Альфонсо Лопес Мишельсен – Колумбияның 24-ші президенті (1974-1978). Саясаткер, заңгер, саяси мансабы ерте бастау алған тұлға. Биографиясы, отбасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Колумбияның 24-ші президенті
24th President of Colombia
Альфонсо Лопес Микельсен (30 маусым 1913 – 11 шілде 2007) – колумбиялық саясаткер және заңгер, 1974 жылдан 1978 жылға дейін Колумбияның 24-ші президенті қызметін атқарған. Ол "Эль Поло" ("Тауық") деген лақап атымен белгілі болды, бұл Колумбияда ерте мансапқа қол жеткізген адамдарды атауға қолданылатын мәтел.
Alfonso López Michelsen (30 June 1913 – 11 July 2007) was a Colombian politician and lawyer who served as the 24th President of Colombia from 1974 to 1978. He was nicknamed "El Pollo" (The Chicken), a popular Colombian idiom for people with precocious careers.
Алғашқы жылдар
Лопес Колумбияның екі рет президенті болған Альфонсо Лопес Пумарехо мен оның бірінші әйелі, даниялық тегі бар Мария Микельсен Ломбананың ұлы еді. Ол Богота қаласында туып өсті. Ол "Gimnasio Moderno" мектебінде, содан кейін Париж, Брюссель, Лондон және Чилидің Сантьяго қалаларында оқыды. "Universidad del Rosario" университетін заңгер мамандығы бойынша бітірді. Әкесі президент болған кезде Лопес саясаттан жалтарып, "Universidad del Rosario" университетінде профессор болуға ден қойды. 1938 жылы Лопес Боготада Сесилия Кабальеро Бланкоға үйленді және олардың үш ұлы болды. Олар Боготаның шетіне, сол кездегі Энгатива муниципалитеті, Кундинамарка департаменті (қазір Боготаның бір бөлігі) -дегі шаруашылыққа көшіп барды. Осы қалаға қоныстанғаннан кейін Лопес саясатқа қадам басып, қалалық кеңес мүшесі болды. Осы жылдары оның әріптес кеңесшілері елдегі маңызды саяси тұлғаларға айналған Альваро Гомес Хуртадо және болашақ президент Хулио Сесар Турбай Аяла да болды.
López was the son of former two time president of Colombia, Alfonso López Pumarejo and his first wife María Michelsen Lombana, who was of Danish descent. He was born and raised in Bogotá. He studied at the Gimnasio Moderno School and later in other cities: Paris, Brussels, London and Santiago de Chile. He graduated with a degree in law from the Universidad del Rosario. During his father's presidency, López maintained a low profile in politics and instead focused on becoming a university professor at the Universidad del Rosario. In 1938, López married Cecilia Caballero Blanco in Bogotá and they had three sons. They moved to the outskirts of Bogotá in a hacienda in the then municipality of Engativá, Cundinamarca Department (nowadays a Locality of Bogotá). Settled in this town, López had his first experience of politics becoming a town councilman. During this time, his fellow councilmen included two other politicians who went on to become key political players in the country, Álvaro Gómez Hurtado and future president Julio César Turbay Ayala.
Саяси мансап
1959 жылы оның бұрынғы студенттері Либералды революциялық қозғалысын (ЛРҚ) Либералды партия мен Консервативті партияның Ұлттық фронт құру үшін жасасқан келісіміне қарсылық ретінде құрды, онда екі партия кезекпен үкімет басқарды. Лопес Микельсенге жаңадан құрылған ЛРҚ-ның төрағалығы ұсынылды және ол оны қабылдап, 1962 жылғы президенттік сайлауға президенттікке кандидат болды. Лопес сайлауда консервативті кандидат Гиллермо Леон Валенсияға үлкен айырмамен жеңілді.
In 1959, a group of his former college students founded the Liberal Revolutionary Movement (MRL) as a reaction against the pact between the Liberal Party and the Conservative Party to create the National Front, in which the two parties took turns to govern. López Michelsen was then offered the leadership of the newly created MRL and he accepted, becoming a presidential candidate for the 1962 presidential elections. López lost the election by a large margin to Conservative candidate Guillermo León Valencia.
Сесар департаменттің губернаторы (1967-1968 жж.)
1966 жылы Лопес сенатор болып сайланды және 1967 жылы МРЛ-ді Либералдық партияға қайта қосу бойынша келіссөздер жүргізді. Осы жылы Лопес Колумбияның солтүстік Кариб аймағында жаңадан құрылған Сесар департаментінің тұңғыш губернаторы болып тағайындалғаннан кейін Вальледупар қаласына сапарлады, бұл тағайындауды президент Карлос Ллерас Рестрепо жасаған еді. Лопес осы қалаға дейін әжелерінің "Пумарехос" әулетінің тамырларын анықтап шығарды. Сол жылдары ол валленто композиторы Рафаэль Эскалона және журналист Консуэло Араухомен бірлесіп, Валенто Легендасы фестивалінің (қазір Колумбиядағы ең маңызды мәдени шаралардың бірі) құрылысына зор үлес қосты. Лопес 1967 жылдың 21 желтоқсанынан 1968 жылдың 14 тамызына дейін Сесар департаментінің губернаторы қызметін атқарды.
In 1966, López was elected as a senator and negotiated the return of the MRL to the Liberal Party in 1967. This same year López traveled to the city of Valledupar after being appointed by President Carlos Lleras Restrepo as the first governor of Cesar Department, a newly created province in the northern Caribbean Region of Colombia. López was able to trace his grandmothers' family ancestors "the Pumarejos," back to this town. During those years, he was also instrumental in the creation of the Vallenato Legend Festival (nowadays, one of the most important cultural events in Colombia) along with vallenato composer Rafael Escalona and journalist Consuelo Araújo. He served as governor of Cesar from December 21, 1967, until August 14, 1968.
Сыртқы істер министрі
Бір жыл өткен соң, ол 1970 жылы президент Карлос Ллерас Рестрепоның президенттік өкілеттігінің аяқталуына дейін Сыртқы істер министрі болып тағайындалды.
A year later, he was appointed Minister of Foreign Affairs until the end of the presidential term of President Carlos Lleras Restrepo in 1970.
Төрағалық (1974-1978)
1974 жылы Лопес бұрынғы президент Карлос Ллерас Рестрепоны партиялық президенттік праймеризде жеңгеннен кейін, бұрынғы кандидат (және президенттік мұрагері) Хулио Сесар Турбайдың қолдауымен Либералдық партияның президенттікке үміткері болып таңдалды. Ол жалпы сайлауда Консервативтік партияның үміткері Альваро Гомес Уртадо және ANAPO үміткері Мария Эухения Рохасқа қарсы үлкен артықшылықпен жеңіске жетті. Оның 2 929 719 дауысы сол кезге дейін кез келген президенттің ең жоғары көрсеткіші болды. 1974 жылдың 7 тамызында өткен тұсаукесер сөзінде ол Венесуэла шығанағындағы даулы шекара аймағын ваюу тайпасы берген "Кокибакао шығанағы" деген жергілікті атауымен атады, бұл көптеген адамның естелігінде қалды. Сондай-ақ, ол шаруалар мен қала тұрғындары арасындағы өзгешелікті азайтуға және кедейлікпен күресуге уәде берді, бұл көптеген солшыл саяси қозғалыстардың қолдауын тартты. Президент ретінде Лопес фискалдық тапшылықты түзету мақсатында экономикалық төтенше жағдай жариялады, бұл оған шығындарды бақылауға бағытталған нормативтік шараларды енгізуге және экспорттаушы компанияларға салықтың бір бөлігін қайтаруға мүмкіндік берген салықтық несие сертификаты (CAT) сияқты субсидиялар мен бағдарламаларды қысқартуға мүмкіндік берді. Ол сондай-ақ ұлттық үнемді арттырып, мемлекеттік инвестициялар мен экспортты ұлғайтуға мүмкіндік берген салық және фискалдық реформаны жүзеге асырды. Егін өндірісі 16%-ға өсті, сонымен қатар ол ауыл шаруашылығын жақсартуға бағытталған мемлекеттік органдар құрды. Оның басшылығымен электр желілері кеңейтіліп, инфрақұрылымға инвестициялар артты. Алайда, оның үкіметі кезінде инфляция шарықтап, 32%-ға жетті. Оның саясатына бастапқы қолдау тез арада қатал оппозицияға ұласты, өйткені оның көптеген сайлауалды уәделері, әсіресе кәсіподақтармен келісімдер жасау және ауыз суға қол жеткізуді жақсарту туралы уәделері орындалмады, ал субсидиялар жойылды және инфляция өсті. Кәсіподақтар мен басқа да солшыл белсенділер Хорхе Элиэсер Гайтанның өлтірілуінен және одан кейінгі зорлық-зомбылықтан кейін ондаған жылдар бойы наразылық пен ашу сезімін жинақтады, ал Лопестің сайлануымен келген ашық қоғамға деген үміт көңіл көшіруге айналды. Нәтижесінде, үш жыл президенттік қызметтен кейін Колумбияның ірі кәсіподақтары бірігіп, жаппай жалпы ереуіл ұйымдастыруды ұсынды. Лопес әкімшілігі жоспарланған ереуілге қатаң қарады, оны бүлдірушілік деп атады және кейбір сәттерде тұтқындаумен және қоғамдық жиналыстарға тыйым салумен қорқытты. Бұл қатысушылардың ашуын одан әрі қоздырды, ал негізгі кәсіподақтарға мұғалімдер, студенттер, тәуелсіз жұмысшылар, үй шаруасындағы әйелдер, партизандық көшбасшылар және тіпті оппозициялық консервативтік партия мүшелері қосылды. Ұйымдастыру комитеті жалақыны көтеруді, негізгі тауарлар мен мемлекеттік қызметтердің бағасын тоқтатуды, жиналыс және ереуіл құқығын қалпына келтіруді және жұмыс уақытын қысқартуды талап етті. 1977 жылдың 14 қыркүйегінде өткен бұл ереуіл Ұлттық азаматтық ереуіл деп аталды және оған осы мәселелерге наразы болған көптеген адамдар қатысты, сондықтан ұйымдастыру комитеті көп ұзамай оны бақылаудан шығарды. Богота қаласының және елдің басқа да қалаларының негізгі жолдары жабылды, көп ұзамай наразылық білдірушілер мен тәртіпсіздікке қарсы полиция арасында көптеген ұсақ-көлгір қақтығыстар басталды. Наразылық акциялары мен қақтығыстар көп ұзамай тәртіпсіздікке ұласты, наразылық білдірушілер ірі дүкендерді тонауға және зауыттар мен көліктерді қиратуға кірісті. Түнгі сағат 4-те майор коменданттық сағат жарияланды, бұл наразылық білдірушілерді одан да ашуландырды. Жүздеген наразылық білдірушілер жарақат алды, мыңдаған адамдар тұтқындалып, қаланың футбол стадионы мен бұқа күресі аренасына жиналды. Қақтығыстар мен шайқастар түн бойы және келесі күніне дейін жалғасты, нәтижесінде қала қирады. Осы оқиғалардың барысында шамамен 20-30 адам қаза тапты.
In 1974, López was chosen by the Liberal Party as their candidate for president, after defeating former president Carlos Lleras Restrepo in the party presidential primaries, with the support of former candidate (and presidential successor) Julio César Turbay. He won the general election by a large margin against the Conservative Party candidate Álvaro Gómez Hurtado, and the ANAPO candidate, María Eugenia Rojas. His 2,929,719 votes were the highest ever for any president until that time. His inaugural presidential speech, delivered on August 7, 1974, is mostly remembered for calling the disputed border area in the Gulf of Venezuela by its native indigenous name, "Gulf of Coquibacoa" given by the Wayuus. In his speech he also promised to reduce the growing gap between farmer and urban populations and to fight poverty, messages that attracted the support of many left wing political movements. As a president, López declared economic emergency in order to correct the fiscal deficit, which allowed him to implement a number of regulatory measures to control spending, and to reduce subsidies and programs like the tax credit certificate (CAT) which reimbursed partial or total taxes for exporting companies. He also introduced a tax and fiscal reform which increased national saving, and allowed an increase in public investment and exports. Crop production increased 16%, and he also created public offices devoted to the improvement of farming. Under his government, also, power grids were expanded, and infrastructure investment increased. In contrast, inflation reached under his government its highest historical values, at around 32%. Early support for his policies soon turned to fierce opposition, as many of his campaign promises, in particular those to make deals with unions and in the improvement of potable water access, went unfulfilled, and as subsidies were eliminated and inflation rose. Unions and other leftist activists had been accumulating frustration and resentment for decades after the killing of Jorge Eliécer Gaitán, and the subsequent violence, and the hope for a more open society that came with Lopez's election turned into feelings of betrayal. As a result, and after three years as president the major Colombian Unions got together and managed to propose and organize a massive, general strike. The López administration took a hard approach towards the planned strike, calling it subversive and at some point threatening arrest and forbidding public meetings. This only enraged the participants, and the major unionists were joined by teachers, students, independent workers, housewives, guerrilla leaders, and even members of the opposition conservative party. The organizing committee demanded among other things salary increases, frozen prices for essential goods and public services fees, re establishment of the right to meet and strike, and a reduction in work hours. The strike, occurring on September 14, 1977, came to be known as the National Civil Strike, and it attracted such a large number of discontented participants that the organizing committee soon lost control of it. Major roads were blocked all over Bogota, and in many other cities around the country, and very soon many small skirmishes between protesters and riot police started occurring all over. The manifestations and skirmishes soon turned into riots, and protesters started pillaging big stores and vandalizing factories and cars. By 4 pm the major declared curfew which only made protesters more enraged. Hundreds of protesters were wounded, and thousands were arrested and assembled in the city's Soccer stadium and bullfighting arena. Riots and skirmishes continued all night and well into the next day, which devastated the city. About 20 or 30 people died in the middle of it.