Үндістан Коммунистік Орталығы: Керала штатындағы маоистік қозғалыс
Centre of Indian Communists
Үндістан Коммунистерінің Орталығы (CIC) – Керала штатындағы маоистік ұйым. 1974 ж. құрылған, CPI(M)-нен бөлінген топтардан тұрады. Кераланың солшыл саясаты тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістан коммунистерінің орталығы (CIC) – Үндістанның Керала штатындағы шағын маоистік ұйым. Бұл ұйым 1974 жылы Ернакулам қаласында өткен құрылтайда құрылған. Оның құрамына Үндістанның Коммунистік партиясынан (марксистік) (CPI(M)) бөлініп шыққан топтар кірген.
The Centre of Indian Communists (CIC) was a minor Maoist group in the Indian state of Kerala. The organisation was founded at a convention in Ernakulam in 1974. It included elements that had broken away from Communist Party of India (Marxist) (CPI(M)).
Керала, кіріспе
Үндістан Коммунистік Орталығы (CIC) ешқандай оқшаулықта танымал болған жоқ, олардың платформасы саяси шешімдерінде солшыл құндылықтарды пайдаланғанымен әйгілі Керала халқының кең контекстінде қалыптасты. 1957 жылғы сайлауда Керала халқы Үндістан Коммунистік партиясына дауыстардың 35 пайызын берді, бұл халық арасындағы берік коммунистік көзқарастарды көрсетті.
The Center of Indian Communist (CIC) did not gain popularity within a vacuum, their platform manifested within the context of the greater population of Kerala, a district known for employing leftist values in their political decisions. In the elections of 1957, the people of Kerala gave the Communist Party of India thirty five present of the vote, demonstrating strong communist values among the people.
Кераладағы авангардтық және ХКП
Үндістан Коммунистік Орталығы (ҮКО) Үндістан Коммунистік Партиясынан (ҮКП) көбінесе шаруаларды пролетариатқа қарағанда революцияның негізгі күші деп қарағандықтан алшақтады. Бұл айырмашылық Маоизм мен Марксизм арасындағы ұқсастыққа ие, Мао өзінің еңбектерінде шаруаларға баса назар береді, ал Маркс пролетариаттың маңыздылығын ерекше атап өтеді. Екі революциялық авангард та сыныптық күрес идеологиясын басты риторикалық стратегия ретінде пайдаланғанымен, олардың арасындағы ерекшеліктер маңызды. Пролетариат – барлық жұмысшы табын қамтиды, ал шаруа – жеке тұлғаның тікелей бақылауындағы адам, осылайша жеке деңгейде үстемдік иерархиясын күшейтеді. Әрине, коммунистік көзқарастардың қалыптасуына қажетті шарттарды анықтау үшін күрделі теңдеу қажет, бірақ кейбір саясаттанушылар Кералада коммунизмнің қабылдануын ауыл шаруашылығы жұмысшылары мен шаруалардың көп санымен байланыстырады. Бұл талдау Үндістан Коммунистік Орталығын Үндістан Коммунистік Партиясымен салыстырғанда маңызды болып табылады.
The Center of Indian Communist (CIC) distanced themselves from the Communist Party of India (CPI) largely because they saw the peasantry as being the appropriate vehicle for revolution as opposed to the proletariat. This contrast is analogous to that of Maoism and Marxism, Mao focuses his literature on the peasantry while Marx stresses the importance of the proletariat. While both Revolutionary Vanguards utilize the ethos of class struggle as their main rhetorical strategy, the areas where they depart are consequential. The proletariat encompasses all of the working class, while the peasant is one who is under direct control of an individual, thus accentuating the dominance hierarchy on an interpersonal level. Naturally, a multi varied equation would be necessary to plot the requisite conditions from which communist sympathies emerge, however, some political scientist attribute communist acceptance in Kerala as being the result of a high population of agricultural workers and peasants. This analysis is important when examining the Center of Indian Communist in contrast to the Communist Party of India.
Керала мен Маоның Қытайдағы демографиялық туыстық
Үндістан Коммунистік Орталығы (CIC) Керала халқының арасындағы ауыл шаруашылығымен айналысатын шаруалардың маңыздылығын ескере отырып, өз таралу стратегиясын тиімді деп санады. (CIC) – Маоның Қытайындағы демографиялық жағдайға ұқсас жағдайда дамыған маоистік ұйым болды. Маоизм (CIC) үшін өте қолайлы болды, себебі Мао «деклассификацияланған зияткерлік элита» деп атаған революцияның тиімді механизміне басымдық берілді. Маоның Қытай туралы айтқандарына ұқсас, Керала халқының көп бөлігі жоғары білімді болды, олар Үндістандағы ең жоғары сауаттылық деңгейлерінің бірін көрсетті. Бұл тұрғысынан, олар жұмыссыздық пен жоғары деңгейдегі кедейлікке ұшырады. Революцияға дейінгі Қытаймен демографиялық байланыстың нәтижесінде Үндістан Коммунистік Орталығы Керала халқына революциялық маоистік саяси идеологияны таратуды көздеді.
The Center of Indian Communist (CIC) saw their propagation strategy as superior given the prominence of agricultural peasantry within the Keralan people. The (CIC) was a Maoist organization, one which developed under similar demographic conditions to that of Mao’s China. Maoism seemed like the perfect fit for the (CIC) because of the strong emphasis on what Mao described as the “declassed intellectual elite” as the appropriate mechanism for revolution. Similar to Mao's description of China, the vast majority of the people in Kerala were very well educated, they enjoyed some of the highest literacy rates in all of India. Despite this, they also suffered from unemployment, and high levels of poverty. As a result of the demographic Kinship shared with pre revolutionary China, the Center of Indian Communist aimed to propagate a revolutionary Maoist political ideology to the people of Kerala.
Марксизмнің негіздері
Карл Маркс өз еңбегінде теориясын қолдануға қажетті өндірістік жағдайларды анық белгілеп қойды. Бұл жағдайлардың ішінде капитализм сияқты, жетістіктерге негізделген нормативтік сыныптық құрылым да болды. Сондай-ақ, өнеркәсіптік дамудың алғы шарты ретінде жоғары деңгейдегі мансаптық мобильділік қажеттілік тудырды. Маркс, батыстың өнеркәсіптік дамыған қоғамында өндіріс артпай тұрып, өнімге деген сұраныс көбейетінін, осылайша өнеркәсіптік дамудың орнына баға инфляциясына алып келетінін айтады. Осы модельде тауарлар мақтан тұту құралына айналады, жер, технология және тіпті азық-түлік иеленуі экономикалық жетістіктің символы болады. Маркс бұл жүйенің тек автономия туралы жалған ойға негізделгенде ғана сақталуы мүмкін дейді, онда қаржылық сәттілікке қатысты жалғыз өзгермелі фактор – адамның жауапкершілігі мен адалдығы. Маркс үшін, халықтың коммунистік революциясы пролетариат осы талдаудың бұрыс екенін түсінгенде ғана мүмкін болады, бұл кедей және орта таптың көпшілігіне бай және қуатты азшылыққа қарсы күресуге жол ашады. Бұл революция моделі, әсіресе Үндістандағыдай, бүкіл әлемде өнеркәсіптік жұмысшылардың маңыздылығын ескере отырып, кеңінен қолданылуға жарамды.
In his work, Karl Marx was deliberate in establishing the requisite industrial conditions under which his theory becomes applicable. These conditions included a normative class structure predicated on achievement, such as capitalism. It also necessitated a high level of career mobility, a precursor for industrial development. Marx cites that Western industrialized society often sees and increases in demand for a product without increasing production, thus leading to price inflation instead of industrial development. Under this model goods become the tools of ostentation, the possession of land, technology, and even food become emblematic of economic achievement. Marx argues that this system is only able to prevail under the lie of autonomy, an equation in which the only variable relative to fiscal success is the conscientiousness of the individual. For Marx, a communist revolution of the people can only be achieved when the proletariat actualize the erroneous nature of this analysis, allowing the poor and middle class majority to rise up against the rich and powerful minority. This model of revolution is widely applicable given the prominence of industrial workers throughout the world, and particularly within India.
Британ империализмі, пролетариат және ірі бәсекелестік
Марксизмнің кең таралған тартымдылығы Үндістан Коммунистік Орталығының (ҮКО) ұлттық деңгейде маңызды әсер ете алмауының себебін түсіндіруге болады. Олардың шаруалар мен ауыл шаруашылығы жұмысшыларына бағытталған маоистік үндеуі, Үндістанның жалпы контексінде марксистік пролетариатқа қарағанда осыншалықты кең емес еді. Ашутош Кумар британ империализмін Үндістан пролетариатының қалыптасуына ықпал еткен, ал ел бойынша марксистік саяси идеологияның күшеюіне күшті катализатор болған фактор деп көрсетеді. Британ үкіметі Үндістанды мақта, жүн, қырық және индиго сияқты экспортқа арналған тауарларды өндіруге міндеттеді. Британ империализмінің күлінен туған күшті және саналы пролетариат, көбінесе Үндістан Коммунистік Партиясына (Марксистік) (ҮКП(М)) қолдау көрсетті. Ұлттық деңгейдегі беделінің арқасында ҮКП(М) өз ықпалын Үндістанның барлық аймақтарына, соның ішінде Кералаға да жеткізе алды. Кераланың демографиялық ерекшеліктері мен ҮКО-ның шаруаларға бағытталған риторикасын ескеретін болсақ, олардың жергілікті деңгейдегі ықпалы зор болуы мүмкін еді. Алайда, британдық билік Үндістанда ірі өнеркәсіптік пролетариат қалдырды, ол ҮКП(М)-нің идеологиялық үстемдігіне әкелді.
The broad appeal of Marxism in large part could explain why the Center of Indian Communist (CIC) were never able to create a substantial impact on a national scale. Their Maoist appeal to the peasantry and agricultural laborers was not as broad as the Marxist proletariat within the greater context of India. Ashutosh Kumar cites British imperialism as being formative in the development of the Indian proletariat, potently serving as a catalyst for the uprising of Marxist political ideology throughout the country. The British government obliged India to start producing goods for import such as cotton, wool, hemp, and indigo. The strong and conscious proletariat left by the ashes of British imperialism almost universally lent support to the Communist Party of India (Marxist) (CPI(M)). As a result of their prominence on the national scale the (CPI(M)) was able to reach their influence to practically every corner of India including Kerala. Given the demographic framework of Kerala juxtaposed with the Communist Center of India’s peasant tailored rhetoric, one could assume their local influence would be vast, however, British rule left India with a massive industrial proletariat, one that eventually precipitated the ideological dominance enjoyed by the Communist Party of India (Marxist).
Индира Ганди мен Фахруддин Әли Ахмед
1975 жылы қазір "Төтенше жағдай" деп танылатын оқиғаға дейін Үндістан Коммунистік орталығы (CIC) бейбіт түрде өмір сүрді. Индира Ганди сол кезде Үндістанның премьер-министрі болды, ол өсіп келе жатқан коммунистік көзқарастардан қорқып, президент Фахруддин Али Ахметке төтенше жағдай жариялауды ұсынды. Бұл демократияны тоқтатты, сайлаулар тоқтатылды және Ахметтің көптеген саяси қарсыластары түрмеге қамалды. Төтенше жағдай режимі сонымен қатар, аудандық әкім сияқты кез келген билікке, Үндістан үкіметіне қарсы деп күдіктенген кез келген адамды ұстауға мүмкіндік берді. Төтенше жағдайдың жариялануы Үндістанның жаңалықтар құралдары мен ойын-сауық саласына кең ауқымды цензура енгізуді де білдірді. Осы кезеңде Үндістанда үкіметтен жеке бостандықтарға қатысты ешқандай норма болған жоқ, атқарушы билік демократияның тағдырына толыққанды билік етіп қана қоймай, сонымен қатар халықтың олардың шешімдерін сотқа шағымдануына да рұқсат берілмеді.
The Center of Indian Communist (CIC) was able to exist peacefully up until what is now known as The Emergency took place in 1975. Indira Gandhi was the prime minister of India at the time, she recommended that president Fakhruddin Ali Ahmed declare a state of emergency caused by fear of growing communist sentiments. This effectively halted the democracy, suspending elections and imprisoning much of Ahmed’s political opposition. Emergency rule also meant that any authority as high as the District Magistrate could detain any individual that they suspect as being hostile to the Indian government. The proclamation of emergency also entailed widespread censorship of Indian news outlets and entertainment. During this period in India there was virtually no standard for individual freedoms from the government, not only would executive powers have free rein over the fate of the democracy, the public were not allowed to challenge their decisions in court.
352-бап
Ганди мен Ахмет Үндістан Конституциясының 352-бабының нәтижесінде өздерінің заң аясында Үндістанның саяси жағдайын өзгертуге қол жеткізді. Бұл бапта ұлттық қауіпсіздік төтенше жағдайы қалай жарияланатыны, сондай-ақ Үндістанның барлық аумағындағы билігін қорғау үшін төтенше жағдай шаралары қолданылуы туралы сипатталады.
Gandhi and Ahmed were able to change India’s political landscape within their legal bounds as a result of Article 352 of the Constitution of India. This article describes the process by with an emergency of national security is declared, a proclamation of emergency is to be used in order to protect Indian rule throughout their territory.
Жағдай
Ганди мен Ахмед Үндістанның әртүрлі өңірлерінде туындаған қарсылық қозғалыстары ұлттық қауіпсіздікке төндіретін қауіптің белгісі екенін мәлімдеді және соңында 352-бапты келіспеушіліктерді жою құралы ретінде пайдаланды. Дегенмен, көптеген ғалымдар бұл ұлттық қауіпсіздік мәселесі емес екенін, керісінше, Ахмет басқаруы кезіндегі мұнай бағасының өсуі мен тұрмыстық жағдайдың нашарлауы Үндістанның саяси жағдайын өзгертуге ықпал еткенін айтады. Әрине, Ахмет Үндістанды бақылауын жоғалтудан қорқып, Ганди мен Ахмет саяси оппоненттерін тыйым салудың пайдалы екеніне келісті, өзін қолдаудың жалғыз заңды жолы ретінде қалдырды. Индира Ганди мен Фахруддин Әли Ахмет көпшілік алдындағы беделін күрт төмендетті. 1984 жылдың 31 қазанында Индира Гандиді оның күзетшілері өлтірді, одан кейін оның ұлы Раджив Ганди премьер-министр лауазымын иеленді. Бұл оқиғалар Үндістандағы төтенше жағдай аяқталғаннан кейін болды, бірақ олар Үндістан Коммунистік орталығының пайда болуына себеп болған саяси тұрақсыздықтың деңгейін көрсетеді, соңында олардың премьер-министрі қаза тапты.
Gandhi and Ahmed claimed that the emergence of various resistance movements across India were indicative of a threat to national security and eventually used article 352 as a means to eradicate dissenting thought. However, many scholars argue that this was not a matter of national security, rather they cite high oil prices and deteriorating living conditions under Ahmed’s administration as being formative in changing India’s political landscape. Naturally Ahmed grew fearful that he would lose his control over India, both Gandhi and Ahmed agreed that it would be beneficial to ban his political opponents, leaving himself as the only legal option for support. Indira Gandhi and Fakhruddin Ali Ahmed soured their reputation with much of the public considerably. On October 31, 1984 Indira Gandhi was assassinated by her own security team, afterward, her son Rajiv Gandhi took over her position as prime minister. These events came to pass well after the conclusion of the emergency in India, however, they demonstrate the level of political instability from which the Communist Center of India emerged, eventually culminating in the assassination of their prime minister.
CIC құлдырауы
Коммунизмнің бүкіл Үндістанға таралуын тоқтатуға бар күштерін салғанына қарамастан, төтенше жағдайдың өте басында көптеген қарсылық топтары Үндістан демократиясының болашағына байланысты үдеп келе жатқан қорқыныш салдарынан танымал болды. Дегенмен, бұл өсім қысқа ғана болды, Ахмет Үндістан бойынша бірнеше жеке қарсылық топтарына тыйым салды, соның ішінде CIC де болды. Бұл Үндістан Коммунистік орталығының құлауына әкеп соқты, бірақ Керала және Үндістанның қалған бөлігіндегі халық арасында революциялық идеялардың таралуын тоқтата алмады. Үндістан Коммунистік орталығы және оған ұқсас басқа да қарсылық топтары 70-ші жылдардағы Үндістанда кең таралған теңсіздік пен мемлекеттік жемқорлықтың көрінісі болды.
Despite their best efforts to halt the spread of Communism across India, the very early stages of the emergency saw many resistance groups gain popularity as a result of growing fears surrounding the future of Indian democracy. However, this growth was extremely short, Ahmed introduced the prohibition of several individual resistance groups throughout India, one of which was the CIC. While this marked the end of the Center of Indian Communist it certainly did not stop the prominence of revolutionary discourse within the people of Kerala and the rest of India. The Center of Indian Communist and other analogous resistance groups are emblematic of the widespread inequality and government corruption that plagued India during the 70s.