Томас Сеймур – Генрих VIII-нің жеңшесінің інісі, Англия тағына таласқан ақсүйек. Катерина Паррға үйленген, Елизавета I-ге қатысты даулы іс-әрекеттерімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия ақсұлы (1508–1548)
English nobleman (1508–1548)
Томас Сеймур, 1-ші Судли бароны Сеймур, КГ, ПК (шамамен 1508 – 20 наурыз 1549) – Генрих VIII патшаның үшінші әйелі Джейн Сеймурдың інісі. Ол ағасы Эдвард Сеймурмен, Сомерсет герцогы және Англияның қорғаушысымен, олардың сіңлі ұлы, жас король Эдвард VI-ны бақылау үшін күресті. 1547 жылы Сеймур Генрих VIII-нің жесірі Кэтрин Паррға үйленді. Сеймур Кэтринмен некеде болған кезде болашақ патшайым Елизавета I-ді (сонда 14 жаста) өз үйінде тұрғызып, қызықтырып, мүмкін жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшыратты.
Thomas Seymour, 1st Baron Seymour of Sudeley, KG, PC (c. 150820 March 1549) was a brother of Jane Seymour, the third wife of King Henry VIII. With his brother, Edward Seymour, 1st Duke of Somerset and Lord Protector of England, he vied for control of their nephew, the young King Edward VI In 1547, Seymour married Catherine Parr, the widow of Henry VIII. During his marriage to Catherine, Seymour involved the future Queen Elizabeth I (then 14 years old), who resided in his household, in flirtatious and possibly sexual behaviour.
Отбасылық және патшалық байланыстар
Томас Сеймур – сэр Джон Сеймур мен Маргарет Вентворттың ұлы болды. Ол олардың алты ұлының төртіншісі еді; оның ағасы Эдвард (1500–1552) Сомерсеттің 1-ші герцогы атанды. Ол Уилтширдегі Сеймурлар отбасының үйі – Уулфхоллде өсті. Сеймурлар – елдің ақсүйектерін құрайтын отбасы, олар көптеген жер иелері сияқты, өз тегін нормандықтарға дейін жегізеді. Генрих VIII және оның екінші әйелі Анна Болейн ұл тудыра алмады, бірақ Генрих ер бала мұрагерге үміттенді. Оның қызығушылығы Сеймурдың қарындасы Джейнге, Аннаның күтімші қыздарының біріне ауды. Генрих 1536 жылғы мамыр айында Аннаны атқызудан кейін он бір күн өткен соң Джейнге үйленді, соның арқасында Сеймур ағайындыларының ықпалы артты: сол жылы Томас патшаның жеке кеңесінің мүшесі болды. Бірнеше аптадан кейін ол король Генрихтің Франция мен Шотландияға қарсы күресіне қолдау алу үшін император Карл V-нің інісі, Венгрия королі Фердинанд I-ге жіберілді. 1543 жылғы мамыр айында ол Брюссельдегі Габсбургтер сарайына елші болып тағайындалды. Ол осы лауазымға король Генрихтің Кэтрин Паррға үйленуіне байланысты король сарайынан алыстату үшін тағайындалды. Англия мен Франция арасында соғыс басталғанда Сеймур 1543 жылғы 26 маусымда Нидерландыдағы ағылшын армиясының маршалы болып тағайындалды, ол сэр Джон Уоллопқа екінші қолбасшы болды. 24 шілдеде күшті жасақпен ол француздық Булонь портының жанындағы Ринкьсен және Арбриттайн қамалдарын басып алып, қиратты. Ұзақ емес уақытқа ол Уоллоптың ауруы кезінде бас қолбасшылыққа ие болды. Патша туысы ретінде және қызметі үшін сыйлық ретінде Сеймур 1544 жылы артиллерия бас директоры, ал 1545 жылы Синк Порттарының қамқоршысы болып тағайындалды – екеуі де жоғары әскери лауазымдар еді.
Thomas Seymour was the son of Sir John Seymour and Margaret Wentworth. He was the fourth of their six sons; his elder brother Edward (1500–1552) would become 1st Duke of Somerset. He grew up at Wulfhall, the Seymour family home in Wiltshire. The Seymours were a family of country gentry, who, like most holders of manorial rights, traced their ancestry to a Norman origin. Henry VIII and his second wife, Anne Boleyn, did not have a son although Henry hoped for a male heir. His interests turned elsewhere, to Seymour's sister Jane, one of Anne's ladies in waiting. Henry married Jane eleven days after Anne's execution in May 1536, and the Seymour brothers saw their fortunes rise: in that year, Thomas became a gentleman of the privy chamber. A few weeks later he was sent to King Ferdinand I of Hungary, brother of Emperor Charles V, to enlist support for Henry against France and Scotland. In May 1543, he was appointed ambassador to the Habsburg court in Brussels. He was given this posting to remove him from King Henry's court, in view of the King's marriage to Catherine Parr. War breaking out between England and France, Seymour was made marshal of the English army in the Netherlands on 26 June 1543, being second in command to Sir John Wallop. On 24 July, with a strong detachment, he captured and destroyed the castles of Rinquecen and Arbrittayne near the French port of Boulogne. For a short time, he held the chief command during Wallop's illness. Due to his position of privilege as a royal uncle and as a reward for his services, Seymour was made Master General of the Ordnance in 1544 and Lord Warden of the Cinque Ports in 1545, both senior military positions.
Регенттік кеңес және Кэтрин Паррмен неке
Сеймур 1547 жылдың қаңтар айында Генрих VIII қайтыс болғанға дейін сотқа оралды, осылайша Екатерина Англиядағы ең бай әйелдердің біріне айналды. Патшаның өсиетіне сәйкес, тоғыз жасар жетім Эдуард патшаның атынан билік жүргізу үшін регенттік кеңес құрылды. Томас Сеймур Суделидің 1-ші бароны атанды, ал оның үлкен ағасы Эдвард Сомерсет герцогы болды, сондықтан оны көбінесе «Сомерсет» деп атайды. Сонымен қатар, Томас Сеймур ағылшын реформациясының шиеленісті және қауіпті саясаты кезінде ағасының «Қорғаушы» титулы бар бас кеңесші лауазымына көтерілгенін көрді, бұл ресми емес түрде Англияның Лорд-протекторы деп аталып, іс жүзінде оның немере інісі, патшаның регенті ретінде елді басқарды. Томас ағасына наразылық білдіре бастады, олардың арақатынасы суытыла бастады. Томасқа Лорд-адмирал шені берілгенімен, ол ағасының билігі мен ықпалына қызғанышпен қарады және оны Лорд-протектор лауазымынан ығыстыруға тырысты. Томас Сеймур жас патшаға жеке ықпалын көрсету арқылы және мүмкін патшалық үйлену арқылы ағасының регенттік кеңестегі орнын құлатпақ болды. Оның аты Мэри Ховард, Ричмонд герцогинясымен байланысты болғанымен, Генрих VIII қайтыс болған кезде ол әлі үйленбеген еді. Бұрын Генрихтің қыздары Елизавета немесе Мэриға үйленуге ниеттенген, бірақ Генрихтің өлімінен кейін бірнеше апта өткен соң Томас Сеймур Кэтрин Паррмен бұрынғы қарым-қатынасын жаңартты, олар 1547 жылдың сәуірінде немесе мамырында патшаның қайтысынан кейін көпке ұнамайтын жасырын түрде үйленді. Сомерсеттің мақтаншақ әйелі Энн Стэнхоп Кэтрин мен Томасты ұнатпады және оларға қарсы көптеген адамдарды қоса бастады.
Seymour returned to court just before Henry VIII died in January 1547, leaving Catherine one of the wealthiest women in England. According to the King's will, a regency council was constituted to rule on behalf of the nine year old orphaned King Edward. Thomas Seymour became 1st Baron Seymour of Sudeley, and his older brother Edward became Duke of Somerset, and is often, therefore, referred to as "Somerset". In addition, Thomas Seymour saw his brother rise, amid the contentious and dangerous politics of the English Reformation, to the position of chief councillor with an approved title of "Protector" regent, referred to unofficially as Lord Protector of England, in effect, ruler of the realm as regent for his nephew, the king. Thomas began to resent his brother and the relationship between them began to dissolve. Although Thomas was named Lord High Admiral as a concession, he was consumed by jealousy of his brother's power and influence and worked to unseat and replace his brother as Lord Protector. Thomas Seymour sought to overturn his brother's position on the regency council by his personal influence over the young king, and also possibly by making a royal marriage. Although his name had been linked to Mary Howard, Duchess of Richmond, he was still unmarried at the time of Henry VIII's death. He had previously shown some interest in marrying either of Henry's daughters, Elizabeth or Mary; however, within weeks of Henry's death, Thomas Seymour had rekindled the affair with Catherine Parr, and they were secretly married in April or May 1547, too soon after the king's death to suit many. Anne Stanhope, Somerset's proud wife, disliked Catherine and Thomas and began to turn many people in court against them.
Елизаветамен қарым-қатынасы
Некеге тұрғаннан кейін Сеймур әйелінің үйіне көшті, ол Лондондағы Челси Манорында 14 жасар Елизаветамен бірге тұрды. Сеймур – Елизаветаның жартылай бауырының інісі және оның әкесінің жаңа әйелінің күйеуі еді. Енді Елизаветамен бір төбеде тұрып, Томас Сеймур оған көңіл білдіре бастады, оны қыдыртып, төсекте жатқанда немесе оның бөлмесіне түнгі көйлекпен кіргенде жамбасына шапалақ салды. Оның тәрбиешісі Кэт Эшли мұны арсыздық деп санап, Кэтринге хабарлады. Сеймур ашуланып: «Құдайға ант етемін, мен жамандық ойламаймын, мен оны тастамаймын!» деді. Бастапқыда Кэтрин бұл мінез-құлқыны әдепсіздік деп есептеді, тіпті кейде оған қосылды. Елизаветаның осыған қатысты сезімдері белгісіз, бірақ оның Томасқа біршама құрметпен қарағаны айтылады; және оның тәрбиешісі оны «ұятпен кетіруге мәжбүр болса» да, оны қауіпті емес, көңілді деп тапты. Елизаветаның жас екенін, Кэтриннің одан туған қызы екенін және Англия тағына мұрагерлікте екінші орында тұрғанын, ал Сеймур жесір патшайымға үйленгенін ескерсек, оның осы әрекеттері өте орынсыз, таң қалдырарлық және адалсыздық деп есептелді. 1548 жылдың көктемінде Кэтрин жүкті болғанда, күйеуінің Елизаветамен сырбаздық қарым-қатынасына алаңдап, оны Энтони Денни мен оның әйелі Джоан Чамперноунге (Кэт Эшлидің қарындасы) Гертфордширде тұруға жіберді. 1548 жылдың маусым айында Кэтрин мен Томас Сеймур Лондондан Глостерширдегі Судели қамалына көшті, бұл қамал Сеймур Сеймур бароны атағын алғанда оған берілген. 1548 жылдың қыркүйегінде Кэтрин Мэри Сеймур есімді қызды дүниеге әкелді. Бірнеше күннен кейін ол бұрынғыдан бетер ашуланып, санасы шашырады. Томас оны тыныштандыру үшін оның жанында жатты, бірақ оның жағдайы жақсарған жоқ, және ол Елизаветаның 15 жасқа толуына аз қалғанда босану кесірінен қайтыс болды. Кэтрин қайтыс болғаннан кейін барлық мүлкін Томасқа мұра етіп қалдырып, оны Англиядағы ең бай адамдардың біріне айналдырды. Ол оның өліміне «таң қалғанын» айтты, бірақ бұл оған жаңа мүмкіндіктер ашты, өйткені ол қайтадан Елизаветаға көңіл бөлді. Ол одан қашып, тәрбиешісімен бірге балалық шағындағы үйіне, Гертфордширдегі Хэтфилд Хаусына оралды.
Upon their marriage, Seymour moved into his wife's house, at Chelsea Manor in London, where she lived with her step daughter, the 14 year old Elizabeth. Seymour was the uncle of Elizabeth's half brother, and the newly wed husband of her stepmother. Now, living under the same roof as Elizabeth, Thomas Seymour began to show affection toward Elizabeth, tickling her, and slapping her on her behind as she lay in her bed, or coming into her room in his nightclothes. Her governess, Kat Ashley, thought this scandalous, and reported it to Catherine. Indignant, Seymour retorted, "By God's precious soul, I mean no evil, and I will not leave it!" At first, Catherine dismissed the behaviour as innocent fun, and even joined in the behaviour on a few occasions. Elizabeth's feelings regarding this behaviour are unknown, but it was said that she bore Thomas some degree of affection; and though her governess "bade him go away in shame," she found him more amusing than dangerous. Given Elizabeth's relatively young age, the fact she was Catherine's step daughter and also second in the line of succession of the English throne plus Seymour was married to the dowager queen, his behaviour was considered to be highly inappropriate, shocking, and immoral. When Catherine was pregnant in the spring of 1548, she had become concerned enough about her husband's flirtatious relationship with Elizabeth that she sent Elizabeth away to live with Anthony Denny and his wife, Joan Champernowne (Kat Ashley's sister), in Hertfordshire. In June 1548, Catherine and Thomas Seymour moved their household from London to Sudeley Castle in Gloucestershire, the property granted to Seymour when he became Baron Seymour of Sudeley. In September 1548, Catherine gave birth to a daughter, Mary Seymour. In the following days, she became uncharacteristically hostile and delusional. Thomas lay in bed with her to quiet her, but she did not get better, and died of childbirth complications, just before Elizabeth's 15th birthday. Upon her death, Catherine bequeathed all of her possessions to Thomas, making him one of the wealthiest men in England. He said he was "amazed" at her death; yet it opened up new opportunities for him, as his eye returned to Elizabeth. She avoided him, returning with her governess to her childhood home, Hatfield House in Hertfordshire.
Эдуард VI-мен қарым-қатынасы
Өзінің зор байлығы мен жоғары мәртебесіне қарамастан, Томас Сеймур ағасының қорғаушы болып тағайындалуына көнбеді; Сомерсетпен күресінің барысында ол бала ғана болған патшаның құрметіне бөленуге тырысты. Ол 9 жасар Эдуардтан жесір патшайым Кэтрин Паррға үйленуін қолдап, оның атынан хат жазуды өтінді. Бұл хатты Томас Эдуардтың қолымен жазу үшін диктанттаған, бұл Сомерсетті ашуландырды. Ол Эдуардты жиі аралап, оған жасырын түрде көптеген монеталар сыйлады, соның арқасында Эдуард өзін үлкен, патша сияқты сезініп, қызметшілеріне, ұстаздарына және достарына сыйлықтар беруге қуанды. Ол керемет сән-салтанатта өмір сүрсе де, ештеңеге мұқтаж болмаса да, Эдуардтың жеке қаражаты үшін ешқандай қаражат қарастырылмаған; ол осы үнемі төленетін ақшаға үйреніп, Сеймурдан жәрдемақысын сұрауға еркін көшті. Томас патшаны манипуляциялауын жалғастырды. Парламенттен өзін Эдуардтың жеке басқарушысы етіп бекіту үшін заң жобасын өткізуге тырысқан Сеймур, Эдуардтан заң жобасына патшалық қол қоюын сұрады. Бірақ Эдуард қорғаушы Сомерсет пен регенттік кеңесінің артынан барып, оған қол қоюға тартынды. Сеймур Эдуардқа қысым көрсетуді тоқтатпады, осылайша Эдуард өзін қауіпті сезінді. Бірақ Сеймур бас тартқан жоқ. Ол Эдуардты қорғаушыға мұқтаждығы жоқ екеніне көндіруге тырысты, Эдуард Сомерсеттің өлгені жақсы болар дейтіндей етті. Патшаның бұл сөздерінің мағынасы белгісіз, бірақ оның әдейісіз айтқандығы мүмкін. Сеймур патшаның қолы мен жеке қолдауы Сомерсеттің қорғаушы және регенттік кеңесінің мүшесі ретіндегі беделін әлсіретеді деп ойлады. Патшаға елеулі ықпал етуге келмейтін күйзелісі мен бейшаралығынан Томас Сеймур ашық қарсылық жасау туралы ойлана бастады.
Despite his great wealth and high position, Thomas Seymour could not come to terms with his brother's appointment as protector; and in his struggle with Somerset, he tried to ingratiate himself with the king, who was merely a child. He sought the 9 year old Edward to write a letter on his behalf in support of his marriage to the dowager queen, Catherine Parr. The letter was obviously dictated by Thomas for Edward's signature and only enraged Somerset. He began to visit Edward frequently, secretly giving him an extravagant allowance of coins, so that Edward might be satisfied in feeling more grown up and more king like, giving gifts to his servants, teachers, and friends. Even though he lived in sumptuous splendour and wanting for nothing, no provisions had been made for Edward's pocket money; he became accustomed to these regular payments and began to ask Seymour freely for his allowance. Thomas continued his manipulation of the king. In trying to get a bill through Parliament making him Edward's personal governor, Seymour requested Edward's royal signature on the bill. But Edward was uncertain and reluctant to go behind the back of the protector, Somerset, and of the regency council, and he would not sign it. Seymour persistently pressured Edward, until Edward felt threatened. But Seymour did not give up. He tried to persuade Edward that he did not need a protector, getting Edward to admit that it might be better for Somerset to die. It is not known what the king meant by this, but it was probably uttered innocently. Seymour intended that the king's royal signature and personal support would destabilize Somerset's position as protector, and as a member of the regency council. In his frustration and inability to gain any significant influence over the king, Thomas Seymour began to think in terms of open rebellion.
Төмендеу
1547 жылдың жазында Сомерсет Шотландияға жорық жасады. Ол соттан тыс болған кезде, оның інісі Томас билігіне қарсылық көрсетіп, әкімшілік шеберлігін ашық сынады. Оның әрекеттері күдікті болғандықтан, бірнеше ақсүйектер оған лауазымына қанағат етуді ұсынды, бірақ ол құлақ қоймады. Жоғары флот адмиралы ретінде ол Англия флотын бақылауға құқылы болды және көтеріліс болған жағдайда қолдау сұрады. Қарақшылықпен күресу – оның міндеті болғанымен, ол батыс жағалаудағы қарақшылармен байланыс орнатып, олардың қолдауын алуға тырысты. Томас Бристоль монета зауытының вице-қазынашысы сэр Уильям Шерингтон арқылы заңсыз жолмен қаржы жинап, көтеріліс ұйымдастыруды жоспарлаған сияқты көрінеді. 1548 жылға қарай регенттік кеңесі Томас билікке талпынуын сезіп қалды. Сомерсет інісін құтқаруға тырысып, Томас өзін-өзі түсіндіруі үшін кеңес отырысын шақырды. Бірақ Томас келмеді. 1549 жылдың 16 қаңтары күні, себептері нақты белгісіз (мүмкін, жас корольді өзіне алып кету үшін), Сеймур Хэмптон-Корт сарайындағы корольдік пәтерлерге кіруге тырысқанда ұсталды. Ол корольдік бақшаға кіріп, корольдің сүйікті спаниелін оятты. Иттің қауғанына жауап ретінде ол оны атып өлтірді. Ертесі күні ол тұтқындалып, Лондон мұнарасына қамалды. Корольдің жатын бөлмесінің сыртында, түнде, зарядалған тапаншамен ұсталған оқиға ең жаман жағдайда түсіндірілді, тіпті Элизабеттің Томаспен байланысы бар деген күдік туды. 18 қаңтарда кеңес Томаспен байланысы бар барлық адамдарды, соның ішінде Элизабетті де сұраққа алу үшін агенттерді жіберді. 22 ақпанда кеңес оны ресми түрде отыз үш айыптаумен айыптады. Ол мемлекетке опасыздық жасады деп танылды, өлім жазасына кесілді және 1549 жылдың 20 наурызында дарға асылды. Катеринаның інісі Уильям Парр, Нортгемптонның 1-маркизі, Сюдли қамалын мұраға алды. Сеймур Женевалық Киелі кітапты жариялаған сэр Роуленд Хиллдің "сенімді досы" болды және оның өсиеті бойынша Хокстенде өмір бойына жер берілді. Хилл Сэр Томас Сеймурдың "ниеттері мен мақсаттарын жақсы білген" деген пікір айтылды.
In the summer of 1547, Somerset invaded Scotland. During his absence from the court, his brother, Thomas, fomented opposition to his authority, voicing open disapproval of his brother's administrative skills. Because his activities seemed suspicious, several members of the nobility advised him to be content with his position, but he would not listen. As Lord High Admiral, he was able to control the English navy, and he openly asked for support in case of a rebellion. Although it was his duty to suppress piracy, he entered into relations with pirates on the western coasts, with a view to securing their support. Thomas seems also to have hoped to finance a rebellion through crooked dealings with the vice treasurer of the Bristol Mint, Sir William Sharington. By 1548, the regency council was becoming aware of Thomas's bid for power. Somerset tried to save his brother from ruin, calling a council meeting so that Thomas might explain himself. However, Thomas did not appear. On the night of 16 January 1549, for reasons that are not clear (perhaps to take the young king away in his own custody), Seymour was caught trying to break into the King's apartments at Hampton Court Palace. He entered the privy garden and woke one of the King's pet spaniels. In response to the dog's barking, he shot and killed it. The next day, he was arrested and sent to the Tower of London. The incident, being caught outside the king's bedroom, at night, with a loaded pistol, was interpreted in the most menacing light, even casting suspicion on Elizabeth's involvement with Thomas. On 18 January, the council sent agents to question everyone associated with Thomas, including Elizabeth. On 22 February, the council officially accused him of thirty three charges of treason. He was attainted of treason, condemned to death and executed on 20 March 1549. Catherine's brother William Parr, 1st Marquess of Northampton, inherited Sudeley Castle. Seymour was a "trusty friend" of Sir Rowland Hill, who would publish the Geneva Bible, and was given land at Hoxten for life under his will. It was said that Hill "knew much of the intent and purpose" of Sir Thomas Seymour.
Салдары
Ол опасыздық үшін тұтқындалғанда, Сеймурдың серіктестері де күдікке ұшырады, оның ішінде 15 жасар Элизабет те болды. Өзінің қауіп-қатерін қызметшілері, тіпті гувернантасы Кэт Эшли де тұтқындалғанға дейін ол түсінбеді. Томас өлім жазасына кесіледі деп білгенде, ол қатты қайғыға батты, өзін және қызметшілерін күдіктен ақтауға тырысты. Регенттік кеңес оның Томаспен байланыста болғанына сенімді болды және ол апталар бойы тексерілді. Бірақ кеңес Елизаветаның шебер логикаға, қарсылыққа және өткірлікке ие екенін көрді. Сеймурдың оған қатысты лайықты емес мінез-құлқының ұятты жайттарына тоқталды, бірақ Елизаветаның онымен сөз байласып әрекет еткеніне ешқандай дәлел табылған жоқ. Оның өлім жазасын орындағаннан кейін, Сеймурдың барлық мүлкін патшалық қазынаға қосты. Парламент 1550 жылы оның айыпталуын жойды, бірақ мүлік оның жалғыз баласы Мэри Сеймурға қайтарылмады; ол екі жасында қайтыс болған деп есептеледі, мүмкін Саффолк герцогинясы Кэтрин Брэндонның күтімінде болған. Замандастарының пікірінше, ол күшті, бейбақ, сонымен қатар әйелдерге тартымды болды. Король Эдуардтың балалық шағының досы сэр Николас Трокмортон Томас Сеймурды "батыл, дана және жомарт, қайратты, әдепті, сұлу сырт келбетті, керемет дауысты, бірақ ой-пікірде біршама кемшін" деп сипаттады.
When he was arrested for treason, Seymour's associates were also cast under suspicion, including 15 year old Elizabeth. She did not realize her own danger until her servants, including her governess Kat Ashley, were also arrested. Upon realizing that Thomas would probably be executed, she was noticeably disconsolate, trying to free herself and her servants from suspicion. The regency council was sure of her complicity with Thomas and she was interrogated for weeks. But the council found itself in a sharply defined game of wits with Elizabeth, who proved to be a master of logic, defiance, and shrewdness. The embarrassing details of Seymour's improper behaviour towards her came to light but there was no evidence that Elizabeth had conspired with him. After his execution, all of Seymour's property was seized by the Crown. His attainder was reversed by Parliament in 1550, although the property was not returned to Mary Seymour, his only child; she is believed to have died at about the age of two, possibly while in the care of Katherine Brandon, Duchess of Suffolk. To his contemporaries, he appeared forceful and reckless, and also attractive to women. Sir Nicholas Throckmorton, a boyhood friend of King Edward, described Thomas Seymour as "hardy, wise and liberal fierce in courage, courtly in fashion, in personage stately, in voice magnificent, but somewhat empty of matter".
Танымал мәдениетте
1953 жылғы "Жас Бесс" фильмінде (Маргарет Ирвиннің сол аттас романы негізінде) Стюарт Грэйнджер Сеймур рөлін сомдады. Сюжет негізінен оның және 24 жасар Жан Симмонс сомдаған Елизавета ханшайымның арасындағы махаббат оқиғасын қамтиды, бірақ тарихи деректерге сәйкес келмейді. 2007 жылғы "Тюдорлар" телесериалында Эндрю Макнейр Сеймур бейнесін жасайды. Ол үшінші және төртінші маусымдарда көрінеді. Ол С.Ж. Сансомның "Аян" романының кейіпкері, Сансомның ойдан шығарған заңгер-детективі Мэтью Шардлейктің романындағы тұлға. Ол Кэтрин Парр Генрих VIII-ге үйлену алдындағы айларда оған құштар, ыстыққан мінезді әскери адам ретінде бейнеленеді. Ол сериядағы келесі екі роман, "Heartstone" және "Lamentation" романдарында екінші пландағы кейіпкер ретінде қайта пайда болады. Нора Лофтс, Уолтер Рейлидің өмірбаянында "Бұл жерде адам болды" деп жазған, Елизаветаның Рейлиге қызығушылығының себебін Сеймурды еске түсіргенімен байланыстырады. 2022 жылғы "Елизавета болу" сериалында Том Каллен Сеймур рөлін ойнайды.
In the 1953 film Young Bess (based on the novel of the same title by Margaret Irwin), Stewart Granger was cast as Seymour. The plot, largely a romance between him and Princess Elizabeth (played by 24 year old Jean Simmons), had little historical accuracy. In the 2007 television show The Tudors, Andrew McNair portrays Seymour. He appears in series three and four. He is a character in the C. J. Sansom novel Revelation, featuring Sansom's fictional lawyer/detective Matthew Shardlake. He is portrayed as a hot headed military man, with designs on Catherine Parr, in the months before the latter's marriage to Henry VIII. He reappears as a secondary character in the next two novels in the series, Heartstone and Lamentation. Norah Lofts, in her biography of Walter Raleigh Here Was a Man, suggests that Elizabeth was attracted to Raleigh because he reminded her of Seymour. In the 2022 series Becoming Elizabeth, Tom Cullen plays Seymour.