Ида Тарбелл: Журналист, жазушы және реформатор өмірі мен қызметі

Кіріспе

Америкалық жазушы, журналист, өмірбаяншы және лектор (1857–1944)

Ида Минерва Тарбелл (5 қараша 1857 – 6 қаңтар 1944) – американдық жазушы, зерттеуші журналист, өмірбаяншы және лектор. Ол 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басындағы прогрессивтік дәуірдің жетекші реформаторларының бірі және зерттеуші журналистиканың негізін қалаушылардың бірі болды. Мұнай өнімінің қарқынды дамыған кезеңінде Пенсильванияда туған Тарбелл ең белгілісі 1904 жылы жарық көрген «Стандарт Ойл компаниясының тарихы» кітабымен танымал. Кітап алғаш рет 1902–1904 жылдары McClure's журналында мақалалар сериясы түрінде жарияланды. Тарихшы Дж. Норт Конвей бұл кітапты «зерттеуші журналистиканың шедеврi» деп атады, ал тарихшы Дэниел Ергин – «Америка Құрама Штаттарында жарық көрген бизнес туралы ең ықпалды кітап» деп бағалады. Бұл еңбек Standard Oil монополиясын таратуға және 1906 жылғы Хепберн заңының, Манн-Элкинс заңының қабылдануына, Федералдық сауда комиссиясының (FTC) құрылуына және Клейтон монополияға қарсы заңының қабылдануына үлкен үлес қосты. Тарбелл 64 жылдық өмірінде бірнеше өмірбаян жазды. Ол Мадам Ролан мен Наполеонның өмірбаянын жазды. Тарбелл «күшті адамдардың шындығы мен ниеттерін анықтауға болады» деп сенді. Ол осы шындықты «мағыналы әлеуметтік өзгерістерге» алып келетіндей етіп жеткізе алатынына көз жеткізді. Ол Авраам Линкольн туралы көптеген кітаптар мен еңбектер жазды, оның ішінде оның ерте өмірі мен мансабына арналғандары да бар. Standard Oil компаниясы туралы және Джон Д. Рокфеллер туралы жазған зерттеулерінен кейін ол U.S. Steel компаниясының төрағасы Элберт Генри Гэри және General Electric компаниясының президенті Оуэн Д. Янгтың өмірбаянын жазды. Көп жазатын және лекция оқитын Тарбелл мұнай өнеркәсібі, тарифтер, еңбек шарттары сияқты күрделі тақырыптарды алып, оларды ақпараттық және оңай түсінілетін мақалаларға бөліп жазуымен танымал болды. Оның мақалалары McClure’s Magazine және The American Magazine журналдарының таралымын арттырды, ал көптеген кітаптары американдық оқырмандардың арасында кең танылды. McClure’s Magazine журналында жазушы және редактор ретінде сәтті мансаптан кейін Тарбелл басқа бірнеше редакторлармен бірге The American Magazine журналын сатып алып, жариялады. Тарбелл сонымен қатар сол кездегі 48 штатының барлығына лекциялық сапарлар жасап, соғыстың зымияны, әлемдік бейбітшілік, американдық саясат, трестер, тарифтер, еңбек шарттары және әйелдер мәселелері сияқты тақырыптарда сөз сөйледі. Тарбелл кәсіби ұйымдарға қатысып, екі Президенттік комитетте қызмет етті. Ол Авторлар лигасының (қазіргі Авторлар гильдиясы) құрылуына көмектесті және 30 жыл бойы Қалам мен щетка клубының президенті болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Ұлттық қорғаныс кеңесіндегі президент Вудро Вильсонның әйелдер комитетіне қызмет етті. Соғыстан кейін Тарбелл 1921 жылы президент Уоррен Г. Хардингтің жұмыссыздық конференциясында қызмет етті. Ешқашан үйленбеген Тарбеллдің іс-әрекеттері көбінесе феминистік көзқарасқа ие деп есептеледі, әйелдердің сайлау құқығы қозғалысын сынға алғанмен.

Ida Minerva Tarbell (November 5, 1857January 6, 1944) was an American writer, investigative journalist, biographer and lecturer. She was one of the leading muckrakers and reformers of the Progressive Era of the late 19th and early 20th centuries and was a pioneer of investigative journalism. Born in Pennsylvania at the beginning of the oil boom, Tarbell is best known for her 1904 book The History of the Standard Oil Company. The book was first published as a series of articles in McClure's from 1902 to 1904. It has been called a "masterpiece of investigative journalism", by historian J. North Conway, as well as "the single most influential book on business ever published in the United States" by historian Daniel Yergin. The work contributed to the dissolution of the Standard Oil monopoly and helped usher in the Hepburn Act of 1906, the Mann Elkins Act, the creation of the Federal Trade Commission (FTC), and the passage of the Clayton Antitrust Act. Tarbell also wrote several biographies over the course of her 64 year career. She wrote biographies on Madame Roland and Napoleon. Tarbell believed that "the Truth and motivations of powerful human beings could be discovered." That Truth, she became convinced, could be conveyed in such a way as "to precipitate meaningful social change." She wrote numerous books and works on Abraham Lincoln, including ones that focused on his early life and career. After her exposé on Standard Oil and character study of John D. Rockefeller, she wrote biographies of businessmen Elbert Henry Gary, chairman of U. S. Steel, and Owen D. Young, president of General Electric. A prolific writer and lecturer, Tarbell was known for taking complex subjects — such as the oil industry, tariffs, labor practices — and breaking them down into informative and easily understood articles. Her articles drove circulation at McClure’s Magazine and The American Magazine and many of her books were popular with the general American public. After a successful career as both writer and editor for McClure’s Magazine, Tarbell left with several other editors to buy and publish The American Magazine. Tarbell also traveled to all of the then 48 states on the lecture circuit and spoke on subjects including the evils of war, world peace, American politics, trusts, tariffs, labor practices, and women's issues. Tarbell took part in professional organizations and served on two Presidential committees. She helped form the Authors’ League (now the Author's Guild) and was President of the Pen and Brush Club for 30 years. During World War I, she served on President Woodrow Wilson's Women's Committee on the Council of National Defense. After the war, Tarbell served on President Warren G. Harding's 1921 Unemployment Conference. Tarbell, who never married, is often considered a feminist by her actions, although she was critical of the women's suffrage movement.

Ерте өмір және білім

Ида Минерва Тарбелл 1857 жылдың 5 қарашасында Пенсильвания штатының Эри округіндегі фермада, мұғалім Эстер Энн МакКаллоу және мұғалім, ағаш шебері, кейіннен мұнаймен айналысқан Франклин Саммер Тарбелл отбасында дүниеге келді. Ол анасының әкесі, шотланд-ирландтық пионер Уолтер Рэли МакКаллоудың ағаш үйінде туды. Оның әкесінің алысқан ата-бабалары 17 ғасырда Жаңа Англияға қоныстанған. Тарбелл әжесінен олардың Джордж Вашингтонның штабындағы мүше, сондай-ақ алғашқы американдық епископальдық епископ Сэр Уолтер Рэлиден тарағанын естіген. Тарбеллтің үш кіші інісі болды: Уолтер, Фрэнклин және Сара. Уолтер әкесі сияқты мұнаймен айналысты, ал Сара суретші болды. Ида Тарбеллдің Пенсильванияның мұнайлы аймақтарындағы ерте өмірі, кейіннен Standard Oil Company және еңбек құқықтары туралы жазғанда маңызды рөл атқарды. 1857 жылғы экономикалық дағдарыс Тарбелл отбасына ауыр соққы болды, себебі банктер жабылып, Тарбеллдер жинаған ақшаларын жоғалтты. Ида туған кезде Франклин Тарбелл Айовада отбасылық шаруашылықты салған болатын. Франклин Айовадағы үйді тастап, Пенсильванияға қайтуға мәжбүр болды. Ақшасы болмағандықтан, ол Иллинойс, Индиана және Огайо штаттары арқылы жүріп оралды және ауылдық мектептерде сабақ беріп өзін асырады. Ол 18 айлық саяхатынан шаршап келгенде, жас Ида Тарбелл оған: «Кетіп қал, жаман адам!» деді. 1859 жылы Пенсильванияда мұнай ағыны басталғанда Тарбеллдердің бағы өзгерді. Олар Пенсильванияның батыс аймағында жаңа мұнай кен орындары ашылғанда өмір сүрді, бұл аймақтық экономиканы түбірімен өзгертті. Ол өзінің өмірбаянында мұнайдың «алдамшылар, алаяқтар, барлық түрдегі жамандықтарды пайдаланушылар үшін бай алаңы» екенін жазды. Тарбеллдің әкесі алғашқыда ағаштан мұнай сақтау резервуарларын салу үшін өзінің шеберлігін пайдаланды. Отбасы Франклиннің шеберханасы бар шатырда, 25 мұнай ұңғымасы бар мұнай алаңында тұрды. Мұнай құмда, шұңқырларда және көл-көлдерде барды. Тарбелл бұл тәжірибе туралы былай деп жазды: «Адамзаттың ешбір саласы өзінің алғашқы күндерінде сұлулықты, тәртіпті, әдептілікті мұнай өндіруден гөрі бұзған емес». 1860 жылы Иданың әкесі отбасымен бірге Пенсильвания штатының Рузвилл қаласына көшіп барды. Рузвиллде болған оқиғалар Ида Тарбеллге терең әсер етті. Қаланың негізін қалаушы және көршісі Генри Роуз мұнай іздеу кезінде оттың сорғыдан шыққан табиғи газға тиюінен жараланды. Роуз бірнеше сағат өмір сүрді, бұл оған өсиет жазуға және жол салу үшін басқа қоныс тұрғындарына миллион долларлық мүлкін қалдыруға жеткілікті уақыт берді. Барлығы 18 адам қаза тапты, ал Тарбеллдердің анасы Эстер үйлерінде біріне күтім жасады. Тағы бір оқиғада үш әйел ас үйдегі жарылыстан қаза тапты. Тарбеллге мәйіттерді көруге рұқсат берілмеді, бірақ ол әйелдер жерленгенге дейін күтіп тұрған бөлмеге тығылып кірді. Тарбелл өмірінің соңына дейін қорқынышқа ұшырады. 1869 жылы Рузвиллдегі мұнай ағыны аяқталғаннан кейін отбасы Титусвиллге (Пенсильвания) көшіп барды. Тарбеллдің әкесі Пенсильвания штатының Питхолдағы бұрынғы Бонта қонақ үйінен әкелген ағаш және жиһазды пайдаланып, 324 Main Street мекенжайында отбасылық үй салды. Тарбеллдің әкесі кейіннен Венанго округінде мұнай өндіруші және өңдеуші болды. Франклиннің бизнесі, көптеген шағын кәсіпкерлер сияқты, 1872 жылғы теміржолдар мен ірі мұнай компаниялары арасындағы Оңтүстік жақсарту компаниясының схемасынан зардап шекті, нәтижесінде «Кливленд жаулауы» немесе «Кливленд қырғыны» деп аталған төрт ай ішінде Standard Oil өзінің 26 Кливлендтің 22 бәсекелесін жұтып қойды. Кейіннен Тарбелл бұл оқиғаны өзінің жазбаларында айқын еске түсірді, онда ол Standard Oil компаниясының басшыларын әкесін және көптеген шағын мұнай компанияларын бизнестен шығару үшін әділетсіз тактика қолданды деп айыптады. Оңтүстік жақсарту компаниясы тәуелсіз мұнайшылар үшін мұнай тасымалдау бағасын көтеру үшін теміржолдармен жасырын жұмыс істеді. Оңтүстік жақсарту компаниясының мүшелері тарифтерді өтеу үшін және тәуелсіздерді бизнестен шығару үшін жеңілдіктер алды. Франклин Тарбелл Оңтүстік жақсарту компаниясына қарсы шерулерге қатысты және Standard Oil теміржол цистерналарын құлатты. Пенсильвания үкіметі ақырында Оңтүстік жақсарту компаниясын таратуға көшті. Тарбеллдер қоғамдық өмірге белсенді қатысты, тыйым салушылар мен әйелдер құқығын қорғаушыларды қабылдады. Оның отбасы Harper's Weekly, Harper's Monthly және New York Tribune жазылымдарына ие болды, және Ида Тарбелл осы басылымдарда Азамат соғысының оқиғаларын қадағалап отырды. Тарбелл сондай-ақ отбасылық жұмысшылардың жатақханасына тығылып кіріп, Police Gazette газетін оқыды – сенсациялық таблоидты. Оның отбасы мәсіхшілер болып, аптасына екі рет шіркеуге барып тұрды. Эстер Тарбелл әйелдер құқығын қолдады және Мэри Ливермор және Фрэнсис Э. Уиллард сияқты әйелдерді қабылдады. Ида Тарбелл зиялы болды, бірақ сынып тақтасында тәртіпсіздік танытты. Тарбеллдің өзінің мәлімдемесіне сәйкес, ол сабақта аз назар берді және көбінесе сабақтан қашып жүрді, бір мұғалім оны түзеткенше: «Ол күні менің өзім туралы ащы шындықты айтты, және мен оның көзіне тіке қарап, ешқандай сезімді көрсетпеуге тырыстым, бірақ бұрынғыдан да артық ұялдым». Тарбелл ғылымға қызығушылық танытты, және Пенсильваниядағы ландшафтты мектепте білгенімен салыстыра бастады. «Міне, мен күтпеген жерде мағынасы бар жерге келдім. Бала кезімнен бері өсімдіктер, жәндіктер, тастар менің сыртқа шыққанда көретінім, үйге әкеліп басқан, құтыларға салып, үйді толықтырған нәрселер еді. Олар зерттеуге арналған пәндер екенін есімде жоқ. Мектеп кенеттен қызықты болды». Тарбелл Титусвиллдегі жоғары мектептің үздік түлегі болып бітірді және 1876 жылы Аллегени колледжінде биологияны оқуға түсті, онда 41 студенттің арасында ол жалғыз әйел болды. Тарбелл эволюциялық биологияға қызығушылық танытты, балалық шағындағы үйінде микроскоппен көп уақыт өткізді және ғылымға деген қызығушылығы туралы былай деді: «Шындықты іздеу менде туды, адамның ең маңызды іздеуі». Тарбеллдің профессоры, Джеремия Тинглей, оған колледждің микроскопын зерттеу үшін пайдалануға рұқсат берді, және Тарбелл оны Common Mudpuppy-ны зерттеу үшін пайдаланды, бұл бір футтық амфибия, ол екі жақтан да жеңілді және эволюциялық байланыс саналды. Тарбелл Аллегениде көшбасшылық танытты. Ол 1876 жылы Kappa Alpha Theta әйелдер қауымдастығының Mu тарауына негіз салды. Ол сонымен қатар білімге арналған және «Spes sibi quisque» латын фразасымен жазылған кампустағы екінші курс тасын орнатуға жетекшілік етті, бұл «Әркім өзінің үміті» дегенді білдіреді. Ол жазушы Маргарет Фуллер Оссоли атымен аталған Ossoli Society әйелдер әдеби қоғамының мүшесі болды және қоғамның Mosaic басылымы үшін жазды. Тарбелл 1880 жылы А. Б. дәрежесімен және 1883 жылы М. А. дәрежесімен бітірді. Тарбелл кейіннен университет басқармасында қызмет ету арқылы университетті қолдады, ол алғаш рет 1912 жылы сайланды. Ол басқармаға сайланған екінші әйел болды және осы лауазымды үш он жылдан астам уақыт бойы сақтап қалды.

Ida Minerva Tarbell was born on a farm in Erie County, Pennsylvania, on November 5, 1857, to Esther Ann (née McCullough), a teacher, and Franklin Summer Tarbell, a teacher and a joiner and later an oilman. She was born in the log cabin home of her maternal grandfather, Walter Raleigh McCullough, a Scots Irish pioneer, and his wife. Her father's distant immigrant ancestors had settled in New England in the 17th century. Tarbell was told by her grandmother that they were descended from Sir Walter Raleigh, a member of George Washington's staff, and also the first American Episcopalian bishop. Tarbell had three younger siblings: Walter, Franklin, Jr., and Sarah. Franklin, Jr. died of scarlet fever at a young age and Sarah, also afflicted, would remain physically weakened throughout her life. Walter became an oilman like his father, while Sarah was an artist. Ida Tarbell's early life in the oil fields of Pennsylvania would have an impact when she later wrote on the Standard Oil Company and on labor practices. The Panic of 1857 hit the Tarbell family hard as banks collapsed and the Tarbells lost their savings. Franklin Tarbell was away in Iowa building a family homestead when Ida was born. Franklin had to abandon the Iowan house and return to Pennsylvania. With no money, he walked across the states of Illinois, Indiana, and Ohio to return, and supported himself along the way by teaching in rural schools. When he returned, ragged from his 18 month journey, young Ida Tarbell was said to have told him, "Go away, bad man!" The Tarbells' fortune would turn as the Pennsylvania oil rush began in 1859. They lived in the western region of Pennsylvania as new oil fields were being developed, utterly changing the regional economy. Oil, she would write in her autobiography, opened “a rich field for tricksters, swindlers, exploiters of vice in every known form.” Tarbell's father first used his trade to build wooden oil storage tanks. The family lived in a shack with a workshop for Franklin in an oil field with twenty five oil wells. Oil was everywhere in the sand, pits, and puddles. Tarbell wrote of the experience, "No industry of man in its early days has ever been more destructive of beauty, order, decency, than the production of petroleum." In 1860, Ida's father moved the family to Rouseville, Pennsylvania. Accidents that occurred in Rouseville impacted Ida Tarbell deeply. Town founder and neighbor Henry Rouse was drilling for oil when a flame hit natural gas coming from a pump. Rouse survived a few hours, which gave him just enough time to write his will and leave his million dollar estate to the other settlers to build roads. In total, 18 men were killed, and the Tarbells' mother, Esther, cared for one of the burn victims in their home. In another incident, three women died in a kitchen explosion. Tarbell was not allowed to see the bodies, but she snuck into the room where the women awaited burial. Tarbell suffered from nightmares for the rest of her life. After the Rouseville boom was finished in 1869, the family moved to Titusville, Pennsylvania. Tarbell's father built a family house at 324 Main Street using lumber and fixtures from the defunct Bonta Hotel in Pithole, Pennsylvania. Tarbell's father later became an oil producer and refiner in Venango County. Franklin's business, along with those of many other small businessmen, was adversely affected by the South Improvement Company scheme (circa 1872) between the railroads and more substantial oil interests where in less than four months during what was later known as "The Cleveland Conquest" or "The Cleveland Massacre," Standard Oil absorbed 22 of its 26 Cleveland competitors. Later, Tarbell would vividly recall this event in her writing, in which she accused the leaders of the Standard Oil Company of using unfair tactics to put her father and many small oil companies out of business. The South Improvement Company secretly worked with the railroads to raise the rates on oil shipment for independent oil men. The members of South Improvement Company received discounts and rebates to offset the rates and put the independents out of business. Franklin Tarbell participated against the South Improvement Company through marches and tipping over Standard Oil railroad tankers. The government of Pennsylvania eventually moved to disband the South Improvement Company. The Tarbells were socially active, entertaining prohibitionists and women's suffragists. Her family subscribed to Harper's Weekly, Harper's Monthly, and the New York Tribune and it was there that Ida Tarbell followed the events of the Civil War. Tarbell would also sneak into the family worker's bunkhouse to read copies of the Police Gazette—a gruesome tabloid. Her family was Methodist and attended church twice a week. Esther Tarbell supported women's rights and entertained women such as Mary Livermore and Frances E. Willard. Ida Tarbell was intelligent—but also undisciplined in the classroom. According to reports by Tarbell herself, she paid little attention in class and was often truant until one teacher set her straight: "She told me the plain and ugly truth about myself that day, and as I sat there, looking her straight in the face, too proud to show any feeling, but shamed as I never had been before and never have been since." Tarbell was especially interested in the sciences, and she began comparing the landscape around her in Pennsylvania to what she was learning in school. "Here I was suddenly on a ground which meant something to me. From childhood, plants, insects, stones were what I saw when I went abroad, what I brought home to press, to put into bottles, to litter up the house I had never realized that they were subjects for study School suddenly became exciting." Tarbell graduated at the head of her high school class in Titusville and went on to study biology at Allegheny College in 1876, where she was the only woman in her class of 41. Tarbell had an interest in evolutionary biology—at her childhood home she spent many hours with a microscope—and said of her interest in science, "The quest for the truth had been born in me the most essential of man's quests." One of Tarbell's professors, Jeremiah Tingley, allowed her to use the college's microscope for study and Tarbell used it to study the Common Mudpuppy, a foot long amphibian that used both gills and a lung and thought to be a missing link. Tarbell displayed leadership at Allegheny. She was a founding member of the local sorority that became the Mu chapter of the Kappa Alpha Theta sorority in 1876. Tarbell also led the charge to place a sophomore stone on campus dedicated to learning and with the Latin phrase, Spes sibi quisque, which translates to "Everyone is his/her own hope". She was a member of the campus women's literary society, the Ossoli Society, named after writer Margaret Fuller Ossoli, and wrote for the society's publication, the Mosaic. Tarbell graduated in 1880 with an A. B. degree and an M. A. degree in 1883. Tarbell later supported the university by serving on the board of trustees, to which she was first elected in 1912. She was the second woman to serve as a trustee and held the post for more than three decades.

Ерте мансап

Тарбелл қоғамға пайдалы болуды көздеп мектепті тастады, бірақ қалай істеу керектігін білмей, мұғалім болды. Тарбелл мансабын 1880 жылдың тамызында Огайо штатының Польша қаласындағы Польша одағы семинариясының директоры ретінде бастады. Мектеп орта мектеп және жергілікті мұғалімдерге білім беру курстарын ұйымдастырды. Тарбелл геология, ботаника, геометрия, тригонометрия пәндерін, сондай-ақ грек, латын, француз және неміс тілдерін оқытты. Екі жылдан кейін мұғалімдік қызметтің өзіне тым ауыр екенін түсініп, үйіне қайтты. Жұмыс жүктемесінен шаршап, жалақының аздығына ашуланып, ата-анасынан қарыз алуға мәжбүр болды. Тарбелл Пенсильванияға оралды, онда Нью-Йорк штатының Чаутауква қаласындағы үйден оқу курстарына арналған оқулық қосымшасы – The Chautauquan журналының редакторы Теодор Л. Фладпен танысты. Тарбеллдің отбасы ересектер білімін және өздігінен оқуды қолдайтын қозғалыспен жақсы таныс болған. Ол Фладтың басылымға жазу туралы ұсынысын қуана қабылдады. Бастапқыда Тарбелл Пенсильвания штатының Медвилл қаласындағы бас кеңседе екі апта, ал қалған екі аптаны үйде жұмыс істеді. Бұл оған үйде микроскоппен биологияны зерттеуді жалғастыруға мүмкіндік берді. 1886 жылы ол бас редактор болып тағайындалды, оның міндеттеріне түзеу оқу, оқырмандардың сұрақтарына жауап беру, белгілі бір сөздердің дұрыс айтылуын қамтамасыз ету, шетел тіліндегі тіркестерді аудару, кейіпкерлерді анықтау және сөздерді түсіндіру кірді. Тарбелл өзінің жазу стилін және даусын қалыптастырғаннан кейін журналға қысқа мақалалар жаза бастады, содан кейін ұзақ материалдарға көшті. Оның алғашқы мақаласы – 1886 жылдың желтоқсан айында жарық көрген «Цинциннатидің өнеркәсібі мен өнері». Стив Вайнбергтің «Тарбеллдің сенімділігін қабылдау» кітабында айтылғандай, осы кезде Тарбелл өмірі бойы сақтайтын стильді қалыптастырды: «Тарбелл өзінің мақалаларына, эсселеріне және кітаптарына өзінің тұрақты әділдігіне негізделген моральдық мазмұнмен толықтыратын. Бұл әділдік кейде икемсіздікке ұқсаса да, оның реформаға ұмтылысын, Рокфеллермен болашақтағы қақтығысындағы маңызды элементті қозғады». Тарбелл әйелдердің рөліне қатысты өзінің қарама-қайшылықты көзқарастарын көрсеткен екі мақала жазды. Тарбеллдің «Изобретатель ретінде әйелдер» мақаласы 1887 жылдың наурыз айында The Chautauquan журналында жарияланды. Мэри Лоу Дикинсонның мақаласында патент алған әйелдердің саны шамамен 300-ге жуық екені және әйелдер ешқашан табысты өнертапқыштар бола алмайтыны туралы мәлімдеме жасалғанда, Тарбеллдің қызығушылығы оянды және ол өз зерттеуін бастады. Тарбелл Вашингтон қаласындағы Патент кеңсесіне барып, бөлім басшысы Р. С. Макгиллмен кездесті. Макгилл 2000-ға жуық әйелдің тізімін жасаған еді. Тарбелл мақалада былай деп жазды: «Білуге және сенуге тұрарлық үш нәрсе: әйелдер көптеген пайдалы бұйымдарды ойлап тапқан; бұл патенттер күмәнді еркек ойларының күмәндануынша, ‘киім-кешек пен ас үй’ құрылғыларымен ғана шектелмейді; өнертабыс – әйелдің үлкен мүмкіндіктері бар сала». Тарбелл 1887 жылдың сәуір айында осы мақаласын журналистикадағы әйелдер туралы материалмен толықтырды. Мақалада тарих, журналистиканың тәжірибесі және кеңестер берілді, соның ішінде журналистика әйелдер үшін ашық алаң болғанымен, олардың көз жасын тез төгіп, әлсіз көрінуіне болмайтыны ескерілді. Тарбелл «жалданып алынған қыз» болудан бас тартып, Теодор Фладпен туындаған даудан кейін өз жолын табуды шешті. Тарбелл әкесінің жалдамалы жұмысшы болудан гөрі өз ісімен айналысудың жақсы екенін айтқан философиясын ұстанды. Ол шабыт пен жазу тақырыбы ретінде Гермен де Сталь және мадам Роланд сияқты тарихтағы әйелдерді зерттеуді бастады. Фладпен туындаған даудың нақты себебі құпия болып қала береді, бірақ оның бірі – Фладтың ұлының есімін Тарбеллдің есімінен жоғарырақ Масткейде көрсетуі болуы мүмкін. Тағы бір болжам бойынша, оның отбасысы одан кек алуға себеп бар екенін айтты.

Tarbell left school seeking to contribute to society but unsure of how to do so, she became a teacher. Tarbell began her career as headmistress at Poland Union Seminary in Poland, Ohio in August 1880. The school was both a high school and provided continuing education courses for local teachers. Tarbell taught classes in geology, botany, geometry, and trigonometry as well as languages: Greek, Latin, French, and German. After two years, she realized teaching was too much for her, and she returned home. She was exhausted by the workload and exasperated by the low wages which meant she had to borrow money from her parents. Tarbell returned to Pennsylvania, where she met Theodore L. Flood, editor of The Chautauquan, a teaching supplement for home study courses at Chautauqua, New York. Tarbell's family was familiar with the movement which encouraged adult education and self study. She was quick to accept Flood's offer to write for the publication. Initially, Tarbell worked two weeks at the Meadville, Pennsylvania headquarters and worked two weeks at home. This allowed her to continue her own study at home in biology using microscopes. She became managing editor in 1886, and her duties included proofreading, answering reader questions, providing proper pronunciation of certain words, translating foreign phrases, identifying characters, and defining words. Tarbell began writing brief items for the magazine before working up to longer features as she established her writing style and voice. Her first article was 'The Arts and Industries of Cincinnati' and appeared in December 1886. According to Steve Weinberg in Taking on the Trust, this was when Tarbell established a style that would carry throughout her career: "Tarbell would imbue her articles, essays, and books with moral content, grounded in her unwavering rectitude. That rectitude, while sometimes suggesting inflexibility, drove her instincts for reform, a vital element in her future confrontation with Rockefeller." Tarbell wrote two articles that showcased her conflicting views on the roles of women that would follow her through her life. Tarbell's article, "Women as Inventors," was published in the March 1887 issue of The Chautauquan. When an article written by Mary Lowe Dickinson claimed the number of women patent owners to be about 300—and that women would never become successful inventors—Tarbell's curiosity was sparked and she began her own investigation. Tarbell traveled to the Patent Office in Washington, D. C., and met with the head of the department, R. C. McGill. McGill had put together a list of close to 2,000 women. Tarbell wrote in the article, "Three things worth knowing and believing: that women have invented a large number of useful articles; that these patents are not confined to 'clothes and kitchen' devices as the skeptical masculine mind avers; that invention is a field in which woman has large possibilities." Tarbell later followed this article up with a showcase on women in journalism in April 1887. The article contained history, journalism practices, and advice including a warning that journalism was an open field for women, and yet women should refrain from shedding tears easily and appearing weak. Tarbell balked at being a "hired gal" and decided to strike out on her own after a falling out with Theodore Flood. Tarbell decided to follow her father's philosophy that it was better to work for oneself than to be a hired hand. She began researching women from history including Germaine de Staël and Madame Roland for inspiration and as subject matter for her writing. The real reason for the fall out with Flood remains a mystery, but one reason may have been the placement of his son's name on the Masthead above Tarbell's own. Another hinted that her family had reason to seek revenge on him.

1890 жылдары Париж

Шаутауканның қауіпсіздігін тастап, Тарбелл 1891 жылы 34 жасында Парижге көшіп, өмір сүрді және жұмыс істеді. Ол «Шотаукван» клубынан келген үш әйел доспен бірге Рю-дю-Соммерардағы пәтерде тұрды. Пәтер Пантеон, Париждің Нотр-Дам соборы және Сорбоннаға бірнеше квартал қашықтықта орналасқан. Бұл Париждегі қызықты кезең болды. Эйфель мұнарасы 1889 жылы салынып аяқталған еді. Тарбелл мен оның достары Дега, Моне, Мане және Ван Гог сияқты импрессионистердің өнерін тамашалады. Тарбелл суреттердің түсін былай сипаттады: «көк және жасыл түстер өте жарқын және күшті болғандықтан, тіпті айқайлағандай». Тарбелл Мулен-Руждағы канкан биін тамашалады және отбасына жазған хатында Марк Твеннің «Шетелдегі кінәсіздер» кітабындағы сипаттамасын оқуға кеңес берді, өйткені ол туралы өзі жазуды ұнатпады. Тарбелл Парижде белсенді әлеуметтік өмір сүрді. Ол және оның пәтердестері ағылшын және француз тілдерін білетін адамдардың тілдік дағдыларын жаттықтыру үшін тіл салонын ұйымдастырды. Оның үй иесі, мадам Бонне, әйелдер мен басқа тұрғындар үшін апта сайын кешкі ас берді. Тұрғындардың арасында Мысырдан келген жас жігіттер де болды, соның ішінде Мысыр билеушісінің туысы Саид Туссум да бар еді. Тарбелл болашақ француз тарихшысы және Смит колледжінің профессоры Чарльз Даунер Хазенмен танысып, мүмкін романтикалық қарым-қатынас құрды. Тарбелл Парижде жазушы ретінде мансап жасауға кірісті. Ол өзін асырау үшін Питтсбург Диспетчер, Цинциннати Таймс Стар және Чикаго Трибьюн сияқты бірнеше американдық газетке жазды. Тарбелл 1891 жылдың желтоқсан айындағы «Скрибнерс» журналында «Франция Адоре» атты әңгімесін жариялады. Бұл жұмыстардың бәрі, сондай-ақ жеке сабақтар Тарбеллге алғашқы өмірбаянын – Мадам Роланд туралы кітабын жазуға көмектесті: Француз төңкерісі кезінде ықпалды салонның жетекшісі. Тарбелл тарихтан әйелдердің есімдерін шығаруды қалады. Оның зерттеулері оны Роланның ұрпағы Леон Марильермен таныстырды, ол Роланның хаттары мен отбасылық құжаттарына қол жеткізуге мүмкіндік берді. Марильер Тарбеллді Роланның Ле Клостағы жылдық эстатесіне шақырды. Тарбелл Парижде білімін жалғастырды және француз тарихшылары қолданатын зерттеу және тергеу әдістерін үйренді. Тарбелл Сорбоннада лекцияларға қатысты, оның ішінде Француз төңкерісінің тарихы, 18 ғасыр әдебиеті және кезеңдік сурет салу бойынша лекцияларды тыңдады. Ол француз тарихшыларынан дәлелдерді анық және убедительно ұсынуды үйренді. Тарбелл Мадам Роланд туралы білгендері оның дүниетанымын өзгертті. Ол өмірбаянын Роландқа деген құрметпен бастады, бірақ зерттеулерін жалғастырған сайын көңілі түсіп қалды. Тарбелл Роланд күйеуінің пікірін қолдағандықтан, ол ойлағандай тәуелсіз ойшыл емес екенін және зорлық-зомбылыққа, Террорға және өзінің өліміне әкелетін жағдай жасауда кінәлі екенін анықтады. Ол Роланд туралы былай деп жазды: «Бұл әйел зорлық-зомбылыққа ең тұрақты ықпал еткендердің бірі болды, өзінің мақсаттарына жету үшін осы қорқынышты революциялық күшті, мені таң қалдыратын және қорқытатын, пайдалануға тіпті құштар болды, өзін және достарын қажет болмай қалғанда оны бақылауға жеткілікті күшті деп балалықпен сендірді. Менің өзіме деген сенімділігіме ең ауыр соққы революцияны құдайдың қаруы деп санаудан айырылғаннан келді. Дүниенің алты күнде жаратылмағанын білгеннен бері мен ақыл-ой және рухани жағынан осылай күйзелген емеспін». Осы уақытта Тарбеллға жаман хабар келді, содан кейін шок болды. Франклин Тарбеллдің серіктесі өз-өзіне қол жұмсады, бұл Франклинді қарызға батырып жіберді. Кейіннен 1892 жылдың шілдесіндегі газетте Тарбеллдің туған қаласы Титусвилл су тасқыны мен өрттен толыққанды қирағандығы хабарланды. 150-ден астам адам қаза тапты, және ол отбасының да қаза тапқан болуынан қорқады. Мұнай сағасы суға толып, судағы жанғыш заттар жанды да жарылды. Тарбелл «Қауіпсіз!» деген бір сөзді білдіретін жеделхат алғанда тынышталды. Оның отбасы мен үйі аман қалды.

Leaving the security of The Chautauquan, Tarbell moved to Paris in 1891 at age 34 to live and work. She shared an apartment on the Rue du Sommerard with three women friends from The Chautauquan. The apartment was within a few blocks of the Panthéon, Notre Dame de Paris, and the Sorbonne. This was an exciting time in Paris. The Eiffel Tower had been finished recently in 1889, and Tarbell and her friends enjoyed the art produced by Impressionists including Degas, Monet, Manet, and Van Gogh. Tarbell described the color of the art as "the blues and greens fairly howl they are so bright and intense." Tarbell attended the Can can at the Moulin Rouge and in a letter to her family she advised them to read Mark Twain's description of it in The Innocents Abroad as she didn't like to write about it. Tarbell had an active social life in Paris. She and her flatmates hosted a language salon where both English and French speakers could come together and practice their non native language skills. Her landlady, Madame Bonnet, held weekly dinners for the women and her other tenants. These tenants included young men from Egypt, and among them was Prince Said Toussoum, a cousin of the Egyptian ruler. Tarbell met and had a possible romance with Charles Downer Hazen, a future French historian and professor at Smith College. Tarbell set about making her career as a writer in Paris. She supported herself by writing for several American newspapers including the Pittsburgh Dispatch, the Cincinnati Times Star, and the Chicago Tribune. Tarbell published the short story, France Adorée, in the December 1891 issue of Scribner's Magazine. All of this work, along with a tutorship, helped Tarbell as she worked on her first biography, a book on Madame Roland: the leader of an influential salon during the French Revolution. Tarbell already wanted to rescue women from the obscurity of history. Her research led her to an introduction to Leon Marillier, a descendant of Roland who provided access to Roland's letters and family papers. Marillier invited Tarbell to visit the Roland Country estate, Le Clos. Tarbell continued her education in Paris and also learned investigative and research techniques used by French historians. Tarbell attended lectures at the Sorbonne—including those on the history of the French Revolution, 18th century literature, and period painting. She learned from French historians how to present evidence in a clear, compelling style. What Tarbell discovered about Madame Roland changed her own worldview. She began the biography with admiration for Roland but grew disillusioned as she researched and learned more. Tarbell determined that Roland, who followed her husband's lead, was not the independent thinker she had imagined and was complicit in creating an atmosphere where violence led to the Terror and her own execution. She wrote of Roland, "This woman had been one of the steadiest influences to violence, willing, even eager, to use this terrible revolutionary force, so bewildering and terrifying to me, to accomplish her ends, childishly believing herself and her friends strong enough to control it when they needed it no longer. The heaviest blow to my self confidence so far was my loss of faith in revolution as a divine weapon. Not since I discovered the world not to have been made in six days had I been so intellectually and spiritually upset." It was during this time that Tarbell received bad news and then a shock. Franklin Tarbell's business partner had committed suicide, leaving Franklin in debt. Subsequently, a July 1892 newspaper announced that Tarbell's hometown of Titusville had been completely destroyed by flood and fire. Over 150 people died, and she feared her family was among them. Oil Creek had flooded and inflammable material on the water had ignited and exploded. Tarbell was relieved when she received a one word cablegram that read: "Safe!" Her family and their home had been spared.

МакКлюр журналы

Тарбелл баспагер Сэмюэл МакКлюр басқаратын синдикатпен мақалалар жариялаған, ал МакКлюр француздардың үлкен қоғамдық жұмыстарды қалай жүргізетінін сипаттаған Месье Альфандтың «Париж көшелерін салу» атты Тарбелл мақаласын оқыған. МакКлюр таңғалып, әріптесі Джон С. Филипске: «Осы қыз жазуға өте қабілетті. Біз оны біздің журнал үшін жұмыс істеуге көндіруіміз керек» деді. Ол айтқан журнал – Philips екеуінің орта сынып оқырмандарына ұнату үшін жаңадан іске қосуды жоспарлап отырған McClure's Magazine еді. МакКлюр Тарбелл өзіне жұмыс істегісі келетін жазушының дәл осындай екеніне көз жеткізген соң, 1892 жылы Францияға бару жоспарымен келгенде, оның үйіне барып, жаңа журналдың редакторы лауазымын ұсынды. Тарбелл МакКлюрді «көшпенді от» деп сипаттады. Ол сапарынан кешігіп, пойызға үлкермей, Женеваға бару үшін Тарбелден 40 доллар қарыз алды. Тарбелл өзінің демалысына жинаған ақшаны қайта көрмейтінін ойлады, бірақ оның кеңсесі келесі күні сол ақшаны жіберді. Тарбелл бастапқыда Роландтың өмірбаянын аяқтау үшін ұсыныстан бас тартты, бірақ МакКлюр әлгі іске бейілді болды. Содан кейін McClure's журналының көркемдік директоры Август Джакаси Тарбеллге журналдың тұңғыш нөмірін көрсетті. МакКлюр журналының редакторы болудың орнына, Тарбелл журналға тәуелсіз мақалалар жаза бастады. Ол Париждегі әйел зиялылары мен жазушылар, сондай-ақ ғалымдар туралы мақалалар жазды. 1893 жылы «Бостон транскрипті» үшін жазған «Парижтік әйел журналист» сияқты мақалалары әйел журналистер мен жазушыларға үлгі болады деп үміттенді. Ол 1893 жылғы мақаласы үшін Луи Пастермен сұхбаттасып, Пастердің үйіне барып, журнал үшін оның отбасылық суреттерін қарады. Пастердің болашаққа қатысты пікірлерін білу үшін ол тағы да оның алдына барды. Бұл материал «Болашақтың шегінде» атты тұрақты репортажға айналды. Репортажға Эмиль Зола, Альфонс Доде және Александр Дюма-ұлы да сұхбат берді. Тарбелл журналдың Париждегі өкілі қызметін атқарды. Кейін Тарбеллге Франсис Ходжсон Бернеттің орнына жастар редакторы лауазымы ұсынылды. Мадам Роландтың өмірбаянын аяқтағаннан кейін Тарбелл үйіне оралып, McClure's журналына жылдық 3000 доллар жалақымен жұмысқа орналасты.

Tarbell had published articles with the syndicate run by publisher Samuel McClure, and McClure had read a Tarbell article called The Paving of the Streets of Paris by Monsieur Alphand, which described how the French carried out large public works. Impressed, McClure told his partner John S. Philips, "This girl can write. We need to get her to do some work for our magazine". The magazine he was referring to was McClure's Magazine, a new venture that he and Philips were intending to launch to appeal to the average middle class reader. Convinced that Tarbell was just the kind of writer that he wanted to work for him, he showed up at Tarbell's door in Paris while on a scheduled visit to France in 1892 to offer her the editor position at the new magazine. Tarbell described McClure as a "will of the wisp". He overstayed his visit, missed his train, and had to borrow $40 from Tarbell to travel on to Geneva. Tarbell assumed she would never see the money, which was for her vacation, again but his offices wired over the money the next day. Tarbell initially turned him down so she could continue working on the Roland biography but McClure was determined. Next, the art director for McClure's, August Jaccaci, made a visit to Tarbell to show her the maiden issue of the magazine. Instead of taking up the editor position at McClure's, Tarbell began writing freelance articles for the magazine. She wrote articles about women intellectuals and writers in Paris as well as scientists. She hoped articles such as "A Paris Press Woman" for the Boston Transcript in 1893 would provide a blueprint for women journalists and writers. She interviewed Louis Pasteur for an 1893 article, visiting with Pasteur and going through his family photographs for the magazine. She returned to Pasteur again to find out his views on the future. This piece turned into a regular report on "The Edge of the Future." Others interviewed for the report included Émile Zola, Alphonse Daudet, and Alexandre Dumas fils. Tarbell took on the role of the magazine's Paris representative. Tarbell was then offered the position of youth editor to replace Frances Hodgson Burnett. When her biography of Madame Roland was finished, Tarbell returned home and joined the staff of McClure's for a salary of $3,000 a year.

Жазу стилі мен әдістемесі

Тарбелл жазудағы қатаң еңбек этикасымен танымал болды. Тарбеллдің ғылымдағы алғашқы білімі оның зерттеулеріне ғылыми көзқарас ұсынуына мүмкіндік берді. Оның айтқан әр сөзі фактілермен негізделгендіктен, оның ерте туындылары фактілерге батып кеткендей сипатталды. Оның әдісі де ғылыми және журналдардың мерзіміне қатысты талаптармен басшылыққа алынды. Ол күн сайын "Жауап беру қажет" жинағынан жиырмаға дейін хат жазатын. Тарбелл зерттеу жұмыстарын өте мұқият жүргізді. Линкольнның өмірбаянын жаза бастаған кезде, ол қайтыс болғанына бар-жоғы 30 жыл ғана өткен еді, ал Тарбелл Линкольннің замандастарымен сұхбаттасу үшін алыс-жақын жерлерге сапар шекті. Оның зерттеулері 300-ден астам құжатты, соның ішінде жарияланбаған сөздерді, хаттарды, суреттерді және жеке оқиғаларды ашты. Тарбелл өмірбаяндарында дұрыс таңдалған анекдоттарды пайдалану арқылы кейіпкерлеріне жан беруге және жаңа перспективалар ұсынуға қол жеткізді. Тарбелл өмірбаян жазғанда, жазушының "өз ойынан сол адам туралы білетіннің бәрін жоюдан бастауы керек, оны бұрын естімегендей бастауы керек. Содан кейін бәрі жаңа, таза. Осы жаңа материалды оқып, сана жаңаша түсінеді" деп кеңес берді. Тарбеллдің анекдоттарды қосуы оның кейіпкерлеріне жаңа көзқарас сыйлады. Тарбелл Линкольн туралы мақалалардың дұрыстығын оларға ақпарат берген адамдарға жіберу арқылы екі рет тексерді. Тарбеллдің жазуы бір өмірбаяншы тарапынан әділ және кәсіби деп сипатталды (бірақ кейінірек кейбір сарапшылар оны қорытындыларын қолдау үшін деректерді таңдап алды деп айыптады), ал оның әдістері басқа да тергеуші журналистерді оқыту үшін кеңінен қолданылды. Standard Oil компаниясының бизнес-практикаларын зерттеу және ұсыну кезінде ол өзінің материалдарын тарихи құжаттама және баяндама ретінде көрсетуді қалады. Тарбеллдің үкіметтік құжаттар, сот процестері және сұхбаттар арқылы корпорацияларды зерттеу әдісі құпия корпорация мен жауаптан қашқан бас директордың құпиясын ашты. Тарбелл зерттеу материалдарымен жабылған үстелде жұмыс істеуді ұнататын. "Стандарт Ойл тарихы" еңбегін жазатын кезде Тарбелл үйден жұмыс істеді, күніне бір рет МакКлюр кеңсесіне баратын. Нью-Йорктегі үйінде ол серіктес үстелінде қағаздар үйірісімен бүлінген иілген ағаш орындықта отырды. Тарбелл қажетті кітаптарды, транскрипттерді және кесінділерді жинап, оларды ретке келтіріп, жазатын. Бір тарауды аяқтап, тапсырғаннан кейін, ол материалды қайта қарап, келесі бөлімі үшін қайтадан реттейтін. Коннектикут фермасында Тарбелл күнге толы кітапханадағы махоган үстелде жұмыс істеді.

Tarbell was known for her strong work ethic in writing. Tarbell's early background in the sciences brought a touch of scientific inquiry to her investigations. Each statement she made was supported by facts so much so that her early works have been described as drowning in facts. Her method was also scholarly and driven by the demands of magazine deadlines. She could dictate as many as twenty letters a day from a "To Be Answered" pile on her desk. Tarbell was extremely thorough when conducting research. At the time she began Lincoln's biography, he had been dead for only 30 years, and Tarbell traveled far and wide interviewing Lincoln's contemporaries. Her research uncovered more than 300 documents including unpublished speeches, letters, pictures and personal anecdotes. It was through the use of well selected anecdotes in her biographies that Tarbell was able to breathe life into the subject and offer new perspectives. When writing a biography, Tarbell suggested that the writer should "start by wiping out of his mind all that he knows about the man, start as if you had never before heard of him. Everything then is fresh, new. Your mind, feeding on this fresh material, sees things in a new way". Tarbell's inclusion of anecdotes gave new perspectives to her subjects. Tarbell double checked the Lincoln articles for accuracy by sending them out to those whose information she had included. Tarbell's writing has been described by a biographer as fair and professional, (though some later observers have been less kind, accusing her of cherry picking data to support her conclusions) and her methods have been used widely to train other investigative journalists. When conducting and presenting the details about Standard Oil's business practices she wanted to present her materials as historical documentation and narrative. Tarbell's technique in researching corporations through government documents, lawsuits, and interviews managed to break through a secretive corporation and evasive CEO. Tarbell liked to work from a desk covered in research materials. While working on The History of Standard Oil, Tarbell worked from home in her study with a break once a day to go to the McClure's office. At home in New York, she sat on a bentwood chair at a partners desk with messy heaps of paper. Tarbell would gather the books, transcripts, and clippings she needed, put them in order and write. When a chapter was finished and handed in, she reviewed the material again and rearranged its order for her next installment. On her Connecticut farm, Tarbell worked from a mahogany desk in a sunny library.

Басқа БАҚ-та бейнелеу

Чарльз Клейннің "Арыстан мен тышқан" (1905) атты саяси пьесасы Тарбеллдің "Стандарт Ойл" компаниясы туралы мақалалар сериясы "МакКлюр" журналында жарияланғаннан кейін көп ұзамай сахнаға қойылды, және сюжеті оның күресіне негізделген деп есептелді. (Оның атауы Эзоп мысалының атынан алынған.) 686 үздіксіз қойылымы Нью-Йорктегі кез келген американдық пьеса үшін рекордты көрсетті, ал төрт труппа пьесаны гастрольдік сапарға шығарды. "Мас тарих" телешоуының 5-маусымының 6-бөлімі "Күшсіздер" деп аталады, онда Шеннон Вудворд Тарбелл рөлін сомдайды. Джон Габрус баяндамасын жасады.

Таңдалған мақалалар

"Цинциннатидің өнер және өндіріс салалары". Chautauquan, 1886 жылғы желтоқсан, 160–62 бб. "Ойлап табушы әйелдер". Chautauquan, 1887 жылғы наурыз, 355–57 бб. "Журналистикадағы әйелдер". Chautauquan, 1887 жылғы сәуір, 393–95 бб. "Пастер үйінде". McClure's Magazine, 1893 жылғы қыркүйек, 327–40 бб. "Париж көшелерінде". New England Magazine, 1893 жылғы қараша, 259–64 бб. "Қылмыскерлерді анықтау". McClure's Magazine, 1894 жылғы наурыз, 355–69 бб. "Наполеон Бонапарт". McClure's Magazine, 1894 жылғы қараша – 1895 жылғы сәуір. "Авраам Линкольн". McClure's Magazine, 1895 жылғы қараша – 1896 жылғы қараша. "Стандарт Ойл компаниясының тарихы". McClure's Magazine, 1896 жылғы қараша – 1903 жылғы шілде; 1903 жылғы желтоқсан – 1904 жылғы қазан. "Джон Д. Рокфеллер: Мінез-құлықты зерттеу". 1 және 2 бөлімдер. McClure's Magazine, 1905 жылғы шілде, 227–49 бб.; 1905 жылғы тамыз, 386–97 бб. "Коммерциялық Макиавеллизм". McClure's Magazine, 1906 жылғы наурыз, 453–63 бб. "Біздің замандағы тарифтер". American Magazine, 1906 жылғы желтоқсан, 1907 жылғы қаңтар, 1907 жылғы наурыз–маусым. "Рузвельт пен Рокфеллер". American Magazine, 1907 жылғы желтоқсан – 1908 жылғы ақпан. "Америкалық әйел". American Magazine, 1909 жылғы қараша – 1910 жылғы мамыр. "Кейісті әйел". American Magazine, 1912 жылғы қаңтар. "Әйел болудың мәні". American Magazine, 1912 жылғы наурыз, 563–68 бб. "Ұшу – орындалған арман!". American Magazine, 1913 жылғы қараша, 65–66 бб. "Бизнестегі алтын қағида". American Magazine, 1914 жылғы қазан – 1915 жылғы қыркүйек. "Флорида – және одан кейін не?". McCall's Magazine, 1926 жылғы мамыр–тамыз. "Бүгінгі әлемдегі ең үлкен оқиға?". McCall's Magazine, 1926 жылғы қараша – 1927 жылғы ақпан. "Айда Тарбеллдің тыйым салуға қатысты пікірі". Delineator, 1930 жылғы қазан, 17 б.