Сингапурлық еуразиялықтар – еуропалық және азиялық тектің қосындысы. Тектес аталары колониялық Үндістан, Еуропа елдерінен бастау алады. Тарихы, мәдениеті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Этностық топ
Ethnic group
Еуразиялық сингапурлықтар – еуропалық және азиялық қанасы бар сингапурлықтар. Олардың азиялық тегі отаршылдық Үндістаннан және басқа отарлардан басталады, ал еуропалық тегі негізінен Батыс Еуропаға жетеді, бірақ 19 ғасырда Сингапурға келген еуразиялықтардың көп бөлігі басқа еуропалық отарлардан келген. Оларға бұрынғы Британдық Үндістанның бір бөлігі болған Британдық Малайя және Британдық Саравак, бұрынғы Португалиялық Үндістан мен Читтагонг (қазіргі Бангладеш), Голланд Шығыс Индиясы және Француз Индокитайы кірді. 16-шы ғасырдан 20-шы ғасырға дейін Еуропалық теңіз державалары Азия елдерін – отаршылдық Үндістан, Цейлон, Малайя, Сингапур, Индонезия және Индокитай сияқты елдерді отарлағанда, олар еуроазиялықтар деп тарихи белгілі болған, араласқан этностардың жаңа тобын құрды. Алғашқы еуропалықтар көбінесе ер адамдар болды және жиі жергілікті әйелдерден балалары болды. Бастапқыда мұндай одақтардың ұрпақтары еуропалық мәдениеттің бір бөлігі ретінде тәрбиеленді, соның салдарынан жергілікті азиялық халыққа берілмейтін қосымша артықшылықтарға ие болды.
Eurasian Singaporeans are Singaporeans of mixed European and Asian descent. Their Asian ancestry trace from colonial India to other colonies while their European ancestry trace back to western Europe primarily, although Eurasian settlers to Singapore in the 19th century came largely from other European colonies. These included British Malaya and British Sarawak, part of the former British Raj India, of the former Portuguese India and Chittagong (today in Bangladesh), the Dutch East Indies and French Indochina. When the European maritime powers colonised Asian countries, such as colonial India, Ceylon, Malaya, Singapore, Indonesia and Indochina, from the 16th to 20th century, they brought into being a new group of commingled ethnicities known historically as Eurasians. Early Europeans were primarily male and often had children with local women. Initially, the offspring of such a union were brought up as an appendage of European culture, enjoying further advantages not generally accorded to the rest of the local Asian people.
Римдіктер мен итальяндықтар
Оңтүстік-Шығыс Азияға ең алғаш құжатталған еуропалықтар ретінде римдіктер мен итальяндықтар келді. 166 жылы римдік миссиясы қазіргі Вьетнам арқылы Қытайға сапар шекті, Оңтүстік Азиядан әкелген піл сүйегі, мүйізқұйрық мүйізі және тасбақа қабығын сыйлық ретінде ұсынды. Археологиялық дәлелдер Вейлюе және Лян кітабындағы римдік саудагерлердің Солтүстік Вьетнамда белсенді болғанын растайды. 1275 және 1292 жылдар аралығында Марко Поло 17 жыл Кубилай ханның елшісі ретінде қазіргі Индонезия, Мьянма, Шри-Ланка және Вьетнамдағы тәуелді мемлекеттерді аралады. 1320 жылдары Порденондық Одорик Борнео, Чампа және Яваға сапар жасады. 1420 жылдары венециялық саудагер және зерттеуші Никколо де Конти үнді әйеліне үйленді және қазіргі Индонезия, Малайзия және Вьетнамда кеңінен саяхаттады.
The first documented Europeans to visit Southeast Asia were the Romans and Italians. In 166 AD, a Roman mission travelled to China via modern day Vietnam, bringing presents of elephant tusk, rhinoceros horn, and tortoise shell from Southern Asia. Archaeological evidence supports the claim in the Weilüe and Book of Liang that Roman merchants were active in northern Vietnam. Between 1275 and 1292, Marco Polo spent 17 years as an emissary of Kublai Khan, visiting tributary kingdoms in modern day Indonesia, Myanmar, Sri Lanka and Vietnam. In the 1320s, Odoric of Pordenone visited Borneo, Champa, and Java. In the 1420s, the Venetian merchant and explorer Niccolo de' Conti married an Indian woman, and travelled extensively in modern day Indonesia, Malaysia, and Vietnam.
Португалиялық тектес
Азияға голландиялық, ағылшын және француз келгенге дейін, Азияда алғашқы жерді басып алып, қоныс тепкен еуропалықтар португалдар болды. Португалдық дәмдеуіш саудагерлері 1509 жылы Малаккаға алғаш рет келді, олар бұған дейін Гоа мен Үндістанның басқа аймақтарында қоныстар құрған болатын. Португалдық саяхатшылар мен жаулап алушылардың қатарында Португалияның Үндістанындағы Гоа арқылы Оңтүстік-Шығыс Азияға жеткен алғашқы иезуит миссионерлері де болды. Индияның вице-королі Афонсу де Альбукерке 1511 жылы Малакканы (қазіргі Сингапурдан бірнеше сағаттық жерде орналасқан) жаулап алды, ал иезуит Франциск Ксавье (португалдық тәжге қызмет ететін баск испаниялық) 1545 жылы Малаккаға келді. Малаккада тұрған португал отаршылдарының ұрпақтары, португал, голланд, ағылшын және азиялық қанасы аралас, Gente Kristang деп аталады. Бұл топ католик дінін ұстанады, португалдық тегін сақтайды және ерекше португалдық криол тіліне, Kristang тіліне ие, бірақ қазір оны тек қауымның бірнеше егде жастағы мүшелері ғана қолданады. Олардың көпшілігі Малаккада немесе Малайзияның басқа аймақтарында өмір сүрген адамдардың ұрпақтары. Ал кейбіреулерінің ата-бабалары 1641 жылы Жохор голландтарының одағы португалдарды Малаккадан күшпен шығарып жібергеннен кейін Явада немесе Индонезияның басқа аймақтарында тұрған. Сонымен қатар, Макаодан шыққан кантондық португал тегіндес бірнеше макаолықтар да Сингапурда тұрады.
Before the arrival of the Dutch, English and French in Asia, the first Europeans to land and seize territory in Asia were the Portuguese. Portuguese spice traders first sailed to Malacca in 1509, having already established settlements in Goa and other parts of India. Portuguese explorers and conquerors were accompanied by the first Jesuit priests to Southeast Asia via Goa in Portuguese India. Afonso de Albuquerque, the viceroy of India, conquered Malacca (today just a few hours' drive from Singapore) in 1511, while Jesuit Francis Xavier, (a Basque Spaniard serving the Portuguese Crown) arrived in Malacca in 1545. Descendants of Portuguese colonialists who lived in Malacca and are of mixed Portuguese, Dutch, British and Asian descent, are collectively known as the Gente Kristang. This group is characterised by being Catholic, supporting Portuguese surnames and having its own distinctive Portuguese creole, the Kristang language, although it is now only spoken by a few, older members of the community. Many are descended from individuals who lived in Malacca or other parts of Malaya. Others have ancestors who lived in Java or other parts of Indonesia as a result of being expelled from Malacca after the Portuguese were forcibly ejected from Malacca by the Johore Dutch alliance in 1641. A few Macanese people of Cantonese Portuguese ancestry from Macau are also living in Singapore.
Кристанг
Еуразиялықтар немесе кристанг еуразиялықтары, әдетте кристанг тілінде сөйлейтін туыстары бар, еуропалық және азиялық иммигранттар мен эмигранттардың ұрпақтарынан өзгешеленетін шағын топты құрайды. Сингапурда олар да "Еуразиялықтар" деп аталады. Бір жағынан, бірінші немесе екінші буын еуразиялықтары әдетте бір ата-анасының этникалық тегімен жақын болады, бұл ата-ана әдетте кристанг немесе португалдық тектен емес, ал екінші жағынан, көп буынды (яғни, әдетте үшінші, төртінші және бесінші буын және т.б.) еуразиялықтар кем дегенде алыс кристанг тілінде сөйлейтін немесе ибериялық текті туыстары болуы мүмкін, олардың көпшілігі кристанг немесе португалдық мәдени дәстүрлермен (мысалы, кристанг әндері және португалдық билер сияқты Жинкли Нона) байланысты және кристанг еуразиялық тағамдарын, мысалы, "Devil's curry" немесе "curry debal" кристанг тілінде жейді. Жалпы ереже бойынша, бірінші немесе екінші буын еуразиялықтарында кристанг тілінде сөйлейтін туыстары болмайды, кристанг тілінде сөйлемейді, әдетте кристанг немесе португалдық мәдени дәстүрлерді қабылдамайды және кристанг еуразиялық тағамдарымен, тілімен және тарихымен аз таныс. Қысқасы, бірінші буын еуразиялықтары – ата-аналары еуразиялық емес адамдар. Көп буынды (әдетте үшінші, төртінші және бесінші буын және т.б.) еуразиялықтары – ата-аналары немесе бабалары еуразиялықтар.
Eurasians or Kristang Eurasians who generally have some Kristang speaking ancestry form a sub group distinct from those who are the offspring of more recent immigrants and expatriates of European and Asian origin and who are also commonly called "Eurasians" in Singapore. The same or similar distinction exists between on the one hand those first or second generation Eurasians who typically would share the ethnic identity of one parent more closely, that parent typically not being of Kristang or Portuguese origin and on the other hand multi generation(i. e. typically third generation, fourth generation and fifth generation, etc) Eurasians who typically might have at least some distant Kristang speaking or Iberian origin ancestry, and many of whom would associate with some Kristang or Portuguese origin cultural practices (e. g. Kristang songs and Portuguese origin dances like Jinkli Nona) and dine on Kristang Eurasian dishes like Devil's curry or curry debal in Kristang. As a general rule, first or second generation Eurasians typically do not have any Kristang speaking ancestry, do not speak Kristang, generally do not adopt Kristang or Portuguese origin cultural practices and cues and are less familiar with Kristang Eurasian cuisine, language and history. Simply put, first generation Eurasians are people whose parents are not Eurasians. Multi generation (typically third generation, fourth generation and fifth generation, etc) Eurasians are people whose parents or forefathers are themselves Eurasians.
Голландиялық тектес
1602 жылы Голландияның сауда компаниясы – Vereenigde Oostindische Compagnie немесе VOC (сөзбе-сөз "Біріккен Шығыс Үндістан компаниясы", бірақ ағылшын тілінде Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясы ретінде кеңінен танымал) – Жақсы Үміт мүйісінің шығысында және Магеллан бұғазының батысында сауда жасау үшін құрылды. Азияда көптеген сауда бекеттерін құру арқылы голландтар әрбір колониясында тәуелсіз қоныс аударушылар қоғамдарын құрды, онда Батавия (қазіргі Джакарта, Индонезия) компанияның Азиядағы кемелер трафигінің әкімшілік орталығы және жиналатын жеріне айналды. 1602 және 1795 жылдар аралығында VOC шамамен 4700 кемені жабдықтады, олар бір миллионнан астам еуропалықты Сингапурге жеткізді. Осы миллион жолаушының 70 пайызы Еуропаға қайта оралмады, соның салдарынан Азия олардың жаңа мекеніне айналды. Бұл алғашқы теңіз саяхатшылары голландтардан ғана емес, сонымен қатар ағылшындар, немістер, француз гугеноттары, итальяндықтар, скандинавтар және VOC-да жұмыс істеген басқа да еуропалықтардан құралды. Уақыт өте келе, олардың көпшілігі Азиядағы голланд колонияларына (әсіресе қазіргі Индонезияда) сіңіп, сол жергілікті қоғамдардың бір бөлігіне айналды. VOC қызметкерлері мен жергілікті тұрғындар арасында некелесуге ынталандырылды, бұл голланд ұрпақтарының қалыптасуына әкелді.
In 1602, a Dutch trading company called the Vereenigde Oostindische Compagnie or VOC (literally "United East Indies Company" but better known in English as the Dutch East India Company) was created to conduct trade in the area east of the Cape of Good Hope and west of the Straits of Magellan. In establishing their numerous trade stations spanning across Asia, the Dutch created independent settler societies in each of their colonies, where Batavia (now Jakarta, Indonesia) became the administrative centre and rendezvous point for the company's Asian shipping traffic. Between 1602 and 1795, the VOC fitted out some 4,700 ships which carried more than a million Europeans to Singapore. More than 70 percent of the one million passengers never actually returned to Europe, making Asia their new home. These early seafarers were not only made up of Dutch, but also included English, Germans, French Huguenots, Italians, Scandinavians and other Europeans who were employed by the VOC. In time, many were assimilated into Dutch colonies situated throughout Asia (though primarily in modern Indonesia) where they were stationed and became part of the respective communities. Intermarriages between VOC employees and locals were encouraged, which led to the creation of communities of Dutch descendants.
Британдық және ирландтық тектес
Британдықтар колониялық Сингапурдағы ең маңызды еуропалықтар болды, себебі олар аралдың колониялық билеушілері еді. 1867 жылы оның отаршылдық мәртебесі өзгергеннен кейін бірқатар британдық қоныс аударушылар келді. Колониялық дәуірде түрлі нәсілдер арасындағы некелер өте кең таралған. Тіпті еуропалық әйелдері бар ерлердің де кейде жергілікті сүйіктілері болған. Оңтүстік-Шығыс Азияға көшіп келген еуропалық әйелдер көбінесе жас жаста өмірден озған. Британдықтар азиялық әйелдерге үйленген, ал олардың балалары еуразиялықтар болып өскен. Кейбір британдықтар Ұлыбританияға немесе басқа да елдерге, әсіресе Австралияға қоныс аударған. Зейнеткерлік жасқа жеткен көптеген британдық және басқа еуропалық ерлер суық Еуропаға қайтудың орнына, Австралияда азиялық әйелдермен қоныстанды, ал Сингапурда қалғандардың саны азайды. Австралия Еуропаға қарағанда жылырақ болды, сонымен қатар Еуропа мен колониялық Сингапурға қарағанда аралас некелер мен аралас текті балаларға көзқарасы төмен болды. Тәуелсіз Сингапурдың екінші президенті Бенджамин Шиарс – ағылшын тегінен тараған еуразиялық болды. Бұрынғы Заң министрі Э. В. Баркердің тегі португалдық, ирландтық, жапондық, шотландтық, малайлық және неміс тегінен құралған. Жазушы Рекс Шелли ағылшын, португал, малай және бугинес тегінен шыққан. Ұлттық жүзуші Джозеф Скулинг – үшінші буын сингапурлық және еуразиялық этностың өкілі. Оның ата-анасы Колин және Мэй Скулинг. Мэй – малайзиялық қытай, Сингапурдың тұрақты тұрғыны; ал бизнесмен Колин Сингапурда дүниеге келген. Колиннің әкесі британдық әскери офицер болған, ол Сингапурда жергілікті португал еуразиялық әйелге үйленген. Schooling деген фамилияның Германиядан шыққан, ағылшынша жазылған есім екеніне сенімді.
The British were the most important Europeans in colonial Singapore, as they were the colonial rulers of the island. A number of British settlers arrived after its colonial status changed in 1867. Interracial marriage was very common in colonial days. Even men who had European wives sometimes had local paramours. European women who moved to Southeast Asia tended to die young. British men took Asian partners and their offspring would be Eurasian. Some who had British nationality preferred to settle in Britain or other parts of the Commonwealth, especially Australia. Many British and other European men of retirement age, instead of going back to cold Europe, would settle in Australia with Asian women, with fewer staying on in Singapore. Apart from being warmer than Europe, Australia was less judgemental than Europe or colonial Singapore to mixed marriages and mixed offspring. Independent Singapore's second President, Benjamin Sheares, was a Eurasian of English lineage. E. W. Barker, the former Law Minister, was of mixed Portuguese, Irish, Japanese, Scottish, Malay and German descent. Author Rex Shelley was of mixed English, Portuguese, Malay and Buginese ancestry. National swimmer Joseph Schooling is a third generation Singaporean, and is of Eurasian ethnicity. His parents are Colin and May Schooling. May is a Chinese Malaysian and a Singapore permanent resident; while Colin, a businessman, was born in Singapore. Colin's grandfather was a British military officer who married a local Portuguese Eurasian in Singapore. The last name Schooling is believed to be an anglicised surname that originated in Germany.
Басқа еуропалық тектес
Сингапурдағы басқа еуразиялықтардың ата-аналары немесе Батыс Еуропаның әртүрлі аймақтарынан, сондай-ақ Америка, Австралия, Жаңа Зеландия, Оңтүстік Африка сияқты бұрынғы отарларынан шыққан адамдардың ұрпақтары болып табылады. Сондай-ақ, испандық тегі бар филиппиндіктер де бар. Бұрынғы тағайындалған парламент мүшесі Юнис Олсеннің әкесі швед және португалдық тегінен. Оның әкесінің әкесі Шанхайда қытай қызына үйленіп, оны Сингапурға әкелген. Джеральдин Лоудың анасының отбасы Лют деп аталған және ол бір кезде Данияның бөлігі болған Шлезвиг-Гольштейннен шыққан. Бисмарк Германияны біріктірген кезде олар Азия мен Австралияға көшіп, түрлі ұлт өкілдеріне үйленген.
Other Eurasians in Singapore have parents or are descended from individuals who originated from various parts of Western Europe and its former colonies such as in the Americas, Australia, New Zealand, South Africa or elsewhere. There are also some Filipino people of partial Spanish descent. Former Nominated Member of Parliament Eunice Olsen's father is of Swedish and Portuguese descent. His grandfather married a Chinese woman in Shanghai and brought her to Singapore. Geraldene Lowe's mother’s family was called Luth and came from Schleswig Holstein, then part of Denmark. During Bismarck’s unification of Germany, they headed to Asia and Australia and married people from various nationalities.
Екі түтікшілі жарыстың ресми құжаттардағы жіктелуі
2010 жылдың қаңтар айынан бастап Сингапур үкіметі әр түрлі нәсілді ата-аналар балаларын тіркеу кезінде нәсілдік жіктемені екі рет көрсетуге мүмкіндік берді. Мысалы, бала малай-европалық немесе европалық-қытай болып тіркелуі мүмкін. 2010 жылға дейін үкімет балаларды тек бір нәсіл бойынша тіркеуді талап еткен, ол нәсіл әкесінің нәсілі болуы керек еді. Бұл қосымша икемділік иммиграция және көпмәдениетті некелердің артуына байланысты демографиялық құрамның әртүрлілігіне жауап ретінде жасалды.
Since January 2010, the Government in Singapore has allowed the double barrelling of race classification by parents of different races when they register their children. A child may be registered, for instance, as Malay Caucasian or Caucasian Chinese. Before 2010, the government required children to register as a single race, which was required to be the father's. The added flexibility is in response to increasing demographic diversity driven by immigration and more multi cultural marriages.
Тілдер және кристанг (португалдық креол)
Ағылшын тілі Сингапурдағы еуразиялықтардың басым көпшілігі үшін ана тілі болып табылады. Көптеген еуразиялықтар малай, қытай (мандарин немесе басқа синит тілдері) немесе тамил тілдерін екінші немесе үшінші тіл ретінде біледі. Сингапурлықтар сияқты, еуразиялықтар да көбінесе Синглис тілінде сөйлейді. Португал тегі бар немесе Кристанг тілінде сөйлейтін әулеттен шыққан Кристанг еуразиялықтарының егде жастағы өкілдері үйде және өздерінің шағын қауымдастығы ішінде португал креол тілі – Кристао немесе Папиа Кристанг (Кристанг тілінде сөйлеу) тілінде сөйлейді. Кристанг тілі – құлдырап бара жатқан диалект, және оны еуразиялықтардың аз ғана бөлігі қолданады.
English is generally spoken as a first language by almost all Eurasians in Singapore. A number of Eurasians speak Asian languages like Malay, Chinese (Mandarin or other Sinitic Languages) or Tamil as a second or third language. Like many Singaporeans, Eurasians will commonly speak Singlish. Some of the elder generation of Kristang Eurasians, typically those who have a Portuguese surname or are of Kristang speaking descent, speak the Portuguese creole known as Cristão or Papia Kristang (Speaking Kristang) – the Kristang language at home and within their small community. Kristang is a dying patois and is only spoken by a small minority of Eurasians.
Дін және білім
Сингапурдағы еуразиялық қауымдастыққа түрлі діндерді ұстанатындар мен дінсіздер де кіреді, бірақ көпшілігі христиан, олардың ішінде католиктер басым. Рождество сияқты діни мерекелер олардың өмір салтының маңызды бөлігін құрайды. Сингапурдағы көптеген еуразиялықтар католиктік миссионерлік мектептерде оқыған, мысалы, Сент-Джозеф институтында. Сингапурдағы протестант еуразиялықтарының арасында англикандықтар (эпископальдықтар), пресвитериандықтар, методистер, лютерандықтар және евангелисттер бар. Еуразиялықтар ағылшын тіліндегі білімді отарлық Сингапурда жақсы өмір сүруге мүмкіндік беретін мүмкіндік ретінде қарастырды, сондықтан олардың балалары ағылшын тіліндегі алғашқы мектептерге бірінші болып қабылданды. Олар жергілікті топтардың арасында ең жоғары сауаттылық деңгейіне қол жеткізді. Бұл оларға мемлекеттік және жеке секторларда ата-бабаларының жолын жалғастырып, болашақ ұрпақтар үшін отбасылық дәстүр ретінде жұмыс табуға мүмкіндік берді. Медиа және ойын-сауық саласында әке мен бала Брайан мен Марк Ричмонд, Вернетта Лопес және Жан Данкер белгілі радио жүргізушілері. Сингапурдағы еуразиялықтар өнер мен мәдениет саласында да өзінің еңбегімен көзге түсті. Джереми Монтейро – танымал джаз музыканты және «Мәдени медальон» иегері. Рекс Шелли Сингапур мен Малайзиядағы еуразиялық қауымдастықты бейнелейтін романдарымен танымал жазушы болды. Сондай-ақ, 50 музыканттан тұратын Сингапур поп-оркестрі, маэстро Искандар Исмаил басшылығымен өнер көрсетті.
The Eurasian community in Singapore includes people that belong to different religions and to no religion, but most of them are Christians, mostly Catholic, with religious celebrations like Christmas typically being an integral part of their lifestyle. Many Eurasians in Singapore have been educated in Catholic mission schools like St Joseph's Institution. Protestant Eurasians in Singapore include Anglicans (Episcopals), Presbyterians, Methodists, Lutherans and Evangelicals. Eurasians looked upon an English education as a passport to a better life in colonial Singapore and so their children were among the first to enrol in the earliest English language schools when they were set up. They attained the highest literacy rate among the local groups here. This enabled them to secure comfortable employment, in both public and private sectors, following in the footsteps of their fathers and as a family tradition for the future generations. In media and entertainment, father and son Brian and Mark Richmond, Vernetta Lopez and Jean Danker are well known radio personalities. Eurasians in Singapore have also made their mark in the artistic and cultural domains. Jeremy Monteiro is a renowned jazz musician and Cultural Medallion winner. Rex Shelly was an award winning writer known for his novels that feature the Eurasian community in Singapore and Malaysia. Also performing was the 50 piece Singapore Pop Orchestra led by Maestro Iskandar Ismail.
Еуразиялықтармен байланысты жерлер
1819 жылы Стемфорд Раффлз Сингапурды құрғаннан кейін көп ұзамай Азияның басқа сауда орталықтарынан адамдар, соның ішінде еуразиялықтар Сингапурға келді. Бай еуразиялықтар қазіргі Сингапур Менеджмент университетінен алыс емес, Брас Басах жолы мен Миддл Роудтың арасындағы Уотерлоо көшесі мен Куинс көшесі бойында үйлерін салған. Олардың тұрған үйлерінің түрлеріне дүкен-үйлер, екі қабатты үйлер, жеке үйлер мен коттедждер кірді. Мұндай үйлер әдетте бай саудагерлер мен кәсіпкерлерге тиесілі болған. Куинс көшесіндегі үйлердің де арасында еуразиялық емес жұмысшылар (кулилер) тұратын дүкен-үйлер болған. Бұл дүкен-үйлердегі тұрмыс жағдайы нашар болған, бірақ кем дегенде жұмысшылар жұмыс істейтін жерге жақын тұру мүмкіндігіне ие болған. Куинс көшесіндегі бұл үйлердің иесі еуразиялықтар болған. Жақын жерде Сент-Жозеф институты және Киелі Нәресте Исаның монастыры сияқты католик мектептері, сондай-ақ бұл жерлерде бұрын орналасқан басқа да танымал мектептер болған. Осы аймақтағы сол кезеңдегі көптеген ғимараттар мен шіркеулер бүгінге дейін сақталған. Бүгінде Уотерлоо көшесі мен Куинс көшесі аймағында тұратын еуразиялықтарды кездестіру сирек. Еуразиялық отбасылар анклавтардан Букит Тимадағы мемлекеттік пәтерлерге, Серангун мен Жоғарғы Серангунның ауылдық аймақтарына және сол кездегі жағалау аймағы Танджонг Катонгқа көшіп кеткен. Тіпті Хэйг Роуд пен Сиглап Роуд бойында еуразиялық отбасылар шоғырланған «кампонгтар» (малай тілінде «ауылдар») болған. Кіші Англия деп аталатын тағы бір еуразиялық анклавы Фаррер Паркі, Норфолк Роуд және Рангун Роудпен шектелген аймақта орналасқан. Бұл аймақтағы көшелердің барлығы ағылшын графтықтары мен қалаларының аттарымен аталыпты. Бүгінде еуразиялықтарды аралдың жеке және мемлекеттік тұрғын үйлерінде кездестіруге болады. Бұрын Катонг аймағында көптеген еуразиялықтар тұрған, соның ішінде белгілі тургид Жералдин Лоу да жастық шағында осы жерде тұрған. Сингапурдың Падангқа қарап тұрған Сингапур Демалыс Клубы, бірнеше еуразиялық ер адамдар құрған және Сити-холлға жақын орналасқан, Сингапурдағы еуразиялықтар арасында танымал әлеуметтік және спорттық клуб саналады. Э. В. Баркер 1934-1941 жылдар аралығында Сингапурдың ең күшті командасы болған Сингапур Демалыс Клубында (SRC) крикет және хоккей сияқты спорт түрлерін ойнаған.
Soon after the founding of Singapore by Stamford Raffles in 1819, people from other trading centres in Asia including Eurasians came to Singapore. Wealthy Eurasians set up home along Waterloo Street and Queen Street in the area between Bras Basah Road and Middle Road, not far from today's Singapore Management University. The types of houses that they lived in included shophouses, two storey houses, terrace houses and bungalows. These were typically owned by well to do merchants and traders. The houses on Queen Street also consisted of shophouses that were occupied by non Eurasian coolies. The living conditions in these shophouses were poor but at least the coolies could live close to where they worked. These houses on Queen Street were owned by the more well to do Eurasians. Nearby were Catholic schools like St Joseph's Institution and the Convent of the Holy Infant Jesus as well as other well known schools that used to be located in the vicinity. A number of buildings and churches of the period in the vicinity still stand today. Today, few Eurasians can be found residing in the Waterloo Street and Queen Street area. Eurasian families moved out from the enclaves to other locations such as the government quarters in Bukit Timah, the countryside areas in Serangoon and Upper Serangoon, and the then coastal region of Tanjong Katong. There were even kampongs (Malay for “villages”) along Haig Road and Siglap Road that had a concentration of Eurasian families. Another Eurasian enclave known as Little England was located in the area bounded by Farrer Park, Norfolk Road and Rangoon Road. The roads in the area were all named after English counties and towns. Eurasians today can now be found spread thinly across the island in both private and public housing. In past times, many Eurasians lived in the Katong area, as did prominent tour guide Geraldene Lowe in her youth. The Singapore Recreation Club facing the Padang, Singapore near City Hall, founded by several Eurasian men, is considered to a social and sports club that is popular amongst the Eurasians in Singapore. E. W. Barker played sports like cricket and hockey for the Singapore Recreation Club (SRC) between 1934 and 1941, when the SRC was almost the strongest team in Singapore.
Жапондықтар тұтқыны кезінде еуразиялықтар
Жапондықтардың Сингапурды басып алуы кезінде еуропалықтар мен еуразиялық сингапурлықтар басқа нәсілдік топтарға қарағанда жапондықтардың қатал қарым-қатынасынан сақталды. Дегенмен, олардың көпшілігі, әсіресе жергілікті қытайлармен тығыз байланыс орнатқан католиктік қоғамдар, жапондықтар үшін мазасыздық тудырды. 1943 жылдың желтоқсанынан 1944 жылдың сәуіріне дейін ақшаның құнсыздануы, азық-түлік бағасының өсуі және әлеуметтік белсенділіктің жалғасуы нәтижесінде реакциялық және жазалау мақсатын көздеген жерді иемдену стратегиясы қолданылды. Бұл стратегияға сәйкес, шамамен 400 Рим католиктік қытай және 300 еуропалық/еуразиялық отбасы (олардың көпшілігі жер иелері болса, ал көптеген қытай отбасылары үйлерінен шағын бизнес немесе дүкендер ашқан) күштеп жерлерінен айырылды. Олардың жерлері мен жылжымайтын мүліктері Малайядағы Негери Сембилан штатындағы Бахау қаласынан екі шақырым жердегі құрғақ жердің тең көлемімен алмастырылды. Бұл іс-әрекет, оларды жазалау мақсатымен, католиктердің біртұтас қауымы ретінде жақсырақ өмір сүруге жіберілгендей көрсетілді. Қонысты басқару жауапкершілігі, оккупация кезінде қытай халқының әл-ауқатын қорғаумен айналысқан белгілі Рим католик епискобы Монсеньор Адриан Девальсқа жүктелді. Доктор Чарльз Джозеф Пембертон Паглар, Еуразиялық әл-ауқат қауымдастығының президенті, өз бастамасымен қонысқа жиі барып, қажетті медициналық және басқа да көмектермен қамтамасыз етіп, халыққа моральдық қолдау көрсетті. Көптеген қоныс аударушылар миссионерлік мектептерде білім алғанмен, көптеген жер иелері Сингапурдағы меншіктерінде шағын шаруашылықпен айналысқан, бірақ Бахау қонысындағы топырақ жапондықтардың қалауынша, суаруға жеткіліксіз суы бар егіс емес жерлерден құралды. Жапондықтар еуропалықтар мен католиктерге қатысты сақтық саясатын сақтағанмен (неміс және итальяндық одақтастарының ықпалынан), бұл шара қоныс аударушыларға қиындық тудыру үшін әдейі жасалды. 500-ге жуық қоныс аударушының өліміне әкелген бүкіл процесс, католик отбасыларының Сингапурдан ерікті түрде кеткендей көрсетуге тырысқан үгіт-насихат арқылы жасырылды. Көшірілгендердің көпшілігі жоғары әлеуметтік және экономикалық мәртебеге ие болғандықтан, жақсы өмір туралы үгіт-насихат жергілікті халық арасында наразылық пен жапондарға қарсы қорғағандарға деген сенімсіздік сезімін тудырды. Жапондықтардың бұрмаланған үгіт-насихаты өте тиімді болды және жергілікті халық пен олардың бұрынғы отарлаушылары арасындағы сенімсіздіктің ұзақ мерзімді салдарларына әкелді. Көптеген адамдар дұрыс тамақтанбаудан зардап шекті, өйткені олардың шағын шаруашылықтары өзін-өзі қамтамасыз ете алмады. Сонымен қатар, олар безгек және басқа да ауруларға шалдықты. Шамамен 500 қоныс аударушы өмірін жоғалтты, оның ішінде көптеген адамдарды қиындықтан аман қалуға көмектескен епископ Девальс та бар. 1945 жылдың тамызында жапондықтар британдықтарға бас бергеннен кейін, аман қалғандар Сингапурға оралуға рұқсат алды, бірақ оларға жерлері мен мүліктері үшін ешқандай өтемақы төленбеді.
During the Japanese occupation of Singapore, Europeans and Eurasian Singaporeans were generally spared the harsher treatments by the Japanese than other racial groups; however, many of them became an increasing nuisance for their activist efforts, in particular the Catholic societies, who fostered strong community bonds with the local Chinese. From December 1943 to April 1944, a combination of a collapsing currency, rising food and continued social activism culminated in the reactionary and punitive land acquisition strategy which relocated about 400 Roman Catholic Chinese and 300 European/Eurasian families (of which most were land owners and many Chinese households also ran small businesses or shop keeps from their homes) that forcibly acquired land and fixed property from homeowners in exchange for an equal area of dry land two miles from the town of Bahau in Negeri Sembilan state in Malaya. Propagandised in the ironic manner of sending them off to live happier, better lives as a purely Catholic community where they could run their own affairs despite the reality that it was meant as a punishment. The responsibility for administering the affairs of the settlement was mockingly bestowed to prominent activist for Chinese welfare under occupation Roman Catholic bishop Monseigneur Adrian Devals. On his own accord, Dr Charles Joseph Pemberton Paglar, President of the Eurasian Welfare Association visited the settlement frequently to bring much needed medical and other supplies as well as give the populace moral strength. Although many of the settlers were educated through missionary schools, and many of the landowners had practised limited subsistence farming on their properties in Singapore, the soil at the Bahau settlement was intentionally apportioned by the Japanese as it consisted of non arable land where there was insufficient water for irrigation. While the Japanese kept to their policy of restraint against the Europeans and Catholics (mindful of their German and Italian allies), the measure was deliberately intended to result in hardship for the settlers. The entire process which resulted in the deaths of about 500 settlers was extensively concealed under propaganda which sought to portray the departure of Catholic families from Singapore as a willing venture. As many who were relocated were generally of higher social and economic status, the propaganda which depicted better lives, created a resentment in the local populace and misplaced sense of betrayal against those that had initially defended them against the Japanese. The perverse nature of the Japanese propaganda was highly effective and would have lasting ramifications of distrust between the local races and their former colonial protectors. Many suffered from malnutrition, as their subsistence farming attempts could not provide self sufficiency. In addition, they were plagued by malaria and other diseases. An estimated 500 settlers lost their lives, including Bishop Devals who helped many others to survive the ordeal. After the Japanese surrendered to the British in August 1945, the survivors were allowed to return to Singapore however were not compensated for their land or property.
Академиялық
Хьюетт, Розалинд (2015) «Деколонизация балалары: Индонезия мен Нидерландыдағы постколониалды индо (Еуразиялық) қауымдастықтары», Индонезия және малай әлемі, 43 (126): 191–206. Лоу, Джон; Мак ан Гейл, Майртин (2015) «Сингапурдағы еуразиялық панэтностың постколониалды екіұштылығы», Азия және Тынық мұхиты көші-қон журналы, 24 (2): 232–45. Перейра, Алексиус (1997) «Сингапурдағы еуразиялық идентитікті жаңарту», Азия әлеуметтік ғылымдар журналы, 25 (2): 7–24. Перейра, Алексиус (2006) «Бұдан былай «Өзге» емес»: Сингапурдағы еуразиялық қауымдастықтың пайда болуы». Lian KF (ред.) Нәсіл, этникалық топ және мемлекет Малайзия мен Сингапурда. Лейден: Брилл, 5–32. Раппа, Антонио (2000) «Кейінгі заманауилық саясатының салдарын бастан өткеру: Сингапурдың еуразиялық шеттік қауымдастығы», Азия әлеуметтік ғылымдар журналы, 28 (2): 153–80. Роша, Зарин (2011) «Біртұтастық ішіндегі көптеулік: Нәсілдік жіктелу және Сингапурдағы «аралас нәсілділерді» тану», Оңтүстік-Шығыс Азияның қазіргі мәселелері журналы, 30 (3): 95–131. Роша, Зарин (2014) «Категорияларды кеңейту»: Сингапурдағы араласқандық, тиесілілік және үй туралы қытай-еуропалық баяндамалар, Этностар, 14 (2): 279–302.
Hewett, Rosalind (2015) 'Children of Decolonisation: Postcolonial Indo (Eurasian) communities in Indonesia and the Netherlands', Indonesia and the Malay World, 43 (126): 191 206. Lowe, John; Mac an Ghaill, Mairtin (2015), 'The postcolonial ambiguities of Eurasian pan ethnicity in Singapore', Asian and Pacific Migration Journal, 24 (2): 232 45. Pereira, Alexius (1997) ‘The Revitalization of Eurasian Identity in Singapore’, Asian Journal of Social Science, 25 (2): 7 24. Pereira, Alexius (2006) ‘No Longer “Other”: The Emergence of the Eurasian Community in Singapore’. In: Lian KF (ed) Race, Ethnicity and the State in Malaysia and Singapore. Leiden: Brill, 5 32. Rappa Antonio (2000) ‘Surviving the Politics of Late modernity: the Eurasian Fringe Community of Singapore’, Asian Journal of Social Science, 28 (2): 153 80. Rocha, Zarine (2011) ‘Multiplicity within Singularity: Racial Categorization and Recognizing “Mixed Race” in Singapore’, Journal of Current Southeast Asian Affairs, 30 (3): 95 131. Rocha, Zarine (2014) ‘Stretching out the categories’: Chinese/European narratives of mixedness, belonging and home in Singapore, Ethnicities, 14 (2) 279 302.