Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыкалық хабар тарату шектеулері
Restriction on music broadcast
"Needle time" (игла уақыты) деген ұғымды Ұлыбританияда Музыканттар одағы және Phonographic Performance Limited 24 сағат ішінде BBC эфирінде таратылатын жазылған музыканың мөлшерін шектеу үшін енгізді. Апталық рұқсат етілген сағат саны жылдар өте келе артып, 1950 жылдары 30 сағаттан азырақ болатын. 1967 жылға дейін BBC күн сайын коммерциялық граммофондық жазбаларды эфирде тек бес сағатқа ғана ойнауға рұқсат алды. Бұл шектеу 1988 жылға дейін BBC Radio 1, BBC Radio 2 және тәуелсіз жергілікті радио станцияларына әсер етті. Осының салдарынан BBC-ге Shane Fenton and the Fentones сияқты топтардың танымал әндерінің студияда жазылған "кавер" нұсқаларын немесе BBC-нің өз оркестрлері орындаған оркестрлік нұсқаларын пайдалануға тура келді. "Needle time" термині сол кездегі негізгі жазылған музыка көзі болған граммофондық пластинкаларды, оларды граммофон инесімен ойнаудан туындаған.
Needle time was created in the United Kingdom by the Musicians' Union and Phonographic Performance Limited to restrict the amount of recorded music that could be transmitted by the BBC during any 24 hour period. The number of hours per week allowed gradually increased over the years from below 30 hours in the 1950s. Until 1967 the BBC was allowed to play only five hours per day of commercial gramophone records on the air. It continued to affect BBC Radio 1, BBC Radio 2 and the Independent Local Radio stations until 1988. The result was that the BBC had to use "cover" versions of popular songs by groups such as Shane Fenton and the Fentones recorded at the BBC studios, or orchestral versions by one of the in house orchestras, to fill in the hours. The term "needle time" comes from the use (at the time) of gramophone records as the main source of recorded music, which were played on gramophone record players using a gramophone needle.
Игланың уақыты туралы хабарлама
Сол кездегі британдық пластинкалардың орталық жабдықшасында, пластинканың жиегі бойында былай деп ескерту жазылған: "Бұл пластинканы рұқсатсыз жария орындау немесе таратуға қатаң тыйым салынған."
British records at the time carried a warning message around the edge of the record label in the centre of the record itself to the effect that: "Unauthorised public performance or broadcasting of this record is strictly prohibited."
Люксембург радиосы
Британиядағы пластинка индустриясы халыққа өз пластинкаларын сатып алуларын қаласа да, олардың бар екенін білуі үшін эфир уақытын беруге мәжбүр болды. Осы мақсатта пластинка индустриясы Люксембург радиосының коммерциялық түнгі сигналдарын пайдаланды, оның қуатты АМ сигналы Ұлыбританияда естілетін. Люксембургтағы "208" бағдарламалары көбінесе он бес минуттан отыз минутқа дейін созылып, "Decca Records Show" немесе "Capitol Records Show" сияқты аттармен ұсынылды. Бұл алдын ала жазылған бағдарламалар кейіннен инфореклама деп аталғандарға ұқсас болды, себебі олар әдетте пластинканың жартысынан аспайтын бөлігін ғана ұсынатын, ал атауын, орындаушысын және лейблын жиі жарнамалап отыратын. Барлық эфир уақытын ірі пластинка компаниялары (EMI, Decca, Pye, Philips және т.б.) брондағандықтан, топтар мен әртістер олармен келісімшарт жасауға мәжбүр болды, әйтпесе танымал бола алмады. Осы жағдай Ронан О'Рахили және басқаларды өкілдік ететін әртістеріне танымал болу үшін алғашқы пираттық радиостанцияны ашуға итермеледі.
Although the record industry in Britain wanted the public to buy its records, it had to give them some airtime so that the public could find out about their existence. To that end the record industry used the commercial nighttime signals from Radio Luxembourg whose powerful AM signal could be heard in the UK. The "208" shows on Luxembourg were mainly fifteen minutes to thirty minutes in length and presented under names such as the Decca Records Show or the Capitol Records Show. These prerecorded programmes resembled what later became known as infomercials, because they normally only featured a little over half of the record, with heavy plugging for title, artist and label. Because all the hours of transmission were booked up by the major record companies (EMI, Decca, Pye, Philips etc.) groups and artists had to sign to them to get any exposure. This was one of the driving forces for Ronan O'Rahilly and others to start the first pirate radio station to get exposure for artists he represented.
"Қорқыт станциялары"
BBC немесе Люксембург радиостанцияларынан өзгеше, 1960 жылдардағы жағалаудағы пират радиостанциялары аумақтық сулардың үш мильдік шегінен тыс қана емес, сонымен қатар заңның ақ-қара жоқ аймағында жұмыс істеді. Студиялар мен хабар тарату құралдары кемелерде немесе теңіздегі құрылыстарда орналасқандықтан, кемедегі қызметкерлер тек сол кеме немесе құрылыстың капитанына бағынатын. Мысалы, Ұлыбританияға үздік 40 радионы таныстырған Wonderful Radio London сияқты кеме станциялары шетелде тіркелгендіктен, сол елдің заңдарына бағынышты болды, ол «эфир уақытын» мойындамады. Пайола осы станциялардың бірнешеуінде қолданылды.
Unlike the BBC or Radio Luxembourg, the offshore pirate radio stations of the 1960s operated not only outside the three mile limit of territorial waters, but also in a grey area of the law. Because the studios and transmitters were located on board the ships or offshore structures, the personnel on board were only under the authority of the captain of that ship or structure. In the case of ship stations such as Wonderful Radio London which introduced top 40 radio to Britain, the ship was registered in a foreign country and therefore subject to the laws of that country, which did not recognise "needle time". Payola operated on several of these stations.