Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық физик, Манхэттен жобасы кезінде топ жетекшісі (1907–1990)
American physicist, group leader during the Manhattan Project (1907–1990)
Джон Генри Мэнли (21 шілде 1907 – 11 маусым 1990) – Манхэттен жобасы кезінде топ жетекшісі болғанға дейін Калифорния университетінде (Беркли) Дж. Роберт Оппенгеймермен бірге жұмыс істеген американдық физик.
John Henry Manley (July 21, 1907 – June 11, 1990) was an American physicist who worked with J. Robert Oppenheimer at the University of California, Berkeley before becoming a group leader during the Manhattan Project.
Өмірбаян
Ол 1907 жылы Иллинойс штатының Гарвард қаласында дүниеге келген. 1929 жылы Иллинойс университетін бітіріп, BS дәрежесін алды, ал 1934 жылы Мичиган университетінде физика ғылымдарының докторы ғылымын қорғады. Ол Колумбия университетінде лекция оқыды, кейін 1937-1942 жылдары Иллинойс университетінде профессор болды. Ол Кэтлинге (Кей) үйленді және Ким мен Кэтлин есімді екі қызы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Мэнли Чикаго университетінің металлургиялық зертханасында жұмыс істеді. 1942 жылы оның досы және әріптесі Дж. Роберт Оппенгеймер Калифорния университетіндегі (UC Berkeley) бірнеше жетекші теоретиктермен кездесу ұйымдастырды. Кездесудің тақырыбы: ядролық қаруды жобалау және құрылысын жүзеге асыру үшін алдын ала жоспарларды әзірлеу. Мэнли, қатысушылардың бірі ретінде, жылдам нейтрондардың қасиеттерін зерттеуге міндеттелді. Бір жылдан кейін жобаның орталығы Лос-Аламос зертханасына көшті. Мэнли Лео Силардтан Лос-Аламосқа көшу туралы жеке шақыру алды және 1943 жылдың 4 сәуірінде зертханаға келді. Лос-Аламостағы алғашқы күндерін Мэнли зертхана ғимараттарының құрылысына қатысты, сонымен қатар Урбанадан әкелген Коккрофт-Уолтон генераторын орнатты. Соғыс жылдарында Мэнли Оппенгеймердің бас көмекшілерінің бірі болды, оның негізгі міндеті зертхананы басқару болды. Оның әйелі Кей 1943 жылдың маусымында, екінші қызы дүниеге келгеннен кейін Лос-Аламосқа көшті. Ол T (теориялық) бөлімінде есептеуші ретінде жұмысқа орналасты, бірақ алты айдан кейін балаларын тәрбиелеуге толыққандай көңіл бөлу үшін жұмыстан кетті. Соғыстан кейін Мэнли Атом энергиясы жөніндегі комиссияның бас кеңесші комитетінің атқарушы хатшысы қызметін атқарды. AEC-ден кеткеннен кейін ол Лос-Аламосқа ғылыми-зерттеу жөніндегі директордың орынбасары болып оралды. 1946 жылы Мэнли Санкт-Луис қаласындағы Вашингтон университетінде бір семестр бойы физика профессоры болды. 1951 жылдан 1957 жылға дейін Мэнли Вашингтон университетінің физика кафедрасын басқарды. 1959 жылы ол Халықаралық атом энергиясы агенттігінің аға техникалық кеңесшісі болып тағайындалды. 1974 жылы зейнеткерлікке шығып, 1990 жылы 82 жасында Лос-Аламоста қайтыс болды.
He was born in 1907 in Harvard, Illinois. He graduated with a BS from the University of Illinois in 1929 and received his PhD in physics from the University of Michigan in 1934. He was a lecturer at Columbia University and later a professor at the University of Illinois from 1937 to 1942. He married Kathleen (Kay), and had two daughters Kim and Kathleen. By the time World War II broke out, Manley was at the University of Chicago's Metallurgical Laboratory. In 1942, his friend and colleague, J. Robert Oppenheimer, held a meeting with several leading theorists at UC Berkeley. The topic of the meeting: develop preliminary plans to design and build a nuclear weapon. Manley, one of the attendees, was tasked with learning more about the properties of fast neutrons. Less than a year later, the center of the project had shifted to the Los Alamos Laboratory. Manley received a personal call from Leo Szilard to move to Los Alamos and on April 4, 1943, Manley arrived at the laboratory. Manley spent his first days in Los Alamos working with other newcomers on the construction of laboratory buildings. He also installed a Cockcroft–Walton generator, which he had brought with him from Urbana. Throughout the war Manley served as one of Oppenheimer's principal aides, with particular responsibility for laboratory management. His wife Kay moved to Los Alamos in June 1943, following the birth of their second daughter. She was hired as a human computer in the T (Theoretical) Division but then quit after six months to focus on raising their children. After the war, Manley left Los Alamos to serve as executive secretary of the general advisory committee for the Atomic Energy Commission, a federal agency charged with managing the nation's atomic assets. After leaving the AEC, he returned to Los Alamos as assistant director for research. In 1946, Manley served as associate professor of physics at Washington University in St. Louis for a semester. From 1951 to 1957, Manley headed the physics department at the University of Washington. In 1959 he was named a senior technical advisor to the International Atomic Energy Agency. He retired in 1974, and died in 1990 in Los Alamos at age 82.