Жулио Сесар Турбай Аяла: Колумбия президентінің өмірбаяны мен саяси жолы
Julio César Turbay Ayala
Хулио Сесар Турбай Аяла – Колумбияның 25-ші президенті (1978-1982). Саяхатшы, адвокат, елші және сыртқы істер министрі болған. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Колумбия президенті (1916–2005)
President of Colombia (1916–2005)
Хулио Сесар Турбай Аяла (18 маусым 1916 – 13 қыркүйек 2005) – колумбиялық заңгер және саясаткер, 1978 жылдан 1982 жылға дейін Колумбияның 25-ші президенті қызметін атқарған. Ол сонымен қатар Сыртқы істер министрі және АҚШ-тағы елші болып та қызмет еткен.
Julio César Turbay Ayala (18 June 1916 – 13 September 2005) was a Colombian lawyer and politician who served as the 25th President of Colombia from 1978 to 1982. He also held the positions of Foreign Minister and Ambassador to the United States.
Өмірбаяндық деректер
Турбай 1916 жылғы 18 маусымда Боготаның «Voto Nacional» атты бай ауданында дүниеге келді. Оның әкесі Антонио Амин Турбай – Ливанның Таннурин қаласынан эмиграциялаған кәсіпкер. Оның анасы Розаура Аяла – Кундинамарка провинциясының шаруасы. Турбайдың әкесі, жақсы біліп, еңбекқор саудагер, Мың күндік соғыс кезінде толығымен жоғалтқан байлығын өзі жинаған. Турбай Аяла Боготада орта білімін аяқтады, бірақ жоғары оқу орнына түспеді, оның орнына өзіндік білім алуға кірісті, осы фактіні саяси қарсыластары жиі қысымға алды. Кейін өмірінде ол бірнеше құрметті атаққа ие болды.
Turbay was born in a rich neighborhood of “Voto Nacional”, Bogotá, on June 18, 1916. His father, Antonio Amín Turbay, was a businessman who emigrated from Tannourine, Lebanon. His mother, Rosaura Ayala, was a peasant from the province of Cundinamarca. Turbay's father, a hard working merchant, had built a fortune, which he completely lost during the civil war of the Thousand Days War. Turbay Ayala completed his secondary studies in Bogotá, but never attended college, and instead became an autodidact, a fact that his political adversaries always poked fun at. He received a number of honorary degrees later in life.
Саяси мансап
Турбай өзінің саяси мансабын 1936 жылы (сол кездегі) Осме қаласындағы кеңес мүшесі ретінде Либералдық партияда бастады. Кейіннен ол 1937 жылы Жирардо қаласының мэрі, ал 1938 жылы Ангатива қаласындағы кеңесші болып тағайындалды, осымен бірге Альфонсо Лопес Михельсен және Альваро Гомес Уртадо сияқты саясаткерлер де жұмыс істеді. Келесі бірнеше жылды Кундинамарка Ассамблеясының мүшесі ретінде өткізді. 1943 жылы Конгресс палатасының өкілі болып сайланды. Ол консервативтік үкіметтерге қарсы оппозицияның жетекшісі болды және 1953 жылы Либералдық партияның ұлттық директивасының мүшесі атанды. Диктатор Густаво Рохас Пинильяны құлатып, билікке келген әскери хунта Турбайды Тау-кен және мұнай министрі етіп тағайындады. Кейіннен президент Альберто Ллерас Камарго оны 1961 жылға дейін Сыртқы істер министрі қызметіне тағайындады. Ол Ұлттық фронттың белсенді жақтаушысы ретінде танылды және 1962 мен 1974 жылдар аралығында қатарынан төрт рет сенатор болып сайланды. 1967 жылы ол қысқа мерзімге уақытша президенттік міндетін атқарды. Сондай-ақ ол БҰҰ-ға (1967-1969), Ұлыбританияға (1973-1974) және АҚШ-қа (1975-1976) елші болып тағайындалды. Қауіпсіздік заңы әскерге, әсіресе қалалық аймақтарда, күдікті партизандарды немесе олардың көмекшілерін ұстап, тексеру және әскери трибуналдарда соттау үшін кеңірек өкілеттіктер берді. Адам құқықтарын қорғайтын ұйымдар, газет тілшілері, саяси қайраткерлер және оппозициялық топтар осыған байланысты еріксіз ұстаулар мен азаптаулардың көбеюіне наразылық білдірді. Бұл заң қауіпсіздік күштерінің кейбір контрпартизандық операцияларына, мысалы, M 19 ұйымының басшылығының көп бөлігін және партизандық топтың көптеген қалалық ұяларын ұстауға көмектессе де, Колумбияның ішінде де, сыртында да бұл шара кең қолдау таппады. Ол нақты немесе қабылданатын әскери зорлық-зомбылықтан зардап шеккендерге, олар партизандар болса да болмаса да, халықтың ықыласын арттырды және Турбай басшылығының соңына қарай күшін жойды.
Turbay started his political career in the Liberal Party as a councilman in the (then) town of Usme in 1936. He would later be appointed as major of the city of Girardot (1937), and then councilman in the town of Engativá in 1938 along with fellow politicians Alfonso López Michelsen and Álvaro Gómez Hurtado. The next few years he spent as a member of the Assembly of Cundinamarca. In 1943 he was chosen for congress as a Chamber Representative. He was a leader of the opposition to conservative governments, and in 1953 became a member of the national directive of the liberal party. With the rise to power of the military Junta that ousted dictator Gustavo Rojas Pinilla, Turbay was appointed Minister of Mines and Petroleum. He was later appointed Minister of Foreign Affairs by president Alberto Lleras Camargo until 1961. He was known as a strong defender of the National Front, and was chosen as senator for four consecutive periods between 1962 and 1974. He also served briefly as interim president in 1967. He was also appointed as ambassador the UN (1967 1969), United Kingdom (1973 1974), and the United States (1975 1976). The Security Statute gave the military an increased degree of freedom of action, especially in urban areas, to detain, interrogate and eventually judge suspected guerrillas or their collaborators before military tribunals. Human rights organizations, newspaper columnists, political personalities and opposition groups complained about an increase in the number of arbitrary detentions and acts of torture as a result. Although the Security Statute allegedly benefited some of the counterinsurgency operations of the security forces, such as the capture of most of the M 19's command structure and many of the guerrilla group's urban cells, the measure became highly unpopular inside and outside Colombia, promoting some measure of public sympathy for the victims of the real or perceived military abuses whether they were guerrillas or not, and was phased out towards the end of the Turbay administration.
Сыртқы қатынастар
Сыртқы саясат тұрғысынан ел оңға қарай бет бұрды, алдымен президент Джимми Картермен, содан кейін оның ізбасары Рональд Рейганмен Америка Құрама Штаттарының одақтасы екенін көрсетті. Турбай елді Рональд Рейганның консервативті саясатына бағындырды, бұл оған көршілес американдық елдермен қарым-қатынаста қиындықтар тудырды. Турбай Ұлыбританиямен де байланыс орнатып, Фолкленд соғысы кезінде британдықтардың ұстанымын қолдады, бұл елді басқа Латын Америкасы елдерінен оқшаулады. Осымен дау тоқтаған жоқ, Турбай басқарған кезде Колумбия Кубамен дипломатиялық қарым-қатынасты үзіп жіберді. Оқиға тез арада бүкіл әлемге тарады, себебі Америка Құрама Штаттарының, Коста-Риканың, Мексиканың, Перудің, Израильдің және Венесуэланың елшілері, сондай-ақ Колумбияның Ватикан алдындағы өкілі кешірілгендердің құрбаны болды. Турбай әскери және саяси топтардың қысымына қарамастан, дағдарысты тікелей әскери күшпен шешуге бармады, керісінше, М-19 көтерілісшілерін Кубаға жіберуге келісті. Көтерілісшілер үкіметтен талап еткен 50 миллион доллардың орнына 1 миллион АҚШ доллары алды деген ақпарат бар. Дағдарыстың көбінесе бейбіт жолмен шешілуі Турбай басқарған кезеңнің позитивті жағы ретінде қарастырылды, бұл пікірді кейінгі және қазіргі заманғы сарапшылар мен тарихшылар да қолдайды. Атап айтқанда, М-19-дың бұрынғы мүшелері, соның ішінде партизандық топтың жедел әрекеттер бөлімінің командирі Розенберг Пабон, кейіннен Турбайдың осы жағдайды шешу жолын мойындап, құрметтеді.
In terms of foreign policy, the country moved to the right, showing itself to be an ally of the United States, first with President Jimmy Carter, and then with his successor, Ronald Reagan. Turbay aligned the country with Ronald Reagan's conservative policies, which caused him problems with neighbouring American nations. Turbay also became involved with the UK, supporting the British cause during the Falklands War, a position that isolated the country from other Latin American nations. The controversy did not stop there, as under Turbay's administration, Colombia severed diplomatic relations with Cuba. The incident soon spread throughout worldwide headlines, as ambassadors from the United States of America, Costa Rica, Mexico, Peru, Israel and Venezuela had been taken hostage, as well as Colombia's top representative to the Holy See. Turbay, despite pressure from military and political sectors, avoided deciding to solve the crisis through the use of direct military force, and instead eventually agreed to let the M 19 rebels travel to Cuba. Allegedly, the rebels also received USD 1 million as payment, instead of the initial $50 million that they had originally demanded from the government. That a mostly peaceful resolution to the crisis was found has been generally considered as a positive aspect of Turbay's administration, as seen by later and contemporary commentators and historians. In particular, former M 19 members, including Rosemberg Pabón, the commander of the guerrilla group's operative unit at the time, later recognized and respected Turbay's handling of the situation.
Төрайымнан кейінгі кезең
Турбай президент Альваро Урибеді қолдаған адам болды. Ол бастапқыда Колумбияда президенттік қайта сайлау мүмкіндігіне қарсы болды, бірақ кейіннен пікірін өзгертті және Альваро Урибедің 2006 жылғы қайта сайлау үмітін ілгерілету үшін "Жаңа Отан" ("Patria Nueva") деп аталатын қозғалысты құруға көмектесті.
Turbay was a supporter of president Álvaro Uribe. He initially opposed the possibility of presidential reelection in Colombia, but later changed his views, contributing to founding a movement known as Patria Nueva ("New Homeland"), in order to help promote Uribe's 2006 reelection aspirations.
Қырғызстанның ҚКШ-мен тұтқын алмасуын қолдау
Түрбай Урибе саясатының кейбір аспектілерімен келіспейтіндей болды, әсіресе ФАРК партизандарымен тұтқын алмасуды іске асыру және келіссөздер жүргізудегі Түрбайдың белсенділігіне байланысты. Осы мақсатта Турбай ФАРК-тың кешірілгендерінің туыстарымен бірнеше кездесулерге қатысып, Альфонсо Лопес Микельсен және Эрнесто Сампер Пизано сияқты басқа да бұрынғы президенттермен бірге бірнеше қолдау білдірілімдеріне қол қойды. 2005 жылдың 31 тамызында Турбай үкіметке әр түрмедегі партизанды 10 "экономикалық" (қорқытып ақша алу мақсатында ұсталғандар) және бір "саяси" (ФАРК-тың үкіметке өздерінің түрмедегі мүшелерін босату үшін қысым жасау үшін ұстағандары) тұтқынға алмастыруды ұсынды.
Turbay was seen as being at odds with some of Uribe's policies, however, in particular due to Turbay's activism in favor of the implementation and negotiation of a prisoner exchange with the FARC guerrilla group. As part of this effort, Turbay participated in several meetings with the relatives of FARC hostages and signed several declarations of support, together with other former presidents such as Alfonso López Michelsen and Ernesto Samper Pizano. On August 31, 2005, Turbay proposed that the government could exchange each jailed guerrilla for 10 "economic" hostages (those held for extortion purposes) and one "political" hostage (those held by the FARC in order to pressure the Colombian government to release its jailed members).
Жеке өмір
1948 жылы 1 шілдеде Турбай өзінің немере қызы Нидия Квинтеро Турбайға үйленді. Олардың Хулио Сесар, Диана, Клаудия және Мария Виктория деген төрт баласы болды. Бірақ, олардың некесі Рим-католик шіркеуі тарапынан жойылды. Оның қашқындалу оқиғасы Нобель сыйлығының иегері Габриэль Гарсия Маркестің "Жұмыс туралы хабарлар" (1996) кітабында сипатталған және көптеген фильмдерде көрсетілген. Турбайдың ерекше дағұлы – ол Колумбияда өте сирек кездесетін галстук-бабочка тағу әдеті болды.
Turbay married his niece, Nydia Quintero Turbay, on July 1, 1948. They had four children together: Julio César, Diana, Claudia, and María Victoria. However, their marriage was annulled by the Roman Catholic Church, Her kidnapping is chronicled in News of a Kidnapping by the Nobel Prize winning author Gabriel García Márquez (1996) and depicted in multiple onscreen productions. A personal idiosyncrasy of Turbay's was his custom of wearing bow ties, a sartorial habit extremely uncommon in Colombia.
Өлім
Турбай 2005 жылдың 13 қыркүйегінде 89 жасында дүниеден өтті. Оған президент Альваро Урибе жеке басқарып өткізген мемлекеттік салтанатты жерлеу рәсімі жасалды және ол Боготадағы Кантон Норте армиялық базасындағы Сакромонте үңгірлеріне жерленді. Ол 2003 жылы отбасымен бірге Ливанға барып, отбасының отанына соңғы сапар жасады.
Turbay died on 13 September 2005, at the age of 89. He was honored by a state funeral personally led by President Álvaro Uribe and was buried at the Sacromonte Caves at Canton Norte, an army base in Bogotá He visited Lebanon with his family in 2003 as a final trip to the homeland of his family.
Дау
Соңғы кезде Түрбай Джимми Картердің Колумбиядағы қара тізіміндегі ең маңызды тұлға екені анықталды, ол тізімде есірткі саудасынан пайда көріп отырған жемқор саясатшылар мен шенеуніктер бар еді.
In recent times, it was revealed that Turbay was the most prominent name included in Jimmy Carter’s Colombia Blacklist, which comprised corrupt politicians and officers profiting from the drug trade.