Кіріспе

Американдық тарихшы және журналист Дуглас Сауталл Фримен (16 мамыр 1886 – 13 маусым 1953) – американдық тарихшы, өмірбаяншы, газет редакторы, радио комментаторы және автор. Ол Роберт Э. Ли және Джордж Вашингтонның көп томдық өмірбаяндық еңбектерімен ең жақсы танымал, екеуі үшін де Пулитцер сыйлығымен марапатталған.

Ерте өмір

Дуглас Саутхолл Фримен 1886 жылдың 16 мамырында Вирджиния штатының Линчбург қаласында Бетти Аллен Хамнер мен Уокер Берфорд Фримен отбасында дүниеге келді. Оның әкесі сақтандыру агенті болған және Роберт Э. Лидің Солтүстік Вирджиния армиясында төрт жыл қызмет еткен. Фримен бала кезінен бастап Оңтүстік тарихына қызығушылық танытты. Линчбургте оның отбасы Конфедерация генералы Джубал Эрлидің үйіне жақын, Мэйн-стриттегі 416 нөмірде тұрды. 1892 жылы отбасы Вирджиния штатының бұрынғы Конфедерация астанасы Ричмондқа көшті, сол кезде Вирджинияның Роберт Ли, Дж.Е.Б. Стюарт және Томас "Стонволл" Джексонға арналған ескерткіштерді орнату қозғалысы өріс алған еді.

Р. Э. Ли: өмірбаян

Лидің "Диспетчерлері" кітабының дереу табысқа ие болғаннан кейін Фриманға Нью-Йорк баспасы «Чарльз Скрибнердің ұлдары» Роберт Лидің өмірбаянын жазуды ұсынды. Фриман келісті, бірақ «Ричмонд жаңалықтарының жетекшісі» лауазымын сақтап, өмірбаяны үшін ұзақ жұмыс күндерін таңдады. Фриманның Лиді зерттеуі толыққанды болды. Ол Ли туралы барлық материалды бағалап, тізімдеді, сондай-ақ Вест-Пойнт пен Соғыс министрлігінің мұрағаттарын және жеке коллекциялардағы материалдарды қарады. Генералдың Азамат соғысы жылдарын баяндағанда ол «соғыс тұмандылығы» деп аталатын тәсілді қолданды, оқырмандарға Лидің өзі белгілі бір сәтте білген ақпаратты ғана ұсынды. Бұл Лидің соғыс кезіндегі әрекетсіздігін түсіндіруге, сондай-ақ ол мәселелерді қалай шешкенін және қалай шешімдер қабылдағанын көрсетуге көмектесті. Р. Э. Ли: Биография 1934 және 1935 жылдары төрт томдық болып жарық көрді. «Нью-Йорк таймс» газеті кітап туралы пікір жазып, оны «барлық уақытқа Лидің толық бейнесі» деп атады. Тарихшы Дюма Малоун: «Менің жеке күтулерім өте жоғары болғанмен, шындық одан да асып түсті» деп жазды. 1935 жылы Фриман төрт томдық өмірбаяны үшін Пулитцер сыйлығын алды.

Лидің лейтенанттары: командалық зерттеу

Р. Э. Ли: Биографиясының сәттілігінен кейін Фриман Конфедерацияны зерттеуді үш томдық «Лидің лейтенанттары: Команданы зерттеу» еңбегімен кеңейтті, ол 1942, 1943 және 1944 жылдары жарық көрді. Бұл кітап әскери стратегия, өмірбаян және Азамат соғысы тарихының ерекше үйлесімін ұсынады және әскерлердің қалай жұмыс істейтінін көрсетеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жарық көргендіктен, ол американдық әскери басшылар мен стратегияларға зор әсер етті. Соғыс аяқталғаннан кейін бірнеше ай өткен соң Фриманнан Еуропа мен Жапониядағы американдық күштердің ресми сапарына қатысуды сұрады. Тарихшы және Джордж Вашингтонның өмірбаян авторы Джон Э. Ферлинг Вашингтон туралы басқа ешқандай өмірбаян Фриманның еңбегімен теңесе алмайтынын мәлімдейді.

Газет, радио және оқытушылық мансап

Фрименнің көрнекті әдеби жетістіктері "The Richmond News Leader" газетінің редакторы қызметінен басым түсті. 1915-1949 жылдар аралығында ол жыл сайын шамамен 600 000 сөздік редакциялық материал жазды. Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы әскери операцияларды талдағандары үшін ол әскери сарапшылар арасында ұлттық құрметке ие болды. Фриман шын ниетпен баптист дінін ұстанды және үйде салған шағын шіркеуінде күнделікті дұға жасады. Ол өмірі бойы христиандық сенімінің орталық рөл атқарғанын мойындады. Фриман 1914 жылдың 5 ақпанында Инез Вирджиния Годдинге үйленді. Олардың үш баласы болды: Мэри Тайлер, Энн Баллард және Джеймс Дуглас. Мэри Тайлер Фриман Вирджиния көркемсурет мұражайының ұзақ жылдар бойы директоры болған Лесли Чик кішіге тұрмысқа шықты және бірнеше маңызды қоғамдық ұйымдардың негізін қалаушысы немесе ықпалды мүшесі болды, сондай-ақ Роберт Э. Ли ескерткіш қорының президенті қызметін атқарды. Отбасы Ричмондтың батыс жағындағы Вестборн деп аталатын сарайда тұрды (және Фриман сол жерде қайтыс болды), бұл үй 2000 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.

Өлім және мұра

Дуглас Сауталл Фримен 1953 жылғы 13 маусымда 67 жасында Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы үйінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Өлген күні таңертең ол Ричмондтан әдеттегідей радио хабарын жеткізді. Ол Ричмондтағы Голливуд зиратында жерленген. Фрименнің газеттегі редакциялық мақалалары мен күнделікті радио хабарлары оны замандастарының арасындағы ең беделді вирджиниялықтардың біріне айналдырды, ал Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы әскери науқандарды талдауы бүкіл елде, әсіресе әскери ортада оған танымал атақ әкелді. Президент Франклин Делано Рузвельт Еуропаны "басқыншылық" емес, "азат ету" деп атауды ұсынғаны үшін оған ризашылық білдірді. Адмирал Честер У. Нимиц, генералдар Джордж К. Маршалл, Дуглас Макартур және Дуайт Д. Эйзенхауэр оның достығы мен кеңесін іздеді. Эйзенхауэр Фрименнің алғаш рет президенттікке үміткер болу туралы ойлануға көндіргенін айтты. 1958 жылы Фримен Джордж Вашингтонның жеті томдық өмірбаяны үшін екінші Пулитцер сыйлығымен марапатталды (өмірден кейін). 1955 жылы Вирджиния қауымдық радио хабар таратушылары Фрименді радиожурналистикадағы қоғамдық қызметі үшін Дуглас Сауталл Фримен сыйлығымен құрметтеді. Эрик Фоннер Фрименді сынға алады, оның Лидің өмірбаянын "аулиелік сипаттама" деп атайды, оның тереңдігінің жетіспеуіне және Лидің құлдыққа қатысты қарым-қатынасына жеткілікті назар бөлмегеніне сын қояды. Чарльз Б. Дью Фрименнің "көлемі зор" Лидің лейтенанттары, Конфедерацияның Біріккен қыздары журналы және Джон С. Тиллидің "Тарихшылар жасырған фактілер: жастарға арналған конфедерациялық нұсқаулық" атты еңбектері оның 1950 жылдардағы ақ нәсілді оңтүстік әлеміне деген көзқарасын қалыптастырудағы маңызды туындылар болғанын жазды.