Рейн графының әскери қолбасшысы және адмиралы – Руперт

Руперт Рейнский: неміс-ағылшын әскери қолбасшы, адмирал, ғалым. Англия азамат соғысындағы ролі, голланд және Германиядағы шайқастар туралы біліңіз.

28 мин оқу

100%

Дереккөз: Prince Rupert of the Rhine — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Неміс-ағылшын армия офицері және адмирал (1619–1682) Рейн князі Руперт, Камберленд герцогы, (17 желтоқсан 1619 (е.с.) [27 желтоқсан 1619 (ж.с.)] – 29 қараша 1682 (е.с.) [9 желтоқсан 1682 (ж.с.)]) – ағылшын-неміс армия офицері, адмирал, ғалым және колониялық губернатор. Ол алғаш рет Англия азамат соғысы кезінде роялист атты әскерінің командирі ретінде көзге түсті. Руперт – Германияның Пфальц әулетінің Фредерик V және Англия мен Шотландия королі Яков VI мен I-нің үлкен қызы Елизаветаның үшінші ұлы. Руперттің мансабы алуан түрлі болды. Ол бала кезінде голланд әскерлерімен бірге Сегіз жылдық соғыс кезінде Габсбургтар Испаниясына қарсы (1568–1648), ал Отыз жылдық соғыс кезінде Германиядағы Киелі Рим императорына қарсы (1618–1648) шайқасты. 23 жасында ол Англия азамат соғысы кезінде роялист атты әскерінің командирі болып тағайындалды, соғыстың архетипі "Кавалер" атанды және ақырында аға роялист генералы болды. Бристольдің құлауынан кейін ол бас берді және Англиядан қуылды. Ол Испанияға қарсы Франция королі Людовик XIV-нің қызметінде, содан кейін Кариб теңізінде роялист капері ретінде қызмет етті. Реставрациядан кейін Руперт Англияға оралып, Екінші ағылшын-голландия соғысы мен Үшінші ағылшын-голландия соғысы кезінде ағылшын теңіз күштерінің аға командирі болды және Гудзон шығанағы компаниясының бірінші губернаторы атанды. Ол 1682 жылы 62 жасында Англияда қайтыс болды. Руперт – жылдам ойлайтын және белсенді атты әскер генералы болған деп есептеледі, бірақ азамат соғысы кезінде өзінің әріптестерімен қарым-қатынаста жастық шалақылығымен әлсіреген. Реставрация кезінде Руперт Парламентке қарсы күресті Жерорта теңізі мен Кариб теңізі арқылы теңіз жолымен жалғастырды, қиындықтарға қарамастан табандылық танытты. Корольдік теңіз күштерінің басшысы ретінде ол өзінің соңғы жылдары үлкен жетілуге жетті және Корольдік теңіз күштерінің доктринасы мен дамуына маңызды және ұзақ мерзімді үлес қосты. Колониялық губернатор ретінде Руперт қазіргі Канаданың саяси географиясын қалыптастырды: Руперт жері оның құрметіне аталды және ол Гудзон шығанағы компаниясын құрушылардың бірі болды. Руперттің алуан түрлі ғылыми және әкімшілік қызығушылықтары, сонымен қатар көркемдік дағдылары оны Реставрация дәуіріндегі Англияның ең ерекше тұлғаларының біріне айналдырды.

German English army officer and admiral (1619–1682)

Prince Rupert of the Rhine, Duke of Cumberland, (17 December 1619 (O. S.) [27 December 1619 (N. S.)] – 29 November 1682 (O. S.) [9 December 1682 (N. S)]) was an English German army officer, admiral, scientist, and colonial governor. He first rose to prominence as a Royalist cavalry commander during the English Civil War. Rupert was the third son of the German Prince Frederick V of the Palatinate and Elizabeth, eldest daughter of King James VI and I of England and Scotland. Prince Rupert had a varied career. He was a soldier as a child, fighting alongside Dutch forces against Habsburg Spain during the Eighty Years' War (1568–1648), and against the Holy Roman Emperor in Germany during the Thirty Years' War (1618–1648). Aged 23, he was appointed commander of the Royalist cavalry during the English Civil War, becoming the archetypal "Cavalier" of the war and ultimately the senior Royalist general. He surrendered after the fall of Bristol and was banished from England. He served under King Louis XIV of France against Spain, and then as a Royalist privateer in the Caribbean Sea. Following the Restoration, Rupert returned to England, becoming a senior English naval commander during the Second Anglo Dutch War and Third Anglo Dutch War, and serving as the first governor of the Hudson's Bay Company. He died in England in 1682, aged 62. Rupert is considered to have been a quick thinking and energetic cavalry general, but ultimately undermined by his youthful impatience in dealing with his peers during the Civil War. In the Interregnum, Rupert continued the conflict against Parliament by sea from the Mediterranean to the Caribbean, showing considerable persistence in the face of adversity. As the head of the Royal Navy in his later years, he showed greater maturity and made impressive and long lasting contributions to the Royal Navy's doctrine and development. As a colonial governor, Rupert shaped the political geography of modern Canada: Rupert's Land was named in his honour, and he was a founder of the Hudson's Bay Company. Rupert's varied and numerous scientific and administrative interests, combined with his considerable artistic skills, made him one of the more colourful public figures in England of the Restoration period.

Ата-анасы мен ата-бабасы

Руперттің әкесі Фредерик V Пфальцтық, Виттельсбах әулетінің Пфальц-Зиммерн тармағынан шыққан. Фридрих Палатин курфюрсті ретінде Киелі Рим империясының ең маңызды князьдерінің бірі болды. Ол сонымен қатар Протестанттық Одақтың басшысы болды, ол неміс протестант мемлекеттерінің коалициясы еді. Пфальц бай мемлекет болғандықтан, Фридрих зор құлшылықта өмір сүрді. Фредериктің анасы, Нассау графының қызы Луиза Юлиана, Ұнсызда Вильгельмнің қызы және Голландия мен басқа провинциялардың штатгальдерлері ретінде Голландия Республикасын басқарған Оранж князі Мористің жартылай қарындасы болды. Руперттің анасы Шотландия королі Джеймс VI және Англия королі I Джеймстің қызы Елизавета Стюарт болды. Осылайша Руперт Англия мен Шотландия королі I Карлдың сіңілі баласы және Англия мен Шотландия королі II Карлдың бірінші туысы болды, ол оған Камберленд герцогы және Холдернесс графы титулдарын берді. Оның әпкесі, курфюрст София Ұлыбритания королі I Георгтің анасы болды. Руперт Германия королі Руперттің құрметіне аталды, ол танымал Виттельсбах әулетінен шыққан атасы еді.

Жас кезі және жер аударылуы

Руперт 1619 жылы Богемияның Прага қаласында дүниеге келді және Лузатия княздігі оны ханзада деп жариялады. Оның әкесі Богемияның басым көпшілігі протестант болған аймақтарының сайлау арқылы патшасы болды. Бұл, 1526 жылдан бері Богемияны билеген Католик Габсбург әулеті тарапынан бүлік актісі ретінде қарастырылып, Отыз жылдық соғыстың бастауы болды. Фредерик Протестант Одағынан қолдау алмады және 1620 жылы Ақ Тау шайқасында император Фердинанд II-ге жеңіліп қалды. Осыдан кейін Руперттің ата-анасы еңбек еткендері үшін "Қысқы патша және патшайым" деп қысым көрді. Руперт, Фердинандтың Прагаға шабуыл жасауынан қашуға асыққан сарайдың қаусағында қалып қоймалды, бірақ сарайдағы кеңесші Кристоф з Донина (Кристофер Дхона) соңғы сәтте ханзаданы атқа лақтырып жіберді. Руперт ата-анасымен Гаагаға келді, онда ол балалық шағының алғашқы жылдарын Хоф те Вассенаерде (Вассенаер сарайы) өткізді. Руперттің анасы, тіпті сол заманғы стандарттар бойынша, балаларына аз көңіл бөлді, көбінесе үй жануарлары – маймылдар мен иттілерге көбірек қызығушылық танытты. Оның орнына Фридрих француз жұбайларын, месье және мадам де Плессенді балаларына тәрбиеші ретінде тағайындады. Олар богемиялықтар мен ағылшындарға жағымды көзқараспен, қатаң кальвинистер ретінде тәрбиеленді. Осының нәтижесінде, оқу бағдарламасына логика, математика, жазу, сурет салу, ән салу және музыкалық аспаптарда ойнау кірді. Дегенмен, Руперт қабілетті оқушы екенін көрсетті. Үш жасқа келгенде ол ағылшын, чех және француз тілдерінде сөйлей алды, жас кезінде неміс тілін меңгерді, бірақ латын және грек тілдеріне қызығушылық танытпады. Руперттің отбасы Гаагада болған кезде Пфальцты қайтаруға тырысып бақты. Ақша жетіспеді, отбасы Гаагадан алатын шағын зейнетақыға, голландтардың испандық кемелерге жасаған шабуылдарынан түскен табысқа және кепілге қойылған отбасылық зергерлік бұйымдардан түскен кіріске сүйенді. Фридрих Англия, Франция және Швеция сияқты елдердің одағын Пфальц пен Богемияны қайтаруға қолдау көрсетуге көндіруге тырысты. Руперт 13 жасында әкесінен айырылды, ал сол айда Лютцен шайқасында Густавтың қазасы отбасын маңызды протестант одақтасынан айырды. Фридриктің қайтысынан кейін Карл патша отбасының Англияға көшіп кетуін ұсынды; Руперттің анасы бас тартты, бірақ Карлдан қалған балаларына қорғаныш беруін өтінді.

Rupert was born in Prague, Bohemia, in 1619, and was declared a prince by the principality of Lusatia. His father had just been elected king by the largely Protestant estates of Bohemia. This was perceived as an act of rebellion by the Catholic House of Habsburg, who had been kings of Bohemia since 1526, and initiated the Thirty Years' War. Frederick was not supported by the Protestant Union, and in 1620 was defeated by Emperor Ferdinand II in the Battle of White Mountain. Rupert's parents were thus mockingly termed the "Winter King and Queen". Rupert was almost left behind in the court's rush to escape Ferdinand's advance on Prague, until courtier Kryštof z Donína (Christopher Dhona) tossed the prince into a carriage at the last moment. Rupert accompanied his parents to The Hague, where he spent his early years at the Hof te Wassenaer (the Wassenaer Court). Rupert's mother paid her children little attention even by the standards of the day, apparently preferring her pet monkeys and dogs. Instead, Frederick employed a French couple, Monsieur and Madame de Plessen, as governors to his children. They were raised with a positive attitude towards the Bohemians and the English, and as strict Calvinists. The result was a strict school routine including logic, mathematics, writing, drawing, singing, and playing instruments. Nonetheless, Rupert proved to be an able student. By the age of three he could speak some English, Czech, and French, and mastered German while still young, but had little interest in Latin and Greek. Rupert's family continued their attempts to regain the Palatinate during their time in The Hague. Money was short, with the family relying upon a relatively small pension from The Hague, the proceeds from family investments in Dutch raids on Spanish shipping, and revenue from pawned family jewellery. Frederick set about convincing an alliance of nations—including England, France and Sweden — to support his attempts to regain the Palatinate and Bohemia. Rupert had lost his father at the age of 13, and Gustavus' death at the Battle of Lützen in the same month deprived the family of a critical Protestant ally. With Frederick gone, King Charles proposed that the family move to England; Rupert's mother declined, but asked that Charles extend his protection to her remaining children instead.

Жасөспірімдік жылдары

Руперт жасөспірім шағының басында Гаага сотында және оның еңшесі, король Карл I сотында болды. Кейін ол отыз жылдық соғыстың орта кезеңінде Линц қаласында тұтқындалып, түрмеге қамалды. Руперт ерте жасында әскери жолға түсті; 14 жасында ол протестант Фредерик Генрихпен бірге голландтық pas d'armes-ке қатысты. Сол жылы ол оның және Брансвик герцогының қасында Рейнбергтің ағылшын-неміс қоршауында шайқасты, ал 1635 жылы принц Фредериктің жеке күзетішсі болды. Руперт 1637 жылы Голландиядағы Сегіз жылдық соғыс кезінде Бреда маңындағы сәтті науқанда императорлық Испанияға қарсы күресті. Осы кезеңнің соңында Руперт шайқаста батылдығымен, көтеріңкі рухымен және еңбекқорлығымен танылды. Руперттің анасына құрмет көрсеткен Лорд Крейвен қаржы жинауға көмектесіп, әскерді науқанға шығарып салды. Науқан Вестфалияға жасалған шабуыл кезінде Влото шайқасында (17 қазан 1638 ж.) аяқталды. Руперт өлімнен құтылды, бірақ шайқастың соңында императорлық генерал Мелхиор фон Хатцфельдт әскерімен тұтқындалды. Руперт күзетшілерін сатып алуға тырысқан әрекеті сәтсіз аяқталып, Линц қаласында түрмеге қамалды. Лорд Крейвен де шайқаста тұтқынға алынып, өзінің тұтқындаушыларын Рупертпен бірге қалуға көндіруге тырысты, бірақ олар бас тартты. Оның тұтқындаушылары император Фердинанд III-тің ықпалымен иезуит дін қызметкерлерін жұмылдырып, оны өз дініне қайтаруға тырысты. Руперт бұдан бас тартты. Руперттің түрмедегі жағдайы Фердинандтың інісі, эрцгерцог Леопольдтың кеңесімен жеңілдеді. Руперт гравировкамен айналысты, теннис ойнады, оқ жаттығуларын жасады, әскери оқулықтар оқыды және аң аулауға шықты. Ол Руперт "Бой" деп атаған сирек кездесетін ақ пудельді сыйлық ретінде алды, ол ағылшын азаматтық соғысына дейін оның жанында болды. Франко-швед әскерінің Линцті басып алып, Рупертті босатуға тырысқанына қарамастан, оның босатылуы Леопольд пен императрица Мария Анна арқылы келісілді; императорға қарсы ешқашан қару көтермеу шартымен Руперт босатылатын болды. Руперт 1641 жылдың соңында императордың қолына сәлем берді, императорлық қолбасшылықтың соңғы ұсынысын қабылдамады және Германиядан Англияға кетті.

Rupert spent the beginning of his teenage years between the courts of The Hague and that of his uncle, King Charles I, before being captured and imprisoned in Linz during the middle stages of the Thirty Years' War. Rupert had become a soldier early; at the age of 14 he attended the Dutch pas d'armes with the Protestant Frederick Henry, Prince of Orange. Later that year he fought alongside him and the Duke of Brunswick at the Anglo German siege of Rheinberg, and by 1635 he was acting as a military lifeguard to Prince Frederick. Rupert went on to fight against imperial Spain in the successful campaign around Breda in 1637 during the Eighty Years' War in the Netherlands. By the end of this period, Rupert had acquired a reputation for fearlessness in battle, high spirits and considerable industry. and his later friend Lord Craven, an admirer of Rupert's mother, assisted in raising funds and accompanied the army on the campaign. The campaign ended badly at the Battle of Vlotho (17 October 1638) during the invasion of Westphalia; Rupert escaped death, but was captured by the forces of the Imperial General Melchior von Hatzfeldt towards the end of the battle. After a failed attempt to bribe his way free of his guards, Rupert was imprisoned in Linz. Lord Craven, also taken in the battle, attempted to persuade his captors to allow him to remain with Rupert, but was refused. his captors, encouraged by Emperor Ferdinand III, deployed Jesuit priests in an attempt to convert him. Rupert refused. Rupert's imprisonment became more relaxed on the advice of the Archduke Leopold, Ferdinand's younger brother, who met and grew to like Rupert. Rupert practised etching, played tennis, practised shooting, read military textbooks and was taken on accompanied hunting trips. He received a present of a rare white poodle that Rupert called Boy or sometimes Pudel, and which remained with him into the English Civil War. Despite attempts by a Franco Swedish army to seize Linz and free Rupert, his release was ultimately negotiated through Leopold and the Empress Maria Anna; in exchange for a commitment never again to take up arms against the emperor, Rupert would be released. Rupert formally kissed the emperor's hand at the end of 1641, turned down a final offer of an imperial command and left Germany for England.

Бірінші ағылшын азаматтық соғысы кезіндегі мансап

Руперт бүгінде ағылшын азаматтық соғысындағы роялист командирі ретіндегі рөлімен ең жақсы есте сақталады. Ол соғыстың алғашқы жылдарында үлкен табысқа жетті, оның жігері, нық қадамдылығы және еуропалық тактикадағы тәжірибесі оған ерте жеңістер сыйлады. Соғыс барысында Руперттің жастығы мен басқа роялист қолбасшыларымен қарым-қатынасты басқарудағы жетілмегендігі оның лауазымынан алынуына және соғыстан зейнетке шығуына себеп болды. Дегенмен, Руперт соғыс бойында күшті символдық мәртебеге ие болды: ол роялист кавалериясының белгілі бір символы болды және осылайша парламентшілдер мен роялисттердің үгіт-насихатының нысаны болды, бұл бейне жылдар бойы сақталды.

Алғашқы кезеңдер, 16421643

Руперт Германияда тұтқындалғаннан кейін және соңғы босатылғаннан кейін Англияға келді. 1642 жылдың тамызында Руперт ағасы Морис және бірнеше кәсіби әскерлермен бірге Біріккен провинциялардан теңіз арқылы өтіп, бастапқыда сәтсіздікке ұшырағаннан кейін, парламенттік флоттан жалтап, Ньюкаслға қонды. Елді шарлап, Лестер аббаттығында патшаны аз ғана әскерімен кездестірді және дереу атқыштар генералдары болып тағайындалды, ол кездегі Еуропа соғысындағы аса құнды лауазым. Руперттің беделі артып, кенеттен батыл шабуыл жасап, соғыстың алғашқы әскери қақтығысы – Повик көпірінде парламенттік күштерді жеңді. Бұл шайқас шағын болғанымен, оның үгіт-насихаттық құндылығы өте зор болды, соның нәтижесінде Руперт роялисттер лагеріндегі көптеген жас жігіттер үшін батыр тұлғаға айналды. Руперт патшамен бірге Лондонға шабуылға қатысып, қазан айындағы Эджхилл шайқасында маңызды рөл атқарды. Руперт қайтадан шайқас алаңындағы жылдам қимылдарымен көзге түсті; ол бұрынғы түнде қарбаласпен Эджхилл төбесін басып алып, роялисттерге басымдық берді. Алайда, ол жаяу әскер командирі Роберт Бертимен дауласқанда, Руперттің кейбір мінездік әлсіздіктері көріне бастады. Руперт ынтамен – мүмкін дұрыс, бірақ әрине дипломатиялық емес – Линдсидің әскерін Еуропадағы Руперттің үйренген қазіргі шведтік тәсілмен орналастыруын талап етті, бұл олардың атыс күшін барынша арттырар еді. Соның салдарынан әскерлердің алдында жанжал туды, Линдси отставкаға кетіп, оның орнына сэр Джейкоб Астли тағайындалды. Келесі шайқаста Руперттің әскері әсерлі кавалерия шабуылын жасады, бірақ оның бар күшін салғанына қарамастан, кейіннен шашырап кету мен тәртіпсіздікке ұшырауынан әлеуетті жеңіс теңдікке ұласты. Эджхиллден кейін Руперт Карлдан Эссекс графының әскері қайтып келгенге дейін Лондонға жылдам кавалерия шабуылын ұйымдастыруды сұрады. Алайда, патшаның аға кеңесшілері оны бүкіл әскерімен бірге астанаға ақырындап жылжуға көндірді. Олар келген кезде қала оларға қарсы қорғаныс жүйесін құрған еді. Содан кейін Бристольдің маңызды портына қарсы шабуылға көшті. Руперт шілде айында ағасы Морис пен Корнуолл әскерлерінің көмегімен Бристольді басып алды және қаланың губернаторы болып тағайындалды. 1643 жылдың ортасына қарай Руперт соншалықты танымал болды, ол кез келген бейбіт келісімге қатысты мәселеге айналды. Парламент оны кез келген келіссөздер нәтижесінде жазалауды талап етті, ал Руперттің патшамен келіссөздер кезіндегі сарайда болуы белсенділік белгісі ретінде қарастырылды.

Rupert arrived in England following his period of imprisonment and final release from captivity in Germany. In August 1642, Rupert, along with his brother Prince Maurice and a number of professional soldiers, ran the gauntlet across the sea from the United Provinces, and after one initial failure, evaded the pro Parliamentary navy and landed in Newcastle. Riding across country, he found the King with a tiny army at Leicester Abbey, and was promptly appointed General of Horse, a coveted appointment at the time in European warfare. Rupert's reputation continued to rise and, leading a sudden, courageous charge, he routed a Parliamentarian force at Powick Bridge, the first military engagement of the war. Although a small engagement, this had a propaganda value far exceeding the importance of the battle itself, and Rupert became an heroic figure for many young men in the Royalist camp. Rupert joined the King in the advance on London, playing a key role in the resulting Battle of Edgehill in October. Once again, Rupert was at his best with swift battlefield movements; the night before, he had undertaken a forced march and seized the summit of Edgehill, giving the Royalists a superior position. When he quarrelled with his fellow infantry commander, Robert Bertie, however, some of the weaknesses of Rupert's character began to display themselves. Rupert vigorously interjected—probably correctly, but certainly tactlessly—that Lindsey should deploy his men in the modern Swedish fashion that Rupert was used to in Europe, which would have maximised their available firepower. The result was an argument in front of the troops and Lindsey's resignation and replacement by Sir Jacob Astley. In the subsequent battle Rupert's men made a dramatic cavalry charge, but despite his best efforts a subsequent scattering and loss of discipline turned a potential victory into a stalemate. After Edgehill, Rupert asked Charles for a swift cavalry attack on London before the Earl of Essex's army could return. The King's senior counsellors, however, urged him to advance slowly on the capital with the whole army. By the time they arrived, the city had organised defences against them. before moving further against Bristol, a key port. Rupert took Bristol in July with his brother Maurice using Cornish forces and was appointed governor of the city. By mid 1643, Rupert had become so well known that he was an issue in any potential peace accommodation—Parliament was seeking to see him punished as part of any negotiated solution, and the presence of Rupert at the court, close to the King during the negotiations, was perceived as a bellicose statement in itself.

Кейінгі кезеңдер, 16441646

Соғыстың екінші жартысында принц Рупертке қарсы роялисттік жоғары басшылықтағы саяси оппозиция күшейді. Соғыс кезіндегі мінезі оған достар мен жаулар әкелді. Ол "шынайы және жомарт мінезді" болған, "ой-қиялы жылдам" болған, қауіп-қатерге төзуге дайын және қажет болғанда мұқият әрі шыдамды болған. Дегенмен, принц Рупертке сарай адамына тән әлеуметтік шеберлік жетіспеді, ал оның юморі "сарказм мен үстемдікке" айналуы мүмкін: асығыс мінезімен ол кімді құрметтейтінін және кімді ұнатпайтынын жасыра алмады. Нәтижесінде, ол кейбір адамдарға, әсіресе өзінің адал серіктеріне зор сенім сыйласа да, патша сарайында көптеген жаулар тапты. Принц Руперт Бристольді алғанда, оңтүстік-батыстың әлсіз, бірақ саяси маңызды роялисттік көшбасшысы Гертфорд маркизін де назарсыз қалдырды. Ең бастысы, ол патша мен патшайымның сүйіктісі Джордж Дигбимен келіспеді. Дигби – классикалық сарай адамы еді, ал Руперт онымен жиын кезінде қайта-қайта дауласып отырды. Соғыстың соңына қарай принц Руперттің беделі жаулары тарапынан күрт төмендетілді. Руперт әскери жағынан өте тиімді болды. 1644 жылға қарай, енді Камберленд герцогы және Холдернесс графы болған ол Ньюарк пен Йорк және оның қамалын құтқаруға жетекшілік етті. Солтүстікке қарай жорық жасап, Болтон мен Ливерпульді екі қанды шабуылда басып алғаннан кейін, Руперт Йоркширде екі тиімді маневр жасады: біріншісінде Ньюарктағы жау әскерін жылдамдығымен жеңді, екіншісінде Йоркке солтүстіктен шабуыл жасады. Руперт Марстон-Мур шайқасындағы роялисттік армияның көп бөлігіне басшылық етті, ал кінәның көп бөлігі Руперт пен Ньюкасл маркизі арасындағы дұрыс емес қарым-қатынасқа және корольдің солтүстікте жедел табысқа жету қажеттілігін дұрыс жеткізбеген бұйрықтарына таңылды. 1644 жылдың қарашасында Руперт бүкіл роялисттік армияның бас қолбасшысы болып тағайындалды, бұл оның және корольдің кеңесшілері арасындағы шиеленісті күшейтті. 1645 жылдың мамырында, енді жабдықтау тапшылығына тап болған Руперт Лестерді басып алды, бірақ бір айдан кейін Насеби шайқасында ауыр жеңіліске ұшырады. Руперт корольге Насебиде шайқасуға қарсы кеңес бергенімен, Дигбидің пікірі кеңесте басымдық алды: дегенмен, Руперттің жеңілісі Дигбиге емес, оған саяси зиян келтірді. Насебиден кейін Руперт роялисттік істің жоғалғанына сенді және Карлға парламентпен бейбіт келісімге келуге шақырды. Карл, әлі де оптимистік Дигбидің қолдауымен, соғысты жеңе алатынына сенді. Жаздың соңында принц Руперт парламенттік күштермен Бристольде қоршауға түсті. Қиын әскери жағдайға тап болған Руперт 1645 жылдың қыркүйегінде Бристольді тапсырды, ал Карл оны қызметінен және басшылығынан босатып жіберді. Руперт принц Морис және жүзге жуық адаммен бірге парламент бақылауындағы аумақтар арқылы корольге, Ньюаркқа жол тартты, кіші жау бөлімшелерімен шайқасып, үлкендерінен қашып өтті. Король Карл қарулы төңкеріс жасалатынынан қорқып, Рупертке бас тартуға бұйрық бермек болды, бірақ Руперт патша сарайына келді. Неварк губернаторы Ричард Уиллис туралы соңғы даудан кейін, ол Рупертті патша сарайына кіргізген еді, Руперт король Карлдың қызметінен кетіп, оның ең жақсы кавалерия офицерлерімен бірге кетті. Бұл оқиғаның бұрынғы түсіндірмелері Руперттің корольдің алғашқы жұмыстан босатуына байланысты өзінің абыройына деген алаңдаушылығына назар аударды. Руперт пен Морис 1645 жылдың қысын Вудстокта өткізді, 1646 жылы Оксфордқа және корольге қайтып оралғанға дейін Венеция Республикасының қызметінде жұмыс істеу мүмкіндіктерін қарастырды. Руперт пен король татуласты, принц король солтүстікке кеткенде Оксфордты қорғауға қалды. Оксфордты қоршаудан және 1646 жылы капитуляциядан кейін парламент Руперт пен оның бауырын Англиядан қуды.

During the second half of the war, political opposition within the Royalist senior leadership against Prince Rupert continued to grow. His personality during the war had made him both friends and enemies. He enjoyed a "frank and generous disposition", showed a "quickness of intellect", was prepared to face grave dangers, and could be thorough and patient when necessary. However, Prince Rupert lacked the social gifts of a courtier, and his humour could turn into a "sardonic wit and a contemptuous manner": with a hasty temper, he was too quick to say whom he respected and whom he disliked. The result was that, while he could inspire great loyalty in some, especially with his men, he also made many enemies at the Royal court. When Prince Rupert took Bristol, he also slighted the Marquess of Hertford, the lethargic but politically significant Royalist leader of the South West. Most critically, he fell out with George Digby, a favourite of both the King and the Queen. Digby was a classic courtier and Rupert fell to arguing with him repeatedly in meetings. The result was that towards the end of the war Prince Rupert's position at court was increasingly undermined by his enemies. Rupert continued to impress militarily. By 1644, now the Duke of Cumberland and Earl of Holderness, he led the relief of Newark and York and its castle. Having marched north, taking Bolton and Liverpool along the way in two bloody assaults, Rupert then intervened in Yorkshire in two highly effective manoeuvres, in the first outwitting the enemy forces at Newark with speed; in the second, striking across country and approaching York from the north. Rupert then commanded much of the royalist army at its defeat at Marston Moor, with much of the blame falling on the poor working relationship between Rupert and the Marquess of Newcastle, and orders from the King that wrongly conveyed a desperate need for a speedy success in the north. In November 1644, Rupert was appointed general of the entire Royalist army, which increased already marked tensions between him and a number of the King's councillors. By May 1645, and now desperately short of supplies, Rupert captured Leicester, but suffered a severe reversal at the Battle of Naseby a month later. Although Rupert had counselled the King against accepting battle at Naseby, the opinions of Digby had won the day in council: nonetheless, Rupert's defeat damaged him, rather than Digby, politically. After Naseby, Rupert regarded the Royalist cause as lost, and urged Charles to conclude a peace with Parliament. Charles, still supported by an optimistic Digby, believed he could win the war. By late summer, Prince Rupert had become trapped in Bristol by Parliamentary forces. Faced with an impossible military situation on the ground, Rupert surrendered Bristol in September 1645, and Charles dismissed him from his service and command. Rupert responded by making his way across Parliamentary held territory to the King at Newark with Prince Maurice and around a hundred men, fighting their way through smaller enemy units and evading larger ones. King Charles attempted to order Rupert to desist, fearing an armed coup, but Rupert arrived at the royal court anyway. After a final argument over the fate of his friend Richard Willis, the governor of Newark, who had let Rupert into the royal court to begin with, Rupert resigned and left the service of King Charles, along with most of his best cavalry officers. Earlier interpretations of this event focused on Rupert's concern for his honour in the face of his initial dismissal by the King; Rupert and Maurice spent the winter of 1645 in Woodstock, examining options for employment under the Republic of Venice, before returning to Oxford and the King in 1646. Rupert and the King were reconciled, the Prince remaining to defend Oxford when the King left for the north. After the ensuing siege and surrender of Oxford in 1646, Parliament banished both Rupert and his brother from England.

Беделі

Руперттің замандастары оны соғыстың кейбір қанды оқиғаларына қатысқан деп санайтын, бірақ кейінгі тарихтар оны көбінесе ақтаған. Руперт Еуропадағы Отыз жылдық соғыстың салыстырмалы түрде қатыгез әдет-ғұрыптарымен өскен. Англияға келгеннен кейін көп ұзамай ол осыған ұқсас тәжірибелерді қолданып, алаңдаушылық тудырды; оның алғашқы әрекеттерінің бірі Лестер халқынан патша үшін Лестерді тонаудың орнына екі мың фунт талап ету болды. Еуропалық тәжірибеге сай болғанымен, мұндай әрекет Англияда орынды деп есептелмеді және Руперт патша тарапынан сөгіс алды. Сондай-ақ Руперт қаланы қасақана өртеп жіберді деген – ықтимал емес – айыптамаларға да тап болды (Кэмп-Хилл шайқасына қараңыз). Одан кейін Руперт Роялистердің тұтқындарын өлімге кескен Личфилд қаласын басып алуға тырысты, оған ашуланып, ішіндегі барлық сарбаздарды өлтіруге уәде берді. Соғыстың соңына қарай барлық тараптардағы тәртіп нашарлай бастады; 1645 жылдың мамыр айында көтерілісші Лестер принц тарапынан қайта басып алынды және одан кейінгі өлтіру мен тонауға тыйым салынбады. Осы себепті Руперт Парламенттік үгіт-насихаттың көрнекті тұлғасына айналды. Ол көптеген айыптауларға тап болды, тікелей немесе оның үй жануары – Бой есімді, кейде Пудель деп атайтын, үлкен ақ аң аулау пуделі арқылы. Бұл пудель 1642 жылдан бастап Марстон-Мур шайқасында өліміне дейін Рупертке барлық жерде серік болды және ол колдовниктің жақын серігі деп күдіктелді. Бойдың қабілеттері туралы көптеген әңгімелер болды; кейбіреулер оның Рупертке көмектесу үшін келген шайтан екенін айтты. Роялистік басылымдар ақырында осы әңгімелердің пародийларын жасады, олардың бірінде Руперттің иті ақ түсті итке айналған «Лапландия ханымы» деп сипатталды; Бой көмілген қазынаны таба алды, шабуылдан зардап шекпеді, Рупертке атылған оқтарды аузымен ұстай алды және 16 ғасырдың болжаушысы, Шиптон ана сияқты болашақты болжады. Осыған ұқсас оқиғалар Руперттің үй жануары – маймыл туралы да айтылды. Иті сияқты, маймыл да сол кездегі газеттерде жарияланды және оның да формасын өзгерте алатын қабілеті бар екендігі айтылды, ол жаудың қатарында жасырына алатындығы туралы әңгімелер тарады.

Rupert's contemporaries believed him to have been involved in some of the bloodier events of the war, although later histories have largely exonerated him. Rupert had grown up surrounded by the relatively savage customs of the Thirty Years' War in Europe. Shortly after his arrival in England he caused consternation by following similar practices; one of his early acts was to demand two thousand pounds from the people of Leicester for the King as the price of not sacking Leicester. Although in keeping with European practices, this was not considered appropriate behaviour in England and Rupert was reprimanded by the King. and Rupert faced allegations—probably untrue—of wilfully burning the town to the ground (see the Battle of Camp Hill). Shortly afterwards Rupert attempted to take the town of Lichfield, whose garrison had executed Royalist prisoners, angrily promising to kill all the soldiers inside. Towards the end of the war, practices were changing for the worse across all sides; a rebellious Leicester was retaken by the Prince in May 1645, and no attempt was made to limit the subsequent killing and plunder. Rupert was accordingly a prominent figure in Parliamentary propaganda. He faced numerous accusations of witchcraft, either personally or by proxy through his pet dog, Boy, sometimes called Pudel, a large white hunting poodle which accompanied Rupert everywhere from 1642 up until the dog's death at Marston Moor and which was suspected of being a witch's familiar. There were numerous accounts of Boy's abilities; some suggested that he was the Devil in disguise, come to help Rupert. Pro Royalist publications ultimately produced parodies of these, including one which listed Rupert's dog as being a "Lapland Lady" transformed into a white dog; Boy was able, apparently, to find hidden treasure, possessed invulnerability to attack, could catch bullets fired at Rupert in his mouth, and could prophesy as well as the 16th century soothsayer, Mother Shipton. Similar stories from the period relate to Rupert's pet monkey. Like his dog, the monkey was featured in newsprint of the day and was also reputed to have shapeshifting powers, being able to disguise itself behind enemy lines.

Екінші Англиялық Азамат соғысы және патшалық аралық

Бірінші ағылшын азаматтық соғысы аяқталғаннан кейін Руперт Францияның жас королі Людовик XIV-ге отыз жылдық соғыстың соңғы жылдарында испандарға қарсы күресу үшін жұмысқа алынды. Руперттің әскери қызметі 1642 жылы тұтқындалуынан босатылуына себеп болған Киелі Рим императорына берген уәделерімен және эмиграциядағы ағылшын роялистеріне деген адалдығымен қиындыққа толы болды. Ол 1642 жылы "Жартер" орденінің рыцарі атанды. Бұл кезеңде Руперттің тұрақты табысының болмауы және роялистер тобының басқа да жетекші тұлғаларымен туындаған жанжалдары мазалады.

Француз армиясындағы қызмет

Руперт алғаш рет Сен-Жермендегі корольдік сарайына келді, бірақ ол әлі де королева мен оның сүйіктісі, Руперттің жауы Дигбидің ықпалында болды. Оның орнына Руперт басқа жаққа кетіп, Анна Австриядан жақсы төленетін тапсырыс алды. Ол Людовик XIV-ке маршал де лагерь ретінде қызмет етті, бірақ егер король Карл үшін соғысу қажет болса, француз қызметін еркін тастау мүмкіндігіне ие болды. Одан кейін Гассион мен Руперт испандықтардың тобынан шабуылға ұшырады; туған шайқаста Руперт басына оқ тиіп, ауыр жарақат алды. Кейін Гассион: «Мырза, сіздің жарақаттанғаныңызға өте ренжідім». «Мен де», - деді Руперт. Бірақ Гассион да көп ұзамай қаза тапты, ал Руперт сауығу үшін Сен-Жерменге оралды. Парламенттік флот корольдің пайдасына көтеріліс жасап, Голландияға бет алды, соның арқасында роялистер азамат соғысының басынан бері алғаш рет үлкен флотқа ие болды; Руперт Йорк герцогының басқаруымен, Лорд-Адмирал шеніне ие болған флотқа қосылды. Руперт флотты корольді құтқару үшін пайдалану керек деді, ол Уайт аралында тұтқынға алынған еді, ал басқалары солтүстіктегі шайқастарды қолдауға жүзуді ұсынды. Флоттың өзі тез тәртіпсіздікке ұшырады, көптеген кемелердің экипаждары жергілікті кемелерді және жүктерді басып алуға тырысты. Кейін Карлмен келісімге келген соң, Руперт роялистер флотының басқаруын өзіне алды. Мақсат – флоттың қалған кемелерін пайдаланып, аймақтағы ағылшын кемелеріне қарсы ұйымдасқан қақпалық науқан жүргізу арқылы корольдік қаржыны қалпына келтіру болды. Бұл жоспарға кедергі келтірген факторлардың бірі – Парламенттік флоттың күшейіп келе жатқан күші және Роберт Блейктің, сол кезеңнің ең көрнекті адмиралдарының бірінің, Руперттің қарсыласы болуы еді. Руперттің теңіз науқаны екі кезеңнен тұрды. Бірінші кезеңде роялистер флоты Ирландиядағы Кинсейлден Португалиядағы Лиссабонға жүзіп келді. Ол үш үлкен кемені – «Конвертин» және «Лақ» кемелерін, сондай-ақ төрт кішкентай кемені алып келді. Руперт бірнеше жүлделерді алып, Лиссабонға келді, онда Карл II-нің жақтасы болған, жақында ғана тәуелсіздік алған Португалияның королі Иоанн IV оны жылы қарсы алды. Блейк парламенттік флотпен бірге көп ұзамай келді, содан кейін қарулы тұрқықтасу орын алды. Жағдай шиеленісіп, ұсақ шайқастар басталды, ал король Иоанн өзінің роялистік қонақтарының кетуін қалады. 1650 жылдың қазан айында Руперттің алты кемеден тұратын флоты Жерорта теңізіне шықты. Блейк әлі де қуғандықтан, роялистер флоты Испания жағалауында маневр жасады, олардың қуушыларына кемелерін үнемі жоғалтып жатты. Содан кейін науқанның екінші кезеңі басталды. Руперт Атлантикаға қайта оралды және 1651 жылы батысқа қарай Азор аралдарына бет алды, кемелерді басып алды. Ол Батыс Үндістанға сапар шегуді жоспарлады, онда көптеген бай нысандар бар еді. Бірақ ол жаздың соңында дауылға тап болды, нәтижесінде «Тұрақты реформа» кемесі батып, 333 адамның өмірін жоғалтты – олардың ішінде Руперттің інісі, Морис ханзада, тек қана қашып құтылды – және көптеген басып алынған азық-түліктер жоғалды. 1652 жылдың басында қайта топтасып, жөндеу және қайта жабдықтау үшін Руперттің азайтылған күші қазіргі Мавританияға жақын аралдағы Бланк мүйісіне тоқтады. Руперт барлауға мүмкіндік алып, көп жылдар бойы оның қызметінде болған мавр қызметшісін сатып алды. Руперт Гамбия өзенінің 150 миль бойына барлап, екі испан кемесін жүлде ретінде алып, осы процесте безгекпен ауырады. Руперт содан кейін Кариб теңізіне сәтті өтті, алдымен Сент-Люсияға келіп, Антиль аралдарынан Виргин аралдарына дейін жалғасты. Сол жерде флотты дауыл соқты, ол кемелерді шашыратып, «Дефайанс» кемесін батты, бұл жолы оның бортында Морис ханзада болды. Морис ханзаданың өліміне күмән болмады, бірақ бұл Рупертке ауыр соққы болды. Ол Еуропаға қайтуға мәжбүр болып, бес кемеден тұратын флотымен 1653 жылдың наурыз айында Францияға келді. Пираттық науқанның пайдасы мен шығындары есептелгенде, бұл кәсіпорынның күткендей табысты болмайтыны анық болды. Бұл корольдік сарайдағы шиеленісті күшейтті, ал Карл II мен Руперт ақырында олжаны бөлісті, содан кейін Руперт шаршап, аздап ашуланып, ұзақ науқаннан қалпына келу үшін Францияға оралды. 1654 жылы Руперт Оливер Кромвельді өлтіру жоспарына қатысқан болуы мүмкін, бұл оқиға төңкеріспен, Сассекстің жағалауына шағын әскердің қонуымен және Карл II-нің таққа қайта отыруымен жалғасуы керек еді. Чарльз өзі өлтіру ұсынысын қабылдамады, бірақ Рупертті жоспарға қатыстырған үш заговоршы Лондонда тұтқындалып, мойындады. Руперттің корольдік сарайда болуы мәселелі болып қала берді; 1643 жылғыдай, ол Эдвард Хайд (кейіннен Кларендон графы) және басқалармен бейбіт келісімдерге кедергі келтіретін, қатыгез мінезді адам ретінде қарастырылды; 1655 жылы Руперт Германияға кетті.

Rupert first travelled to the Royal court in exile at St Germain but found it still dominated by the Queen and her favourite, Rupert's enemy Digby. Instead, Rupert moved on, accepting a well paid commission from Anne of Austria to serve Louis XIV as a mareschal de camp, subject to Rupert being free to leave French service to fight for King Charles, should he be called upon to do so. Gassion and Rupert were ambushed shortly afterwards by a Spanish party; during the resulting fight, Rupert was shot in the head and seriously injured. Afterwards, Gassion noted: "Monsieur, I am most annoyed that you are wounded." "And me also," Rupert is recorded as replying. Gassion was himself killed shortly afterwards, and Rupert returned to St Germain to recuperate. The Parliamentary navy mutinied in favour of the King and sailed for Holland, providing the Royalists with a major fleet for the first time since the start of the civil conflict; Rupert joined the fleet under the command of the Duke of York, who assumed the rank of Lord High Admiral. Rupert argued that the fleet should be used to rescue the King, then being held prisoner on the Isle of Wight, while others advised sailing in support of the fighting in the north. The fleet itself rapidly lost discipline, with many vessels' crews focussing on seizing local ships and cargoes. Then, following a degree of reconciliation with Charles, Rupert obtained command of the Royalist fleet himself. The intention was to restore Royalist finances by using the remaining vessels of the fleet to conduct a campaign of organised piracy against English shipping across the region. One of the obstacles that this plan faced was the growing strength of the Parliamentary fleet and the presence of Robert Blake, one of the finest admirals of the period, as Rupert's opponent during the campaign. Rupert's naval campaign formed two phases. The first involved the Royalist fleet sailing from Kinsale in Ireland to Lisbon in Portugal. He took three large ships, , the Convertine and the Swallow, accompanied by four smaller vessels. Rupert sailed to Lisbon taking several prizes en route, where he received a warm welcome from King John IV, the ruler of recently independent Portugal, who was a supporter of Charles II. Blake arrived shortly afterwards with a Parliamentary fleet, and an armed stand off ensued. Tensions rose, skirmishes began to break out and King John became increasingly keen for his Royalist guests to leave. In October 1650, Rupert's fleet, now comprising six vessels, broke out and headed into the Mediterranean. Still pursued by Blake, the Royalist fleet manoeuvred up the Spanish coast, steadily losing vessels to their pursuers. The second phase of the campaign then began. Rupert crossed back into the Atlantic and, during 1651, cut west to the Azores, capturing vessels as he went. He intended to continue on to the West Indies, where there would be many rich targets. Instead he encountered a late summer storm, leading to the sinking of the Constant Reformation with the loss of 333 lives—almost including Rupert's brother, Prince Maurice, who only just escaped — and a great deal of captured treasure. Turning back to regroup, repair and re equip in early 1652, Rupert's reduced force moored at Cape Blanc, an island near what is now Mauritania. Rupert took the opportunity to explore and acquired a Moorish servant boy, who remained in his service for many years. Rupert also explored 150 miles up the Gambia River, taking two Spanish vessels as prizes and contracting malaria in the process. Rupert then finally made a successful crossing into the Caribbean, landing first at Saint Lucia, before continuing up the chain of the Antilles to the Virgin Islands. There the fleet was hit by a hurricane, which scattered the ships and sank the Defiance, this time with Prince Maurice on board. It was a while before Maurice's death became certain, which came as a terrible blow to Rupert. He was forced to return to Europe, arriving in France in March 1653 with a fleet of five ships. It became clear, as the profits and losses of the piracy campaign were calculated, that the venture had not been as profitable as hoped. This complicated tensions in the Royalist court, and Charles II and Rupert eventually split the spoils, after which Rupert, tired and a little bitter, returned to France to recuperate from the long campaign. In 1654, Rupert appears to have been involved in a plot to assassinate Oliver Cromwell, an event that would then have been followed by a coup, the landing of a small army in Sussex, and the restoration of Charles II. Charles himself is understood to have rejected the assassination proposal, but three conspirators—who implicated Rupert in the plan—were arrested and confessed in London. Rupert's presence at the royal court continued to be problematic; as in 1643, he was regarded by Edward Hyde (later Earl of Clarendon) and others as a bellicose figure and an obstacle to peace negotiations; in 1655 Rupert left for Germany.

Германиядағы қызмет

Роялистік соттан туған даудан кейін Руперт Гейдельбергке барып, ағасы Карл Луиге, енді ішінара Пфальц сайлаушысы ретінде қайта орналасқан, кірді, онда екеуі күмәнді кездесу өткізді. Карл Луис пен Руперт бала кезінде дос болмаған, тіпті Азамат соғысы кезінде қарама-қарсы тараптарда болуға жақын болған. Жағдайды одан да нашар қылып, Карл Луис Вестфалия бейбіт шарты бойынша Пфальцтың жартысынан айырылды, оның қалтасы бос қалды, бірақ ол императорлық заңдарға сәйкес кіші інісін асырауға міндетті болды және Руперт қабылдаған жылына 375 фунт стерлинг сомасын ұсынды. Руперт Венаға жол тартты, онда Вестфалия бейбіт шарты бойынша императордан өзіне бөлінген 15 000 фунт стерлинг өтемақыны алуға тырысты. Фердинанд III оны жылы күтіп алды, бірақ осындай соманы бірден төлей алмады – керісінше, ол Рупертке зиян келтіретін бөліп төлеуге мәжбүр болды. Келесі он екі айда Рупертке Солтүстік Италиядағы Модена герцогы Папа мемлекетіне қарсы әскер жинауды сұрады. Ол соны істеді, әскер Пфальцта орналасқаннан кейін, жоба сәтсіз аяқталды, герцог Руперттен испандықтар басып алған Миланды шабуылдауын өтінді. Руперт жолға шықты, Карл Луи ағасын Испаниямен дипломатиялық қиындыққа түсірді. 1656 жылы Руперт пен Карл Луи арасындағы қарым-қатынас нашарлады. Руперт әйелінің күйеу баласының қызметкері Луиза фон Дегенфельдке ғашық болды. Руперттің махаббатын білдіретін хаты Карл Луидің әйелі Шарлоттаның қолына тиіп, ол оны өзіне жазылған деп ойлады. Шарлотта Рупертпен романға баруға құштар болды және ол бас тартқанда және қателік түсіндірілгенде ренжіді. Дегенфельд Рупертке қызығушылық танытпады, бірақ Карл Луиспен романда болды; бұл уақытында анықталды, нәтижесінде неке бұзылды. Руперт, өз тарапынан, Карл Луидің өзіне лайықты мүлік бере алмағанына наразы болды, және екеуі 1657 жылы жаман жағдайда ажырасты, Руперт ешқашан Пфальцқа қайта оралмауға және Фердинанд III-нің Венгрия Корольдігінде қызметке тұруға уәде берді.

After his quarrel with the Royalist court in exile, Rupert travelled to Heidelberg to visit his brother Charles Louis, now partially restored as Elector Palatine, where the two had an ambivalent reunion. Charles Louis and Rupert had not been friendly as children and had almost ended up on opposite sides during the Civil War. To make matters worse, Charles Louis had been deprived of half the old Palatinate under the Peace of Westphalia, leaving him badly short of money, although he still remained responsible under the Imperial laws of apanage for providing for his younger brother and had offered the sum of £375 per annum, which Rupert had accepted. Rupert travelled on to Vienna, where he attempted to claim the £15,000 compensation allocated to him under the Peace of Westphalia from the Emperor. Ferdinand III warmly welcomed him, but was unable to pay such a sum immediately—instead, he would have to pay in installments, to the disadvantage of Rupert. Over the next twelve months, Rupert was asked by the Duke of Modena in Northern Italy to raise an army against the Papal States—having done so, and with the army stationed in the Palatinate, the enterprise collapsed, with the Duke requesting that Rupert invade Spanish held Milan instead. Rupert moved on, having placed his brother Charles Louis in some diplomatic difficulties with Spain. In 1656, relations between Rupert and Charles Louis deteriorated badly. Rupert had fallen in love with Louise von Degenfeld, one of his sister in law's maids of honour. One of Rupert's notes proffering his affections accidentally fell into the possession of Charles Louis' wife Charlotte, who believed it was written to her. Charlotte was keen to engage in an affair with Rupert and became unhappy when she was declined and the mistake explained. Degenfeld was uninterested in Rupert, but was engaged in an affair with Charles Louis; this was discovered in due course, leading to the annulment of the marriage. Rupert, for his part, was unhappy that Charles Louis could not endow him with a suitable estate, and the two parted on bad terms in 1657, Rupert refusing ever to return to the Palatinate again and taking up employment under Ferdinand III in his Kingdom of Hungary.

Өнерге қызығушылық

Осы кезеңде Руперт мезотинтті, яғни «теріс» немесе интальолық баспа өнерінің дамуына тікелей қатысты, бұл әдіс ақырында ағаштан кесудің ескі тәсілін ығыстырды. Руперт өзінің көптеген әріптестеріне мезотинт әдісін әскери жорық кезінде бір сарбаздың мылтығының ұңғысын тазалап, тотты кетіргенін көргеннен кейін ойлап тапқанын айтқан. Джон Эвелин 1662 жылы осы техниканы ойлап тапқан – Руперт деп мәлімдеді, ал Руперттің осы әңгімесін 18 ғасырда Хорас Уолпол кеңінен таратты. Бұл мәселе бойынша көптеген ғылыми пікірталастар болды, бірақ қазіргі айналымдағы консенсус бойынша мезотинтті 1642 жылы неміс подполковнигі және әуесқой суретші Людвиг фон Зиген ойлап тапқан. Зиген Рупертпен кездескен болуы мүмкін, ал болмауы да мүмкін: Зиген Руперттің жас туысы, Гессен-Кассель ландгравы Вильгельм VI-ның камерагері және, мүмкін, жеке ұстазы болып жұмыс істеген, онымен Руперт 1654 жылдан бастап хаттар арқылы осы техниканы талқылаған. Алайда, Руперт өзінің жеке басында мезотинтте танымал суретші атанды. Ол осы әдіспен бірнеше әсем баспаларды жасады, көбінесе бұрыннан бар суреттердің интерпретацияларын, және Реставрациядан кейін Англияға осы өнер түрін енгізді. Бірақ осы процесті алғаш танымал етіп, коммерциялық тұрғыдан пайдаланған – Руперттің көркемдік көмекшісі немесе ұстазы Уоллерант Вайлянт болды. Руперттің ең танымал және ірі туындысы – 1658 жылы жарық көрген «Ұлы жазалаушы» әлі де Артур Хинд және Антони Гриффитс сияқты сыншылар тарапынан «шабыт пен күш-қуатқа», «тамаша» және «ең ұлы мезотинттердің бірі» деп бағаланады. Руперттің басқа да маңызды туындылары – Тицианның портреті және Тудың алып жүрушісі.

Қайта қалпына келтіруден кейінгі мансап

1660 жылы Карл II-нің монархияны қайта орнатуынан кейін Руперт Англияға оралды, онда Карл елдегі түрлі топтардың тепе-теңдігін жаңа әкімшілікте іріктеп аяқтаған еді. Көптеген маңызды лауазымдар толып тұрғандықтан, Руперттің қызметі шектеулі болды, бірақ Карл оған берген ең жоғары екінші зейнетақыны – жылына 4000 фунт стерлингті сыйлады. Руперттің король Чарльзбенғы жақын туыстық байланысы оның жылы қабылдануына себеп болды; Глостер герцогы мен ханшайым Мэри қайтыс болғаннан кейін, Руперт корольдің ағасы Йорк герцогынан кейін Англиядағы ең жақын ересек туысы болды және жаңа үкіметтің маңызды мүшесіне айналды. Руперт Камберленд герцогы ретінде Лордтар палатасындағы орнын қайта иеленді. Руперт осы кезеңде Корольдік теңіз күштерінде адмирал болып қызметін жалғастырды және ақырында "Теңізде және құрлықтағы генерал" шеніне жетті.

Қайта қалпына келтіру мемлекет қайраткері

Руперт 1662 жылы Корольдің құпия кеңесінің мүшесі болып тағайындалды, Сыртқы істер комитетінде, Әскери-теңіз комитетінде және Танжер комитетінде жұмыс істеді. Руперттің осы үкіметтік комитеттердегі рөлі туралы әртүрлі пікірлер бар. Руперттің досы емес Сэмюэл Пеппс, Танжер комитетінде оның құрамында отырды және кейіннен Руперт көңіл көтеріп, кейде ант ететінін айтты. Басқа да мәліметтер, мысалы Сыртқы істер комитетінің есебінде, ол өте белсенді түрде қатысқанын көрсетеді. Руперт бұл кезде штаб-пәтері қалада орналасқан Гартер орденінің рыцарі болды және Корольдің жақын серігі еді, ол қалада лайықты той-думандарды қалаған. Руперт дереу қамалдың қорғанысын жаңартуға кірісті, гарнизонның тұрғын үйлерін реттеді, Ібіліс мұнарасын жөндеді, нағыз теннис кортын қайта салды және қамалдың аң аулау қорын жақсартты. Руперт қамал ішінде өзіне жеке пәтерлер алды, олар "ерекше" деп сипатталды, кейбіреулері "көптеген пика, мылтық, тапанша, патрондар, кобу, барабан, арқалық, кеуделік және бас киімдермен" безендірілген, ал ішкі бөлмелері "қызықты және нәзік суреттермен, гобелендермен безендірілген". Король Карл II және Руперт жылдар бойы Виндзорда бірге аң аулап, теннис ойнады, сондай-ақ Руперт Йорк герцогы Джеймстің де жақын досы болды. Руперт ағылшын саяхатшысы және Азамат соғысының қатысушысы Генри Бардтың қызы Фрэнсис Бардқа (1646–1708) ғашық болды. Фрэнсис 1664 жылы Рупертке құпия түрде үйленгенін мәлімдеді, бірақ ол оны жоққа шығарды және бұл мәлімдемені растайтын нақты дәлел жоқ. Руперт Фрэнсистен туған ұлын, Дадли Бардты (1666–86) мойындады, оны көбінесе "Дадли Руперт" деп атады және ол Итон колледжінде білім алды. 1673 жылы Карл Луи Рупертті үйіне қайтып, үйленуге және Пфальцты мұраға алу үшін ұрпақ өрбітуге шақырды, өйткені Карл Луидің ұлы балалық шағынан аман қалмайды деп күдіктелді. Руперт бас тартты және Англияда қалды.

Rupert was appointed to the King's Privy Council in 1662, taking roles on the Foreign Affairs Committee, the Admiralty Committee and the Tangier Committee. Accounts vary of Rupert's role in all these committees of government. Samuel Pepys, no friend of Rupert's, sat on the Tangier Committee with him and later declared that all Rupert did was to laugh and swear occasionally: other records, such as those of the Foreign Affairs Committee, show him taking a full and active role in proceedings. Rupert was already one of the Knights of the Garter, who had their headquarters at the castle, and was a close companion of the King, who would wish to be suitably entertained at the castle. Rupert immediately began to reorder the castle's defences, sorting out the garrison's accommodation, repairing the Devil's Tower, reconstructing the real tennis court and improving the castle's hunting estate. Rupert acquired his own apartments in the castle, which were recorded as being "very singular" with some decorated with an "extraordinary" number of "pikes, muskets, pistols, bandoliers, holsters, drums, back, breast, and head pieces", and his inner chambers "hung with tapisserie, curious and effeminate pictures". King Charles II and Rupert spent much time together over the years hunting and playing tennis together at Windsor, and Rupert was also a close companion of James, the Duke of York. Rupert became romantically engaged to Frances Bard (1646–1708), the daughter of the English explorer and Civil War veteran Henry Bard. Frances claimed to have secretly married Rupert in 1664, although this was denied by him and no firm proof exists to support the claim. Rupert acknowledged the son he had with Frances, Dudley Bard (1666–86), often called "Dudley Rupert", who was schooled at Eton College. In 1673, Rupert was urged by Charles Louis to return home, marry and father an heir to the Palatinate, as it appeared likely that Charles Louis's own son would not survive childhood. Rupert refused, and remained in England.

Қайта қалпына келтіру флотындағы мансап

XVII ғасырдың көп бөлігінде Англия Англия-Голландия соғыстары арқылы сауда бәсекелесі Голландиямен қақтығысқа түсті. Руперт осы соғыстарға тығыз қатысты, король Карл II-нің аға адмиралы ретінде, мансабының соңына қарай Корольдік флотқа қолбасшылық етті. Сол кездегі бірнеше атақты адмиралдар бұрын әскер командирлері болғанмен, олардың ішінде Блейк пен Монк, олар салыстырмалы түрде шағын құрлық әскерлеріне басшылық еткен, ал Руперт сол кезең үшін үлкен құрлық әскерлеріне басшылық ету тәжірибесімен және 1650 жылдардағы науқандарынан алған теңіз тәжірибесімен ерекшеленді. Екінші ағылшын-голландия соғысының (1665–1667) басында Руперт ағылшын флотының үш эскадрилья командирінің бірі болып тағайындалды. Ақ эскадрильяның қолбасшысы ретінде Руперт 1665 жылы Лоустофт шайқасында жау қорғанысын шешуші сәтте бұзып өтті; шайқаста Руперттің аяғы жарақат алды, ол оған ұзаққа созылған ауырсынуды тудырды. Лондонды қамшылаған обадан кейін корольге еріп жүруге шақырылған Руперт флоттың голландтарды келіссөздерге мәжбүрлейтін теңіз шайқасына түсуін қолдауды жалғастырды. Келесі жылы Руперт Монкпен бірлесіп флотқа бірлескен қолбасшылық етті және осы жоспарды іске асыру мүмкіндігіне ие болды. 1666 жылдың маусым айында олар төрт күндік шайқаста голландтармен шайқасты, ол тарихтың ең ұзақ теңіз шайқастарының бірі болды. Бұл шайқаста Руперт пен Монктің жаңа агрессивті тактикасы қолданылды, нәтижесінде "желкенді кемелер соғысында бұрын-соңды болмаған көрініс – ағылшындар желге қарсы жүзіп, жаудың желісін қоршап алды". Алайда төрт күндік шайқас голландтардың жеңісі деп есептелді, бірақ келесі айдағы Сент-Джеймс шайқасы Руперт пен Монкқа сол тактиканы пайдаланып голландтарға ауыр зиян келтіруге және ағылшынның маңызды жеңісіне қол жеткізуге мүмкіндік берді. Голландтар соғысты Медуэйге жасаған шабуылмен аяқтады. Руперт үшінші ағылшын-голландия соғысында да (1672–74) маңызды рөл атқарды. Бұл жолы Франция королі Людовик XIV Голландияға қарсы ағылшынның маңызды одақтасы болды, сондықтан француздар біріктірілген флотта эскадрилья құруға келісті. Ағылшын флоты кеңейтілді, Руперт үш кемеге ие болды, және , жоғары деңгейде жабдықталған, оның өзінің дизайны бойынша жасалған, "Рупертиноэ" деп аталған қаруымен жарақталды. Қарудың құны қалыпты қарудан үш есе жоғары болғандықтан, оны флотта кеңінен қолдану мүмкін болмады. Карл адмиралды тағайындауға бекінгенде, француздық рөл қиындық тудырды. Руперттің француздық одаққа қарсылығы жақсы белгілі болғандықтан, король оның орнына Йорк герцогін тағайындады. Рупертке Адмиралтействода герцогтың жұмысын басқару тапсырылды, ол оны қуана орындады. 1673 жылға арналған ағылшын жоспары теңіз үстемдігіне қол жеткізуге, содан кейін Зеландияға әскер түсіруге бағытталған. Король герцогті жоғарғы қолбасшы етіп тағайындады, Руперт оның орынбасары болды, Англияның генерал және вице-адмиралы дәрежесін біріктірді. Алайда 1672 жылдың қысында Карл (әлі де (заңды түрде) баласыз) герцогқа, оның мұрагері үшін қауіп тым үлкен деп шешті және оның орнына Рупертті одақтастардың жоғарғы қолбасшысы етіп тағайындады. Руперт голландтарға қарсы 1673 жылғы науқанды бастады, оның флотының логистикалық қолдауы әлі де белгісіз болды, көптеген кемелерде адам жетіспеді. Нәтижесінде маусымда Шонвельд шайқасы және тамызда Тексель шайқасы болды, бұл француз және ағылшын командирлері арасындағы нашар байланыстың голландтардың жеңісіне көмектескен келіспеушілікке толы жекпе-жектер кезеңі болды. Көптеген ағылшын комментаторлары француздарды шайқастарға толық қатыспағаны үшін кінәлады, ал Руперт – бастапқыда одаққа қарсы ескерткендіктен – халық арасында батыр ретінде құрметке ие болды. Руперт сол жылдың соңында белсенді теңіз командасынан зейнеткерлікке шықты. Руперт адмирал ретінде ерекше стильге ие болды; ол "өзінің офицерлерімен тығыз байланыста болған, белсенді жеке басшылыққа" сүйенді; теңіз науқанында қалай әрекет ету керектігін шешкеннен кейін, оның штабы үшін оның ойын өзгерту қиын болды. Руперт 1665 жылы Йорк герцогының бірінші ағылшын-голландия соғысынан алынған тактика мен операциялық әдістерді қарастыру және оларды Сент-Джеймс шайқасынан бұрын іске асыру үшін өткізген конференцияларда маңызды рөл атқарды. Кеме капитандарына берілген осы нұсқаулар және қосымша нұсқаулар, олар тұрақты бұйрықтарды ұрыста пайда болатын мүмкіндіктерді пайдалану қажеттілігімен теңгерді, келесі жүз жыл бойы үлкен әсерге ие болды.

For much of the 17th century, England was embroiled in conflict with commercial rival Holland through the Anglo Dutch Wars. Rupert became closely involved in these as a senior admiral to King Charles II, rising to command the Royal Navy by the end of his career. Although several famous admirals of the day had previously been army commanders, including Blake and Monck, they had commanded relatively small land forces and Rupert was still relatively unusual for the period in having both practical experience of commanding large land armies and having extensive naval experience from his campaigns in the 1650s. At the start of the Second Anglo Dutch War (1665–1667), Rupert was appointed as one of the three squadron commanders of the English fleet, under the overall command of the Duke of York, taking as his flagship. As the commander of the White Squadron, Rupert fought at the Battle of Lowestoft in 1665, breaking through the enemy defences at a critical moment; Rupert's leg was injured in the battle, an injury that caused him ongoing pain. Recalled to accompany the King during the plague that was sweeping London, Rupert continued to argue in favour of the fleet's seeking a set piece engagement with the Dutch that would force the Dutch back to the negotiating table. The following year, Rupert was made joint commander of the fleet with Monck and given the opportunity to put this plan into practice. In June 1666, they fought the Dutch at the Four Days' Battle, one of the longest naval battles in history; the battle saw the new aggressive tactics of Rupert and Monck applied, resulting in "a sight unique till then in sailing ship warfare, the English beating upwind and breaking the enemy's line from leeward." However, the Four Days' Battle was considered a victory for the Dutch, but the St. James's Day Battle the following month allowed Rupert and Monck to use the same tactics to inflict heavy damage on the Dutch and the battle resulted in a significant English victory. The Dutch however would see a favourable end to the war with the decisive Raid on the Medway. Rupert also played a prominent role in the Third Anglo Dutch War (1672–74). This time Louis XIV of France was a key English ally against Holland, and it was decided that the French would form a squadron in a combined fleet. The English fleet had been much expanded, and Rupert had three ships, , and , equipped with a high specification, annealed and lathe produced gun of his own design, the Rupertinoe. The cost of the weapon—three times that of a normal gun—prevented its wider deployment in the fleet. The French role in the conflict proved a problem when Charles turned to the appointment of an admiral. Rupert's objection to the French alliance was well known, and accordingly the King appointed the Duke of York to the role instead. Rupert was instead instructed to take over the Duke's work at the Admiralty, which he did with gusto. The English plan for 1673 centred on first achieving naval dominance, followed by landing an army in Zeeland. The King appointed the Duke as supreme commander, with Rupert as his deputy, combining the ranks of general and vice admiral of England. During the winter of 1672, however, Charles—still (legitimately) childless—decided that the risk to the Duke, his heir, was too great and made Rupert supreme Allied commander in his place. Rupert began the 1673 campaign against the Dutch knowing the logistical support for his fleet remained uncertain, with many ships undermanned. The result was the Battle of Schooneveld in June and the Battle of Texel in August, a controversial sequence of engagements in which, at a minimum, poor communications between the French and English commanders assisted the Dutch victories. Many English commentators were harsher, blaming the French for failing to fully engage in the battles and Rupert—having cautioned against the alliance in the first place—was popularly hailed as a hero. Rupert finally retired from active seagoing command later that year. Rupert had a characteristic style as an admiral; he relied upon "energetic personal leadership backed by close contact with his officers"; having decided how to proceed in a naval campaign, however, it could be difficult for his staff to change his mind. Rupert played a key part in the conferences held by the Duke of York in 1665 to review tactics and operational methods from the First Anglo Dutch War, and put these into practice before the St James Day battle. These instructions and supplementary instructions to ships' captains, which attempted to balance an adherence to standing orders with the need to exploit emerging opportunities in a battle, proved heavily influential over the next hundred years

1673 жылдан кейін Руперт Корольдік флоттың және Карл әкімшілігінің жоғары лауазымды мүшесі болып қалды. Руперт шетелдік саясат мәселелерінде лорд Шафтсберимен одақтасты, бірақ король Карл II-ге басқа мәселелерде адал болды. Корольдің шешімі – Руперттің бас комиссары болған, кішкентай, бірақ кең өкілеттік алған Адмиралтейство комиссиясын құру болды. Нәтижесінде 1673 жылдан 1679 жылға дейін Руперт адамдарды жинау, қару-жарақтарды жабдықтау және офицерлерді таңдауды жақсартуға назар аудара алды. Ол сонымен қатар Корольдік флоттың қатысқан әртүрлі операциялық аймақтары арасындағы басымдықтарды анықтауға қатысты. Руперт "Теңізде және құрлықтағы генерал" жоғары лауазымына да тағайындалды, ол соғыс уақытында Жоғарғы адмиралдың өкілеттіктерін иеленді.

Кейінгі өмірі

Теңіздегі әскери қызметінен кейін Руперт үкімет және ғылым салаларындағы жұмыстарға белсенді қатысып жүрді, бірақ ол қазіргі саяси өмірден алшақтады. Патша сарайының жас мүшелеріне ханзаданың мінезі алыс, тіпті басқа бір дәуірден келгендей сезілді. Граф де Грамон Рупертті "батыл және қайсар, тіпті асығыс, бірақ тікелей, жаңалыспайтын, кейде артық әдепті, бірақ керек болғанда мейірімді және сыпайы болу орнына, мақтаншыл, тіпті қатыгез болды. Оның мінезі ұнамсыз болды: оның құрғақ, қатаң келбеті және тіпті жағымды болғысы келгенде де қатаң көрінісі болды; бірақ ол көңілі тоңғанда, нағыз айыптаушының бейнесін көрсететін".

Колониялық әкімшілік

Руперт көптеген жылдар бойы отарлау мәселелеріне қызығушылық танытқан. 1663 жылы Англияға келгеннен кейін, ол үкіметті Гамбияны зерттеуді жалғастырып, алтын табуға тырысуға ынталандырды, нәтижесінде келесі жылы Роберт Холмс экспедициясы ұйымдастырылды. Руперт 1662 жылы құрылған Африкаға сауда жасаудағы Корольдік авантюристтер компаниясының белсенді акционері болды. Компанияның қызметі Гамбия саудагерлері компаниясымен бірігіп, жаңа Корольдік Африка компаниясын құрды, ол корольдік жарғымен Батыс Африкада бекіністер мен фабрикалар салуға, әскерлерді ұстауға және соғыс заңын қолдануға, сондай-ақ алтын, күміс және құл саудасын жүргізуге құқық алды; Руперт компания кеңесінің үшінші аты аталған мүшесі болды. Алайда, сол кезде Руперттің назары Солтүстік Америкаға ауды. Француз саяхатшылары Пьер Эсприт Радиссон мен Медар де Грозельер 1659 жылы Гудзон шығанағы аймағын бірлесіп зерттегеннен кейін Англияға келді; олардың баяндамасы корольдің және Руперттің назарын аударды. Руперт жаңа экспедицияға өз қаражатынан 270 фунт стерлинг инвестиция жасады және одан да көп қаражат жинауға кірісті; Ұлы Лондон өрті сияқты қиындықтарға қарамастан, 1667 жылға қарай ол жекелеген синдикат құрып, корольден экспедиция үшін «Игллет» кемесін жалға алды. «Игллет» сәттілікке жетпеді, бірақ оның серігі «Нонсуч» сәтті экспедиция жасап, 1669 жылы 1400 фунт стерлингке бағалы терілермен оралды. 1670 жылы король «Гудзон шығанағына сауда жасаудағы Англияның авантюристтерінің губернаторы мен компаниясы» жарғысын бекітті, ол Гудзон шығанағының барлық су алабында сауда монополиясын алды, бұл аумақ Руперттің жері деп аталды, ал Руперт алғашқы губернатор болып тағайындалды.

Ғылым және Корольдік қоғам

Руперт 1674 жылы белсенді теңізшіліктен зейнеткерлікке шыққаннан кейін ғылыми зерттеулерге көбірек уақыт бөлуге мүмкіндік алды және көптеген өнертабыстар мен жаңалықтарға ие болды, бірақ кейінірек кейбірлері Еуропалық өнертабыстарды Англияға енгізудің жаңашыл түрі болып шықты. Руперт Виндзор сарайындағы кейбір пәтерлерді толығымен қолөнер, құралдар және шикізаттармен жабдықталған сәнді зертханаға айналдырды, онда ол түрлі тәжірибелер жүргізді және қоғамның алғашқы жылдарында Кеңес мүшесі ретінде басшылық етті. Қоғам тарихының ерте кезеңінде Руперт король Карл II және қоғамға «Принц Руперттің тамшыларын» көрсетті – құйрығы жарылғанда жарылатын шыны көз жасын. Сол кезде олардың өнертабысы деп есептелсе де, кейінгі түсіндірмелер оның орнына Англияға Еуропаның бұрыннан бар жаңалықтарын енгізгенін көрсетеді. Ол Корольдік қоғамда су көтеруге арналған жаңа құрылғыны көрсетті және «мармарға бояу түсіру» процесіне назар аударды, ол жылтыратылғанда берік болып қалатын. Осы уақытта Руперт бір текше кішірек текше арқылы өтуі мүмкін деген парадоксқа қатысты математикалық сұрақ қойды; Руперт осы текшенің қаншалықты үлкен болуы керектігін сұрады. «Принц Руперттің текшесі» мәселесін алғаш рет голланд математигі Питер Ньюланд шешті. Руперттің көптеген өнертабыстары әскери мақсатта жасалған. «Рупертоноу» теңіз қаруын жобалағаннан кейін, Руперт Хакни Маршінде су диірменін салғызды, ол қару жасаудың революциялық әдісін қолданды, бірақ оның құпиясы онымен бірге қайтыс болды және кәсіпорын сәтсіз аяқталды. Руперт басқа да әскери мәселелерді зерттеді және қару-жарақ құлыптарын жасады; ол жоғары жылдамдықпен бірнеше рет атылатын қаруды ойлап тапты. Ол 1663 жылы Корольдік қоғамға көрсетіп, қарапайым ұнтақтың он еседен астам күшін көрсеткен оқ-дәрінің жаңа түрін ойлап тапты; сондай-ақ тау-кен өндірісінде оқ-дәрі қолданудың жақсы әдісін ұсынды. Руперттің ғылыми жұмысының тағы бір бөлігі металлургия саласында болды. Руперт мыс қорытпасын ойлап тапты, ол қара мыстан сәл қараңғырақ, үш бөлік мысқа бір бөлік мырыш қосылып, көмірмен біріктірілді; бұл оның құрметіне «Принц металлы» деп аталды, кейде «Бристоль мысы» деп те аталады. Руперт теңіз артиллериясын жақсарту үшін қорытпаны ойлап тапты, бірақ ол декорацияларда алтынның орнына да қолданыла бастады және заттарға перспектива беретіндей етіп құюға пайдаланылды. Хьюз оның қамқорлығының арқасында тез өркендеді; ол 1669 жылы Король компаниясының мүшесі болды, бұл оған мәртебе мен борыш үшін тұтқындалудан иммунитет берді және сол кездегі ең танымал сарай суретшісі сэр Питер Лелли оны төрт рет суретке түсірді. Хьюз 1670 жылдары құмар ойындар мен зергерлік бұйымдарды ұнататын қымбат өмір салтын ұстанды. Руперт оған қарым-қатынас кезінде кем дегенде 20 000 фунт стерлингтік зергерлік бұйымдар сыйлады, оның ішінде Палатинаттың корольдік коллекциясынан бірнеше заттар болды. Хьюз Рупертаның туылғаннан кейін де актерлік қызметін жалғастырып, 1676 жылы Лондонның Страндқа жақын орналасқан Дорсет бақшасындағы беделді Герцог компаниясымен сахнаға қайта оралды. Келесі жылы Руперт Хьюзді Хаммерсмитте сэр Николас Крисптен сатып алған 25 000 фунт стерлингке тең «ұлы ғимаратпен» қамтамасыз етті. Руперт өзінің мүлкінің көп бөлігін, шамамен 12 000 фунт стерлингті, Хьюз бен Рупертаға тең бөліп қалдырды. Хьюз «қысымды жесірлік» өмір сүрді. Руперттен оның анасының сырғалары сияқты сыйлықтар Марлборо герцогинясына сатылды, ал Електор Фредерик Елизаветаға берген жемшөп алқасы актриса Нелл Гвиннге сатылды. Хьюз Хаммерсмиттегі үйді екі лондондық саудагерге: Тимоти Ланной мен Джордж Тредвеллге сатты. Кейін оны Бранденбург-Ансбах маркграфы сатып алып, Бранденбург (немесе Бранденбург) үйі деп атады.

After Rupert's retirement from active seafaring in around 1674, he was able to spend more time engaged in scientific research and became credited with many inventions and discoveries, although some subsequently turned out to be the innovative introduction of European inventions into England. Rupert converted some of the apartments at Windsor Castle to a luxury laboratory, complete with forges, instruments, and raw materials, from where he conducted a range of experiments. and guided the Society as a Councillor during its early years. Very early on in the Society's history, Rupert demonstrated Prince Rupert's drops to King Charles II and the Society, glass teardrops which explode when the tail is cracked; although credited with their invention at the time, later interpretations suggest that he was instead responsible for the introduction of an existing European discovery into England. He demonstrated a new device for lifting water at the Royal Society, and received attention for his process for "painting colours on marble, which, when polished, became permanent". During this time, Rupert also formulated a mathematical question concerning the paradox that a cube can pass through a slightly smaller cube; Rupert questioned how large a cube had to be in order to fit. The question of Prince Rupert's cube was first solved by the Dutch mathematician Pieter Nieuwland. Many of Rupert's inventions were military. After designing the Rupertinoe naval gun, Rupert erected a watermill on Hackney Marshes for a revolutionary method of boring guns, however his secret died with him, and the enterprise failed. Rupert enjoyed other military problems, and took to manufacturing gun locks; he devised both a gun that fired multiple rounds at high speed, He is credited with the invention of a form of gunpowder, which when demonstrated to the Royal Society in 1663, had a force of over ten times that of regular powder; a better method for using gunpowder in mining;

Other parts of Rupert's scientific work lay in the field of metallurgy. Rupert invented a new brass alloy, slightly darker in hue than regular brass involving three parts of copper to one part of zinc, combined with charcoal; this became known as "Prince's metal" in his honour—sometimes also referred to as "Bristol Brass". Rupert invented the alloy in order to improve naval artillery, but it also became used as a replacement for gold in decorations. and for casting objects into an appearance of perspective. Hughes rapidly received advancement through his patronage; she became a member of the King's Company by 1669, giving her status and immunity from arrest for debt, and was painted four times by Sir Peter Lely, the foremost court artist of the day. Despite being encouraged to do so, Hughes lived an expensive lifestyle during the 1670s, enjoying gambling and jewels; Rupert gave her at least £20,000 worth of jewellery during their relationship, including several items from the Palatinate royal collection. Hughes continued to act even after Ruperta's birth, returning to the stage in 1676 with the prestigious Duke's Company at the Dorset Garden Theatre, near the Strand in London. The next year Rupert established Hughes with a "grand building" worth £25,000 that he bought in Hammersmith from Sir Nicholas Crispe. Rupert left most of his estate, worth some £12,000, equally to Hughes and Ruperta. Hughes had an "uncomfortable widowhood"

Presents from Rupert such as his mother's earrings were sold to the Duchess of Marlborough, while a pearl necklace given by Elector Frederick to Electress Elizabeth was sold to fellow actress Nell Gwynn. Hughes sold the house in Hammersmith to two London merchants: Timothy Lannoy and George Treadwell—it was then purchased by the Margrave of Brandenburg Ansbach and became known as Brandenburg (or Brandenburgh) House.