастапқы бес вагондық жиынтықтан тыс кеңейтуге мүмкіндік берді. Бастапқыда Super Chief-ті "қорғау" үшін отырған 4/4A жиынтығы тұрақты қызметке қойылды, ал 5 және 6 бөлімшелері біріктіріліп, бір локомотивтік топқа айналды. Бұл төрт пойыз жиынтығына континенттік қызмет көрсету үшін үш мың алты жүз ат күші бар төрт локомотивтік топты қамтамасыз етті, екі пойызға аптасына екі рет қызмет көрсетілді. 1940–41 жылдары EMC E3, E6 және ALCO DL 107 және DL 108 бөлімшелері жеткізілгеннен кейін, E1 бөлімшелері Super Chief және El Capitan пойыздарында жиі қолданылмады. Олардың құрамы кеңейген сайын, басқа пойыздарда жұптасып жұмыс істеді және кейде әдетте бумен жүретін Chief пойызын да басқарды. 1947 жылы Santa Fe-дің барлық E1 локомотивтері континенттік қызметтен алынып, басқа да қызметтерде пайдаланылды, онда еңістер соншалықты тік болмады. Бұл бөлімшелер мен сондай қуатты 1 және 1A локомотивтері EMD компаниясымен E8M локомотивтері ретінде қайта жаңартылды, сенімсіз 201 A дизельдік қозғалтқыштары алынып тасталды. Қайта жаңартылған алғашқы бірнеше бөлімшелер біраз уақытқа дейін бастапқы нөмірлерін сақтап қалды, бірақ 1-ші бөлімше бустер ретінде қайта жаңартылғандықтан, топ 80–87 (кабиналық бөлімшелер) және 80A–84A (бустерлер) болып қайта нөмірленді. 3-ші бөлімше, 82-ші нөмірмен, 1959 жылдың тамызында Миссури штатының Хардин қаласының жанындағы апатта жойылды және металл терісіне жіберілді. Басқа бөлімшелер 1971 жылы сатылды. Сақталып қалған ешқайсысы жоқ.