Австралия банк жүйесінің шолуы

Кіріспе

Австралиядағы банк жүйесінде төрт ірі банк басымдық құрайды: Commonwealth Bank, Westpac, Australia & New Zealand Banking Group және National Australia Bank. Ел бойынша бірнеше шағын банктер жұмыс істейді, олардың ішінде Bendigo and Adelaide Bank, Suncorp Bank және көптеген басқа қаржы институттары бар, мысалы, несие одақтары, құрылыс қоғамдары және өзара банкілер. Олар шектеулі банк қызметтерін ұсынады және рұқсат етілген депозиттерді қабылдау мекемелері (ADI) ретінде танылады. Көптеген ірі шетелдік банктердің де өкілдіктері бар, бірақ олардың көбі бөлшек банк қызметтерін ұсынбайды. Орталық банк – Австралияның Резервтік банкі (RBA). Австралия үкіметінің Қаржылық талаптар схемасы ADI банкрот болған жағдайда әрбір шот иесіне 250 000 долларға дейін депозиттерді кепілдейді. Банктерге 1959 жылғы «Банк туралы заң» бойынша банк лицензиясы қажет. Шетелдік банктер Австралияда филиал ашу үшін, ал Австралияда тіркелген шетелдік банктердің еншілес компаниялары лицензия алуға тиіс. Әлеуметтік қайырымдылықпен айналысатын діни даму қорлары банк лицензиясы алу талабынан босатылады. Австралияда дамыған, бәсекеге қабілетті және табысты қаржы секторы және күшті реттеу жүйесі бар. 2013 жылдың ортасына дейінгі 10 жыл ішінде Commonwealth Bank Bloomberg Riskless Return рейтингінде бірінші орынды иеленді, тәуекелге түзетілген көрсеткіші 18% болды. Westpac Bank 11% көрсеткішпен төртінші орында, ал ANZ Bank 8,7% көрсеткішпен жетінші орында тұрды. Төрт ірі банк нарықтық капитализация бойынша әлемдегі ең ірі банктердің қатарында және олардың барлығы ең қауіпсіз банктердің алғашқы 25-тігіне кіреді. Олар сонымен қатар әлемдегі ең табысты банктердің қатарында. Бұл ұзақ жылдар бойы қалыптасқан саясат, ресми реттеу емес, бірақ ол банктердің одан әрі бірігуіне қатысты саяси наразылықты көрсетеді. Көптеген сарапшылар «төрт тірек саясатының» экономикалық қателіктерге негізделгенін және Австралияның мүдделеріне зиян келтіретінін айтады. Аталған саясат төрт ірі банкке кішірек бәсекелестерді сатып алуға кедергі келтірмейді. 2000 жылы CBA Colonial Group-ты сатып алды, ол 1994 жылы Colonial Mutual сақтандыру тобы State Bank of New South Wales-ті сатып алғаннан кейін 1990 жылдары ірі банк-сақтандыру комбинаты ретінде пайда болды. Commonwealth Bank сонымен қатар 1990 жылы Victoria мемлекеттік банкін және 2008 жылы Bankwest-ті сатып алды. Westpac 1995 жылы Challenge Bank-ті, 1997 жылы Bank of Melbourne-ті және 2008 жылы St George Bank-ті сатып алды. Қазіргі уақытта Австралиядағы банк жүйесінде төрт ірі банк басымдық құрайды: Commonwealth Bank, Westpac, ANZ Bank және National Australia Bank. Австралиядағы төрт ірі банктік топтардың нарықтық капитализациясы (2017 жылғы 1 желтоқсан):

Overview of banking in Australia
Banking in Australia is dominated by four major banks: Commonwealth Bank, Westpac, Australia & New Zealand Banking Group and National Australia Bank. There are several smaller banks with a presence throughout the country which includes Bendigo and Adelaide Bank, Suncorp Bank, and a large number of other financial institutions, such as credit unions, building societies and mutual banks, which provide limited banking type services and are described as authorised deposit taking institutions (ADIs). Many large foreign banks have a presence, but few have a retail banking presence. The central bank is the Reserve Bank of Australia (RBA). The Australian government’s Financial Claims Scheme guarantees deposits up to $250,000 per account holder per ADI in the event of the ADI failing. Banks require a bank licence under the Banking Act 1959. Foreign banks require a licence to operate through a branch in Australia, as do Australian incorporated foreign bank subsidiaries. Complying religious charitable development funds are exempt from the banking licence requirement. Australia has a sophisticated, competitive and profitable financial sector and a strong regulatory system. For the 10 years ended mid 2013, the Commonwealth Bank was ranked first in Bloomberg Riskless Return Ranking a risk adjusted 18%. Westpac Bank was in fourth place with 11% and ANZ Bank was in seventh place with 8.7%. The four major banks are among the world's largest banks by market capitalisation and all rank in the top 25 globally for safest banks. They are also some of the most profitable in the world. This is long standing policy rather than formal regulation, but it reflects the broad political unpopularity of further bank mergers. A number of commentators have argued that the "four pillars policy" is built upon economic fallacies and works against Australia's better interests. The four pillars policy does not prevent the four major banks from acquiring smaller competitors. In 2000, CBA acquired the Colonial Group, which had emerged as a major bank–insurance combine in the 1990s, after the Colonial Mutual insurance group took over State Bank of New South Wales in 1994. The Commonwealth Bank also acquired the State Bank of Victoria in 1990 and Bankwest in 2008. Westpac acquired Challenge Bank in 1995, Bank of Melbourne in 1997, and St George Bank in 2008. Currently, banking in Australia is dominated by four major banks: Commonwealth Bank, Westpac, ANZ Bank and the National Australia Bank. The top four banking groups in Australia ranked by market capitalisation at share price 1 December 2017:

{| class="wikitable"
| style="background:#d1e4fd;"
! Орын ! ! Компания ! ! Нарықтық капитализация (2017)!! Ақшалай табыс (2015) ! ! Жалпы активтер (2016)
|
| 1 || Commonwealth Bank (CBA) || A$139.219 млрд || A$9.14 млрд || A$933.078 млрд
|
| 2 || Westpac (Westpac)|| A$106.821 млрд || A$839.202 млрд || A$914.900 млрд || A$777.622 млрд

Жалпы алғанда, австралиялық клиенттерге тиесілі банктер 4,6 миллион клиентке немесе «мүшелерге» (олар институттардың өзара акционерлері болғандықтан) қызмет көрсетеді, олардың жалпы активтері 138 миллиард доллардан асады. Австралиядағы ең ірі он клиентке тиесілі банктер:

Орын Институт Жалпы активтер 1 Great Southern Bank A$19.5 млрд 2 Newcastle Permanent A$11.1 млрд 3 Heritage Bank A$10.7 млрд 4 People's Choice Credit Union A$9.5 млрд 5 Teachers Mutual Bank A$8.1 млрд 6 Greater Bank A$7.5 млрд 7 Bank Australia A$7.2 млрд 7 Beyond Bank Australia A$7.1 млрд 9 IMB Bank A$6.7 млрд 10 P&N Bank A$6.2 млрд

Great Southern Bank 2021 жылғы 1 маусымда Credit Union Australia-дан қайта аталғаннан кейін Австралияның ең ірі клиентке тиесілі банкі мәртебесіне ие болды. Бұрын Heritage Bank Австралияның ең ірі клиентке тиесілі банкі болды, ол 2011 жылғы желтоқсанда Heritage Building Society-ден атын өзгертті. Көптеген несие одақтары мен құрылыс қоғамдары өздерінің бизнес атауларына «банк» сөзін қосу арқылы өздерін қайта аталды, бұл кішірек депозиттерді қабылдайтын ұйымдарға қатысты жағымсыз пікірлерді жеңу үшін жасалды. Мысалы, 2011 жылғы қыркүйекте Bank Australia (бұрынғы Bankmecu) Австралияның бірінші клиентке тиесілі банкі ретінде жарияланды. Үш мұғалімнің несие одағы «банктер» ретінде танымал болды: атап айтқанда, RACQ Bank (бұрынғы Квинсленд мұғалімдерінің несие одағы), Bank First (бұрынғы Виктория мұғалімдерінің несие одағы) және Teachers Mutual Bank (бұрынғы мұғалімдердің несие одағы). Police & Nurses' Credit Union 2013 жылғы наурызда P&N Bank ретінде сауда-саттыққа кірісті, ал кейбір несие одақтары «банк» деп аталу критерийлеріне сәйкес келмейтіндіктен, «өзара банктік» атауын бизнес тағлымы ретінде пайдалануды жөн көреді.

Басқа бөлшек банктер

Австралияда басқа да бөлшек сауда банктері бар. Олар көбінесе кішкентай және аймақтық банктер, мысалы Bendigo & Adelaide Bank, Suncorp Bank, Bank of Queensland және ME Bank. Bankwest, St George Bank және Bank of Melbourne сияқты басқа банктер үлкен төрт банктердің еншілес компаниялары немесе олардың басқаша сауда атаулары болып табылады.

Шетелдік банктер

Австралияда банктік қызметпен айналысуды көздейтін шетелдік банктер Банктік заңға сәйкес APRA ұсынған банктік өкілеттік алуы тиіс, яғни Австралиядағы филиал арқылы оптомдық банк ретінде жұмыс істеуге немесе Австралияда тіркелген еншілес компания арқылы қызмет жүргізуге құқылы. Бөлшек банктік қызметпен айналысатын шетелдік банктерге толық банктік лицензия қажет. Австралияда банктік өкілеттік алуға ниеті жоқ шетелдік банктер байланыс мақсатында Австралияда өкілдік кеңсесін аша алады, бірақ мұндай кеңсе қызметі шектеулі болады. Шетелдік инвестицияларды қарау кеңесінің пікірінше, Австралияның банктік секторына жасалатын шетелдік инвестициялар Банктік заңға, 1998 жылғы Қаржы секторы (акциялар) заңына және банктік саясатқа, соның ішінде сақтық талаптарына сәйкес келуі керек. Австралиялық банктерді шетелдік компаниялардың сатып алуы немесе иелігіне өтуі әрбір жағдай бойынша жеке қарастырылады және оның мәнділігіне қарай бағаланады. Шетелдік еншілес банктердің саны көп, алайда олардың тек бірнешеуі ғана бөлшек банктік қызмет көрсетеді; ING Bank (Australia) Limited (ING сауда белгісімен), HSBC Bank Australia (HSBC еншілес компаниясы), Delphi Bank (бұрынғы "Bank of Cyprus Australia", 2012 жылы Bendigo & Adelaide Bank сатып алған), Bank of Sydney (2001 жылдан бері толық банктік лицензиясы бар) шағын филиалдар желісіне ие. Шетелдік банктер Австралияның инвестициялық-коммерциялық банктік секторында маңызды рөл атқарады.

Реттеу

Формальды түрде Австралияның банктік жүйесі кеңінен және егжей-тегжейлі реттеледі, негізінен Австралиялық пруденциалдық реттеу органы (APRA) және Австралиялық бағалы қағаздар және инвестициялар комиссиясы (ASIC) арасында бөлінеді. Австралияның Резервтік банкі де маңызды рөл атқарады. Дегенмен, іс жүзінде Австралиядағы банктер сыртқы дауларды шешу (EDR) схемалары арқылы өзін-өзі реттейді, олардың ең танымал схемасы – Австралияның қаржылық шағымдар органы (AFCA). APRA депозиттерді қабылдауға лицензиясы бар мекемелерді (банктер, құрылыс қоғамдары, несие одағы, достық қоғамдар, белгілі бір несие карталары схемаларының және белгілі бір сатып алушы төлемдерінің қатысушылары), сондай-ақ өмір және жалпы сақтандыру компанияларын, зейнетақы қорларын лицензиялау және пруденциалдық бақылаудан өткізуге жауапты. APRA банктер үшін Базель II нұсқауларына сәйкес капиталдың жеткіліктілігін анықтайтын нұсқаулар шығарады. APRA-ның реттеуіне жататын барлық қаржы мекемелері APRA-ға белгілі бір мерзімде есеп беруі тиіс. Кейбір қаржы делдалдары, мысалы, инвестициялық банктер (егер олар депозиттерді қабылдауға лицензиясы бар мекемелер болмаса), Банктік заң бойынша лицензияланбайды және реттелмейді, сондай-ақ APRA-ның пруденциалдық бақылауына жатпайды. Олар Австралиядағы қызметтерінің сипатына байланысты 2001 жылғы Корпорациялар заңына немесе басқа да одақтас немесе штаттық заңнамаға сәйкес лицензия алуы керек болуы мүмкін. ASIC нарық тұтастығын және тұтынушыларды қорғауды, сондай-ақ белгілі бір қаржы институттарын (инвестициялық банктер мен қаржы компанияларын қоса) реттеуге жауапты. Алайда, ASIC тұтынушыларды қорғауға қатысты мәселелерді зерттемейді немесе ережелерді ұсынбайды, бұл функция EDR схемаларына және Австралия Бәсекелестік және тұтынушылар комиссиясына (ACCC) жүктелген. Қаржы институттары мен қаржылық кеңесшілерді реттеудегі негізгі рөлді әртүрлі EDR схемалары атқарады, олардың ең танымал схемасы – AFCA. ASIC EDR схемаларын бекітуге жауапты, олардың барлығы ASIC нормативтік нұсқаулығы 139-ға сәйкес болуы тиіс. Банктер сондай-ақ 2006 жылғы «Ақшаны жылыстатуға және терроризмді қаржыландыруға қарсы іс-қимыл туралы» заң бойынша «хабар беруші мекемелер» ретінде міндеттемелерге ие. Олар тәуекелге негізделген тәсілді қолдана отырып, клиенттерді анықтау және бақылау, сәйкестік бағдарламасын әзірлеу және сақтау, Австралиялық мәмілелер туралы есеп беру және талдау орталығына (AUSTRAC) белгілі бір қолма-қол ақша операциялары мен күдікті жағдайлар туралы хабарлау, сондай-ақ жылдық сәйкестік есептерін ұсыну тиіс. 2009 және 2017 жылдар аралығында несие беру, валюталық операциялар және қаржылық жоспарлау саласындағы дауларға байланысты банктерді қосымша реттеу қажеттігі туралы шақырулар күшейді, бұл мәселе 2016 жылғы Сенаттың тыңдауында айқын көрінді. ASIC төрағасы Грег Медкрафт Австралияны «ақ жағалы қылмыстар үшін жұмақ» деп сипаттады. 2017 жылдың желтоқсанында Австралия Үкіметі банктік, зейнетақы және қаржылық қызметтер саласындағы теріс қылықтарды тексеру және олар туралы есеп беру үшін Корольдік комиссия құрды. Комиссияның алдын ала есебі индустрияны банктік кодексін қайта қарауға итермеледі. Кодекс заңды түрде міндетті болуы, қатаң жауапкершілік принципіне негізделуі және оны бұзу қылмыстық жазаға тартылуы тиіс деген сын айтылды.

Formally, there is extensive and detailed regulation of Australia's banking system, split mainly between the Australian Prudential Regulation Authority (APRA) and Australian Securities & Investments Commission (ASIC). The Reserve Bank of Australia also has an important involvement. However, in practice, banks in Australia are self regulated through external dispute resolution (EDR) schemes, the most prominent of which is the Australian Financial Complaints Authority (AFCA). APRA is responsible for the licensing and prudential supervision of authorised deposit taking institutions (ADIs) (banks, building societies, credit unions, friendly societies and participants in certain credit card schemes and certain purchaser payment facilities), as well as life and general insurance companies and superannuation funds. APRA issues capital adequacy guidelines for banks which are consistent with the Basel II guidelines. All financial institutions regulated by APRA are required to report on a periodic basis to APRA. Certain financial intermediaries, such as investment banks (which do not otherwise operate as ADIs) are neither licensed nor regulated under the Banking Act and are not subject to the prudential supervision of APRA. They may be required to obtain licences under the Corporations Act 2001 or other Commonwealth or State legislation, depending on the nature of their business activities in Australia. ASIC has responsibility for market integrity and consumer protection and the regulation of certain financial institutions (including investment banks and finance companies). However, ASIC does not actually investigate any issues or propose any regulations that concern consumer protection, this authority is delegated to the EDR schemes and the Australian Competition & Consumer Commission (ACCC). The front face of the regulation of financial institutions and financial advisers are the various EDR schemes, the most popular of which is AFCA. ASIC is responsible for the approval of EDR schemes, all of which must comply with ASIC Regulatory Guide 139. Banks are also subject to obligations under the Anti Money Laundering and Counter Terrorism Financing Act 2006 as "reporting entities". They are required to identify and monitor customers using a risk based approach, develop and maintain a compliance program, and report to Australian Transaction Reports and Analysis Centre certain cash transactions as well as suspicious matters and file annual compliance reports. There have been calls in recent times for an added level of regulation of banks following lending, foreign exchange, and financial planning controversies between 2009 and 2017, highlighted in 2016 Senate inquiries. Referring to white collar crime, ASIC's Chairman Greg Medcraft said 'This is a bit of paradise, Australia, for white collar [crime]'. In December 2017 the Australian Government established the Royal Commission into Misconduct in the Banking, Superannuation and Financial Services Industry to inquire into and report on misconduct in the banking, superannuation and financial services industry. The interim report from the Royal Commission prompted the industry to revamp its banking code. The code has been criticised as needing to be legally binding, strictly liable and breaches criminal.

Банкаралық несиелеу нарығы

Күн сайын әр банк көптеген операцияларды жүзеге асырады, мысалы, жалақы төлеу, бөлшек сауда және бизнес сатып алулар, несие картасымен төлемдер және т.б. Кейбіреулерінде банкке ақша (немесе оған баламасы) келіп түседі, ал басқаларында ақша шығып кетеді. Банктерде осы операциялардың қандай және қанша болатынын сенімді болжау мүмкіндігі жоқ. Әр күнің соңында банктер өздерінің жағдайларын теңестіруі керек. Егер банкте ақша артық болса, тіпті бір түнге ғана болса да, ол ақшадан түсетін табыстан айырылады. Басқа банктерде кіріске қарағанда шығын көп болуы мүмкін, сондықтан банк тапшылықты жабу үшін ақша қарызға алуға мәжбүр болады. Ликвидтілік міндеттемелерін орындау үшін, ақша тапшылығы бар банк, банктер аралық несие нарығында ақшасы артық банктерден қарыз алады. Банк тапшылықтың түрін және шығындарды бағалауына байланысты, ол бір күндік несие алуы мүмкін, оның пайыздық мөлшерлемесі Резерв банкі (RBA) ай сайын белгілейтін (қазіргі уақытта 0,10%); немесе бір айдан алты айға дейінгі мерзімге "қысқа мерзімді несие", яғни "жоғары деңгейлі банк қағаздары" алуы мүмкін, ал оның пайыздық мөлшерлемесі "банктік вексельдерді айырбастау ставкасы" (BBSW) деп аталады, оны коммерциялық банктер белгілейді. 2017 жылдың шілдесіне дейін Австралияның қаржы нарықтары қауымдастығы (AFMA) BBSW ставкасын анықтады. 2017 жылдың шілдесінен бастап ASX оны есептейді. 2013 жылға дейін AFMA әр таңертең сағат 10:00-де "жоғары деңгейлі банктерден" сол күні қандай пайыздық мөлшерлеме ұсынатынын немесе сұрайтынын сұрап отыратын. AFMA содан кейін BBSW ставкасын осы ұсыныстардың орташасы ретінде есептейтін. Әдетте, мерзімі ұзақ болса, ұсынылатын ставка да жоғары болады. Жүйе банктерден белгілі бір деңгейде субъективті бағалауды талап етті, себебі нарық бірнеше брокерлік экрандарда жылдам өзгеріп отырды. AFMA BBSW ставкасын есептеу әдісін тікелей сауда-саттық және ұсыныстар бойынша көпнарықтық электрондық деректерге негіздеу үшін өзгертті. Кейіннен ASX осы тікелей сауда-саттықтарға нарықтық мәмілелерді де қосты. BBSW ставкасына әсер ететін көптеген басқа қаржылық ставкалар да оған негізделген. Австралиялық бағалы қағаздар және инвестициялар комиссиясы (ASIC) BBSW жүйесін қадағалайды. Кейде банктер аралық несие нарығында банктердің есептік жазбаларын теңгеруге жеткіліксіз қаражат болатын жағдайлар туындайды. Мысалы, кейбір банктер банкке шабуылға ұшырауы мүмкін немесе жақын болашақта сұраныстың артуын күтіп, нарықтан қаражатты тартып алуы мүмкін. Резерв банкінің рөлі банк жүйесіндегі ликвидтілікті қамтамасыз етуді, соның ішінде ликвидтілік дағдарысы кезінде соңғы нүктеде несие беруші ретінде әрекет етуді қамтиды.

During the course of every day, each bank executes a large number of transactions, such as payroll, retail and business purchases, credit card payments, etc. Some involve cash (or its equivalent) coming into the bank and others of cash going out. Banks do not have a reliable way of predicting what or how much those transactions will be. At the end of each day banks must reconcile their positions. The bank that finds itself with a surplus of cash would miss out earning interest on the cash, even if it's for only one night. Other banks may find that they had more money going out than coming in, and the bank must borrow cash to cover the shortfall. To meet its liquidity obligations, the bank with the shortfall would borrow from a bank with a surplus in the interbank lending market. Depending on the bank's assessment of the type of shortfall and costs, the bank may take out an overnight loan, the interest rate of which is based on the cash rate, which is set by the Reserve Bank (RBA) every month (currently 0.10%); or else take out a "short duration loan", known as "prime bank paper", for a term of between one and six months and whose interest rate is called the "bank bill swap rate" (BBSW), which is set by the commercial banks. Until July 2017 a body called the Australian Financial Markets Association (AFMA) determined the BBSW rate. Since July 2017 the ASX calculates the rate. Until 2013, AFMA would every morning at 10am ask each of the "prime banks" what interest rates they will be offering or asking for that day. AFMA would then calculate the BBSW rate as the average of those quotes. Normally, the longer the term, the higher the offered rate. The system required some level of subjective judgement by the banks, because there was a rapidly changing market on multiple broker screens. AFMA changed the method of calculating the BBSW rate to be based on a multimarket electronic feed of live bids and offers. ASX would later add the use of market transactions in addition to these live bids and offers. Besides affecting the BBSW rate, many other financial rates are based on it. The Australian Securities & Investments Commission (ASIC) monitors the BBSW system. There arises from time to time a situation when there are insufficient funds in the interbank lending market to enable the banks to balance their books. Some banks, for example, may be experiencing a bank run or may be withholding funds from the market expecting a heightened demand in the near future. The Reserve Bank's role includes ensuring liquidity in the banking system, including acting as lender of last resort in times of a liquidity crisis.

Халықаралық ынтымақтастық

АҚШ "Шетелдегі шоттар бойынша салық салу туралы" заңын (FATCA) қабылдады, ол 2014 жылғы 1 шілдеде күшіне енді. Бұл заңның мақсаты – АҚШ салық төлеушілерінің шетелдегі шоттары арқылы салықтан қашуын болдырмау. Осыған байланысты, шетелдік қаржы институттары АҚШ Ішкі кіріс қызметіне (IRS) егжей-тегжейлі мәліметтер мен алымдарды беруге міндетті. Австралия АҚШ-пен Үкіметаралық келісімге (IGA) қол қойды, ол Австралияның қаржы институттарына Австралиялық салық кеңсесіне (ATO) есеп беру жолын ашады, ал ATO бұл ақпаратты IRS-ке жібереді. FATCA АҚШ азаматтарына, АҚШ салық резиденттеріне және олар бақылайтын кейбір ұйымдарға қатысты. FATCA талаптарына сәйкес, Австралия банктері клиенттерден АҚШ-тағы салықтық статусын көрсетуді сұрайды.

Ерте тарих

1788-1817 жылдары Сиднейде еуропалықтар қоныстанған кезде колонияда банктер де, көп ақша да болған жоқ. Австралиядағы алғашқы банк 1817 жылы Сиднейде құрылған Жаңа Оңтүстік Уэльс банкі болды. 19-шы және 20-шы ғасырдың басында Жаңа Оңтүстік Уэльс банкі бүкіл Австралия мен Океанияда филиалдар ашты: Мортон шығанағында (Брисбен) (1850 жылы), содан кейін Викторияда (1851), Жаңа Зеландияда (1861), Оңтүстік Австралияда (1877), Батыс Австралияда (1883), Фиджиде (1901), Папуада (қазір Папуа-Жаңа Гвинеяның бөлігі) (1910) және Тасманияда (1910). Бұл 1960 жылға дейін бүкіл Австралияда ең үлкен банк болды. Сиднейдің Коммерциялық банк компаниясы 1834 жылы құрылды, ал Австралияның Ұлттық банкі 1858 жылы Мельбурнда құрылды және басқа австралиялық колонияларда филиалдар ашты: Тасмания (1859 жылы), Батыс Австралия (1866), Жаңа Оңтүстік Уэльс (1885) және Квинсленд (1920) және Лондон филиалы (1864). Жылдар бойы басқа да бірнеше банктерді сатып алғаннан кейін, бұл екі банк 1982 жылы Австралияның Ұлттық Коммерциялық Банктік Корпорациясын құру үшін бірікті, оны Ұлттық Австралия банкі деп атады. 1835 жылы Лондонда Австралазия банкі деп аталатын банк құрылды, ол кейіннен ANZ банкі болды. 1951 жылы ол 1837 жылы құрылған, Лондонда орналасқан тағы бір банк – Австралияның Юнион Банкімен бірікті. 1970 жылы ол 1852 жылы құрылған, Лондондағы тағы бір банк – English, Scottish and Australian Bank Limited, Австралия және Жаңа Зеландия Банктік Тобы Limited құру үшін Австралияның банктік тарихындағы ең ірі бірігуді жасады. 1880 жылдары Австралияның жылжымайтын мүлік нарығындағы спекуляциялық жарыс 1893 жылғы Австралияның банктік дағдарысына әкелді. Бұл банктерге мемлекеттік бақылау немесе реттеудің аз болған кезінде болды және 11 коммерциялық банктің, тіпті Австралия Ұлттық Банкінің банкрот болуына әкелді. 1910 жылға дейін банктер жеке банкноттар шығара алды, бірақ Квинслендте қазыналық банкноттар (1866–1869) және Квинслендте заңды төлем құралы болған банкноттар (1893–1910) шығарылды. Жеке банкноттар 1893 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльстегі қысқа мерзімнен басқа заңды төлем құралы болған жоқ. Дегенмен, оларды шығаруда кейбір шектеулер немесе халықты қорғау үшін басқа шаралар болды. Квинсленд қазыналық ноталары сол штатта заңды төлем құралы болды.

Between white settlement in Sydney in 1788 and 1817, there were no banks nor much currency in the colony. The first bank in Australia was the Bank of New South Wales, established in Sydney in 1817. During the 19th and early 20th century, the Bank of New South Wales opened branches throughout Australia and Oceania: at Moreton Bay (Brisbane) (in 1850), then in Victoria (1851), New Zealand (1861), South Australia (1877), Western Australia (1883), Fiji (1901), Papua (now part of Papua New Guinea) (1910) and Tasmania (1910). It was by far the most dominant bank throughout Australia until into the 1960s. The Commercial Banking Company of Sydney was established in 1834, and the National Bank of Australasia established in Melbourne in 1858, and set up branches in other Australian colonies: Tasmania (in 1859), Western Australia (1866), New South Wales (1885) and Queensland (1920), and a London branch (1864). After acquiring a number of other banks over the years, these two banks merged in 1982 to form the National Commercial Banking Corporation of Australia, which was renamed the National Australia Bank. In 1835 a London based bank called the Bank of Australasia was formed that would eventually become the ANZ Bank. In 1951, it merged with the Union Bank of Australia, another London based bank, which had been formed in 1837. In 1970, it merged with the English, Scottish and Australian Bank Limited, another London based bank, formed in 1852, in what was then the largest merger in Australian banking history, to form the Australia and New Zealand Banking Group Limited. A speculative boom in the Australian property market in the 1880s led to the Australian banking crisis of 1893. This was in an environment where little government control or regulation of banks had been established and led to the failure of 11 commercial banks, even the National Bank of Australasia. Until 1910, banks could issue private bank notes, except in Queensland which issued treasury notes (1866–1869) and banknotes (1893–1910) which were legal tender in Queensland. Private bank notes were not legal tender except for a brief period in 1893 in New South Wales. There were, however, some restrictions on their issue or other provisions for the protection of the public. Queensland treasury notes were legal tender in that state.

Федерациядан кейін

Жеке банкноттар мен қазыналық банкноттар 1910 жылға дейін айналыста болды, содан кейін федералды парламент мемлекеттік банкноттардың ақша ретінде айналысына тыйым салған Австралия банкноттары туралы заңды қабылдады, ал 1910 жылғы банкноттар бойынша салық заңы «Коммуналттағы кез келген банк шығарған немесе қайта шығарған және өтелмеген барлық банкноттарға» жылдық 10% салық салды. Бұл заңдар сауда банктері мен Квинсленд қазынасының банкноттар шығаруын тоқтатты. Сондай-ақ 1910 жылы Австралия фунты алғаш рет Австралияда заңды төлем құралы ретінде шығарылды. 1959 жылғы Резервтік банк туралы заң талап бойынша иесіне төленетін және айналымға арналған вексельдер мен банкноттарды шығаруға тыйым салады. Федералды үкімет 1911 жылы Ұлттық банкті құрды, 1913 жылға қарай оның барлық алты штатта филиалдары болды. 1912 жылы ол Тасмания мемлекеттік жинақ банкін (құрылған 1902 ж.) қабылдады, ал 1920 жылы Квинсленд үкіметтік жинақ банкін (құрылған 1861 ж.) қабылдады. Көптеген басқа елдердегідей, 1930 жылдардағы Ұлы депрессия банктердің банкротқа ұшырауына әкелді. 1931 жылы Ұлттық банк екі қиналған мемлекеттік жинақ банкін: Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік жинақ банкін (құрылған 1871 ж.) және Батыс Австралия мемлекеттік жинақ банкін (құрылған 1863 ж.) қабылдады. 1991 жылы ол сондай-ақ банкротқа ұшыраған Виктория мемлекеттік банкін (құрылған 1842 ж.) қабылдады. Ұлы депрессияға жауап ретінде Австралиядағы банк ісі қатаң реттелді. 1980 жылға дейін шетелдік банктердің Австралияда филиалдар ашуы дерлік мүмкін емес еді, нәтижесінде Австралияда АҚШ және Гонконг сияқты елдерге қарағанда банктердің саны аз болды. Сонымен қатар, Австралиядағы банктер жинақ банктері немесе сауда банктері ретінде жіктелді. Жинақ банктері салымдарына дерлік ешқандай пайыз төлемеді [Гринвуд, STEERglobal 1960 жылдардағы Пертте Ұлттық банк жинақ шоттарына 6% төленгенін мәлімдейді] және олардың несие беру қызметі ипотекалық несие берумен шектелді. Мұндай жинақ банктерінің көпшілігі мемлекеттік органдарға тиесілі болды. Сауда банктері негізінен коммерциялық банктер болды, олар жалпы халыққа қызмет көрсетпеді. Осы және көптеген басқа нормативтік шектеулердің салдарынан Австралияда құрылыс қоғамдары мен несиелік одақтар сияқты банктік емес қаржы институттарының басқа түрлері гүлденді. Бұл институттар мемлекеттік заңдармен реттелді және оларға қатысты талаптар қатаң емес еді, олар жоғары пайыздық мөлшерлемелерді ұсынып, қабылдай алатын, бірақ ұсына алатын қызметтердің ауқымы шектелген. Ең бастысы, оларға өздерін «банктер» деп атауға рұқсат етілмеді. 1920 жылдан бастап Ұлттық банк орталық банк функцияларын орындады, олар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде айтарлықтай кеңейтілді. Бұл жағдай басқа банктерге ыңғайсыздық туғызды, нәтижесінде 1960 жылдың 14 қаңтарында Австралияның Резервтік банкі құрылды және бұрын Ұлттық банк атқарған орталық банк функцияларын, соның ішінде валютаны басқару, ақша ұсынымын және валюталық бақылауды қабылдады.

Private bank notes and treasury notes continued in circulation until 1910, when the federal Parliament passed the Australian Notes Act 1910 which prohibited the circulation of state notes as money and the Bank Notes Tax Act 1910 imposed a prohibitive tax of 10% per annum on 'all bank notes issued or re issued by any bank in the Commonwealth and not redeemed'. These Acts put an end to the issue of notes by the trading banks and the Queensland Treasury. Also in 1910, the Australian pound was first issued as the legal tender in Australia. Now, the Reserve Bank Act 1959 expressly prohibits persons from issuing bills or notes payable to bearer on demand and intended for circulation. The federal government established the Commonwealth Bank in 1911, which by 1913 had branches in all six states. In 1912, it took over the State Savings Bank of Tasmania (est. 1902) and did the same in 1920 with the Queensland Government Savings Bank (est. 1861). As with many other countries, the Great Depression of the 1930s brought a string of bank failures. In 1931, Commonwealth Bank took over two faltering state savings banks: the Government Savings Bank of New South Wales (est. 1871) and the State Savings Bank of Western Australia (est. 1863). In 1991, it also took over the failing State Bank of Victoria (est. 1842). As a response to the Great Depression, banking in Australia became tightly regulated. Until the 1980s, it was virtually impossible for a foreign bank to establish branches in Australia; with the consequence that Australia had fewer banks compared to countries such as the United States and Hong Kong. Moreover, banks in Australia were classified as either savings banks or trading banks. Savings banks paid virtually no interest to their depositors [Greenwood, STEERglobal states that in 1960s Perth 6% was paid on Commonwealth Bank savings accounts] and their lending activities were restricted to providing mortgages. Many of these savings banks were owned by state governments. Trading banks were essentially merchant banks, which did not provide services to the general public. Because of these and numerous other regulatory restrictions, other forms of non bank financial institutions flourished in Australia, such as building societies and credit unions. These were regulated by state laws and were subject to less stringent regulations, could provide and charge higher interest rates, but were restricted in the range of services they could offer. Above all, they were not allowed to call themselves "banks". From 1920, the Commonwealth Bank performed some central bank functions, which were greatly expanded during World War II. This arrangement caused some discomfort for the other banks, and as a result the Reserve Bank of Australia was created on 14 January 1960 and assumed the central bank functions previously performed by the Commonwealth Bank, including managing the currency, the money supply and exchange control.

Жаңа технологияларды қабылдау

Банктер операциялық шығындарды төмендету мақсатында жаңа технологияларды қабылдады. Автоматты касса машиналарын (ATM) енгізу 1969 жылы басталды. Қазіргі уақытта Австралияда бірнеше банкомат желісі жұмыс істейді, олардың ішіндегі ең ірілері: Commonwealth Bank Bankwest желісі (4000-нан астам машинамен), NAB rediATM желісі (3400-ден астам машинамен), Westpac St George BankSA және Bank of Melbourne желісі (3000-нан астам машинамен), ANZ (2600-нан астам машинамен) және Suncorp (2000-нан астам машинамен) және тағы да басқалары. Қаржы институттары банкаралық желілер арқылы байланысады. Банк мемлекеттік бөлімшесінің (BSB) идентификаторы 1970-ші жылдардың басында банктердің деректерді жинау процесін автоматтандыру және чектерді ақы төлеуші банк бөлімшесіне жіберу үшін физикалық чектерді механикалық түрде сұрыптап, топтау мақсатында чектерге MICR енгізумен бірге пайдалануға алынды. Содан бері BSB электрондық операцияларда қолданылады (бірақ қаржы карталарын нөмірлеуде қолданылмайды). EFTPOS технологиясы 1984 жылы енгізілді. Алғашқыда тек банктердің бар дебеттік және кредиттік карталарын пайдалануға болады, бірақ 1985 жылы барлық клиенттерге қол жеткізу үшін EFTPOS жүйелерін байланыстыру мақсатында ATM (Қаржы) желісі құрылды. Осылайша, барлық банктер шығарған карталарды ұлттық деңгейдегі барлық EFTPOS терминалдарында пайдалануға болады, бірақ басқа елдерде шығарылған дебеттік карталар қолданылмайды. 1986 жылға дейін Австралия банктері 1974 жылдан бері қолданыста болған Bankcard деп аталатын бірыңғай, кең таралған кредиттік картаны ұйымдастырды. Банктер арасында Bankcard (немесе жалпы кредиттік карталар) ұсынылып отырған EFTPOS жүйесіне рұқсат ету туралы дау туды. Сол кезде бірнеше банк MasterCard және Visa кредиттік карталарын белсенді түрде насихаттады. Жаңа жүйеден отын карталары мен Bartercard сияқты дүкен карталары мен жеке меншік карталары алынып тасталды, бірақ олар үйлесімді технологияны қолданады. Кредиттік карталардың кеңінен қабылдануы және 1990 жылдардың ортасында SSL шифрланған технологиясының дамуы электрондық коммерцияға жол ашты. Телефондық банкинг 1990 жылдары, интернет-банкинг 1995 жылдан кейін, ал мобильді банкинг 2010 жылдардан кейін енгізілді. Bain, Research Now және Bain компаниялары GMI NPS сауалнамалары бойынша 2012 жылы Австралиялықтардың 27%-ы соңғы үш айда мобильді банкинг транзакцияларын жасағанын анықтады. Бұл инновациялар Австралиядағы банк қызметінде банк бөлімшелерін пайдаланудан айтарлықтай өзгеріске алып келді, нәтижесінде бөлімшелер жабылып, штат қысқартылды.

Banks have adopted new technologies in order to reduce operating costs. The rollout of automated teller machines (ATMs) commenced in 1969. There are currently a number of ATM networks operating in Australia, the largest five of which are: the Commonwealth Bank Bankwest network (with over 4,000 machines), NAB rediATM network (with over 3,400 machines), Westpac St George BankSA and Bank of Melbourne network (with over 3,000 machines), ANZ (with over 2,600 machines) and Suncorp (with over 2,000 machines), and others. Financial institutions are linked via interbank networks. The use of the Bank State Branch (BSB) identifier was introduced in the early 1970s with the introduction of MICR on cheques to mechanise the process of data capture by the banks as well as for mechanical sorting and bundling of physical cheques for forwarding to the payer bank branch for final cheque clearance. Since then, BSBs have been used in electronic transactions (but is not used in financial card numbering). EFTPOS technology was introduced in 1984. Initially, only the banks' existing debit and credit cards could be used, but in 1985, the ATM (Financial) Network was created to link EFTPOS systems to provide access for all customers. Cards issued by all banks could then be used at all EFTPOS terminals nationally, but debit cards issued in other countries could not. Prior to 1986, the Australian banks organized a widespread uniform credit card, called Bankcard, which had been in existence since 1974. There was a dispute between the banks whether Bankcard (or credit cards in general) should be permitted into the proposed EFTPOS system. At that time several banks were actively promoting MasterCard and Visa credit cards. Store cards and proprietary cards, such as fuel cards and Bartercard, were shut out of the new system, though they use compatible technology. The widespread acceptance of credit cards and the development of SSL encrypted technology in mid 1990s opened the way to E commerce. Telephone banking was introduced in the 1990s, with internet banking being introduced after 1995 and mobile banking after the 2010s. Bain, Research Now and Bain along with GMI NPS surveys in 2012 found that 27% of Australians have had mobile banking transactions in the previous three months. These innovations have resulted in significant shifts in banking in Australia away from the use of bank branches, and resulting in branch closures and staff cuts.

Дерегуляция және шоғырлану

Банктік сектор бірте-бірте дерегуляцияланды. 1960 жылдардың ортасында сауда және жинақ банктері арасындағы ерекшелік және бөлініс жойылды, сондай-ақ барлық банктерге дәстүрлі түрде сауда банктерінің құзыреті болған ақша нарығында жұмыс істеуге және өздерінің пайыздық ставкаларын белгілеуге рұқсат берілді. Салыс қоғамдарына халықтан салымдар қабылдауға рұқсат берілді. 1983 жылдың желтоқсанынан бастап валюталық бақылау жойылды және Австралия доллары 1983 жылдың желтоқсанынан бастап еркін жүзуге рұқсат етілді. Австралиядағы банк жүйесі нарықтағы ірі банктердің шағын санымен ерекшеленеді. Бұл шоғырланудың көп бөлігі банктерді сатып алудың нәтижесі болып табылады. 1970 жылы ANZ банкі English, Scottish and Australian Bank-ті сатып алды. 1982 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс банкі Австралия коммерциялық банкімен бірігіп, Westpac банкін құрды. Австралияның банк тарихында көптеген банктер біріктірілді және сатып алынды. 1980 жылдардағы өркендеу мен құлдырау банктер үшін қиын кезең болды, олардың кейбіреулері нарықта жетекші орындарға ие болды, ал басқалары ірі банктерге енгізілді. 1980 жылдардан бастап бірнеше салыс қоғамдары банктерге айналуға тырысты, бірақ оларға рұқсат беру үшін алдымен өзара меншік үлесінен бас тарту қажет болды. Бұл NSW Building Society-ді (кейін Advance Bank), St George, Suncorp, Metway Bank, Challenge Bank, Bank of Melbourne және Bendigo Bank қамтыды. Ережелердегі өзгеріс салыс қоғамдары мен несиелік кооперативтерге банктерден бөлінбей банктерге айналуға мүмкіндік берді, және Heritage Bank сияқты бірнеше мекеме 2011 жылдан бері өзара ұйым ретіндегі мәртебесі мен құрылымын сақтай отырып, осыған қол жеткізді. 1990 жылы үкімет Австралиядағы банк жүйесіне қатысты «төрт тіректі саясатты» қабылдады және төрт ірі банк арасындағы кез келген бірігуді қабылдамайтынын жариялады. Несие берудің ықпалды инфляциялық әсеріне қатысты алаңдаушылықтар Австралиядағы алғашқы қаржы компанияларын құруға әкелді. 2018 жылы APRA шектеулі АДҚ аясын құрды. Бұл ая лицензиялау процесін жүргізуге, әсіресе шектеулі қаржылық ресурстарға ие шағын компанияларды, банк саласына жаңадан кіргендерді ынталандыруға бағытталған. Құқықтық тұлғалар шектеусіз мәртебеге қол жеткізу барысында екі жыл бойы шектеулі бизнес-қызметін жүргізе алады. APRA 7 мамыр 2018 жылы бірінші шектеулі АДҚ, Volt Bank-ті жариялады және оған рұқсат берді. 2022 жылғы 1 қыркүйекте APRA 1959 жылғы Банктік заңға сәйкес Volt Bank Limited (Volt) депозитті қабылдауға уәкілетті мекеме (АДҚ) лицензиясын қайтарып алғанын хабарлады.

The banking industry was slowly deregulated. In the mid 1960s, the distinction between and separation of trading and savings banks was removed and all banks were allowed to operate in the money market (traditionally the domain of merchant banks), and banks were allowed to set their own interest rates. Building societies were allowed to take deposits from the public. Foreign exchange controls were abolished and the Australian dollar was permitted to float from December 1983. Banking in Australia is notable by the small number of large banks in the market. Much of this concentration is the result of bank acquisitions. English, Scottish and Australian Bank was acquired by the ANZ Bank in 1970. In 1982, Bank of New South Wales merged with the Commercial Bank of Australia to form Westpac. There were many other bank mergers and acquisitions throughout Australia's banking history. The boom and bust of the 1980s was a turbulent period for banks, with some establishing leading market positions, while others being absorbed by the larger banks. Beginning in the 1980s, several building societies sought to convert to banks, but were required to demutualise before they were permitted to do so. This included NSW Building Society, which became Advance Bank, St George, Suncorp, Metway Bank, Challenge Bank, Bank of Melbourne and Bendigo Bank. A change in regulations allowed building societies and credit unions to become banks without having to demutualise, and several including Heritage Bank have converted since 2011 while retaining their status and structure as mutual organisations. In 1990, the government adopted the "four pillars policy" in relation to banking in Australia and announced that it would reject any mergers between the four big banks. Concerns about the possibly inflationary impact of lending created the first finance companies in Australia. In 2018 APRA created a restricted ADI framework. The framework is designed to encourage new entrants to the banking industry, particularly small firms with limited financial resources, to navigate the licensing process. Eligible entities can conduct a limited range of business activities for two years while they progress towards an unrestricted status. APRA announced and authorised the first restricted ADI, Volt Bank, on 7 May 2018. On 1 September 2022, APRA announced it had revoked Volt Bank Limited's (Volt) authorised deposit taking institution (ADI) licence under the Banking Act 1959.