Кіріспе

Гилли д'Эрбемонт (25 маусым 1888 – 28 ақпан 1980) – соқыр адамдарға арналған ақ таяқтың авторы. Гилли бельгиялық пен француздың қызы болған. Ол Брюссельде дүниеге келді, бала кезінде Брюссель мен Париж қалаларында кезекпен өмір сүрді. Кейін ол музыкант және жазушы ретінде Парижге көшіп келді. Париж көшелеріндегі соқыр адамдардың көлік құралдарының көбейіп келуінен қауіпті жағдайға түсіп жатқанын ол байқады. Франция полициясы жол қозғалысын реттеу және көліктерді тоқтату үшін ақ түсті сигнал таяқтарын пайдаланды. Г-жа д'Эрбемонт көру қабілеті нашар және соқыр адамдардың қозғалысын жеңілдету үшін таяқтарды ақ түспен бояу идеясын ұсынды, осылайша оларға назар аудару мақсатында. 1930 жылы д'Эрбемонт ұлттық газет L'Écho de Paris-тің директорына хат жазды. Бұл хат жарияланып, көптеген адамдардың алаңдауына себеп болды. Хат жарияланғаннан кейін Дүниежүзілік соқырлар одағы бұл жаңалықты барлық елдердің үкіметтеріне ұсынып, ақ таяқ соқыр адамдардың ресми символына айналды. 1931 жылдың 7 ақпанында д'Эрбемонт бірнеше министрлердің куәлігінде алғашқы екі ақ таяқты тарту етті. Ол таяқтар соқыр солдат пен соқыр азаматқа табыс етілді. Содан кейін Бірінші дүниежүзілік соғысының соқыр француз ардагерлері мен соқыр азаматтарға 5000 ақ таяқ таратылды.

Шығармалары мен мұрасы

Ақ таяқты ойлап тапқанға дейін Гвилли д’Эрбемонт соқырлар қауымына көмектесуде белсенді болды. Ол Париждің жол тораптарында соқырларды жиі сүйемелдеп жүрді (1). Бір күні, ол соқырлар тобын Париж бульварымен өткізуге көмектесіп жатқанда, көлік келіп, оларды жаздап кетіп қалуға айналды (2). Осы оқиға оған жол қозғалысында соқырлар қолдана алатын құрал ойлап табуға шабыт берді. Оның идеясы бастапқыда барлық тараптан қолдау таппады. Көптеген қауымдастықтардың өкілдері бұл ерекше белгінің кейбір адамдарға, өз кемістіктерін көрсетуден ұялатындарға жағымсыз боларын ойлады (3). Бұл алаңдаулықтың негізділігіне қарамастан, соқырлар үшін ақ таяқ сияқты маңызды жаңалыққа да көптеген қарсылық болды. Сонымен қатар, маңызды өнертапқыштарды немесе тіпті әйел өнертапқыштарды еске алғанда, Гвилли д’Эрбемонттың есімі көбінесе айтылмайды.

Ақ қамыс өрісінің дамуы

Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Францияда көптеген соқыр ардагерлер болды. Париждегі автокөліктерде фаралар болмады, ал көшедегі соқыр адамдар полиция қызметкерлерінің ақ таяқтарына қол жеткізе алмады (4). Гилли бұл мәселені байқады және азаматтардың ақ таяқтарды кеңінен қолдануын қамтамасыз еткен қозғалысты бастауға белсенді түрде атсалысты. Оның күш-жігерінің арқасында жүргізушілерге көзі нашар адамдар үшін көліктерін тоқтату оңайырақ болды. Гиллинің ақ таяқтың дамуына қатысқаннан кейін, маңызды жаңалық – "Хувер әдісі" (5) пайда болды. Екінші дүниежүзілік соғыстың аясында Ричард Хувер, армия сержанты және АҚШ-тың Балтимор қаласындағы соқырлар мектебінің бұрынғы мұғалімі, Валли Фордж армиялық ауруханасындағы соқыр солдаттарды емдеу орталығына жіберілді. Ол бір апта бойы көзін байлап, ақ таяқпен жүріп, алдындағы кедергілерден аулақ болу үшін оны иіп-иіп салды. Бұл техника, "Хувер әдісі" деп белгілі, қазір әлемнің түкпір-түкпіріндегі көзі нашар адамдарға дербес саяхаттауға көмектесу үшін үйретіледі (4). Ақ таяқты жетілдіруге бағытталған көптеген технологиялық жетістіктерге қарамастан, Гиллидің инновациясы негізінен өзгеріссіз қалды.

Басқа басылымдар

1. Оксиацетилендік дәнекерлеу практикасы және қосымша техникалар
2. Алискамп гүлдері
3. Өмірге құштарлық
4. Саған арналған бақша
5. Шармоа
6. Во кантоны жері
7. Кейбір өлеңдер