Уильям Дэниел Конибир: Геолог, палеонтолог және дін қызметкері
William Conybeare (geologist)
Уильям Дэниел Конбибер – ағылшын геологы, палеонтологы және дін қызметкері. 1820-жылдары қазба жұмыстарымен және ихтиозавр, плезиозавр сияқты қазбалармен аты шықты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын геологы (1787–1857)
Лландафф соборының дін қызметкері, геолог
English geologist (1787–1857)
the geologist Dean of Llandaff
Уильям Дэниел Конибир FRS (7 маусым 1787 – 12 тамыз 1857), Лландафф соборының дін қызметкері, ағылшын геологы, палеонтолог және дін қызметкері болған. Ол, ең алдымен, 1820 жылдардағы қазба жұмыстары мен палеонтология саласындағы жаңалықтармен танымал, соның ішінде Лондон геологиялық қоғамына иктиозаврлар анатомиясы және плезиозаврдың алғашқы ғылыми сипаттамасы туралы маңызды еңбектер жазған.
William Daniel Conybeare FRS (7 June 178712 August 1857), dean of Llandaff, was an English geologist, palaeontologist and clergyman. He is probably best known for his ground breaking work on fossils and excavation in the 1820s, including important papers for the Geological Society of London on ichthyosaur anatomy and the first published scientific description of a plesiosaur.
Балалық шағы мен білімі
Ол Бристоль епискобы (1692–1755) Джон Конибирдің немересі, белгілі уағыздаушы және дін қызметкері, сондай-ақ доктор Уильям Конибирдің ұлы, епископтарсыз Сент-Ботольф шлютері. Лондонда дүниеге келген ол ондағы Вестминстер мектебінде білім алды, сосын 1805 жылы Оксфордтың Крайст-Черч колледжіне барып, 1808 жылы классикадан бірінші, математикадан екінші дәрежеде бакалавр ғылымын аяқтады, үш жылдан кейін магистр ғылымын қорғалды.
He was a grandson of John Conybeare, bishop of Bristol (1692–1755), a notable preacher and divine, and son of Dr William Conybeare, rector of St Botolph without Bishopsgate. Born in London, he was educated there at Westminster School, then went in 1805 to Christ Church, Oxford, where in 1808 he took his degree of BA, with a first in classics and second in mathematics, and proceeded to MA three years later.
Ерте мансап
1814 жылы ол Банберидің жанындағы Уордингтонның пасторы болды, сонымен қатар Бристольдің жанындағы Брислингтон қаласында лекция оқыды. Осы кезеңде ол 1822 жылы Бристоль философиялық институтын құрушылардың бірі болды. 1823-1836 жылдары Гламморганширдегі Саллидің ректоры, ал 1836-1844 жылдары Акстминстердің викарі қызметін атқарды. 1839 жылы Бамптон лекторы болып тағайындалды, ал кейіннен «Христиан Әкелерінің жазбаларының сипаты, құндылығы және Анти-Никей кезеңіндегі дұрыс қолданылуы туралы талдамалық зерттеу» деген кітапта жариялады. 1845 жылы ол Лландаф деканатына тағайындалды.
Having entered holy orders he became in 1814 curate of Wardington, near Banbury, and he accepted also a lectureship at Brislington near Bristol. During this period he was one of the founders of the Bristol Philosophical Institution (1822). He was rector of Sully in Glamorganshire from 1823 to 1836, and vicar of Axminster from 1836 to 1844. He was appointed Bampton lecturer in 1839, called and later published in a book as An Analytical Examination into the Character, Value, and Just Application of the Writings of the Christian Fathers During the Ante Nicene Period. He was instituted to the deanery of Llandaff in 1845.
Геология
Джон Киддтің лекциялары геология ғылымын зерттеуге оны ынталандырды, ол бұл пәнді құлшыныспен оқыды. Колледжді бітіргеннен кейін ол Ұлыбритания және Еуропа бойынша кең саяхаттар жасады, сондай-ақ Геологиялық қоғамның алғашқы мүшелерінің бірі болды. Бакланд пен Седжвик геологияға көңіл бөлген кезде алған білімі үшін оған алғыстарын білдірді. Ол Геологиялық қоғамның еңбектеріне, «Философия жылнамасына» және «Философиялық журналға» геологиялық мақалалар жазды. 1821 жылы Генри Де ла Бешпен бірлесіп, ол Геологиялық қоғамның журналында фрагменттерден сауриялық плезиозаврды сипаттаған мақаласы арқылы көзге түсті. Бұл мақалада иктиозаврлардың анатомиясы туралы соған дейін белгілі болған барлық ақпараттың маңызды сипаттамасы мен талдауы, соның ішінде кем дегенде үш түрлі түрдің болғаны туралы мәліметтер де қамтылған. Оның плезиозавр туралы болжамдары 1823 жылы Мэри Эннинг тапқан дерлік толық қаңқа арқылы расталды, ал Конибиэр 1824 жылы Геологиялық қоғамға осы жаңалықты баяндады. Оның ең маңызды еңбектерінің бірі – доктор Бакландпен бірлесіп жазылған және 1824 жылы жарияланған Англияның оңтүстік-батыс көмірлі ауданына арналған монографиясы. Ол Темза өзенінің аңғары, Эли де Бомонттың тау тізбектері туралы теориясы және 1839 жылы Аксминстерде дін қызметкері болып жұмыс істеген кезде Лайм-Регис маңында болған үлкен жер көшкіні туралы да жазды. Дегенмен, оның ең басты еңбегі – «Англия мен Уэльстің геологиясының негіздері» (1822) кітабы, бұл Уильям Филлипс жариялаған кішігірім еңбектің екінші басылымы және осы автормен бірлесіп жазылған. Конибирдің түпнұсқалық үлесі осы басылымның басты бөлігін құрады, оның тек 1-бөлігі ғана, карбон және жаңа шөгінділерге арналған, жарық көрді. Кітап Конибирдің кең және терең білімін көрсетеді және Ұлыбританияда геология ғылымының дамуына елеулі әсер етті. Конибир олқылық креационизмінің жақтаушысы болды. Ол Корольдік қоғамның мүшесі және Франция институтының корреспондент мүшесі болды. 1844 жылы Лондон геологиялық қоғамы оған Волластон медалін табыс етті. Оның үлкен ағасы, ғалым Джон Джозиас Конибир де геологиямен қызығушылық танытқан.
Attracted to the study of geology by the lectures of John Kidd he pursued the subject with ardour. As soon as he had left college he made extended journeys in Britain and on the continent, and he became one of the early members of The Geological Society. Both Buckland and Sedgwick acknowledged their indebtedness to him for instruction received when they first began to devote attention to geology. He contributed geological memoirs to the Transactions of the Geological Society, the Annals of Philosophy, and the Philosophical Magazine. In 1821, in collaboration with Henry De la Beche he distinguished himself by describing, from fragmentary remains, the saurian Plesiosaurus in a paper for the Geological that also contained an important description and analysis of all that had been learned to that point about the anatomy of ichthyosaurs including the fact that there had been at least three different species. His predictions about the plesiosaur were proved correct by the discovery of a nearly complete skeleton by Mary Anning in 1823, which Conybeare described to the Geological Society in 1824. Among his most important memoirs is that on the south western coal district of England, written in conjunction with Dr Buckland, and published in 1824. He wrote also on the valley of the Thames, on Elie de Beaumont's theory of mountain chains, and on the great landslip which occurred near Lyme Regis in 1839 when he was vicar of Axminster. His principal work, however, is the Outlines of the Geology of England and Wales (1822), being a second edition of the small work issued by William Phillips and written in co operation with that author. The original contributions of Conybeare formed the principal portion of this edition, of which only Part 1, dealing with the Carboniferous and newer strata, was published. It affords evidence throughout of the extensive and accurate knowledge possessed by Conybeare; and it exercised a marked influence on the progress of geology in Britain. Conybeare was an advocate of gap creationism. He was a fellow of the Royal Society and a corresponding member of the Institute of France. In 1844, he was awarded the Wollaston medal by the Geological Society of London. His elder brother, the scholar John Josias Conybeare, was also interested in geology.
Өлім
Ол 1857 жылы шілдеде, өте ауыр сырқаттанып жатқан үлкен ұлы Уильям Джон Коньбиарды көру үшін Суррейдегі Уэйбридж қаласына жол тартқанда ауырып қалды. Ұлы қайтыс болды, ал одан немесе қысқа уақыттан кейін, 1857 жылы 12 тамызда Хэмпширдегі Ичен-Сток қаласында ол да дүние салды. Оның тағы бір ұлы, Чарльз Ранкен Коньбиар, жақында осы қаланың шіркеуіне қызметке кіріскен еді, ал үшінші ұлы, Генри Коньбиар, кейіннен оны ауыстыру үшін жаңа шіркеу салды. Ол Ландафф соборындағы Капитул үйіне жақын жерленген, ал оның қабірі жұқа ескерткіш тіреудегі крестпен белгіленген.
He was taken ill on the way to Weybridge, Surrey, to see his gravely ill eldest son, William John Conybeare in July 1857, who died, and his own death followed shortly thereafter on 12 August 1857, at Itchen Stoke, Hampshire, where another son, Charles Ranken Conybeare, had recently taken up the incumbency of the parish church, and a third son, Henry Conybeare, was later to build a new church to replace it. He is buried near the Chapter House at Llandaff Cathedral and his tomb is marked by a cross on a slender memorial shaft.