Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия саясаткері (1639–1683) 1840 жылы өлтірілген парламент депутаты.
English politician (1639–1683)
the M. P. murdered in 1840
Уильям Расселл, лорд Расселл (29 қыркүйек 1639 – 21 шілде 1683) – ағылшын саясаткері. Ол вигтерге негіз салган Контри партиясының жетекші мүшесі болды. Карл II патшаның тұсында, Карлдың ағасы Джеймстің ашық католик патша болып таққа отыруына қарсылық көрсету үшін Төменгі палатада қарсылықтың негізін қалады. Бұл, нәтижесінде, Расселлдің мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен өлім жазасына кесілуіне әкелді, бұл оқиға Карл қайтыс болып, Джеймс таққа отырғанға дейін шамамен екі жыл бұрын болды.
William Russell, Lord Russell (29 September 163921 July 1683) was an English politician. He was a leading member of the Country Party, forerunners of the Whigs, who during the reign of King Charles II, laid the groundwork for opposition in the House of Commons to the accession of an openly Catholic king in Charles's brother James. This ultimately resulted in Russell's execution for treason, almost two years before Charles died and James acceded to the throne.
Ерте өмір және неке
Уильям Расселл, Бедфордтың 5-ші графы және кейін Бедфорд герцогы Уильям Расселл мен леди Энн Каррдың үшінші ұлы ретінде дүниеге келді. Ағасы Фрэнсис (1638–1679) қайтыс болғаннан кейін, ол барон Расселл атағын алды және осылайша Лорд Расселл деп аталды. Олар 1654 жылы Кембридж университетінде білім алды. Содан кейін Лион мен Женеваға саяхаттап, біраз уақыт Аугсбургте тұрды. Расселл саяхаты туралы айтқандары, оның саяхатын әдемі бейнелейді. 1658 жылға қарай олар Парижға жетті, ал 1659 жылдың желтоқсанында Вобурн аббатханасына оралды (сол кезде қазіргідей салтанатты болмаған). 1660 жылы монархия қайта орнатылғанда, Карл II таққа отырғанда, Расселл Тависток округінен Парламент депутаты болып сайланды – бұл орын дәстүрлі түрде оның отбасы мүшелеріне тиесілі болған. Көп жыл бойы Расселл қоғамдық істерге белсенді түрде қатыспады, бірақ сарай интригаларына араласып, 1674 жылға дейін сөйлегені туралы ешқандай жазба қалмаған. 1663 және 1664 жылдары ол екі дуэльге қатысты; екіншісінде жарақат алды. 1669 жылы, 30 жасында, ол жесір қалған леди Вонға үйленді. Осылайша ол әйелінің туысымен үйленген Шафтсбери графымен байланысты болды. Олардың некесі тығыз және махаббатқа толы болды.
Born Hon. William Russell, he was the third son of William Russell, 5th Earl of Bedford, later created Duke of Bedford, and Lady Anne Carr. After the death of his elder brother Francis (1638–1679), he gained the courtesy title of Baron Russell and was thus referred to as Lord Russell. He and Francis were at Cambridge University in 1654. They then travelled abroad, visiting Lyon and Geneva, residing for a time at Augsburg. Russell's account makes for a colourful depiction of his travels. The two made their way to Paris by 1658, and had returned to Woburn Abbey, Woburn (which was not then in its present palatial form) by December 1659. At the Restoration in 1660, when Charles II took the throne, Russell was elected as a Member of Parliament for the borough of Tavistock, a seat traditionally held by a member of his family. For many years, Russell appears not to have been active in public affairs, but to have indulged in court intrigue, and is not recorded as speaking until 1674. In 1663 and 1664 he was engaged in two duels; he was wounded in the second one. In 1669, at age 30, he married the widowed Lady Vaughn. He thus became connected with the Earl of Shaftesbury, who had married his wife's cousin. They had a close and affectionate marriage.
Парламент
Тек Кабалдың (патшаның кеңесшілерінің ішкі тобы) саясатына және Карл II-нің франко-католик саясатына қарсы шыққан Каунтри партиясының (Виг партиясының алдағысы) құрылуынан кейін ғана Расселл істерге белсенді араласа бастады. Рим-католицизміне қарсы ыстық ықыласпен ("Мен мұндай күлкілі және ақылға сыймайтын дінді жек көремін" деп ол бірде айтқан), және саяси бостандыққа деген терең махаббатпен, ол протестант диссиденттерін қудалауға қарсы шықты. Оның парламенттегі алғашқы сөйлеген сөзі 1674 жылғы 22 қаңтарда болған, онда ол Қазынашылықтың үлкен тоқтауына, Смирна флотына жасалған шабуылға, Карлдың сарайындағылардың француз ақшасымен жемқорлыққа және патшаның жаман ниетті министрлеріне қарсы сөйледі. Ол сондай-ақ Букингем герцогына қарсы іс-қимылды қолдады. 1675 жылы Расселл корольге корольдік кеңестерден алыстату және Данби графына импичмент жариялау туралы үндеу жасады. 1677 жылғы 15 ақпанда 15 айлық үзіліс (парламент сессиялары арасындағы өте ұзақ кезең) талқылау кезінде ол парламентті таратуды ұсынды; ал 1678 жылғы наурыз айында корольді Францияға қарсы соғыс жариялауға шақыратын үндеуді қолдады. Каунтри партиясының Джеймс, Йорк герцогына және Лорд Денбиге деген антагонизмі, сондай-ақ партияның тарау және армияны таратуға деген ниеті Франция королі Людовик XIV-ке деген антагонизмінен артық болды. Сондықтан француз патшасы Расселл, Холльс және оппозиция көшбасшыларымен уақытша одақ құруды жеңіл тапты. Олар патшаның Францияға зиян келтіру қабілетін шектеуге және оны Луидің достығын іздеуге мәжбүр етуге тырысты; алайда, бұл достық Луидің олардың мақсаттарын қолдауы шарттарымен ғана берілуі керек еді. Расселл Маркиз де Рувиньимен (Леди Расселлдің анасының туысы) тығыз байланысқа түсті, ол парламент мүшелеріне таратуға арналған ақшамен Англияға келді. Алайда, Барилонның куәлігінен Расселдің өзі француз төлемдерін қабылдаудан бас тартқаны анық көрінеді.
It was not until the formation of the country party (the forerunner of the Whig party), which opposed the policies of the Cabal (the inner group of advisers to the king) and Charles II's Franco Catholic policies, that Russell began to take an active part in affairs. With a passionate zeal against Roman Catholicism ("I despise such a ridiculous and nonsensical religion" he once remarked), and an intense love of political liberty, he opposed the persecution of Protestant Dissenters. His first speech in Parliament appears to have been on 22 January 1674, when he inveighed against the Great Stop of the Exchequer, the attack on the Smyrna fleet, the corruption by French money of Charles's courtiers, and the ill intended ministers of the king. He also supported the proceedings against the Duke of Buckingham. In 1675, Russell moved an address to the king for the removal from royal councils and impeachment of the Earl of Danby. On 15 February 1677, in the debate on the 15 months' prorogation (an extremely lengthy period between sessions of Parliament), he moved the dissolution of Parliament; and in March 1678 he seconded the address that asked the king to declare war against France. The enmity of the country party towards James, the Duke of York, and towards Lord Danby, and the party's desire for a dissolution and the disbanding of the army, were greater than the party's enmity towards Louis XIV of France. The French king, therefore, found it easy to form a temporary alliance with Russell, Holles and the opposition leaders. They sought to cripple the king's power of hurting France and to compel him to seek Louis's friendship; that friendship, however, was to be given only on the condition that Louis support their goals. Russell entered into close communication with the Marquis de Ruvigny (Lady Russell's maternal cousin), who came over to England with money for distribution among members of parliament. By the testimony of Barillon, however, it is clear that Russell himself refused to take any French payments.
Папиш заговоры мен Монмут көтерілісі
Француздарға қарсы, соғыс салатындардың 1678 жылы король Карл II-ні опасыздықпен өлтіру және оның римдік католик бауырының таққа көтерілуін жеделдету мақсатындағы, айтылатын Папалық қастандық жоспарының алғашқы "құрылтайшыларын" "табуы" Расселлге оның әдеттегі салмақты мінезінен күткеннен әсері мол болған сияқты. Расселл өзін протестанттық мүдделердің өкілі ретінде (заңды емес, бірақ мойындалған) Чарльздың ұлы Джеймс Скотт, 1-ші Монмут герцогы ("Монмут") таққа отыруын күткен шағын топқа берді, бұл саяси жаңылыс болды. Нашарламай, Расселл кейін Оранж принці Вильгельммен құпия хабарласып тұрды, ол әйелі Мэримен бірге Расселлдің өлім жазасынан бес жыл өткен соң таққа отырды.
Anti French, warmongering alarms which culminated in the "discovery" in 1678 of the first "conspirators" of an alleged Popish Plot to treacherously murder King Charles II and accelerate the accession of his Roman Catholic brother, appear to have affected Russell more than his otherwise sober character would have led people to expect. Russell threw himself into the small party which looked to James Scott, 1st Duke of Monmouth ("Monmouth") to take the throne, an (illegitimate but recognised) son of Charles, as the representative of Protestant interests, a political blunder. Undaunted, Russell afterwards was in confidential communication with William of Orange who, with his wife Mary, came to the throne five years after Russell's execution.
Шектен шығару туралы пікірталастар
1678 жылғы 4 қарашада Расселл корольге өзінің ағасы Джеймсті (сол кезде Йорк герцогы) «өзінен және кеңестерінен» (тұрғын үйлерінен, байланысынан және хат алмасуынан) шеттету туралы, соның ішінде мұрагерлік құқығынан айыру туралы ұсыныс жасады. Парламент Дэнбиге импичмент процесін талап еткендіктен, 30 желтоқсанда жұмысы тоқтатылып, қаңтарда таратылды. Келесі сайлауда Расселл тағы да Парламентке сайланды, бұл жолы Бедфордшир және Гэмпшир округтерінен өкіл ретінде (бірақ ол Гэмпширден отырудан бас тартты). Осыдан кейін алты күн өткен соң Расселл «католик мұрагер болған жағдайда дін мен мүлікті сақтау» мақсатында қарапайым заң жобасын дайындау үшін комиссия құруды ұсынды. 1679 жылғы маусымда Шотландияда Ковенанттар көтерілісі болған кезде ол (Лодердейл герцогына) толық кеңесте жеке шабуыл жасады. 1680 жылғы қаңтарда Расселл, Кавендиш, Капелл, Поул және Эссекс бірге отставкаға кетті, оны король Чарльз «барлық жүрегімен» қабылдады. 16 маусымда ол Шафтсбериге еріп, соңғысы Джеймсті Вестминстерде католик дінінен бас тартқан ретінде айыптады; ал 26 қазанда ол палатада «католик дінін жою және католик мұрагердің келуіне жол бермеу» туралы сөйледі; 2 қарашада, оның ықпалының ең жоғары нүктесінде, ол шеттету туралы ұсынысты ең қатаң түрде қолдады және 19 қарашада Лордтар палатасына шеттету туралы заң жобасын жеткізді. Ол монархияның осы шарттарда абсурдты болар еді деген негізде шектеу схемасына қарсы болды. Тарихшы Лоренс Эчард Расселлдің Норфолк герцогының туысы, сотталған «құсаздардың» бірі Лорд Стаффордқа көрсетілген кешірімге қарсы болғанын айтты, бұл кейін Расселдің өзіне де көрсетілген кешірімділік болды. 18 желтоқсанда ол король шеттету туралы заң жобасын қабылдамайынша, қаржыландырудан бас тартуды ұсынды. Оранж принці осы уақытта келгендіктен, оппозиция жетекшілері шеттету мәселесінде келісімге келуге дайын болды. Алайда Расселл одан бас тартты. 1681 жылғы 26 наурызда Оксфордта өткен парламентте Расселл тағы да шеттету туралы заң жобасын қолдады. Парламент таратылғаннан кейін ол Гэмпширдегі Страттон елді мекенінде жеке өмірге шықты. Бәлкім, оның тілегі бойынша, оның капелланы Доктор Хикстің уағыздарына жауап ретінде «Жұлиан Тарсық» атты еңбекті жазды, онда төтенше жағдайларда қарсылық көрсетудің заңдылығы қорғалды.
On 4 November 1678, Russell moved an address to the King to exclude his brother James (at the time the Duke of York) "from his person and councils" (homes, companionship and correspondence), including removal from the line of succession. Parliament's insistence on the impeachment of Danby led to it being prorogued on 30 December and dissolved in January. At the ensuing election, Russell was again elected to Parliament, this time as a representative for Bedfordshire, as well as for Hampshire (for which he chose not to sit). Only six days after this, Russell moved for a committee to draw up a more subdued bill "to secure religion and property [in case of] a popish successor". In June 1679, when the Covenanters were rising in Scotland, he verbally attacked (the Duke of) Lauderdale personally in full council. In January 1680, Russell, along with Cavendish, Capell, Powle, and Essex, tendered resignation, which was received by King Charles "with all my heart." On 16 June, he accompanied Shaftesbury when the latter indicted James at Westminster as a popish recusant; and on 26 October, he spoke in the house to move to "suppress popery and prevent a popish successor"; while on 2 November, now at the height of his influence, he seconded the motion for exclusion in its most emphatic shape, and on 19 November physically carried the exclusion bill to the House of Lords. He opposed the limitation scheme on the ground that monarchy under its conditions would be an absurdity. The historian Laurence Echard stated that Russell opposed the indulgence exercised by Charles to the Duke of Norfolk's cousin, Lord Stafford, who was a convicted "plotter", in preventing a more painful method of execution—an indulgence afterwards shown to Russell himself but other historians disagree. On 18 December, he moved to refuse supplies until the king passed the Exclusion Bill. The Prince of Orange having come over at this time, the opposition leaders were open to a compromise on the exclusion question. Russell, however, refused to give way. On 26 March 1681, in the parliament held at Oxford, Russell again seconded the Exclusion Bill. Upon the dissolution of parliament, he retired into privacy at his country seat of Stratton in Hampshire. It was probably at his wish that his chaplain wrote the Life of Julian the Apostate, in reply to Dr Hickes's sermons, defending the lawfulness of resistance in extreme cases.
Раушан үйі
Ол 1682 жылы Лондонға тори шерифтері сайланғаннан кейін виг лорд Шафтсберидің жоспарларына қатыспады; бірақ 1683 жылғы жарғылардың бұзылуынан кейін король үкіметіне қарсы тұрудың ең жақсы жолын ойлай бастады. 1682 жылдың қазан айында ол сатқындыққа ұласатын кездесуге қатысты: Монмут, Эссекс, Хэмпден, Алджернон Сидни, Эскриктің лорды Говард (Расселдің анасының туысы) және сэр Томас Армстронг шарап сатушы мырза Шепардтың үйінде кездесті. Сол жерде олар Гертфордширдегі «Рай Хаусы» деп аталатын бекінілген сарайдың иесі Ричард Рамбольдты кездестірді. Осыдан кейін сәтсіз аяқталған «Рай Хаусы» қастандығы болды, ол Чарльз II және оның інісі Джеймсті Ньюмаркет жарысынан Лондонға қайтып келе жатқанда Ходдесдон маңындағы «Рай Хаусы» тұсында тұзаққа түсіру жоспары еді. Бірақ бұл туралы үкіметке хабарланды. Расселдің бірнеше серіктестерінен өзгеше, ол Голландияға қашудан бас тартты. Ол корольге қарсы көтеріліс ұйымдастырып, оны өлтіруге уәде бергені үшін айыпталды. 1683 жылдың 26 маусымында ол Лондон мұнарасына жіберілді, онда ол өліміне дайындалды. Монмут Расселге көмектессе, Англияға қайтып сотталуға дайын екенін ұсынды, ал Эссекс досының қашу мүмкіндігіне нұқсан келтіруден қорқып, қашудан бас тартты. Дегенмен, ол сотталып, мемлекетке опасыздық жасады деп танылды және аспанға тігіліп, кесіп тастау жазасына кесілді, бірақ кейін Чарльз II оның жазасын бас кесуге ауыстырды. Сол кездегі стандарттар бойынша (елге опасыздық жасады деп айыпталғандардың өлімнен құтылуы сирек болатын) ол әділ сотқа тартылды. Лорд-бас судья Фрэнсис Пембертон қазылар алқасына қорытынды сөз сөйлегенде, оны ақтауға бейімділік танытты, бұл корольді ренжітті, ол оны көп ұзамай қызметтен босатып жіберді. 1695 жылғы «Опасыздық туралы» заң қабылданғанға дейін елге опасыздық ісі бойынша сотталуда қорғаушы адвокатқа рұқсат берілмеген, бірақ қорғауға сирек жасалатын жеңілдік ретінде леди Расселге күйеуінің хатшысы ретінде әрекет етуге рұқсат берілді. Тіпті, айыптау тарапынан сот процесін жүргізген Джеффрис та әдеттегі қатыгездігінен өзгеше, салмақты және қадір-қасиетті түрде сот отырысын өткізді және дәлелдердің күштілігін атап өтіп, қазылар алқасына ешбір кінәсіз адамның өміріне қол сұғылмауы керектігін еске салды. Үкім шыққаннан кейін Расселдің әйелі мен достары оны құтқару үшін бар күштерін жұмсады, корольге, Йорк герцогына және Франция елшісі Пол Барилонға мейірімділік тілеп өтініштер жіберді. Барилон корольге Людовик XIV-нің пікірінше, бұл жағдай мейірімділік көрсетуге лайық екенін хабарлады, ал Джеймс Расселдің достарын тыңдауға дайын болды; бірақ Чарльз кешірімсіздік танытып, «Егер мен оның өмірін алмасам, ол көп ұзамай менікіне қол жеткізеді» деді. Рассел өзі Чарльз бен Джеймске өтініштер жолдап, егер өмірі сақталса, шетелде өмір сүруге және Англия ісіне енді араласпауға уәде берді. Бірақ ол Кавендиштен қашу ұсынысын қабылдамады. Леди Рассел жеке кездесуге қол жеткізіп, корольге тізе бүгіп жалбарынып өтінді, бірақ нәтиже болмады: Реставрациядан кейін бұрынғы қарсыластарына мейірімділік көрсеткен Чарльз енді өзінің нақты немесе күдікті жауларына кешірім көрсетуге сенбеді.
He had no share in the schemes of Whig Lord Shaftesbury after the election of Tory sheriffs for London in 1682; upon the 1683 violation of the charters, however, he began seriously to consider the best means of resisting the King's government. In October 1682, he attended a meeting at which what might be construed as treason was talked: Monmouth, Essex, Hampden, Algernon Sidney, Lord Howard of Escrick (a cousin of Russell's mother) and Sir Thomas Armstrong met at the house of one Mr Sheppard, a wine merchant. There they met Richard Rumbold, the owner of Rye House, a fortified mansion in Hertfordshire. This was followed by the unsuccessful Rye House Plot, a plan to ambush Charles II and his brother James near Rye House, Hoddesdon, on their way back to London from the Newmarket races. However, the plot was disclosed to the government. Unlike several co conspirators, Russell refused to escape to Holland. He was accused of promising his assistance to raise an insurrection and bring about the death of the king. He was sent on 26 June 1683 to the Tower of London where he prepared himself for his death. Monmouth offered to return to England and be tried if doing so would help Russell, and Essex refused to abscond for fear of injuring his friend's chance of escape. However, he was tried and convicted of treason and sentenced to be hanged, drawn and quartered, afterwards commuted by Charles II to death by beheading. By the standards of the time (when those charged with treason rarely escaped death) he received a fair trial. Lord Chief Justice Francis Pemberton, in his summing up to the jury, clearly leant towards an acquittal, thereby offending the King, who dismissed him soon afterwards. No defence counsel was permitted in a treason trial until the passing of the Treason Act 1695, but in a rare concession to the defence, Lady Russell was allowed to act as her husband's secretary. Even Jeffreys, leading for the prosecution, conducted the trial in a sober and dignified manner quite different from his normal bullying style, and, while stressing the strength of the evidence, reminded the jury that no innocent man should have his life taken away. After the verdict Russell's wife and friends made desperate efforts to save him, making pleas for mercy to the King, the Duke of York, and the French Ambassador, Paul Barillon. Barillon informed the King that in the view of Louis XIV this was a suitable case for mercy, and James was at least prepared to listen to Russell's friends; but Charles was implacable, saying "if I do not take his life he will shortly take mine." Russell himself, in petitions to Charles and James, offered to live abroad if his life were spared, and never again to meddle in the affairs of England. He, however, refused an offer of escape from Cavendish. Lady Russell obtained a private interview and went on her knees to the King, but to no avail: Charles, who had shown clemency to former opponents after his Restoration, no longer believed in showing mercy to his real or supposed enemies.
Атқару
Расселл өзінің соңғы күнін Тауэрде тыныш өткізді, таңертеңді шотланд архиепискобы Александр Бернетпен дұға жасап өткізді. Оны 1683 жылғы 21 шілдеде Линкольн қонақүйінің алаңында Джек Кетч бас кесті. Өлім жазасы өте нашар орындалған делінген:
Russell spent his last day peacefully in the Tower, spending the morning in devotions with the Scottish archbishop Alexander Burnet. He was beheaded by Jack Ketch on 21 July 1683 at Lincoln's Inn Fields. The execution was said to have been conducted very poorly:
Сол кезде Кетч өлім құралын зұлымдықпен ептілікпен немесе қарапайым шеберліктің жетіспеуімен қолданды – ешкім қайсысын айта алмады – құрбандық әрбір соққыда қорқынышты азап шекті, әрқайсысы өте қиын болғанымен, өзінен өлімге жеткізбеді. Ағылшын бас кесулеріне әдетте қатысқан қанқұмар көпшілік арасында да, қанды және азапты көрсетілім соншалық ашу туғызды, Кетч өзінің "Апология" атты памфлетін жазып, жариялауға мәжбүр болды, онда ол өзінің орындалуын Лорд Расселлдің "қолайлы түрде орналаспағанымен" түсіндірді және осыдан ол мойынға бағытталғанда алаңдап қалды. Расселл Уильям III тұсында оның айыпталуы алыну арқылы ақталды. Расселл кінәсін мойындамады, тіпті ол патшаны өлтіруге жасалған ешқандай қастандық туралы білмейтінін және ондай қастандыққа қатыспағанын айтты. Ол соғыс салуға сөз байласуға қатысқанын мойындады. Мұндай шағын басып алу орын алып, сәтті аяқталды; қарапайым тілмен айтқанда, Расселл кездесулерін дұрыс уақытта өткізбеді. Ол өзінің кінәсіздігін айтып, тағдырын абыроймен қабылдауға тез келісті, бірақ өлім алдындағы соңғы хатында жазылғандай, алған әділеттілігіне көңілі толмады. Кейін Расселл тікелей мемлекетке қарсы қастандыққа қатыспағаны үшін кешірілді, дәлелдерді жалған куәлік ретінде қарады. Кешірім ресми құжат болып қала береді. Уигтер оны жамандықпен өлтірілген шейіт ретінде еске алды, Яковты мұрагерлікке ие болуынан алғысыздануға жасаған тырысы үшін жаза ретінде өлтірілді. Оның арманы туралы жазбалар жариялағаны үшін бірнеше адам сотталды және айыпты деп танылды.
On that occasion, Ketch wielded the instrument of death either with such sadistically nuanced skill or with such lack of simple dexterity – nobody could tell which – that the victim suffered horrifically under blow after blow, each excruciating but not in itself lethal. Even among the bloodthirsty throngs that habitually attended English beheadings, the gory and agonizing display had created such outrage that Ketch felt moved to write and publish a pamphlet titled Apologie, in which he excused his performance with the claim that Lord Russell had failed to "dispose himself as was most suitable" and that he was therefore distracted while taking aim on his neck. Russell was exonerated by reversal of his attainder under William III. Russell did not confess; in fact, he pleaded that he knew of no plot to execute the king and was not party to any conspiracy to do so. He is recorded as having admitted to conspiring to levy a war. Such a mini invasion ultimately took place and was successful; simply put, Russell did not time his meetings correctly. He resigned himself rapidly to accept his fate with dignity while still stating his innocence, but was disappointed in the justice he had received, as laid out in his last letter before his death. Russell was later pardoned as having committed no part in a directly treasonous plot, casting the evidence as hearsay. The pardon remains an official document. Whigs later commemorated him as a mistreated martyr, supposedly put to death in retaliation for his efforts to exclude James from succession to the crown. Several people were tried and convicted of seditious libel for publishing works about his ghost.
Кино және теледидардағы сілтеме
BBC-дің "Кім деп ойлайсың өзіңді?" генеалогиялық бағдарламасының 9-шы маусымында оның сегіз буын шөберелерінің бірі актриса Селия Имри екені анықталды. Бағдарламада бұл туралы айтылмаса да, Уильям, Рассел лордының басқа да ұрпақтарының арасында комедия актрисасы Миранда Харт және актриса Анна Канслер бар.
In series 9 of the BBC genealogy programme, Who Do You Think You Are?, it was revealed that one of his eight times great granddaughters is the actress Celia Imrie. Although it was not mentioned in the episode in question, other descendants of William, Lord Russell include comedian Miranda Hart and actress Anna Chancellor.