Кіріспе

Діни ант беру арқылы діни орденге адамдарды салтанатты түрде қабылдау – дәстүрлі үлгідегі иманды жария ету.

Католик шіркеуінде, діни ант беру – ерлер мен әйелдерді діни өмірге қабылдаудың салтанатты түрі, әдетте евангельдік кеңестер арқылы.

Процедура

Діни уәде уақытша немесе мәңгілік болуы мүмкін: "Уақытша уәде институттың өзінің заңдарында белгіленген мерзімге берілуі керек. Бұл мерзім үш жылдан кем және алты жылдан артық болмауы тиіс". "Уәде берілген мерзім аяқталғаннан кейін, еркімен өтініш білдіріп, лайықты деп танылған дін қызметкері уәдені жаңаруға немесе мәңгілік уәде беруге қабылданады; әйтпесе, дін қызметкері институттан шығып кетуі керек". Уақытша діни уәде берудің шарттары: кемінде 18 жасқа толу, белгілі бір тәртіппен жаңашыл кезеңді аяқтау, уәде беретін адамның еркіндік таңдауы және басшы кеңесінің дауысынан кейін басшының қабылдауы. Мәңгілік уәде беру үшін қосымша шарттар – кемінде 21 жасқа толу және кем дегенде үш жыл уақытша уәде беруді аяқтау. Діни уәде беру жиі діни киім берумен байланысты, оны жаңадан уәде берген адам институттың басшысынан немесе епископтан алады. Киімді қабылдау діни институттың мүшелігінің міндеттемесін және оған байланысты серттерді қабылдауды білдіреді.

Тарих

Діни сенімнің бастауы христиандардың шіркеуде діни өмірді жетілдіруден кейін ізбасарлар ретінде мойындалған кезден басталады. III ғасырдың аскеттері, грек тілінде asketai, латын тілінде confessores деп аталатын, діни қызметтің алғашқы үлгілері болып табылады. Кесариялық Евсевий (Church History, III, xxxvii) аскеттер қатарына алғашқы ғасырлардың ең көрнекті понтификтерін – Римдік Климентті, Антиохиялық Игнатийді, Поликарпты және басқаларын жатқызады. Осыдан кейін, IV ғасырда, шөлге кетушілер мен монахтар пайда болды, одан соң XI ғасырда канондар, XIII ғасырда саяхатшылар, XVI ғасырда ресми дін қызметкерлері, соңында діни қауымдастықтардың мүшелері келді. Ұзақ уақыт бойы діни сенімге қатысу киім кию арқылы жүзеге асырылды: үміткер киімді өзі кие алатын немесе рәсіммен немесе рәсімсіз, абаттан немесе епископтан алатын. Бұл киім оған сол кезде болмаған формалды серттерден емес, Құдайға арнаудың немесе бағыштаудың табиғи салдары ретінде кедейлік пен тазалық міндеттерін жүктеді (қараңыз, Әйгілі Базилий, Regulæ fusius tractatæ resp. ad 14 interrogat. in P. G., XXXI, 949–52). 537 жылы гректер арасында үш түрлі діни лауазым танылды: қарапайым киім киетін жаңадан келгендер; паллиум киетін толыққанды дін қызметкерлері; және ең толыққанды дін қызметкерлері, діни өмірдің ерекше белгісі саналатын иықтарды жабатын қысқа плащқа бекітілген кукулламен немесе бас киіммен киінген. Шығыс монастырларында қысқа киім киетін (mikroschemoi) және ұзын киім киетін (megaloschemoi) адамдар арасында ажырату жасалды, бұл ажыратуға қарсы Әйгілі Феодор Студит өзінің хаттарында (I, ep. x, in P. G., XCIX, 941–2) наразылық білдірді, және ол әлі де шизматикалық копт монахтарының арасында кездеседі (Kathol. Missionen 1 қазан, 1910, 7-бет және келесі беттерді қараңыз). Әйгілі Игнатий Лойола өзінің орденінде қарапайым сенім болуын белгіледі, содан кейін кандидат салтанатты немесе түпкілікті сенімге дайындалғанға дейін серттерді көбінесе жаңару керек; бұл Пий IX және Лео XIII кезінде барлық діни ордендердің ортақ заңы болды.