Кіріспе

Ағылшын крикетші және саясаткер (1870–1947)

Ерте өмір

Джексон Лидсте дүниеге келген. Оның әкесі Уильям Джексон, 1-ші Аллертон бароны. Стенли Харроу мектебінде оқығанда, оның шәкірттік көмекшісі болашақ премьер-министр Уинстон Черчилль болған.

Крикет мансабы

Джексон Кембридж университеті, Йоркшир және Англия құрамаларында ойнады. Ол Ранжицинджидің талантын байқады, өйткені оның ерекше ойнау стилі мен нәсілі оның университет құрамында өз орнын табуына кедері келтірді. Капитан ретінде Ранжидің Кембриджтің бірінші құрамына енуіне және «көк төс» белгісін алуына жауапты болды. Алан Гибсонның айтуынша, бұл «қазіргі уақытта көзге көрінбейтіндей даулы мәселе» болған. 1894 жылы «Висден» журналының «Жылдың үздік крикетшісі» деп танылды. 1905 жылы Англия құрамасын бес тест матчинде капитандыққа алып, екеуінде жеңіске жетіп, үш ойынды тең түсіріп, «Пепел» кубогын сақтап қалды. Англия құрамасын алғаш рет капитандыққа алып, ол барлық бес сыныпта жеңіске жетіп, екі команданың да ең үздік ойнау көрсеткіштерін көрсетті – 70.28 орташа есеппен 492 ұпай және 15.46 орташа есеппен 13 қақпа. Бұл оның өткізген 20 тест матчының соңғысы болды, барлығы өз жерінде өтті, өйткені ол турнелерге уақыт таба алмады. Джексон әлі күнге дейін үйден тыс жерде ойнамай, ең көп матч өткізген рекордты сақтап тұр. Ол дәстүрлі стильде ойнайтын, екі жақта да соққыларды күштеп орындауға бейімді ойыншы болды және оның жылдам доп тастауы жақсы соққымен қаруландырылған. Крикеттен тыс міндеттері оның қатысқан ойындардың санын шектесе де, ол өзінің мансабында 6 графтық чемпионатты жеңген күшті Йоркшир командасының маңызды мүшесі болды (оның ішінде Джексон графтық чемпионатта қатыспаған 1901 жыл да бар). Оның 1896 және 1898 жылдардағы өнері, егер ол көбірек уақыт бөле алғанда, оның статистикасы қандай болуы мүмкін екенін көрсетті – әр маусымда 40.00-ден жоғары орташа есеппен 1000-нан астам чемпионат ұпайы жинап, екі маусымда 20-дан төмен орташа есеппен 100-ден астам қақпа алды. Сондай-ақ, ол тест дебютінде «қуанышпен тоқсанға» дейін жеткен алғашқы ойыншы болды. Гибсон оны крикетші ретінде «ерлігінің қаталдығы, әдемі сыртқы түрінің артында жасырылған белгілі бір қатыгездігі бар» деп сипаттады. Ол әрқашан терең құрметке ие болғанмен, аса танымал адам болған жоқ.

Әскери және саяси мансап

Гарроу мектебінің еріктілер құрамында бұрынғы лейтенант болғандықтан, 1900 жылғы 16 қаңтарда Джексон тікелей капитандыққа тағайындалды, әдеттегі тәртіппен жоғарылатылмады. Ол 3-ші (1-ші Корольдік Ланкашир милициясы) батальонының капитаны болып тағайындалды, Корольдік Ланкастер полкі (Ланкастер). 1900 жылғы ақпанда ол екінші Бур соғысына батальонымен бірге аттанды және келесі айда Оңтүстік Африкаға жетті. 1914 жылы ол Батыс Йоркшир полкіне подполковник болып ауысты. 1915 жылғы ақпанда өткен қосымша сайлауда ол парламент мүшесі болып сайланды және 1926 жылғы 3 қарашада мандатын тастағанға дейін Хауденширді (Йоркшир) өкілдік етті. 1922–1923 жылдары Соғыс кеңсесінің қаржы хатшысы қызметін атқарды. 1927 жылы Бенгалияның губернаторы болып тағайындалды және сол жылы GCIE орденімен наградаланды, сондай-ақ Тайлық Кеңестің мүшесі аталды. 1928 жылы Бенгалияның губернаторы болып тұрғанда, ол кооперативтік қозғалысты дамыту мақсатында Бенгалияның Малда ауданында "Малда аудандық орталық кооперативтік банкі" ЖШС-нің ашылуын қадағалады. 1932 жылы KStJ орденімен марапатталды. 1932 жылғы 6 ақпанда Джексон Калькутта университетінің мәжіліс залында Бина Дас есімді студент қыздың жақыннан жасаған бес атыстан қашқан. Зақымсыз және күлімдеп, "[түтін тарамай жатып, дауыстармен губернатор сөзін жалғастырды". Шабуылшы Калькутта университетінің бірінші мұсылман вице-канцлері болған генерал-лейтенант Хасан Сухраварди тарапынан қолға түсіріліп, қарусыздатылды, ол батылдығы үшін корольмен наградаланды. Кейін сол жылы Джексон GCSI орденімен марапатталды.

Отбасы

Джексон 1902 жылдың 5 қарашасында Шығыс Йоркширдегі Велтон қаласындағы Сент-Хелен шіркеуінде Харрисон Бродлидің қызы, Велтон Хаусының (Брау, Йоркшир) иесі Харрисон және оның әйелі Бродлиге үйленді.

Жерлеу рәсімі

Джексон Лондон қаласында жол апатынан туындаған салдарлардан қайтыс болды. Оның қосылу рәсімі туралы еске алып, Кнаресборо епископы былай деді: "Мен сол үлкен жиынның зер салған беттерін қарап тұрғанда, олар оны Құдай сияқты қадір тұтқанын көрдім, әрине, тек аяғымен ойнағанда одан да күшті болды".