1876 жылғы Роузбад шайқасы немесе АҚШ пен үндістер арасындағы соғыс

Кіріспе

1876 жылы АҚШ пен Түпкілікті американдық тайпалар арасындағы шайқас.

Роузбуд шайқасы (кейде Роузбуд өзені шайқасы деп те аталады) 1876 жылдың 17 маусымында Монтана аймағында АҚШ армиясы мен оның Кроу және Шошони одақтастары 1876 жылғы Ұлы Сиу соғысы барысында Лакота Сиу және Солтүстік Шайенн тайпаларынан құралған күштерге қарсы болды. Шайендер бұл шайқасты "Қыз бауырын сақтап қалған шайқас" деп атады, себебі шайқас барысында Буффало Кальф Роуд әйелінің ерлік ісі болған. Генерал Джордж Круктың әскері Үндістердің, оларды Крейзи Хорс басқарды, қарсылығына тап болды және ол тамыз айында жорығын жаңарту үшін күштерді күтті.

Өмірбаян

Қызыл бұлт соғысындағы жеңісінен кейін және Форт-Ларами келісімшартына (1868) қол қоюмен Лакота және олардың Солтүстік шайендік одақтастарына Дакота аймағындағы Қара тауларды және Монтана мен Вайомингке айналған "басып алынбаған аумақтың" үлкен бөлігін қамтитын резервация берілді. Екі аймақ та үндістердің ғана пайдалануына арналған, ал үндістер емес адамдарға (АҚШ үкіметінің өкілдерін қоспағанда) кіруге тыйым салынды. 1874 жылы Қара тауларда алтынның табылуы АҚШ үкіметін үндістерден Қара тауларды сатып алуға мәжбүр етті. АҚШ Лакота мен Шайеннің барлық тайпаларын 1876 жылдың 31 қаңтарына дейін резервациядағы агенттіктерге сатуды келісу үшін келуге бұйырды. Бірнеше тайпа бұл талапқа бағынбады, ал 31 қаңтар мерзімі өткеннен кейін АҚШ Ситинг Булл, Крейзи Хорс және олардың ізбасарларын резервацияға күштеп орналастырды. 1876 жылдың наурыз айында үндістерге қарсы алғашқы әскери экспедиция сәтсіз аяқталып, Паудер Ривер шайқасымен аяқталды. 1876 жылдың маусым айында АҚШ әскері Бигхорн және Паудер өзендері аймағына үш бағыттан шабуыл жасап, соғысты жаңартты. Полковник Джон Гиббон батыстан күштерді бастады; генерал Альфред Терри (полковник Джордж Армстронг Кастермен бірге) шығыстан келді; ал генерал Джордж Крук қазіргі Дуглас, Вайоминг қаласының жанындағы Форт-Феттерменнен солтүстікке қарай жылды. Бірлескен топтардың мақсаты – үндістерді тауып, оларды резервацияға мәжбүрлеу еді. Круктың күштері, Бигхорн және Йеллоустоун экспедициясы деп аталды, 993 атты және қашырлы жаяу әскер, 197 азаматтық жүк тасушы және көлікші, 65 Монтана шахтерлері, үш барлаушы және бес журналистен тұрды. Круктың ең бағалы бас барлаушысы Фрэнк Грауард болды. Көлікшілердің арасында еркек кейпінде киінген апатты Джейн де болды. Крук Форт-Феттерменнен Бозман жолымен, он жыл бұрын Қызыл бұлт соғысы кезінде көптеген шайқастар болған жерге аттанды. Оның күштері 8 маусымда қазіргі Шеридан, Вайоминг қаласының жанындағы Тунг өзеніне жетті. Крейзи Хорс егер "Үш жұлдыз" [Крук] Тунг өзенін кесіп өтсе, соғысатынын ескертті, және 9 маусымда үндістер алыстан шабуыл жасап, әскер лагеріне оқ атқызып, екі адамды жаралады. Крук пен оның адамдары Тунг өзенінің жанында бірнеше күн бойы олардың армиясына қосылуға келетін Кроу және Шошони жауынгерлерін күтті. 14 маусымда 175 Кроу және 86 Шошони Франк Грауардпен бірге келді. Олар Крукты сақтандырып, Лакота мен Шайеннің "шөптей көп" екенін ескерткенмен, ескі жауларына соққы беру мүмкіндігін қуана қарсы алды. Шошони мен Кроу жақсы қаруланған. Крук "үндістерді ұстау үшін үндістерді пайдалану" арқылы үндістерге қарсы күрескен репутацияға ие болды, ал Кроу және Шошони жауынгерлері оған маңызды болды. 16 маусымда Крук өзінің арбасын және жүк пойызын көптеген азаматтық адамдармен күзетші ретінде қалдырып, Кроу және Шошони бастамасымен Тунг өзенінен солтүстікке қарай Роузбуд өзенінің бастауына Лакота мен Шайенді іздеу және шабуылдау үшін аттанды. Әр әскердің қолында төрт күндік азық-түлік пен 100 оқ-дәрі болды. Круктың тыныш жүріс жасау ниеті Кроу және Шошони бұқа үйірін кездестіріп, олардың көпшілігін атып тастағанда бұзылды. Крук Роузбуд өзенінде үлкен үнді ауылын шабуылға алуды күткен, бірақ ауыл Роузбуд өзенінің батысындағы Эш өзенінде орналасқан. Крук қарсыласының қажыр-қайратын да бағаламады. Ол үндістердің әдеттегі тактикасын – шабуылдар мен тықсыруды күтті, бірақ майдан шайқасын емес. 16 маусымда түн ортасында 1000-ға жуық адамнан тұратын үнді әскері өз ауылынан Роузбадтағы әскерді іздеуге аттанды. Олар түн бойы атпен жүріп, жылқыларын бірнеше сағат демалдырды, содан кейін жалғастырып, 17 маусымда сағат 8:30 шамасында Круктың барлаушыларымен байланыс орнатты.

After their victory in Red Cloud's War and with the signing of the Treaty of Fort Laramie (1868), the Lakota and their Northern Cheyenne allies were allocated a reservation including the Black Hills, in Dakota Territory and a large area of "unceded territory" in what became Montana and Wyoming. Both areas were for the exclusive use of the Indians, and non Indians (except for US government officials) were forbidden to trespass. In 1874, the discovery of gold in the Black Hills caused the US government to attempt to buy the Black Hills from the Indians. The US ordered all bands of Lakota and Cheyenne to come to the agencies on the reservation by January 31, 1876, to negotiate the sale. A few bands did not comply and when the deadline of January 31 passed the US forced Sitting Bull, Crazy Horse, and their followers onto the reservation. The first military expedition against the Indians in March 1876 was a failure, ending in the Battle of Powder River. In June 1876, the US military renewed the fight with a three pronged invasion of the Bighorn and Powder river country. Colonel John Gibbon led a force from the west; General Alfred Terry (with Lieutenant Colonel George Armstrong Custer) came from the east; and General George Crook advanced northward from Fort Fetterman, near present day Douglas, Wyoming. The objective of the converging columns was to find the Indians and force them onto the reservation. Crook's force, called the Bighorn and Yellowstone Expedition, consisted of 993 cavalry and mule mounted infantry, 197 civilian packers and teamsters, 65 Montana miners, three scouts, and five journalists. Crook's much valued chief scout was Frank Grouard. Among the teamsters was Calamity Jane, disguised as a man. Crook left Fort Fetterman on the abandoned Bozeman Trail past the scene of many battles during Red Cloud's War ten years earlier. His force reached the Tongue River near present day Sheridan, Wyoming on June 8. Crazy Horse warned that he would fight if "Three Stars" [Crook] crossed the Tongue and on June 9 the Indians launched a long distance attack, firing into the soldier's camp and wounding two men. Crook and his men waited near the Tongue for several days for Crow and Shoshoni warriors to join his army. 175 Crow and 86 Shoshoni showed up on June 14 with Frank Grouard. They welcomed the opportunity to strike a blow against their old enemies although they warned Crook that the Lakota and Cheyenne were as "numerous as grass." The Shoshoni and Crow were well armed. Crook had made his reputation as an Indian fighter "using Indians to catch Indians" and the Crow and Shoshoni warriors were important to him. On June 16, leaving his wagon and pack train behind with most of the civilians as a guard, Crook and the soldiers, with the Crow and Shoshoni in the lead, advanced northward beyond the Tongue to the headwaters of Rosebud Creek to search for and engage the Lakota and Cheyenne. Each soldier carried four days' rations and 100 rounds of ammunition. Crook's intention to make a quiet march was spoiled when the Crow and Shoshoni encountered a buffalo herd and shot many of them. Crook anticipated that he would soon find a large Indian village on Rosebud Creek to attack, but the Indian village was on Ash Creek, west of Rosebud Creek. Crook also underestimated the determination of his foe. He anticipated the usual Indian tactics of hit and run encounters and ambushes, not a pitched battle. The Indian force of almost 1,000 men set out from their village on June 16 in the middle of the night to seek out the soldiers on the Rosebud. They rode all night, rested their horses for a couple of hours, then continued, making contact with Crook's scouts at about 8:30 am, June 17.

Роза гүлінің басына шабуыл

17 маусым күні 1876 жылы Круктың жасағы Роузбуд өзенінің оң саласымен солтүстікке қарай жорыққа шықты. 15 маусымда үнді шалғайшылары келгеннен бері орнаған мерекелік көңіл-күй кенеттен жойылды. Әскерлер, әсіресе есекке мініп жүретін жаяу әскерлер, кешегі күні 56 шақырым (км) жол жүргеннен және таңғы сағат 3-тегі дабылдан шаршаған еді. Сағат 8-де Крук адамдарын және жануарларын демалдыру үшін тоқтады. Дұшпан территориясының тереңіне енгеніне қарамастан, Крук қорғану үшін ешқандай арнайы шаралар қабылдамады. Оның әскері жорық тәртібімен тоқтады. Кроу және Шошони шалғайшылары сарбаздар демалып жатқанда күдікпен қарады. Лагерьдегі сарбаздар солтүстікке қарай, Кроу мен Шошони орналасқан жарлардан оқ атыс естій бастады, бірақ бастапқыда бұл Кроудың бизон атып жатқаны деп ойлады. Оқ атыс күшейгенде, екі Кроу сарбаздардың демалыс алатын жеріне "Лакота, Лакота!" деп айқайлап жүгірді. Сағат 8:30-да Сиу және Шайенн Круктың үнді одақтастарымен қақтығысты, негізгі күштің солтүстігіндегі биік жерде. Кроу мен Шошони саны жағынан көп болғандықтан лагерьке қарай шегінді, бірақ олардың шегінуі Крукке күштерін қайта топторуға уақыт берді. Алты сағатқа созылған шайқас үш шақырымға созылған майданға тараған шабуылдар мен қарсы шабуылдардан тұрды. Лакота мен Шайенн бірнеше топқа бөлінді, ал шайқас барысында сарбаздар да солай істеді. Сарбаздар үнділердің шабуылдарын тойтарып, оларды шегінуге мәжбүр ете білді, бірақ оларды ұстап, жоя алмады. Крук әскерін Роузбуд өзенінің солтүстігіндегі және оңтүстігіндегі биік жерлерді басып алуға бағыттап, капитан Ван Влиетке 3-ші атқыштар полкінің екі взводымен бірге өзеннің оңтүстігіндегі биік жарларды басып алып, үнділердің шабуылына қарсы тұруға бұйрық берді. Солтүстікте майор Чемберстің 4-ші жаяу әскердің екі ротасымен және 9-шы жаяу әскердің үш ротасымен, сондай-ақ капитан Нойестің 2-ші атқыштардың үш взводымен бірге аттандырылмаған ұрыс шебін құрып, Лакотаға қарай жылды. Олардың ілгерілеуі солтүстік-шығыстағы биік жерді басып алған үнділердің қанату атысынан баяулады. Ілгерілеуді жеделдету үшін Крук 3-ші атқыштар полкінің алты взводымен басқаратын капитан Ансон Миллске Лакотаға шабуыл жасауға бұйрық берді. Миллстің атты шабуылы үндістерді дүрліктіріп, олар қырқа бойымен шегінді. Миллс тез арада үш взводты қайта құрастырып, тағы бір шабуылға шықты, үндістерді солтүстік-батысқа қарай келесі төбеге итерді. Үндістерді сол жерден де қуып шығаруға дайындалып тұрған Миллс Круктан алға жылжуды тоқтатып, қорғанысқа көшу туралы бұйрық алды. Чемберс пен Нойс өз күштерін алға жылдырып, бірнеше минуттан кейін Миллске тік жотаның басында қосылды. Круктың жасағының басым бөлігі, қаптаушылар мен кеншілер қосылып, Крук төбесіне орналасты. Сағат 9:30 шамасында штаб-пәтерін орнатып, Крук келесі қадамын ойлады. Миллстің жорығы кезінде шайендер үшін шайқасқа ат қоятын оқиға болды. Бір шайен жауынгерінің аты атылып түсті. Миллстің жаулап келген сарбаздарынан қашып бара жатқанда, оның қарындасы Буффало Калф Роуд Уомэн (Муцимиуна) оны құтқаруға аттанды. Ол өзінің атына мініп, екеуі де сәтті қашып кетті. Миллс оның алдындағы үндістердің көптігіне таң қалды: "Олар жер бетіндегі ең жақсы атты әскер еді. Бізге қарай жүгіріп келе жатып, бір қолымен мойынды, бір аяғымен жылқыны ұстап, аттың мойнының астынан оқ атып, найзамен соқты. Сондықтан біздің мақсатымызға сай үндінің бір жеріне ату мүмкін болмады". Круктың алғашқы шабуылдары маңызды жерлерді басып алды, бірақ үндістерге көп зиян келтірмеді. Шабуылдар үндістерді шашыратты, бірақ олар майданнан шығармады. Артқа шегінгеннен кейін Лакота мен Шайенн алыстан оқ атып, бірнеше рет шағын топтарда шабуыл жасады. Сол кезде олар жылдам аттарымен қашып кетіп жатты. Крук өзінің шабуылдарының тиімсіз екенін түсінді. Крук Лакота мен Шайеннің ерекше табандылығы жақын маңдағы ауылдағы отбасыларын қорғауға байланысты деп қате ойлады. Ол капитан Миллс пен Нойске ат әскерін Крук төбесіндегі биік жерден кері қайтарып, шығысқа қарай Роузбудты солтүстікке қарай күдікті ауылды табу үшін ілесуге бұйрық берді. Ол Ван Влиет батальонын Роузбудтың оңтүстік жағынан шақырып алды. Миллс пен Нойс Роузбуд өзенінен жоғары қарай бармайтын ауылды іздеп жүргенде, Круктың орынбасары полковник Уильям Б. Рояллдың жағдайы нашарлап кетті. Роялл алты рота ат әскерімен Крук лагеріне шабуыл жасаған үндістерді қуып шықты. Роялл Круктан шамамен бір шақырым қашықтықта, Колмаар өзенінің аңғарымен бөлінген, қырқа бойымен жылдам жылды. Лакота мен Шайенн Круктан басты күштерін ауыстырып, Рояллға шабуылдарын күшейтті, ол Круктан оқшаулану қаупіне тап болды. Бұл қауіпті көріп, Крук Рояллға Крук төбесіне қайтуға бұйрық берді. Роялл күштерінің шайқаста тым беделді болғандықтан, тек бір ротаны Крукқа қосып жіберді. Рояллдың жағдайы нашарлай берді, ол бүкіл жасағын Колмаар өзенінен өткізуге тырысты, бірақ үнділердің атысы тым күшті болды. Содан кейін ол қырқа бойымен оңтүстік-шығысқа қарай шегіне бастады. Үндістердің үлкен тобы Круктың басты күштеріне қарсы күрестен үзіліп, Колмаар өзенінің аңғарынан батыл шабуыл жасап, Роузбудқа дейін жетті. Капитан Гай В. Генри жараланғанда, оның сарбаздары үрейленді, бірақ Кроу мен Шошони келді және Лакота мен Шайеннді кері қайтарды. Крук сондай-ақ Рояллға алыс қашықтықтан оқ атып көмектесу үшін жақын төбеге екі жаяу әскер ротасын жіберді, бұл Лакота мен Шайеннді ұстап тұрды. Лакота мен Шайенн жаяу әскердің ұзын қашықтықтағы мылтықтарына қарсы, атқыштардың мылтықтарына қарағанда, құрмет көрсетіп, шабуылға тырыспады. Кроу, Шошони және екі жаяу әскер ротасы Роялл жасағын құрылыстан сақтап қалды. Сағат 11:30 шамасында Роялл оңтүстік-шығысқа қарай шегінуін жалғастырып, жаңа қорғаныс позициясын алды. Ол үш жақтан шабуылға ұшырады. Штабынан Крук Рояллға көмек қажет екенін түсінді, оны Миллс жасағы ғана, Роузбуд өзенінен екі-үш шақырым төменде, бере алады. Крук Миллске Рояллға шабуыл жасау үшін бағытын батысқа бұруға бұйрық берді. Сағат 12:30 шамасында Роялл Колмаар шатқалына тағы бір шегінуді бастады. Оның атты әскері қайта мінгісіп, Круктың басты позициясына қауіпсіз жетіп алу үшін оқ астынан жүргізуге дайын болды. АҚШ атты әскері шабуылға шыққанда, Кроу және Шошони шалғайшылары Лакота мен Шайеннді қарсы шабуылға шығып, Роялл әскеріне түскен қысымды жеңілдетті. Шатқалдың солтүстік-шығыс жағынан екі жаяу әскер ротасы оқпен жабу жасады. Роялл жасағы шайқастағы АҚШ-тың көптеген шығындарын көтерді. Миллс Рояллдың шегінуіне көмектесу үшін Лакота мен Шайенн қанатына келгеніне кеш келді, бірақ оның күтпеген пайда болуы Лакота мен Шайеннді байланысты үзуге және шайқас алаңынан шығуға мәжбүр етті. Атты әскер үнділерді қуды, бірақ көп ұзамай қуып жете алмады. Роузбуд шайқасы сағат 14:30 шамасында аяқталды.

On June 17, 1876, Crook's column marched northward along the south fork of Rosebud Creek. The holiday atmosphere that prevailed since the arrival of the Indian scouts on June 15 was suddenly absent. The soldiers, particularly the mule riding infantry, were fatigued from the previous day's 35 mile (56 km) march and the early morning reveille at 3:00 am. At 8 am, Crook stopped to rest his men and animals. Although deep in hostile territory, Crook made no special dispositions for defense. His troops halted in their marching order. The Crow and Shoshoni scouts remained alert while the soldiers rested. Soldiers in camp began to hear gunfire coming from the bluffs to the north, where the Crow and Shoshoni were positioned, but initially thought it was the Crow shooting buffalo. As the intensity of fire increased, two Crows rushed into the army's resting place shouting, "Lakota, Lakota!" By 8:30 am, the Sioux and Cheyenne had hotly engaged Crook's Indian allies on the high ground north of the main body. Heavily outnumbered, the Crow and Shoshoni fell back toward the camp, but their fighting withdrawal gave Crook time to deploy his forces. The battle which ensued would last for six hours and consist of disconnected actions and charges and counter charges by Crook and Crazy Horse, the two forces spread out over a fluid front three miles wide. The Lakota and Cheyenne were divided into several groups as were the soldiers as the battle progressed. The soldiers could fend off assaults by the Indians and force them to retreat but could not catch and destroy them. Crook initially directed his forces to seize the high ground north and south of the Rosebud Creek. He ordered Captain Van Vliet with two troops of the 3rd Cavalry to occupy the high bluffs south of the Creek to guard against an Indian attack from the direction. In the north, the commands of Major Chambers with two companies of the 4th Infantry and three companies of the 9th Infantry and Captain Noyes with three troops of the 2nd Cavalry, formed a dismounted skirmish line and advanced toward the Lakota. Their progress was slow due to flanking fire from Indians occupying the high ground to the northeast. To accelerate the advance, Crook ordered Captain Anson Mills, commanding six troops of the 3rd Cavalry, to charge the Lakota. Mills' mounted charge unnerved the Indians and they withdrew along the ridge line. Mills quickly re formed three troops and led another charge, driving the Indians northwest again to the next hill. Preparing to drive the Indians from there, Mills received orders from Crook to cease the advance and assume a defensive posture. Chambers and Noyes led their forces forward in support and within minutes joined Mills on top of the ridge. The bulk of Crook's command, joined by the packers and miners, occupied a hill they called Crook's Hill. Establishing his headquarters there at approximately 9:30 am, Crook considered his next move. During Mills' advance the event occurred that would name the battle for the Cheyenne. A Cheyenne warrior, Comes in Sight, had his horse shot. While fleeing on foot from Mills' advancing soldiers, his sister Buffalo Calf Road Woman (Mutsimiuna) rode to his rescue. Comes in Sight jumped onto her horse and the two successfully escaped. Mills was impressed with the swarming Indians at his front. "They were the best cavalry soldiers on earth. In charging up toward us they exposed little of their person, hanging on with one arm around the neck and one leg over the horse, firing and lancing from underneath the horses' necks, so that there was no part of the Indian at which we could aim." Crook's initial charges secured key terrain but did little damage to the Indians. Assaults scattered the Indians but they did not quit the field. After falling back, the Lakota and Cheyenne kept firing from a distance and attacked several times in small parties. When counterattacked by the soldiers, the warriors sped away on their swift horses. Crook realized his charges were ineffective. Crook believed incorrectly that the unusual tenacity of the Lakota and Cheyenne was based on defense of their families in a nearby village. He ordered Captains Mills and Noyes to withdraw their cavalry from the high ground on Crook's Hill and swing eastward to follow the Rosebud north to find the suspected village. He recalled Van Vliet's battalion from the south side of the Rosebud to reinforce him on Crook's Hill. While Mills and Noyes made their way up the Rosebud, searching for a village that did not exist, the situation of Lt. Colonel William B. Royall, Crook's second in command, had worsened. Royall had pursued the Indians attacking Crook's camp with six companies of cavalry. Royall advanced rapidly along the ridge line to the northwest to a point about one mile away from Crook and separated by the valley of Kolmarr Creek. The Lakota and Cheyenne shifted their main effort away from Crook and concentrated their attacks on Royall, and he was in danger of being cut off from Crook. Seeing this danger, Crook sent orders to Royall to withdraw to Crook's Hill. Royall sent only one company to join Crook, claiming later his forces had been too hotly engaged to withdraw. Royall's situation continued to worsen, and he tried to withdraw his entire command across Kollmar Creek, but the Indians' fire was too heavy. Next, he began to withdraw southeast along the ridge line. A large group of Sioux and Cheyenne broke off from the fight against Crook's main forces and charged boldly down the valley of Kollmar Creek, advancing all the way to the Rosebud. When Captain Guy V. Henry was wounded, his soldiers began to panic, but the Crow and Shoshoni arrived and drove the Lakota and Cheyenne back. Crook also sent two infantry companies to occupy a nearby hill to aid Royall with long range rifle fire, which kept the Lakota and Cheyenne at a distance. The Lakota and Cheyenne did not attempt any serious attacks on the infantry, respecting the longer range of their rifles as compared to the carbines the cavalry carried. The Crow, Shoshoni, and the two infantry companies probably saved Royall's command from destruction. At approximately 11:30, Royall continued his withdrawal to the southeast and assumed a new defensive position. He was under attack on three sides. From his headquarters, Crook realized that Royall needed help that only Mills' force, which was descending Rosebud Creek two or three miles away, could provide. Crook sent orders to Mills redirecting him to turn west and attack the rear of the Indians pressing Royall. At approximately 12:30, Royall began another withdrawal into the Kollmar ravine. His cavalry remounted and prepared to ride through gunfire to reach the relative safety of Crook's main position. As the US cavalry began their dash, the Crow and Shoshoni scouts counter charged the pursuing Lakota and Cheyenne and relieved much of the pressure on Royall's men. The two companies of infantry provided covering fire from the northeast side of the ravine. Royall's command suffered most of the U. S. casualties during the battle. Mills arrived too late on the Lakota and Cheyenne flank to assist Royall's withdrawal, but his unexpected appearance caused the Lakota and Cheyenne to break contact and retire from the battlefield. The cavalry pursued the Indians, but soon gave up the chase. The battle of the Rosebud was over about 2:30 pm.

Қаза тапқандар мен зардаптары

Әскерлер мен үндістердің қаза тапқандарының санын бағалаулар мүлдем әртүрлі. Крук 10 адамның қаза болғанын, 21 адамның жараланғанын айтты. Оның көмекшісі Джон Грегори Бурк жаралардың 4-і өлімге әкелгенін және жалпы қаза болғандардың саны 57 екенін қосты. Франк Грауард 28 солдаттың қаза болғанын және 56-сының жараланғанын мәлімдеді. Қарау тайпасынан қаза болғандардың саны 1-ден 5-ке дейін, ал шошони тайпасынан 1-ден 8-ге дейін бағаланды. Лакота және шайендердің қаза тапқандары да белгісіз, олардың саны 10-нан 100-ге дейін естілді. Қарау тайпасы 13 бас сүйек алғанын хабарлады (бірақ бас сүйектер бөліктерге бөлініп, жауынгерлер арасында үлестірілуі мүмкін). Кейіннен Crazy Horse Лакота мен шайендердің 36 адам қаза болғанын және 63-інің жараланғанын айтты. Ол осындай дәл санға қалай келгені белгісіз, себебі үндістердің сегіз немесе одан да көп сиу және лакота рулары, сондай-ақ шайендер мен шайқасқа қатысқан бірнеше арапахолардың арасындағы қаза тапқандардың статистикалық тізімін жасауы екіталай. Жазық дала үндістерінің әдеттегі шабуылдық шайқастарымен салыстырғанда, Роузбуд шайқасы ұзақ және қанды ұрыс болды. Лакота мен шайендер табандылықпен соғысып, кездесуді тоқтатудың орнына қаза тапқандарды қабылдауға дайындық танытты. Шайқастың басында Круктың үндістандық одақтастарының кешіктіру тактикасы оның жасағын күтпеген, құрылымдық шабуылдан сақтап қалды. Шайқас бойында қарау және шошони барлаушыларының араласуы Крук үшін апатты жағдайды болдырмау үшін маңызды болды. Крук күннің соңында шайқас алаңын басып алып, жеңіске жеткенін мәлімдеді, бірақ оның іс-әрекеттері оның сөзін жоққа шығарады. Жаралыларына алаңдап, азық-түлік жетіспеген Крук Вайоминг штатындағы Шеридан қаласының жанындағы Гуз-Криктегі лагеріне қайтып, күшейтеру күтіп, жеті апта бойы қозғалмай тұрды.