Кіріспе

Америкалық бейсболшы Эрнест Жадсон Уилсон (28 ақпан 1894 – 24 маусым 1963), «Бойим» деген лақап атымен белгілі, негр лигасы бейсболында үшінші база ойыншысы, бірінші база ойыншысы және менеджер болған. Ол 1922-1945 жылдар аралығында «Балтимор Блэк Сокс», «Хоумстед Грейс» және «Филадельфия Старс» командаларында ойнады. Уилсон ерекше дене бітімімен, шаршаңқы мінезімен және тамаша соққы дағдыларымен танымал болды. Негр лигасының ең қуатты соққышыларының бірі ретінде, оның .351 орташа көрсеткіші оны үздік бес ойыншының қатарына қосады. Уилсон 2006 жылы Бейсбол Даңқы залына қабылданып, сол жылы құрметке ие болған 17 қара түсті негр лигасының немесе негр лигасына дейінгі ойыншыларының бірі болды.

Ерте өмір

Уилсон Вирджиния штатының Ремингтон қаласында дүниеге келген. Жасөспірім шағында ол Вашингтон қаласының Фогги Боттом ауданына көшіп барды. Уилсонның ерте өмірі туралы алғашқы мәлімет 1918 жылдың 29 маусымында АҚШ армиясына қабылдануы болды, онда ол Бірінші дүниежүзілік соғыста 417-ші қызметтік батальонның D ротасында капрал болып қызмет етті.

Мансап

Уилсон 1922 жылы «Балтимор Блэк Сокс» командасы сапында дебют жасады. Бұқаралық ақпарат құралдары оны «Бейб Рут Уилсон» деп атаса да, командаластары оның сызықтық соққылары аутфилд қоршауларына тигенде шығаратын дыбысынан кейін «Бужум» деп лақап берді. Уилсон командаға қосылғаннан кейін, команда 12 ойын қатары жеңіске жетті. Бірінші маусымын .390-тық соққы көрсеткішімен аяқтады және командадағы ең көп хоум-ран соққан ойыншы болды. 1923 жылы «Блэк Сокс» командасы «Шығыс түрлі-түсті лигасына» қосылды. Алайда, команда соңғы орынды иеленді, нәтижесінде Пит Хилл команданың бас жаттықтырыушысы болып тағайындалды. 1920 жылдары Уилсон қысқы бейсболда Куба лигасында да керемет жетістіктерге қол жеткізді. Лига тарихындағы ең жоғары соққы көрсеткіші оныкі болды. 1931 жылы Уилсон «Гомстед Грейс» командасына, ал 1932 жылдың бір бөлігінде «Питтсбург Кроуфордс» командасына ауысты, маусымды осы командамен аяқтады. 1933 жылы «Филадельфия Старз» командасына қосылды. 1940 жылы Уилсон «Гомстед Грейс» командасына қайта оралды. Ол 49 жасқа толған 1945 жылға дейін команда сапында өнер көрсетті. Алаңдағы ойын шеберлігімен күрескен Уилсон, допты қолғаппен ұстаудың орнына, көбінесе бұғаттап немесе құлатып тастады. Оның күшті қолы болғандықтан, мұндай жағдайларда қарсыластарды алаңнан шығарып тастай алды. Оның дене бітімі ерекше болды: бойы 1 метр 78 сантиметр, салмағы 88 килограмм, денесі кең, белдері тар, аяқтары иілген және басы бұрық болатын. Сатчел Пейдж Уилсон мен Чино Смит оның ең қиын қарсыластары болғанын айтты (Уилсон Пейджке қарсы .375 соққы көрсетті). Ұстап алушы Джош Гибсон Уилсон бейсболдағы ең жақсы соққышы еді деді. Уилсон жаман мінезімен және жанжалға бейімділігімен танымал болды. Оның досы Джейк Стивенс: «Ол төрешіні көрген сәтте-ақ, есінен шығып кететін» деді. Бірде Уилсон Стивенсті 16-шы қабаттан бір аяғынан ұстап, ішкі кеңістікке тіккен, себебі Стивенс кеш келгендіктен оны оятқан еді. Басқалары, соның ішінде Джуди Джонсон мен Тед Пейдж оны алаңнан тыс жерде басқаша сипаттады. «Ол сіз үшін кез келген нәрсені істейтін еді», - деді Джонсон. Өмірінің соңында ол психиатриялық ауруханаға жатқызылды.

Мұра

Уилсон 2006 жылы Негро лигасы комитеті бейсбол даңқы залына сайланды. Даңқ залының өкілдері Уилсонның тірі туыстары жоқ деп ойлады, бірақ оның шөбере қызы оның салтанатты түрде қабылдануы туралы естіп, оның атынан салтанатқа қатыса алды. 2010 жылы Вашингтон Нэшнлс командасы Уилсонды және тағы бес «Гемстед Грейс» ойыншысын Даңқ залының құрметті тізіміне енгізіп, «Нэшнлс Парк» стадионында олардың құрметіне арналған салтанат өткізді.