Сэр Бевил Гренвилл (1596-1643): ағылшын саяхатшысы, әскери қолбасшы, парламент мүшесі. Англия азамат соғысында қаза тапты. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын жер иесі, сарбаз және саясаткер (1596–1643), Барбадос губернаторы.
English landowner, soldier, and politician (1596–1643)
the governor of Barbados
Сер Бевилл Гренвилл (23 наурыз 1596 – 5 шілде 1643) – 1620 және 1642 жылдар аралығында түрлі сайлау округтерінен Парламент мүшесі болған ағылшын жер иесі және сарбаз. Осы жылдар ішінде Парламенттің аз ғана сессиясы өтті. 1642 жылдың тамызында Англияның бірінші азамат соғысы басталғанда, ол роялистерге қосылып, Батыс аймағындағы олардың алғашқы науқандарында маңызды рөл атқарды. Ол 1643 жылы Лансдаун шайқасында қаза тапты.
Sir Bevil Grenville (23 March 1596 – 5 July 1643) was an English landowner and soldier who sat as a Member of Parliament for various constituencies between 1620 and 1642, although during those years there were few parliamentary sessions. When the First English Civil War broke out in August 1642, he joined the Royalists and played a leading role in their early campaigns in the West Country. He was killed in action at the Battle of Lansdowne in 1643.
Ерте өмір
Бевил Гренвилл 1596 жылғы 23 наурызда Корнуоллдағы Витиел қаласына жақын Лоуэр Бринн елді мекенінде, сэр Бернард Гренвиллдің (1567–1636) және Элизабет Бевиллдің (1564–1636) үлкен ұлы, сондай-ақ елизаветалық дәуірдегі батыр және теңіз капитаны сэр Ричард Гренвиллдің (1542–1591) немересі ретінде дүниеге келді. Оның кіші інісі Ричард (1600–1659) болды, ол кейіннен Үш патшалық соғысы кезінде роялистер үшін шайқасып, қатыгездігі мен ашкөздігімен әйгілі болды. Гренвилл 1611 жылы Оксфордтың Эксетер колледжіне қабылданды және 1614 жылы бітірді, кейіннен ол онда көп пайда көре алмағанын айтты. Келесі төрт жылды әкесінің және болашақ Карл I-нің жақын досы Эндимион Портердің қадағалауымен сарайда өткізді. 1618 жылы Гренвилл Грейс Смит (1647 жылы қайтыс болды) атты әйелге үйленді, ол сэр Джордж Смиттің қызы, үш рет Эксетер қаласының мэрі болған және қаланың ең бай азаматтарының бірі еді. Бұл оның әкесінің үлкен қарыздарын ескере отырып, маңызды мәселе болды. Олардың он екі баласы болды: Ричард (1620 жылы туған, жас кезінде қайтыс болды), Джон (1628–1701), Денис (1702 жылы қайтыс болды), Бернард (1631–1701), Елизавета, Бриджит, Джоанна және Грейс.
Bevil Grenville was born 23 March 1596 in Lower Brynn, near Withiel, Cornwall, eldest son of Sir Bernard Grenville (1567–1636) and Elizabeth Bevil (1564–1636), and grandson of Elizabethan hero and naval captain, Sir Richard Grenville (1542–1591). He had a younger brother, Richard (1600–1659), who later also fought for the Royalists during the Wars of the Three Kingdoms, acquiring a reputation for brutality and greed. Grenville entered Exeter College, Oxford , in 1611, and graduated in 1614, later saying he had failed to benefit much from his time there. He spent the next four years at Court, supervised by Endymion Porter, a close friend of his father and of the future Charles I. In 1618, Grenville married Grace Smith (died 1647), daughter of Sir George Smith, three times Mayor of Exeter and one of its wealthiest citizens, an important consideration given his father's sizeable debts. They went on to have twelve children, including Richard (born 1620, died young), John (1628–1701), Dennis (died 1702), Bernard (1631–1701), Elizabeth, Bridget, Joanna and Grace.
Ерте мансап
1621 жылы Гренвилл Джеймс I-нің үшінші Парламентіне қатысу үшін Корнуолл округінен сайланған екі баронның бірі болды. 1624 жылы төртінші Парламентке қайта сайланды. 1625 жылы Килкхэмптондағы отбасылық иеліктері Гренвиллге, оның әкесінің 15 000 фунт стерлингтік қарызын өтеуге келіскені үшін берілді. Ол 1625 жылы Лансестон округінен сайланды және 1629 жылы Карл I Парламентті таратып жібергенге дейін осы мандатты сақтап қалды. Сэр Бернард Чарльз бен оның өкілдіксіз саясатын қолдағанмен, оның ұлы жеке басқаруға қарсылығы үшін Лондон мұнарасына қамалған сэр Джон Элиотты қолдады. Гренвилл 1632 жылы Элиот қайтыс болғаннан кейін саясаттан қол үзді, бірақ 1636 жылы әкесі қайтыс болғанға дейін онымен татуласып, Корнуоллдың лейтенант орынбасары болды.
In 1621, Grenville was elected as one of the two knights of the shire for Cornwall, to sit in the 3rd Parliament of James I. In 1624 he was elected again for the 4th parliament. In 1625, the family estates at Kilkhampton were settled on Grenville in return for agreeing to settle his father's debts of £15,000. He was elected for Launceston in 1625 and retained the seat until Charles I suspended Parliament in 1629. While Sir Bernard backed Charles and his arbitrary policies, his son was a supporter of Sir John Eliot who was imprisoned in the Tower of London for his opposition to Personal Rule. Grenville withdrew from involvement in politics after Eliot's death in 1632, but was reconciled with his father shortly before he died in 1636 and became Deputy lieutenant of Cornwall.
Үш патшалықтың соғыстары
Корольдік саясатқа бұрынғы қарсылығына қарамастан, 1639 жылы Шотландиямен епископтар соғысы басталғанда, Гренвилл Карлдың жеке күзетін құраған ат әскерін ұйымдастырды және 1639 жылы көрсеткен қызметі үшін рыцарь атағын алды. Парламент 1640 жылдың сәуірінде қысқа мерзімге шақырылғанда, ол Лаунсестон округінен қайта сайланды, ал 1640 жылдың қарашасынан бастап 1642 жылдың қыркүйегінде тоқтатылғанға дейін Ұзақ Парламентте Корнуоллды өкілдік етті. 1642 жылдың тамызында Англияның бірінші азамат соғысы басталғанда, Батыс округтерінің көпшілігі роялистерді қолдады. Гренвилл Лаунсестонда Корольдің әскер жинау комиссиясын жариялауға көмектесті, олар жергілікті жасақтарды немесе милицияны жұмылдыруға құқық берді. Сонымен қатар, Гренвилл, Николас Сланнинг, Уильям Годольфин, Джон Треванион және Уорвик Моун өз қаражаты есебінен әрқайсысы бір полк құрды, олар "Қалайы жұмысшылары" деп аталды, себебі көптеген сарбаздар жергілікті қалайы кендерінде жұмыс істеді. Саф отрядындағылардың "ерікті" болуды шешуге көбінесе мүмкіндігі болмады; Гренвилл, әдетте, инабатты жер иесі ретінде танылған, олар қол қоюдан бас тартса, өз жалға алушыларын және жұмыскерлерін санкциялармен қорқытты. Екі тараптың милициясы да өз округтерінен тыс жерде қызмет етуден жиі бас тартса, корнуоллдықтар Корнуоллдан тыс жерде немесе корнуоллдық емес офицерлердің басшылығымен қызмет етуге құлшынсыздық танытқандарымен ерекше көзге түсті. Батыстағы роялистер үшін ең жақсы жаяу әскерлердің бірі саналғанмен, бұл факторлар олардың тиімділігін шектеді. 1643 жылдың қаңтарында Брэддок Даунындағы жеңісінен кейін роялистердің қолбасшысы сэр Ральф Хоптон Плимутқа шабуыл жасағанда, оның көптеген әскерлері Девонға Тамар өзенінен өтуден бас тартты. 1643 жылдың 16 мамырында Стреттон шайқасында Гренвилл Стэмфорд төбесінде бекінген парламенттік әскерлерге қарсы өз әскерін бастап кетті. Сегіз сағатқа созылған шайқастан кейін роялистердің оқ-дәрісі таусылып, Джеймс Чадли бастаған қарсы шабуыл Гренвиллді құлатты және оның әскерлерін қысқа уақытқа дүрліктірді; алайда олар тез қайта жиналып, қарсыластарын найзалар мен тоқмақтармен қырды. Одан кейін парламентарийлер шашырап кетті, бұл жеңіс роялистерге Корнуоллды бағындыруға мүмкіндік берді. Олардың Девонға, содан кейін Сомерсетке жасаған жорығы 5 шілдеде Бат маңындағы Лансдаун шайқасына әкелді. Гренвилл Лансдаун төбесіндегі парламенттік бекіністеріне қарсы сәтті шабуылға өз полкін бастап, содан кейін қорғаныс шебін құрып, парламенттік атты әскердің қарсы шабуылдарына қарамастан, өз позициясын ұстады. Осы шайқаста Гренвилл балтамен басына соққы алды және жақын маңдағы Колд-Эштон шіркеуіне апарылды, онда ол келесі күні жараларынан қайтыс болды. Оның досы Джон Тревелян кейінірек әйелі Грейске жазған хатында, ол "Құдайы, Патшасы және Елі үшін батылдықпен және адалдықпен күресіп, құрметпен қайтыс болды" деп жазды. Оның қызметшісі Энтони Пэйн оның денесін Килкхамптонға қайтарып әкелді, ол 26 шілдеде Сент-Джеймс шіркеуіне жерленді.
Despite his previous opposition to Royal policies, on the outbreak of the Bishops' Wars with Scotland in 1639, Grenville raised a troop of cavalry which acted as Charles' bodyguard and was knighted for his service in 1639. When Parliament was briefly recalled in April 1640, he was re elected for Launceston, then sat for Cornwall in the Long Parliament from November 1640 until he was suspended in September 1642. When the First English Civil War began in August 1642, most of the West Country gentry supported the Royalist cause. Grenville helped proclaim the King's Commission of Array at Launceston, empowering them to mobilise the local Trained bands or militia. In addition, Grenville, Nicholas Slanning, William Godolphin, John Trevanion and Warwick Mohun, each recruited a regiment at their own expense, collectively known as "the Tinners", since many of the recruits worked in local tin mines. The rank and file often had little choice in deciding whether to "volunteer"; Grenville, generally regarded as a benevolent landlord, threatened his tenants and employees with sanctions if they refused to sign up. While militia on both sides often refused to serve outside their own counties, the Cornish were particularly noted for their reluctance to serve outside Cornwall or under non Cornish officers. Although regarded as some of the best infantry available to the Royalists in the West, these factors limited their usefulness. When Royalist commander Sir Ralph Hopton advanced on Plymouth after his victory at Braddock Down in January 1643, many of his troops refused to cross the River Tamar into Devon. At Stratton on 16 May 1643, Grenville led his men against Parliamentarian troops entrenched along the top of Stamford hill. After eight hours of fighting, the Royalists were nearly out of ammunition and a counterattack led by James Chudleigh knocked over Grenville and briefly caused his troops to waver; however, they quickly rallied and cut down their opponents using pikes and clubs. Shortly after this, the Parliamentarians were in headlong flight, a victory which secured Cornwall for the Royalists. Their advance into Devon, then Somerset, led to the Battle of Lansdowne on 5 July, near Bath. Grenville led his regiment in a successful charge against Parliamentarian positions on Lansdowne Hill, then formed a defensive line and held his ground despite a series of counterattacks by the Parliamentarian cavalry. In the course of this, Grenville was hit in the head with a pole axe and carried to the rectory at nearby Cold Ashton, where he died of his wounds next day. His friend John Trevelyan later wrote to his wife Grace that he "died an honourable death fighting with invincible valour and loyalty for his God, his King and his Country". His servant Anthony Payne brought his body back to Kilkhampton, and he was buried in the parish church of St James on 26 July.
Мұра
Оның немересі Джордж Гранвилл, 1-ші Лансдаун бароны 1710-1712 жылдардағы тори үкіметінде соғыс хатшысы болды және батыл бабасына құрмет көрсетіп "Лансдаун бароны" атағын алды. 1714 жылы I Георгий таққа отыруға азық қалғанда, ол Гранвилл капелласында Сэр Бевилдің монументін орнатты, бұл оның отбасының Стюарт үйіне адалдығын еске салды. Көптеген торилер сияқты, 1715 жылдан кейін билікке кіргізбеу Гранвиллді ашуландырды және ол якобит болды, 1715 жылдан 1717 жылға дейін Лондон мұнарасында тұтқынға алынды және 1722 жылғы Аттербери қастандығына қатысқан деген күдік туды. Сэр Бевилл Гренвиллдің 1720 жылы орнатылған монументі оның отбасы тарихына жасаған тағы бір сілтеме болды.
His grandson George Granville, 1st Baron Lansdown became Secretary at War in the Tory government of 1710 to 1712 and took the title "Baron Lansdown" in a reference to his heroic grandfather. Shortly before the succession of George I in 1714, he erected an elaborate monument to Sir Bevil in the Granville Chapel, a reminder of his family's loyalty to the House of Stuart. Like many Tories, exclusion from office after 1715 embittered Granville and he became a Jacobite, being held in the Tower of London from 1715 to 1717 and allegedly involved in the 1722 Atterbury Plot. The erection of Sir Bevil Grenville's Monument in 1720 was another reference to his family history.