Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Париждік Белль Эпоканың қылмыстық субмәдениеті
Parisian Belle Époque underworld subculture
зорлық-зомбылық жасаған қылмыскерлер
violent criminals
Лес Апаш (a. paʃ) – Париждік Белль Эпока дәуіріндегі зорлық-зомбылыққа бейім қылмыстық субмәдениеттің, 20 ғасырдың басындағы хулигандардың, түнгі қарақшылардың, көше бандаларының және басқа да қылмыскерлердің тобы. Олардың жайлы хабар Еуропаға тарағаннан кейін, бұл термин басқа елдерде де көшедегі зорлық қылмыстарын сипаттау үшін қолданылды, мысалы, "орыс апаштары". 1910 жылы Le Petit Journal газетінің жексенбілік қосымшасындағы мақалада, Терреур (Террор) лақап атымен танылған бір банда басшысы, оның тобының іс-әрекеттері Апаштардың іс-әрекеттерімен салыстырылғанын естіп, қатты қуанғандықтан, өз тобын "Бельвиль Апаштары" деп атауды ұйғарады.
Les Apaches (a. paʃ) was a Parisian Belle Époque violent criminal underworld subculture of early 20th century hooligans, night muggers, street gangs and other criminals. After news of their notoriety spread over Europe, the term was used to describe violent street crime in other countries as well; for example, "Russian apaches." A story in a 1910 Sunday supplement of Le Petit Journal claimed that when a certain gang leader nicknamed Terreur (Terror) heard that the actions of the band were compared with these of the Apaches, he was so pleased that he proceeded to call his gang "Apaches of Belleville".
Сипаттама
Олардың өркендеу кезеңінде Apache бандиттерінен тонау немесе басқаша шабуылға ұшыру ықтималдығы жаңадан пайда болған буржуазия өкілдері үшін ерекше қорқыныш тудыратын. Кейбір топтар "Apache револьвері" немесе "Apache пистолеті" деп аталатын ерекше пистолет түрін қолданды: оқ түтігі жоқ, қолына кигізілетін мыс бұғалар жиынтығы және револьвер барабанының астына бекітілген, пышақ ретінде пайдалануға арналған бүгілетін пышақ. Apache-тар сондай-ақ тонау және қолға-қол ұрыста қолданылатын жартылай кодификацияланған "әдістер" жинағын дамытты. Ең танымал әдіс – "Пьер Франсуаның әрекеті", онда бірнеше Apache-тар құрбанды қуалайтын. Біреуі оны артынан жабысып, қарсылық көрсетуіне жол бермеу үшін мойнынан қысып өлтіретін; тағы біреуі құрбанның қалталарын құнды заттарға тексерумен айналысатын, ал үшіншісі күзетші болып тұратын. Мұраты тек қана құрбанды әрекетсіз қалдыру болғанымен, ұзақ уақыт бойы мойынды қысып өлтіруге де мүмкіндік болатын.
During their heyday, the prospect of being mugged or otherwise assaulted by Apache gangsters was especially feared by members of the emergent bourgeois. Some of the gangs used a unique type of pistol which was named the "Apache revolver" or "Apache pistol": a pinfire cartridge revolver with no barrel, a set of foldover brass knuckles for a handgrip, and a folding knife mounted right underneath the revolver drum for use as a stabbing weapon. The Apaches also developed a semi codified collection of "tricks" used in mugging and hand to hand combat. The most famous was the coup du Père François, a tactic by which a victim was stalked by several Apaches. One garroted the victim from behind while taking him piggyback to prevent struggling; another Apache was assigned the job of searching through the victim's pockets for any valuables, while another served as a lookout. Although the intent was to only incapacitate, death from prolonged strangulation could still occur.
Жоғалу
Апаштардың 1900 жылдардың басында Парижде жартылай ұйымдасқан қылмыстық топ ретінде болуы БАҚ-та асыра көрсетілді, бірақ бұл Францияның басқа аймақтарына қарағанда қала халқының арасында жас еркектердің үлесі жоғары екенін көрсетеді. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, осы топтың әскери қызметке толық жұмылдырылуы көшедегі зорлық-зомбылық қылмыстарының азаюына және Апаштар туралы мифтің жойылуына әкелді. 1919 жылдан кейін қалалық зорлық-зомбылық соғысқа дейінгі деңгейге қайта оралды, бірақ Апаштардың таңдаған белгілері – мысалы, түрлі-түсті ленталар тағу немесе арнайы жасалған қару-жарақтармен жүру сияқты нәрселер байқалмады.
The existence of Apaches as a semi organised gang culture in Paris during the early 1900s was exaggerated in media coverage, although it did reflect the reality of a higher proportion of young males among the city population than elsewhere in France. With the outbreak of World War I in August 1914 the wholesale mobilisation of this class for military service led to a reduction of violent street crime and the subsequent fading of Apache mythology. After 1919 the incidence of urban violence returned to pre war levels but without such symbols supposedly favoured by Apaches, such as the wearing of coloured sashes or the carrying of specially designed weapons.
Мәдениеттің әсері
Апачтардың "стилінің" кейбір элементтері француз, содан кейін халықаралық танымал мәдениетке, соның ішінде Апач биі мен Апач көйлегіне әсер етті. "La langue verte" деп аталатын сабақтар – Апач бандиттерінің сөйлеген түрлі-түсті жаргоны бойынша ұйымдастырылды. "Gigolette" (жас жезөкше) пьесасы жезөкше Амели Эли мен Апач тобының мүшелері арасындағы махаббат үшбұрышының оқиғасына негізделген. Онжылдықтар өткен соң, кем дегенде екі фильм түсірілді. Жаков Беккердің 1952 жылғы "Алтын қалқан" фильмі Белльвильдегі көше тобына қатысқан жас демимондайннің тарихын айтады. Француздың танымал 10 бөлімді, жеті сағаттық үнсіз фильмі "Les Vampires" (1915, 2005 жылы DVD-де қайта шығарылды) "Вампирлер" деп аталған Апач тобы туралы. Эмилио Гионенің "La Mort" фильмдер сериясы – олардың ішінде тек "I topi grigi" ("Сұр егеуқырлар", 1918), "Anime buie" ("Қараңғы рухтар", 1916) және "Dollari e Fracks" ("Долларлар мен смокингтер", 1919) фрагменті ғана сақталған – париждік астыртқы жолдарда және одан тыс аймақтардағы "асыл" Апачтың басынан өткен оқиғаларды көрсетеді. Эвальд Андре Дюпонт режиссерлік еткен 1919 жылғы неміс тілсіз фильмі "Марсельдегі Апач" Апачтардың зорлық-зомбылық қылмыстық субмәдениетін көрсетуге бағытталған триллер. Танымал итальяндық детектив жазушысы Аристид Марино Джаннелла "Gli apache parigini" деп аталатын сериялық роман жазды, ол бастапқыда қысқа бөлімдерде, кейін толық кітап түрінде жарық көрді. Француз жазушысы Марсель Пруст "Жоғалған уақытты іздеу" кітабында Апач тобының соғысқа дайындық әрекеттерін өздерінің егемендігін жоғалтудан қорқып соғыс жасайтын немесе соғыспен қорқытатын ұлттық мемлекеттердің екі жүзді өмір сүру инстинктісінің мысалы ретінде пайдаланды. 1932 жылғы "Love Me Tonight" фильмінде Морис Шевалье Апач бандитінің өмірі туралы "I'm an Apache" әнін орындайды. 2023 жылғы "Апачи: Париж бандысы" фильмінде басты кейіпкерлер – Апач мүшелері.
Certain elements of the Apache "style" became influential in French and then international popular culture, including the Apache dance and Apache shirt. Classes were offered in "la langue verte", the colourful argot spoken by Apache gangsters. The play Gigolette (slang for young prostitute) was based on the story of a love triangle between prostitute Amelie Elie and members of the Apache gang. At least two film versions followed decades later. Casque d'Or, the 1952 film by Jacques Becker, tells the story of a young demi mondaine mixed up with a Belleville street gang. The famous French 10 part seven hour silent film Les Vampires (1915, re released on DVD in 2005) is about an Apache gang named "the Vampires". Emilio Ghione's La Mort series of films—of which only I topi grigi (The grey rats, 1918), Anime buie (Dark souls, 1916) and a fragment of Dollari e Fracks (Dollars and dinner jackets, 1919) still exist—was about the adventures of a 'noble' Apache in the Parisian underworld and further afield. The German silent film The Apache of Marseilles (1919), directed by Ewald André Dupont, is a thriller that aims to show the violent criminal subculture of the Apaches. The popular Italian pulp fiction writer Aristide Marino Gianella also wrote a serial novel called Gli apache parigini, which was first available in short installments and then within a complete volume. In his book In Search of Lost Time, the French novelist and essayist Marcel Proust uses the bellicose practices of the Apache gang as an illustration of the sort of duplicitous survival instincts of nation states which wage wars, or make threats of war, out of fear of losing their sovereignty. In the 1932 film Love Me Tonight, Maurice Chevalier sings the song "I'm an Apache", about the life of an Apache gangster. In the 2023 film Apaches: Gang of Paris, the titular characters are Apaches members.