Генри Гастингс, 3-ші Хантингдон графы: Англия ақсұлы және саяхатшысы
Henry Hastings, 3rd Earl of Huntingdon
Генри Гастингс (1535-1595): Англиялық пьюритан ақсұлуы, Елизавета I-нің ықтимал мұрагері. Шотландия королевасы Марияға қарсы оппозиция, Солтүстік Кеңесінің президенті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия ақсүйектігі (1535–1595)
English noble (1535–1595)
Генри Гастингс, Хантингдонның 3-графы, КГ, КБ (шамамен 1535, 14 желтоқсан 1595) – ағылшын пуритан ақсүйектігі. Болашақ Эдуард VI-мен бірге білім алған ол Мэри I тұтқынында қысқа уақыт болды, ал кейінірек кейбіреулер оны Елизавета I-нің мұрагері деп санады. Ол Шотландия королевасы Мэридің Норфолк герцогына үйлену жоспарына қарсы күресті және 1569 жылы болған көтеріліс кезінде Шотландия королевасы қашпауы үшін Елизавета оған сеніп тапсырды. 1572 жылдан 1595 жылы қайтыс болғанға дейін Солтүстік Кеңесінің президенті қызметін атқарды.
Henry Hastings, 3rd Earl of Huntingdon, KG, KB (c. 153514 December 1595) was an English Puritan nobleman. Educated alongside the future Edward VI, he was briefly imprisoned by Mary I, and later considered by some as a potential successor to Elizabeth I. He hotly opposed the scheme to marry Mary, Queen of Scots, to the Duke of Norfolk, and was entrusted by Elizabeth to see that the Scottish queen did not escape at the time of the threatened uprising in 1569. He served as President of the Council of the North from 1572 until his death in 1595.
Білім
Гастингс 1535 немесе 1536 жылы Лестерширдегі Ашби-де-ла-Зуч қаласында, Хэнтингдонның 2-ші графы Франсис Гастингс пен Кэтрин Поулдың үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Анасының тегі бойынша ол король Эдуард IV-нің ағасы, 1-ші Кларенс герцогы Джордж Плантагенеттің ұрпағы еді. Бұл оған таққа талап етуге негіз берді. Гастингс бастапқыда отбасылық сарайында жеке тәрбиешілерден білім алды. Эдуард VI-дан бір жасқа үлкен Гастингс корольдің шақыруымен жас ханзадамен бірге оқуға қатысты. Оны Ричард Кокс, Джон Чек және Жан Белмен тәрбиеледі. Олар екеуіне де гуманизм принциптеріне негізделген білім берді. 1548 жылы ол Кембридждегі Куинз колледжінде қысқа ғана уақыт оқыды, сонда ол сарайда және университетте кездескен протестанттық дінге қатты әсер етті. Оған Джон Кинг және Уильям Чадертон көмектесті.
Hastings was born in Ashby de la Zouch, Leicestershire, the eldest son of Francis Hastings, 2nd Earl of Huntingdon, and Catherine Pole in 1535 or 1536. Through his mother, he was descended from George Plantagenet, 1st Duke of Clarence, who was a brother of King Edward IV. This gave him some claim to the throne. Hastings was educated at first by private tutors at his family manor. A year or so senior to Edward VI, Hastings joined the young prince at his studies at the king's invitation. He was tutored under Richard Cox, John Cheke and Jean Belmain. They provided both youths with an education based on the principles of Humanism. In 1548 he spent a brief period at Queens' College, Cambridge, profoundly influenced by the evangelical Protestantism he encountered at court and at the university. John King, and William Chaderton.
Саяси мансап
Ол Эдуард VI, Джейн және Мэри I патшалықтарында оларға адал болды, ал оның әкесі ықпалды саясаткер болып қала берді. 1558 жылы Мэри I баласыз қайтыс болғаннан кейін, оның кіші жарты қарындасы Елизавета I таққа отырды, жаңа патшайым өз қолдаушыларының қатарында сенімді Хейстингс отбасына да сүйенді. Екінші графпен бірге лорд Гастингс Елизаветаның алғашқы парламентіне лордтар палатасына шақырылды және 1559 жылдың көктемінде Жоғарлық және Біркелкілік заңдары қабылдануына (басқа да көптеген мәселелермен қатар) белсенді қатысты. Генрих жаңа патшайымнан Бат орденінің рыцары атағын алды. 1560 жылдың 25 қаңтарында оның әкесі қайтыс болды, содан кейін Генрих Ханттингдонның үшінші графы атанды. Осылайша ол әйелі шешесі мен он бауырының жағдайына жауапкершілікті мойнына алды.
He had been loyal to Edward VI, Jane and Mary I during their respective reigns and his father remained an influential politician. When Mary I died childless and was succeeded by her younger half sister Elizabeth I in 1558, the new queen also counted on the reliable Hastings family among her supporters. Together with the second earl, Lord Hastings received a summons to the Lords in the first parliament of Elizabeth, and attended assiduously, being present (among much else) at the passage of the Acts of Supremacy and Uniformity in the spring of 1559. Henry was named a Knight of the Bath by the new queen regnant. His father died on 25 January 1560 and Henry became the third Earl of Huntingdon. He thus assumed responsibility for his widowed mother and his ten siblings.
Билікке кідіріп келу
Гуманистік білімі, сарайдағы өмір тәжірибесі және жаңа патшайымның құрметіне ие болған күйеу інісі Роберт Дадлидің арқасында Хантингдон ерте дамитынына үміттенген болар. Алайда, сол кезде Тюдорлар әулетінен небары бірқана адам тірі қалған еді, ал бұрынғы ағылшыл патшалық үйі Плантагенеттердің көптеген ұрпақтары таққа талапкер деп есептелді. Хантингдон осы мүмкін талапкерлердің бірі болды және, әсіресе протестанттар мен Шотландия патшайымы Мэридің қарсыластарынан белгілі бір демеу алды. Хантингдон көп ұзамай Йорк әулетінен тарағандығының өзіне кедергі келтіріп тұрғанын түсінді. Шындығында, 1562 жылғы қазан айында Елизавета шешекке шалдыққанда, протестанттар оны болашақ мұрагер ретінде ұсынды. Ол кейіннен оған адалдығын көрсету үшін бар күшін жұмсады, бірақ патшайым оны туған Лестершир округінен тысқары жерде пайдалануға өте ұзақ уақыт бойы келіспеді.
With his humanist education, experience of court life, and a brother in law, Robert Dudley, high in the new queen's favour, Huntingdon might well have expected early advancement. However, at the time few members of the Tudor dynasty remained alive and several descendants of the previous English royal house of Plantagenet were seen as possible heirs to the throne. Huntingdon was among these possible heirs and won a certain amount of support, especially from the Protestants and the enemies of another claimant Mary, Queen of Scots. Huntingdon soon discovered that his Yorkist ancestry barred his way. Indeed, when Elizabeth fell ill with smallpox in October 1562, the Protestant group put him forward as a potential successor and, though he subsequently did all in his power to convince her of his loyalty, the queen proved very slow thereafter to employ him outside his native county of Leicestershire.
Солтүстік кеңесінің төрағасы
Алайда ол оған әлі де пайдалы болды. Ол, әрине, графтың өзі таққа құқығы болғандықтан, Мэридің талаптарын қолдаушыларға аз ғана көңіл бөлетінін көрсетті. 1569 жылдың күзіндегі солтүстік көтерілісі кезінде үш ай бойы ол Шрусберидің 6-шы графы Джордж Талботқа шотланд королевасын Уингфилд сарайынан Тутбериге көшіруге көмектесті. Кейіннен ол 1586 жылы оның сот отырысындағы пэрлердің бірі болды. Елизавета 1570 жылдың сәуір айында оны Ворстердің 3-ші графы Уильям Сомерсетпен бірге Гартер орденінің рыцары етіп тағайындау арқылы оның қызметін ресми түрде мойындады және осы уақыттан бастап оны жоғарылауға үміткер деп санады. Графтардың көтерілісі Томас Рэдклифтің, 3-ші граф Сассекстің солтүстіктегі кеңестің төрағасы ретінде тиімсіз екенін көрсетті, 1572 жылы Хантингдон Солтүстік Кеңесінің төрағасы болып тағайындалды. Осы кезеңде Англияның солтүстігі Шотландияға қарсы қорғаныш аймағы ретінде қалды, Мэри қашқаннан кейін әлі де өте тұрақсыз жағдайда болды. Ол 1588 жылы испандықтардың шапқыншылығына дайындық жұмыстарында белсенді және көзге түсетін рөл атқарды.
However, he was still useful to her. It was doubtless felt that the earl's own title to the crown was a pledge that he would show scant sympathy with the advocates of Mary's claim. For three months during the northern uprising in the autumn of 1569, he assisted George Talbot, 6th Earl of Shrewsbury to remove the Scottish queen from Wingfield Manor to Tutbury. He was later one of the peers at her trial in 1586. Elizabeth formally recognised his service by creating him a Knight of the Garter in April 1570 alongside William Somerset, 3rd Earl of Worcester, and from this time seems to have regarded him as a candidate for promotion. The rebellion of the earls had demonstrated the ineffectiveness of Thomas Radcliffe, 3rd Earl of Sussex as president of the council in the north, in 1572 Huntingdon was appointed president of the Council of the North. Throughout the period the north of England stood as a buffer zone against Scotland, still in a highly volatile state after Mary's flight. He was prominent and active in the preparations of 1588 for the Spanish invasion.
Кейінгі өмірі
1595 жылдың күзінде әскер жинауды бақылау үшін Ньюкаслға солтүстікке барған Хантингдон, Рождествода әйелімен сарайда болуды жоспарлады. Алайда, қарашаның соңында Йоркке оралғанда, қызбаға шалдығып, 1595 жылдың 14 желтоқсанында қайтыс болды. Елизавета патшайым сарайда оның қайғыға батқан жесірін жұбатуға тырысты, бірақ қарыздарын өтеуге көмектеспеді. Баласы болмаған Хантингдон, інісі сэр Джордж Хастингстің үлкен ұлы Фрэнсис Хастингсті мұрагер етіп тәрбиеледі және оны біраз уақытқа Женеваға жіберді. Фрэнсистің он жасар ұлы Генри 1595 жылы Йорк қаласында атасының үйінде тәрбиеленіп өсті. Ағасы өсиет қалдырмағандықтан, төртінші граф Хантингдон, Джордж, оның мүлкін басқарудан жалтарды, бірақ патшайым Хантингдонның теңдесіне лайық жерлеу рәсімі өткізілуін талап етті. Ол өзінің немере інісі Фрэнсиспен бірге Ашби де ла Зучтағы Сент-Хелен шіркеуіне 1596 жылдың 26 сәуірінде жерленді, Фрэнсис одан үш күн ғана кейін қайтыс болды. 1588 жылы салынған Хантингдонның қарудағы портреті қазір Тауэрде ілінген. Хантингдон Хейстингс әулетінің толық тарихын жасады, оның қолжазбасы қазір Британ мұражайында сақтаулы.
Having gone north to Newcastle to oversee the musters in the autumn of 1595, Huntingdon planned to join his wife at court for Christmas. On his return to York in late November, however, he fell ill with a fever and died there on 14 December 1595. At court, Elizabeth went out of her way to comfort his distraught widow, though she did little to mitigate the debts. Childless, Huntingdon had educated Francis Hastings, the eldest son of his brother, Sir George Hastings, as his heir, sending him for a time to Geneva. Francis's ten year old son Henry was being brought up in his great uncle's household at York in 1595. Since his brother had died intestate, George, fourth earl of Huntingdon, tried to avoid taking up the administration of his estate, but the queen insisted upon Huntingdon's being given a funeral commensurate with his rank, and he was buried with his nephew, Francis, who only outlived him by three days, at St Helen's Church, Ashby de la Zouch, on 26 April 1596. A portrait of Huntingdon in armour dated 1588 now hangs in the Tower. Huntingdon was responsible for the compilation of an elaborate history of the Hastings family, a manuscript copy of which is now in the British Museum.